အခန်း (၂၃၃-၂၃၄)

အခန်း (၂၃၃) မုန့်မိသားစု၏ ပွဲတော်

ဈေးအတွင်းရှိ သီးသန့်အခန်းတစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။

မှိန်ပျပျအလင်းရောင်အောက်တွင် ရွှမ်ကျီ သည် ခုတင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသည်။

သူ၏လက်တွင် ပတ်ထားသော သွေးရောင် ပုတီးစေ့ များမှာ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ လွန်ခဲ့သောတစ်နာရီခန့်က ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော တားမြစ်ချက် စွမ်းအင်များ ထုတ်လွှတ်ကာ သူ့ကို လှုပ်ရှားမရအောင် ချည်နှောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ကျီ၏ အသက်ရှူသံများမှာ မြန်ဆန်ပြီး အ‌ေြကာဆွဲနေကာ နဖူးတွင်လည်း ချွေးများ စိုရွှဲနေသည်။ သူသည် ထိုပုတီးစေ့များ၏ ချည်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရသည်။

အချိန်ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ပုတီးစေ့များပေါ်ရှိ သွေးနီရောင်အလင်းတန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် "ဂလောက်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပုတီးစေ့များ ပြတ်တောက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

ရွှမ်ကျီသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ပြန့်ကျဲနေသော ပုတီးစေ့များကို ကောက်သိမ်းကာ တံခါးကိုတွန်းဖွင့်၍ လေလံပွဲကျင်းပရာနေရာသို့ အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။

အခန်းထဲမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် လူအများ၏ အာမေဍိတ်သံများနှင့် ဆွေးနွေးသံများမှာ သူ၏နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ရွှမ်ကျီသည် စိတ်ထဲမှ မသိုးမသန့်ဖြစ်မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ထိုအသံများကို သေချာနားစွင့်လိုက်ရာ သူ အကြားချင်ဆုံး သတင်းစကားကို မကြာမီပင် ကြားလိုက်ရသည်။

"ကြားပြီးပြီလား.......... ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း နဲ့ ကောင်းကင်မိုးကြိုးဂိုဏ်း က အကြီးအကဲတွေက သွေးလမ်းစဉ် နတ်သားတော် ကျင်းပတဲ့ လေလံပွဲမှာ လူသတ်ပွဲကြီး ကျင်းပလိုက်တာတဲ့၊ လူပေါင်း ထောင်နဲ့ချီပြီး သတ်ပစ်လိုက်တာ.........."

"ဟုတ်တယ်၊ ဘာဖြစ်တာလဲတော့ မသိဘူး၊ ရုတ်တရက်ကြီး တိုက်ခိုက်ကြတာ။ ပုံမှန်ဆိုရင် မြင့်မြတ်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် ကောက်ရိုးတွေလို နင်းခြေခံလိုက်ရတာ.........."

"ကြောက်စရာကြီးဗျာ၊ ဒါက လေလံပွဲ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါက သတ်ဖြတ်ပွဲကြီးပဲ.........."

ရွှမ်ကျီ၏ မျက်နှာ မှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားပြီး သွေးများ ခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် လက်သည်းများမှာ အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်နေသည်။

သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် အသက်ရှူသွင်းလိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ မုန့်ဝမ်ကို ရှာရန်ဖြစ်သည်။ သူမ ဘာတွေလုပ်နေသလဲဆိုသည်ကို သိနိုင်ရန် သူမကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့ဖို့ လိုအပ်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရွှမ်ကျီ.........."

ရွှမ်ကျီသည် ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏နောက်တွင် ချင်းယု နှင့် လီဖော်တျန်း တို့ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှမ်ကျီ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးလုံး အံ့သြသွားပုံရသည်။

"ရွှမ်ကျီ... မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ.......... ငါတို့ ဂျူနီယာညီမလေးမုန့် ကို မတွေ့မိပါလား.........."

ချင်းယုက စိုးရိမ်ပူပန်သော လေသံဖြင့် အရင်ဆုံး မေးလိုက်သည်။

လီဖော်တျန်းကလည်း ထပ်လောင်း၍ "ဟုတ်တယ်၊ မုန့်ဝမ် ဘယ်မှာလဲ.......... လေလံပွဲမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်လို့ ငါတို့ ကြားတယ်၊ တကယ်က ဘာဖြစ်တာလဲ.........."

ရွှမ်ကျီသည် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို လျစ်လျူရှုကာ ဈေး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဦးတည်၍ လျှောက်သွားတော့သည်။

"ရွှမ်ကျီ.......... နေဦးလေ.........."

ရွှမ်ကျီက သူတို့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ဘဲ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီဖော်တျန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး နောက်မှ အမြန် လိုက်သွားတော့သည်။

ချင်းယုလည်း ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်။ ကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေပြီဟု သူ ခံစားနေရသည်။

ရွှမ်ကျီသည် ဈေးအတွင်း လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားရင်း လူအုပ်ကြီးကြားတွင် မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေသည်။

သို့သော် မည်မျှပင် ရှာသော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရချေ။

သူမ ထွက်သွားပြီ။

သူမသည် သူ့ကို မယုံကြည်သဖြင့် သူ့ကို စွန့်ပစ်ကာ တစ်ယောက်တည်း လှုပ်ရှားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအတွေးကြောင့် ရွှမ်ကျီမှာ ကြောင်အမ်းသွားရသည်။

အကယ်၍ မုန့်ဝမ်၏ အစီအစဉ်ကို သူ ကြိုသိခဲ့လျှင် မည်သို့ ရွေးချယ်မည်နည်းဟု သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူမကို တားဆီးမှာလား.......... သို့မဟုတ် သူမ ပိုမို အားကောင်းလာစေရန် ကူညီပေးမှာလား..........

ရွှမ်ကျီ၏ မျက်ဝန်းတွင် ဝေခွဲမရမှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထိုအရာများမှာ အသက်ရှင်နေသော လူသား ထောင်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် မည်သည့် စစ်ဆေးစီရင်မှုမှ မရှိဘဲ ထိုသူများကို ပေါ့ပေါ့ဆဆပင် အပြစ်ပေး စီရင်လိုက်သည်။

မဟုတ်သေး... သူမသည် ဘယ်သောအခါမှ အခြားသူများကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။ အစမှအဆုံးအထိ အပြစ်တင်လိုသူမှာ သူကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်သည်။

သူမ ဘာကြောင့် သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်ကို ရွှမ်ကျီ နားလည်သွားပုံရသည်။ အဆုံးတွင်တော့ သူတို့၏ လမ်းစဉ်များက ကွာခြားနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ရွှမ်ကျီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်နောက်သို့ ဆက်မလိုက်တော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် လေသင်္ဘော အသေးစားလေးတစ်ခုကို စီးနင်းကာ ချင်းရှာစီရင်စု ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းနေသည်။

လေပြင်းများက သူမ၏ နားနားမှ တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်နေသဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များမှာ လွင့်မြောနေသည်။

သူမသည် လေသင်္ဘောပေါ်တွင် တင်ပြင်ခွေထိုင်နေပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်အရက်တစ်အိုးနှင့် ကျောက်စိမ်းအရက်ခွက်ဖြူ နှစ်ခွက် ရှိနေသည်။

ခွက်တစ်ခုတွင် ကြည်လင်သော အရက်များ ပြည့်နေပြီး သင်းပျံ့သော သစ်သီးနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်အောင် သောက်လိုက်သည်။

အေးမြသော အရက်အရသာမှာ လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားပြီး လန်းဆန်းမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်လာတော့မည့် အရာများကို တွေးတောရင်း သူမသည် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မျှော်လင့်နေမိသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်... ချင်းရှာစီရင်စု တွင် ဖြစ်သည်။

မုန့်မိသားစု နေအိမ်ကြီးမှာ မီးအိမ်များ၊ အလံများဖြင့် ဝေဝေဆာဆာ တန်ဆာဆင်ထားပြီး ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ယနေ့သည် မုန့်မိသားစု၏ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလျှင် တစ်ကြိမ်သာ ကျင်းပသော မိသားစုပွဲတော်နေ့ ဖြစ်သည်။ အဝေးသို့ ရောက်နေကြသော မိသားစုဝင်အားလုံးသည် ဤကြီးကျယ်သော အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်ရန် မိသားစုထံ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေကြသည်။

မိသားစုကြီးတစ်ခုလုံးမှာ လူများဖြင့် စည်ကားနေပြီး အလွန်ပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

"မုန့်မိသားစုက ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ တကယ်ကို တိုးတက်လာတာပဲ။"

"ဟုတ်ပါ့၊ အလားအလာရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တွေလည်း အများကြီး ထွက်ပေါ်လာတယ်လို့ ကြားတယ်။

မကြာခင်မှာ အရေးပါတဲ့ တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်နိုင်မယ့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ ပိုထွက်လာဦးမှာပဲ။"

အခမ်းအနား စတင်ခါနီးလာသည်နှင့်အမျှ အခြေအနေမှာ ပိုမို စည်ကားလာသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ဧည့်သည်တော်များသည် မုန့်မိသားစု ကွင်းပြင်တွင် စုဝေးနေကြပြီး အချင်းချင်း ခွက်ချင်းတိုက်ကာ ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောနေကြသည်။

ကွင်းပြင်အလယ်ရှိ မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် အနီရောင် ကော်ဇောအထူကြီးကို ခင်းထားပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ထူးဆန်းသော သားရဲရုပ်တုများကို ထားရှိထားရာ မုန့်မိသားစု၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ထင်ဟပ်နေသည်။

မုန့်မိသားစု ခေါင်းဆောင် မုန့်ချင်းကျူ သည် ရွှေရောင်ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ဝင်းပသော မျက်နှာ ဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။

သူသည် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ရာ သူ၏ မြည်ဟည်းသော အသံမှာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဒီနေ့ဟာ ကျွန်တော်တို့ မုန့်မိသားစုအတွက်ရော၊ ကျွန်တော်တို့ ချင်းရှာစီရင်စုအတွက်ပါ ကြီးကျယ်တဲ့ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ မုန့်မိသားစုရဲ့ ဆယ်စုနှစ်တစ်ကြိမ် ပွဲတော်ကို လာရောက်ချီးမြှင့်ပေးကြတဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ကြီးများကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်..."

မုန့်ချင်းကျူသည် မုန့်မိသားစု၏ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ရရှိခဲ့သော တောက်ပသည့် အောင်မြင်မှုများကို အားရပါးရ ပြောကြားနေသည်။

စင်အောက်မှလည်း မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အခမ်းအနားမှာ အရှိန်အဟုန် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

မုန့်ချင်းကျူ သည် လူအုပ်ကြားတွင် ရပ်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ အားပေးသံများကို နားထောင်နေသော်လည်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မသိုးမသန့် ခံစားချက်တစ်ခု အမြဲရှိနေသည်။

မနက်ပိုင်းကတည်းက သူ၏ မျက်တောင်များမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်နေသဖြင့် တစ်ခုခု မကောင်းတာ ဖြစ်တော့မည်ဟု မရေမရာ ကြိုတင်နိမိတ် ရနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့သည် သူ၏ မုန့်မိသားစုအတွက် မင်္ဂလာရှိသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။

မိသားစုဝင်အားလုံး စုဝေးနေကြပြီး ဘိုးဘေးကြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းဂူမှ ထွက်လာကာ တက်ရောက်နေသည်။ ဘာများ ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ..........

မုန့်ချင်းကျူ သည် စိတ်ထဲမှ မသိုးမသန့်ဖြစ်မှုကို အတင်းအကျပ် နှိမ်ကွပ်လိုက်ကာ သူ၏ အမြွှာသားနှင့် သမီးကို ပွေ့ချီရင်း စင်မြင့်ပေါ်မှ သူ၏ ညီအစ်ကိုကို ဆက်လက် ကြည့်နေလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် အစီအစဉ်အနေနဲ့ ထူးချွန်တဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို ဆုချီးမြှင့်ပေးဖို့အတွက် ဘိုးဘေးကြီး ကို စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖိတ်ခေါ်အပ်ပါတယ်"

မုန့်ချင်းကျူ၏ စကားအဆုံးတွင် နုပျိုသော မျက်နှာ နှင့် ဆံပင်ဖြူများ ရှိပြီး ရိုးရှင်းသော တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး သည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ ဆူညံသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ကြည်ညိုလေးစားရသော ဤ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးကြီး ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာတော့သည်။

မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဝေဝါးသွားကာ သူ၏ မျက်စိရှေ့မှ ကမ္ဘာကြီးမှာ မြူပါးပါးလေးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်ရုံအတွင်းမှာပင် ထိုဝေဝါးသော ခံစားချက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် သတိပေးခေါင်းလောင်းသံ မြည်သွားသည်။

လွန်ခဲ့သော ခဏက ထူးခြားသော တစ်ခုခုကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ဦး၏ စွမ်းအားက သူ၏ အာရုံခံစားမှုကို နှောင့်ယှက်နေသကဲ့သို့ပင်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ လွဲချော်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ..........

မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ စူးစမ်းလိုက်သည်။ စင်အောက်ရှိ မိသားစုဝင်များမှာ ဘာမှ ထူးခြားပုံမရပေ။

သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ စိတ်အားထက်သန်မှု၊ ကြည်ညိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ စကားပြောမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ခန့်ညားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ဧည့်သည်တော်များကလည်း ယဉ်ကျေးသော အပြုံးများဖြင့် လုံးဝ ပုံမှန်ဖြစ်နေပုံရသည်။

မဟုတ်ဘူး... တစ်ခုခုတော့ အကြီးအကျယ် မှားနေပြီ..........

မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးသည် ဤခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ပင်ကိုယ်ကတည်းက ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။

သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ စိမ့်ထွက်လာပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ နွယ်ပင်များကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး ကြီးထွားလာသည်။

မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးသည် သူ၏ သိက္ခာကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဟင်းလင်းပြင် ဆီသို့ လက်အုပ်ချီကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ် ရောင်းရင်း က ကြွရောက်လာတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ။ ကျွန်တော်တို့ ကြိုဆိုဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ။ ဒီနေ့ဟာ ကျွန်တော်တို့ မုန့်မိသားစုရဲ့ ပွဲတော်နေ့ ဖြစ်ပါတယ်။ ရောင်းရင်းအနေနဲ့ မုန့်မိသားစုနဲ့ ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း တို့ရဲ့ နာမည်ကို ထောက်ထားပြီး နောက်ပြောင်ခြင်း မပြုပါနဲ့လို့ တောင်းပန်အပ်ပါတယ်"

အခန်း (၂၃၄) သတ်ဖြတ်ရန် ရောက်ရှိလာခြင်း

မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး အနေဖြင့် သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ မုန့်မိသားစုနှင့် ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း နာမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ခြင်းမှာ တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားစေရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

အဆုံးတွင်တော့ ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှာ ဤနယ်မြေအတွင်း အင်အားအတန်အသင့်ရှိသော ဂိုဏ်း တစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် သူ စကားပြောပြီးနောက် အတော်ကြာသည်အထိ ကွင်းပြင်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ကို စကားပြောနေရသကဲ့သို့ပင်။ ဤခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုက ဘိုးဘေးကြီး၏ စိတ်ထဲမှ မသိုးမသန့်ဖြစ်မှုကို ပိုမိုပြင်းထန်လာစေသည်။

တစ်ဖက်လူက ကိုယ်ထင်မပြသဖြင့် သူ၏ အစွမ်းဖြင့် အတင်းအကျပ် ထွက်လာအောင် လုပ်ရတော့မည်..........

ဘိုးဘေးကြီးသည် ရုတ်တရက် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဝါးအတွင်းမှ ထူထပ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထက်ရှသော လေပြင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စင်အောက်ရှိ မိသားစုဝင်များအကြားသို့ ဝုန်းခနဲ ကျရောက်သွားသည်။

သူသည် မိသားစုဝင်များကို တကယ် ဒဏ်ရာရစေချင်သည်မဟုတ်ဘဲ ဤနည်းဖြင့် အခြေအနေကို စမ်းသပ်လိုရုံသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤအရာမှာ ပုံရိပ်ယောင်အတတ် သာဆိုလျှင် တစ်နေရာရာတွင် ဟာကွက်ပြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ တိုက်ကွက် စတင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ နားထဲတွင် နှိမ်ချလှောင်ပြောင်သော အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး... ကိုယ့်မိသားစုဝင်တွေကိုတောင် ကိုယ်တိုင် တိုက်တာပဲ၊ နင်က တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ"

ထိုအသံမှာ ပြက်လုံးတစ်ခုကို ကြည့်နေရသည့်အလား ရယ်မောလိုသော အမူအရာ ပါဝင်နေသည်။ ဘိုးဘေးကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိကာ သူ၏ လက်ကို မသိစိတ်ဖြင့် ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ထွက်ပေါ်သွားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်ကဲ့သို့ပင် လုံးဝ ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ပေ။

"ဘိုးဘေးကြီး.......... မလုပ်ပါနဲ့.........."

မုန့်ချင်းကျူ ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံမှာ သူ၏ နားထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားသည်။

ဘိုးဘေးကြီးသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ထိုလေပြင်းများမှာ ဓားသွားများအလား လူအုပ်ထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး အဝတ်အစားများကို ဆုတ်ဖြဲကာ သွေးမြူများ ပွက်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

ကွင်းပြင်အတွင်း အော်ဟစ်သံများ ချက်ချင်း ဆူညံသွားပြီး လေထုထဲတွင်လည်း ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

မိသားစုဝင်များသည် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြသော်လည်း ပြင်းထန်လှသော တိုက်ကွက်အတွင်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြချေ။

ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ပါးသော မိသားစုဝင်အချို့မှာ လေပြင်းဒဏ်ကြောင့် တိုက်ရိုက်ပင် တစ်စစီ ဖြစ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးများ စွန်းထင်သွားသည်။

ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားသူများပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာများဖြင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြရသည်။

"ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ.........."

"ဘိုးဘေးကြီး... ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ကို တိုက်ခိုက်တာလဲ............."

ဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။ ပုန်းအောင်းနေသောသူမှာ အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်လှသည်။

သူ တိုက်ခိုက်သည့် အချိန်ကိုက်မှာပင် ထိုသူက ပုံရိပ်ယောင်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သဖြင့် သူ၏ တိုက်ကွက်မှာ မိသားစုဝင်များပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မိမိ လှည့်စားခံလိုက်ရသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ဘိုးဘေးကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် သွေးတက်လာသည်။

"နင်... နင်ပဲ.........."

ဘိုးဘေးကြီးသည် သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ အဆုံးမရှိသော ဒေါသနှင့် နောင်တများကြောင့် အက်ကွဲနေသည်။ မိသားစုကို သစ္စာဖောက်ပြီး မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သွားသော

မုန့်ဝမ် မှလွဲ၍ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ ဤအရာအားလုံးကို ကြိုးကိုင်နေသူမှာ အခြားသူ မည်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။

နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် သူ့ကိုပင် လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ကစားနိုင်သည်အထိ အစွမ်းထက်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဟုန်နည်း။

ဘိုးဘေးကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ် ယနေ့ ဤနေရာတွင် ပေါ်လာခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ကာ တစ်ခုခုကို အားကိုးပြီးမှ မုန့်မိသားစုကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လာရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ဘိုးဘေးကြီးမှာ မတွန့်ဆုတ်ရဲတော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သစ္စာဖောက် မုန့်ဝမ် သတ်ဖို့ ရောက်လာပြီ.......... အားလုံး လူစုခွဲပြီး အသက်လုပြေးကြတော့.........."

ဘိုးဘေးကြီး၏ အသည်းအသန် အော်ဟစ်သံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့နာကျင်မှုများတွင် နစ်မြုပ်နေသော မုန့်မိသားစုဝင်များကို ချက်ချင်း နိုးကြားသွားစေသည်။

သူတို့သည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဘိုးဘေးကြီးကို ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ အများစုမှာ ဝေခွဲမရသည့် အမူအရာများ ဖြစ်နေကြသည်။

"မုန့်ဝမ် သတ်ဖို့ လာနေပြီ.......... မြန်မြန်ပြေးကြ.......... ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း ဆီကို ဦးတည်ပြီး ပြေးကြ.........."

ဘိုးဘေးကြီးက တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သွားကြိတ်ကာ ပျံသန်းနိုင်သော ဓား ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ဘိုးဘေးကြီးက သူတို့ကို ပစ်ပယ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ မုန့်မိသားစုဝင်များမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

"ဘိုးဘေးကြီး... အားကောင်းတဲ့ ရန်သူက သတ်ဖို့ လာနေပြီလေ၊ ဘိုးဘေးက ဘယ်ကို သွားတာလဲ.........."

"ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပါဦး၊ ပစ်မထားပါနဲ့..."

သူတို့သည် ခေါင်းမပါသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုက်မိကာ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလွှားနေကြသည်။

ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ပါးသော မိသားစုဝင်အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တုန်ယင်ကာ လဲကျနေကြသည်။

ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော မုန့်ဝမ်သည် အောက်မှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ မြင်ကွင်းကို အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

သူမသည် ထွက်ပြေးသွားသော ဘိုးဘေးကြီးနောက်သို့ မလိုက်ဘဲ ကိုယ်ထင်ပြလိုက်ကာ ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ ထိတ်လန့်နေသော မုန့်မိသားစုဝင်များကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်တို့ ကြည်ညိုလေးစားရတဲ့ ဘိုးဘေးကြီးကတော့ နင်တို့အားလုံးကို ပစ်ပယ်ပြီး အသက်လုပြေးသွားပြီ"

မုန့်ဝမ်၏ အသံမှာ ကြည်လင်အေးစက်နေပြီး ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ပင် ကွင်းပြင်ထက်တွင် ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော မုန့်မိသားစုဝင် ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြာကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ တစ်ချိန်က ဘိုးဘေးကြီးမှာ သူတို့၏ အခိုင်မာဆုံး အားကိုးရာ၊ သူတို့၏ အကာအကွယ်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အစစ်အမှန် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ သူတို့ အားကိုးရသူမှာ သူတို့ကို စွန့်ပစ်ကာ အသက်လုပြေးသွားခဲ့လေပြီ။

"နင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့.......... ဘိုးဘေးကြီးက ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းကို စစ်ကူသွားခေါ်တာ.........."

မုန့်ချင်းကျူ ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးထွက်နေပြီး နဖူးတွင် အကြောများ ထောင်ထနေကာ မုန့်ဝမ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒီလိုတွေးလိုက်လို့ နင် စိတ်သက်သာရာရမယ်ဆိုရင်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆက်တွေးနေလိုက်ပါ"

မုန့်ဝမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ဘိုးဘေးကြီးက သူတို့ကို ပစ်ပယ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မုန့်မိသားစုဝင်များမှာ အရိုးများ အထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကုန်ကြပြီး မည်သည့် ခုခံလိုစိတ်မျှ မရှိတော့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်မှာ လူအုပ်ကြားရှိ တုန်ယင်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

သူမသည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး လေထုကို နင်းလျှောက်ကာ မုန့်ချင်းကျူ ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ မုန့်မိသားစုဝင်များ၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ နင်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့ကို အသက်ရှူရကျပ်စေသော ကြောက်ရွံ့မှုများကို ပေးစွမ်းနေသည်။

အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းကာ "ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ" ဟု အော်ဟစ်ကာ အသနားခံနေကြတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မုန့်ဝမ်သည် မုန့်ချင်းကျူ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ကာ စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခု ပြလိုက်သည်။

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ အဖေ"

"မုန့်ဝမ်..."

မုန့်ချင်းကျူ ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသည်။

သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးလိုက်ကာ သူ၏ အမြွှာရင်သွေးနှစ်ဦးကို အောက်တွင် ကာကွယ်ထားပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် အသနားခံလိုက်သည်။

"ဝမ်အာ... ငါ မှားခဲ့ပါတယ်၊ မုန့်မိသားစုကို ချမ်းသာပေးပါ။ အခုပဲ ရပ်လိုက်ဖို့ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အမှားကြီး မမှားမိပါစေနဲ့.........."

အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်လာကြသော အခြား ကျင့်ကြံသူ မိသားစုဝင် ခေါင်းဆောင်များကလည်း မုန့်ဝမ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို မြင်သောအခါ သူမကို ဝိုင်းဝန်း ဖျောင်းဖျကြသည်။

"နတ်သမီးမုန့်... ခွင့်လွှတ်နိုင်ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်တာက ပညာရှိရာ ရောက်ပါတယ်။ မုန့်မိသားစုကို အသက်ရှင်ခွင့်လေး ပေးလိုက်ပါဦး"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ နင်ကလည်း မုန့်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ပဲလေ။ ဒေါသထွက်တာ ဒီလောက်ဆို တော်လောက်ပါပြီ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အစွန်းရောက်နေရတာလဲ.........."

မုန့်ဝမ်သည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။

သူမသည် အသနားခံသံများနှင့် အကြံပေးချက်များကို လျစ်လျူရှုကာ မုန့်ချင်းကျူ နှင့် သူ၏အောက်တွင် တုန်ယင်နေသော အမြွှာနှစ်ဦးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မုန့်ချင်းကျူ မှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာသည်။

သူသည် အမြွှာနှစ်ဦးကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ကာကွယ်လိုက်ပြီး "ဝမ်အာ... သူတို့က... သူတို့က နင့်ရဲ့ မောင်လေးနဲ့ ညီမလေးတွေလေ.......... သူတို့ ဘာမှ နားမလည်ကြသေးဘူး၊ သူတို့ကို ချမ်းသာပေးပါ.........."

မုန့်ဝမ်သည် အမြွှာနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ကလေးမှာ ကြောက်လွန်းသဖြင့် မလှုပ်ရဲဘဲ သူမကို မျက်လုံးပြူးကာ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေရှာသည်။

သူမ၏ လက်ဖဝါးအောက်ရှိ နုနယ်သော အရေပြားကို ခံစားရင်း မုန့်ဝမ်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ မုန့်ချင်းကျူ ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်က ကျွန်မကို အသနားခံနေမှတော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ ရှင်နဲ့ ရှင့်ရဲ့ အမြွှာကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင်ခွင့်ရမယ်"