အခန်း (၂၃၇-၂၃၈)

အခန်း (၂၃၇) ချင်းရှာစီရင်စု တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခြင်း

"မုန့်မိသားစု ဒီလောက်အထိ ပျက်စီးသွားတာ မဆန်းပါဘူး၊ ဒီလိုလူမျိုးတွေရှိနေမှတော့ မဆုတ်ယုတ်ရင်မှ ထူးဆန်းဦးမယ်.........."

"သားသမီးမကောင်း မိဘခေါင်းပဲ။ ဒီလိုအဖေမျိုးရှိလို့လည်း သူ့သမီးက လူမဆန်တဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သွားတာပေါ့.......... ဒီနေ့ကြုံရတဲ့ ဘေးဒုက္ခအားလုံးဟာ ဒီလူ့ဆီကနေ မြစ်ဖျားခံတာပဲ.........."

ထိုစူးရှသော စွပ်စွဲချက်တစ်ခုချင်းစီသည် ထက်မြက်သော ဓားသွားများကဲ့သို့ မုန့်ချင်းကျူ ၏ မိမိကိုယ်ကို လေးစားစိတ်ကို ရက်ရက်စက်စက် ခြစ်ထုတ်နေတော့သည်။

သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူ၏ မျက်နှာ (ဂုဏ်သိက္ခာ) ကို အလေးထားဆုံးသူဖြစ်သော်လည်း

ယခုမူ သူ အသည်းအသန် ထိန်းသိမ်းခဲ့သော သိက္ခာတရားမှာ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ရက်စက်စွာ နင်းခြေဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရလေပြီ။

အရှက်ရမှု၊ ဒေါသ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု..........အမျိုးမျိုးသော ခံစားချက်များသည် ထက်ရှသော ဓားသွားများအလား သူ၏ နှလုံးသားကို တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲနေသည်။

သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေပြီး အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ချင်သော်လည်း... သူ အမှန်တကယ် မသေရဲသေးပေ..........

သူ ဒါတွေအားလုံး လုပ်ခဲ့တာက အသက်ရှင်ချင်လို့ မဟုတ်ပါလား..........

အောင့်အီးထားစမ်း၊ သည်းခံထားစမ်း၊ ခဏလေးပဲ... မည်မျှကြာသွားသည်မသိ၊ ကွင်းပြင်ထက်မှ သတ်ဖြတ်သံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

လေထုထဲတွင် ပျို့အန်ချင်စဖွယ် ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။

မူလက ရှိခဲ့သော မုန့်မိသားစုဝင် သောင်းနှင့်ချီထဲမှ ယခုအခါ ရာဂဏန်းမျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူတို့သည် ထိတ်လန့်နေသော ငှက်ငယ်များနှယ် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်တွယ်တုန်ယင်ရင်း မုန့်ဝမ်ကို ကြည့်နေကြသည်။

"ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ သတ်ပြီးပြီ... နင်ပြောသလို... မိသားစုဝင် ဆယ်... ဆယ်ယောက်စီ သတ်ပြီးပြီ။"

မုန့်မိသားစုဝင် လူငယ်တစ်ဦးက တုန်ယင်နေသော အသံ၊ အသနားခံလိုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့... အခု အသက်ရှင်လို့ ရပြီလား.........."

ကျန်ရှိနေသော အခြား မုန့်မိသားစုဝင်များသည်လည်း မုန့်ဝမ်ကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူတို့ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့။"

"နင်တို့က ငါ့ကို ပြကွက်ကောင်းကောင်းတစ်ခု ကြည့်ခွင့်ပေးခဲ့တာပဲ။"

မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်မှာ အသက်ရှင်ကျန်သူများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့သူတွေကိုတော့ ငါက ဆုလာဘ်ပေးဖို့ ဝန်မလေးပါဘူး။"

သူမသည် သွယ်လျသော လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်ကာ သားကောင်ကို ကျီစယ်နေသည့်အလား အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ နင်တို့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် သူတို့ကို အရေးမစိုက်တော့ပေ။

သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး ကွင်းပြင်ကြီး၏ အထက်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

သူမ၏ ဝတ်ရုံရှည်မှာ ဖြန့်ထားသော တောင်ပံများအလား လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ နတ်သမီးတစ်ပါးနှယ် လွင့်မြောနေသည်။

သို့သော် နောက်ထပ် မြင်ကွင်းမှာ တက်ရောက်နေသူ အားလုံးကို အရိုးထဲအထိ အေးစက်သွားစေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် လက်အုပ်ချီလိုက်ရာ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ဟုန်းဟုန်းတောက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှု အားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ခုနကတင် သေဆုံးသွားသော မုန့်မိသားစုဝင်များ၏ သွေးများသည် တစ်စုံတစ်ရာသော စွမ်းအားဖြင့် ဆွဲငင်ခံရသည့်အလား သွေးနီရောင် သက်တံတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြစ်ပေါင်းတစ်ရာ ပင်လယ်သို့ စီးဝင်သကဲ့သို့ မုန့်ဝမ်ဆီသို့ ဦးတည်စီးဝင်သွားတော့သည်။

လေထုထဲတွင် လေးလံကာ ပျို့အန်ချင်စဖွယ် သွေးညှီနံ့များ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

သွေးများသည် လေထဲတွင် ရောယှက်ကာ မုန့်ဝမ်ကို ဝါးမြိုထားသော ကြီးမားလှသည့် သွေးနီရောင် ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ သွေးပင်လယ်အတွင်း ရောက်ရှိနေသည့်အလား ဝေဝါးနေပြီး လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသော သွေးမိစ္ဆာတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသည်။

အခမ်းအနားသို့ တက်ရောက်လာကြသော မျိုးနွယ်စုကြီးများ မှ လူများသည် ကြောက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာများ ဖြူလျော့ကာ အသည်းတုန်၊ အူတုန် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အဝေးသို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

ခဏလေးမျှ နောက်ကျသွားသည်နှင့် သူတို့ပါ သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်း ၏ သားကောင် ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော မုန့်မိသားစုဝင်များမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်နေကြပြီး လိပ်ပြာလွင့်မတတ် ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့ကော ဤနေရာတွင် မည်သို့ နေရဲပါမည်နည်း..........

သူတို့သည် နောက်မှ သရဲများ လိုက်နေသည့်အလား အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ခြေဦးတည့်ရာ ကုန်းရုန်းပြေးကြတော့သည်။

မုန့်ဝမ်သည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေပြီး သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများ သူမကို ဝန်းရံထားစေသည်။

သန့်စင်သော သွေးစွမ်းအင်များကို သူမက လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူနေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်။

မုန့်ဝမ် ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာပင် မုန့်မိသားစု၏ သွေးယဇ်ပူဇော်ပွဲ သတင်းမှာ အတောင်ပံများ ပါလာသည့်အလား တစ်ကိုယ်လုံးကို တုန်လှုပ်စေကာ ချင်းရှာစီရင်စု တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

မျိုးနွယ်စု အသီးသီးမှ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ တန်ပြန်ဆောင်ရွက်ရန် စုဝေးတိုင်ပင်ကြတော့သည်။

"မုန့်မိသားစုက တကယ်ပဲ အမြစ်ပြတ်သွားပြီပေါ့.........."

တစ်စုံတစ်ဦးက မယုံကြည်နိုင်သော အသံဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တောက်.........."

အခြား ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသရိပ်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"မုန့်မိသားစုက အဲဒီတိရစ္ဆာန်တွေ၊ အချင်းချင်း ပြန်သတ်ကြတာကတော့ တကယ်ကို အသိတရား ကင်းမဲ့လွန်းတာပဲ..........

မုန့်ချင်းကျူ ကတောင် သူ့အသက်ကို ကယ်ဖို့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမြွှာကလေးတွေကို ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်တယ်တဲ့.........."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ.......... အဲဒီ မိစ္ဆာမ မုန့်ဝမ်ရဲ့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေမှုသာ မရှိရင် သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် အချင်းချင်း သတ်ကြပါ့မလဲ.......... နောက်ဆုံးတော့ ဒါက အဲဒီ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူရဲ့ အမှားပဲ.........."

"ဒီဖြစ်ရပ်ပြီးရင်တော့ မုန့်မိသားစုက လုံးဝ ပြီးသွားပြီ။ အဲဒီလိုနည်းနဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေကိုလည်း ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် က လက်ခံမှာ မဟုတ်တော့ဘူး.........."

"အင်း... တကယ်ကို အပြစ်ပဲ..."

လူတိုင်း အလွန် စိုးရိမ်နေကြသည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မျှသာ ရှိသော မုန့်ဝမ်သည် တစ်ဦးတည်းနှင့် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်ရဲခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူမသာ ရွှေအမြုတေအဆင့် သို့ ရောက်သွားပါက ချင်းရှာစီရင်စု တစ်ခုလုံး သူမကို ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း စိုးရိမ်နေကြသည်။

သူမကို သတ်ရန် နည်းလမ်း ရှာရပေမည်။

"ငါတို့ ဒီကိစ္စကို လျစ်လျူရှုထားလို့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး.........."

မုတ်ဆိတ်ဖြူ အဘိုးအိုတစ်ဦးက ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ နက်ရှိုင်းကာ အစွမ်းထက်လှသည်။

"မိတ်ဆွေတို့၊ ဒီကိစ္စက သေးတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ မုန့်ဝမ်ဟာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်လေးနဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးရဲခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က သေဒဏ်ပေးသင့်တဲ့ အရာပဲ.......... ငါတို့ ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့ မရတော့ဘူး၊ ငါတို့ စုစည်းပြီး ဒီအန္တရာယ်ကို အမြစ်ဖြတ်ရမယ်.........."

သန်မာထွားကျိုင်းသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။

"ဒီမုန့်ဝမ်က ငယ်ငယ်လေးနဲ့ တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ.......... သူမ ရွှေအမြုတေအဆင့် ရောက်သွားရင် ချင်းရှာစီရင်စု တစ်ခုလုံးကို ခြေဖဝါးအောက်မှာ နင်းခြေမှာ မဟုတ်ဘူးလား.........."

"ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်၊ မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး ကတော့ စစ်ကူခေါ်ဖို့ ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း ကို သွားပြီတဲ့၊ အဲဒီ မိစ္ဆာမ မုန့်ဝမ်ကို နှိမ်နင်းဖို့ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေးကြီးတစ်ပါးကို ပင့်ဖိတ်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်.........."

ထိုစကားကြောင့် လူအုပ်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားသည်။

"မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးလား.......... ဟင်း.........."

သန်မာသော ကျင့်ကြံသူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ နှိမ်ချသော မျက်နှာ ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူက တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်နေဖို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်နေသေးတာပဲ..........

မိသားစု ဘေးဒုက္ခနဲ့ ကြုံတော့ အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားတဲ့လူက အခုမှ စစ်ကူခေါ်ဖို့ သတိရနေတယ်.......... ကျွန်တော့်အမြင်တော့ သူက သေမှာကြောက်တဲ့ လူကြောက်တစ်ယောက်ပဲ.........."

"ဟုတ်တယ်.......... သူ့ကိုယ်သူ မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးလို့ ခေါ်နေတာက တကယ်ကို အရှက်မရှိတာပဲ.........."

"အဲဒီလို ဘိုးဘေးမျိုးရှိမှတော့ မုန့်မိသားစု ကံဆိုးတာ မဆန်းပါဘူး.......... အမြစ်ကနေ ပုပ်နေတာကိုး.........."

"ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းက အဲဒီ အဘိုးကြီးတွေကလည်း အလွယ်တကူ လှုပ်ရှားလေ့မရှိဘူး။

သူတို့ လာချင်ရင်တောင်မှ အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ငါတို့ မျိုးနွယ်စုတွေဆီကနေ အဆမတန် တောင်းဆိုမှုတွေ လုပ်ကြဦးမှာ။

ဒီတစ်ခါတော့ မုန့်မိသားစုကြောင့် ငါတို့ပါ တကယ်ပဲ နစ်နာကုန်ပြီ.........."

ရှည်လျားစွာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် လူတိုင်း သဘောတူညီမှု ရရှိသွားကြသည်။

သူတို့သည် မျိုးနွယ်စု အသီးသီးမှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးကြီး များကို စုပေါင်း ပင့်ဖိတ်ကာ မုန့်ဝမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

အကယ်၍ သူမ ထပ်မံ လှုပ်ရှားလာပါက အချိန်မီ တားဆီးရန်နှင့် ချင်းရှာစီရင်စုတွင် ဆက်လက် သောင်းကျန်းခွင့် မပြုရန် အသေအချာ ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်း ကိုယ့်မျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်ပြီး သတင်းပို့ဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ သတင်းသစ်တစ်ခု ရောက်လာပါတယ်..........မုန့်ဝမ်ဟာ မုန့်မိသားစုကနေ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ပြီး ချင်းရှာစီရင်စု အပြင်ဘက်ကို ဦးတည်သွားနေပြီတဲ့..........

ခန်းမတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ထွက်သွားပြီ.......... အဲဒီ မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်က တကယ်ပဲ ထွက်သွားတာလား.........."

သတင်းလာပို့တဲ့သူကလည်း အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပါတယ်။ "ဒီတပည့်လေး မုန့်ဝမ် ချင်းရှာစီရင်စုကနေ ထွက်သွားတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာပါ.........."

သူမ တကယ် ထွက်သွားပြီ..........

လူတိုင်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ကြသည်။ အရင်က တင်းမာနေတဲ့ အာရုံကြောတွေက ရုတ်တရက် လျော့ကျသွားတော့သည်။

"ဟားဟားဟား.......... ထွက်သွားတာ ကောင်းတာပေါ့.......... ထွက်သွားတာ ကောင်းတာပေါ့.........."

သန်မာသော ကျင့်ကြံသူက ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ အတိုင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီမိစ္ဆာနတ်ဘုရားမ ထွက်သွားမှတော့ ငါတို့ နေ့ရောညပါ ကြောက်လန့်နေစရာ မလိုတော့ဘူး.........."

မုန့်ဝမ် ထွက်သွားတာနဲ့အတူ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်မည်းတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘေးက လွတ်မြောက်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ အစားထိုးသွားပါတယ်။

မုတ်ဆိတ်ဖြူ အဘိုးအိုကတော့ သတိပေးလိုက်ပါတယ်။ "မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေက ကောက်ကျစ်တတ်တယ်။ မုန့်ဝမ် တကယ် ထွက်သွားရင်တောင်မှ ငါတို့ သတိမပေါ့သင့်ဘူး၊ သူမ ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှာကို သတိထားရမယ်။"

လူတိုင်း မျက်နှာလေးနက်သွားပြီး သူတို့ စောစောစီးစီး ပျော်မိတာကို သတိပြုမိသွားကာ ချက်ချင်းပင် သတိရှိရှိ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

အခန်း (၂၃၈) နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူထံ အကူအညီတောင်းခံခြင်း

ငါးပါးသော ဂိုဏ်းကြီးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း သည် မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကြိုးကြာငှက်များ မြည်တွဲနေကာ နတ်ဘုရားများ နေထိုင်ရာ နယ်မြေတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုဂိုဏ်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူ တစ်ခုရှေ့တွင် ပိန်ချုံးနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး..........မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး..........သည် ဒူးထောက်နေလေသည်။

သူသည် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများ၊ ဒဏ်ရာဗရပွဖြင့် မျက်လုံးများ နီမြန်းနေပြီး သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ လေထဲတွင် တုန်ယင်နေသည့် အချိန်မရွေး ငြိမ်းသွားနိုင်သော ဖယောင်းတိုင်မီးအလားပင်။

"စီနီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါဦး၊ မုန့်မိသားစုကို ကယ်တင်ပေးပါ.........."

ဘိုးဘေးကြီး၏ အက်ကွဲနေသော အသံမှာ တောင်ပေါ်လေနှင့်အတူ လွင့်ပါသွားပြီး အဆုံးမရှိသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပါဝင်နေသည်။

သူသည် ဤနေရာတွင် ဒူးထောက်နေသည်မှာ ရက်အတော်ကြာခဲ့ပြီ၊ အသနားခံနေသည်မှာလည်း ရက်အတော်ကြာခဲ့ပြီ။

သို့သော် ဂူအတွင်းမှ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ လူသူမရှိသည့်အတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရင်က ပတ်သက်မှုတွေကို ထောက်ထားပြီးတော့ မုန့်မိသားစုကို ကယ်ပါဦး.........."

သူသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယိုရင်း ထပ်မံ အသနားခံလိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့် ရက်များအတွင်း မုန့်မိသားစု၏ သတင်းဆိုးများမှာ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူသည် မိသားစုဝင်များကို ပစ်ပယ်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့သည့် သတင်းမှာ ချင်းရှာစီရင်စု တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူသည် လူတိုင်း၏ ရွံရှာစက်ဆုပ်ခြင်းကို ခံနေရသည့် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသူ ဖြစ်နေလေပြီ။

မုန့်မိသားစုဝင် သောင်းနှင့်ချီ သေကျေပျက်စီးခဲ့ရပြီး ငါးရာ၊ ခြောက်ရာခန့်သာ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း သူတို့မှာလည်း လမ်းဘေးခွေးများနှယ် ဖြစ်သွားကာ စီရင်စုတစ်ခုလုံး၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရသည်။

ထို့ပြင် အခြားအင်အားစုများကလည်း အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကျန်ရှိနေသော မုန့်မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရက်ရက်စက်စက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

မုန့်မိသားစု ပျက်စီးဖို့မှာ လက်တစ်ကမ်းသာ လိုတော့သည်။

သူသည် ထိုနေ့က အသက်လုထွက်ပြေးခဲ့သည့်အတွက် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ရခြင်းလားဟု တွေးမိသော်လည်း၊

မုန့်ဝမ်ကို သူ မယှဉ်နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင်။ အကယ်၍ သူသာ ရင်ဆိုင်ခဲ့လျှင်လည်း သေလမ်းသာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်... ဖိအားပေးနေသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ခြေသံအချို့က ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးကြီးသည် အမြန်မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရွှေရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး သူ့ထံ လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုသူ၏ မျက်နှာတွင် နှိမ်ချမှုနှင့် ရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဆရာက ခင်ဗျားကို မတွေ့ချင်ဘူး၊ ဘာလို့ ဒီမှာ တွယ်ကပ်နေသေးတာလဲ.........."

ဘိုးဘေးကြီးသည် မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းလေးကို ဆုပ်ကိုင်သည့်အလား အမြန်ထရပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ရှု... ဆရာက မုန့်မိသားစုကို ကူညီဖို့ သဘောတူပြီလား.........."

"ငါ့ကို စီနီယာအစ်ကိုလို့ မခေါ်နဲ့.......... ငါ့မှာ မင်းလို ဂျူနီယာညီ မရှိဘူး.........."

ရှုမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မုန့်မိသားစုကို ကယ်ရမယ်.......... မင်းမှာ အဲဒီအရည်အချင်း ရှိလို့လား.......... မင်းက ဘိုးဘေးကြီး ဖြစ်ပြီးတော့ ရန်သူလာတာနဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးတာပဲ၊ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်..........

ဆရာက ဒီကိစ္စအတွက် အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး မင်းကို ကိုယ်တိုင်သတ်ဖို့တောင် စဉ်းစားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပေးခဲ့တာကို ထောက်ပြီး အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်တာ။

ဒါကိုတောင် မင်းက ဒီမှာလာပြီး အရှက်မရှိ အသနားခံနေသေးတယ်.......... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဂရုစိုက်ပြီး ဒီရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မလာနဲ့တော့.........."

ပြောပြီးသည်နှင့် ထိုသူသည် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဘိုးဘေးကြီးမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို စတေးပြီး ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းထံ အကူအညီတောင်းခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အရှက်ခွဲခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူမှာ မကူညီလိုသည့်အတွက် အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးပေးကာ သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်ခြင်းပင်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူသည် ဤစီနီယာအစ်ကို ရှုနှင့် သူ၏ဆရာ ချင်းယွမ်ကျီ တို့ထံ လက်ဆောင်များစွာ ပေးခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် အခက်အခဲနှင့် ကြုံသောအခါ သူတို့က အားကိုး၍မရပေ။

အဆုံးတွင်တော့ သူနှင့် မုန့်မိသားစုမှာ သူတို့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ဟု ယူဆသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘိုးဘေးကြီးသည် သွားကြိတ်ကာ အရှက်ရမှုကို အောင့်အီးရင်း ဂူရှေ့တွင် ထပ်မံဒူးထောက်ကာ ဦးခေါင်းနှင့် မြေကြီးတိုက်၍ အသည်းအသန် တောင်းပန်လိုက်ပြန်သည်။

"စီနီယာ... ဒီဂျူနီယာကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးပါဦး။ ကျွန်တော် မှားမှန်းသိပါပြီ.......... မုန့်မိသားစုကိုတော့ အပျက်စီးမခံပါနဲ့.........."

သူ၏ နဖူးမှ သွေးများ ထွက်လာသည်အထိ ဦးခေါင်းကို ကျောက်ပြားပေါ်သို့ ဆောင့်တိုက်နေသည်။

"ကျွန်တော် ဘယ်လိုတန်ဖိုးမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ပေးဆပ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ၊ အဲဒီ သစ္စာဖောက် မုန့်ဝမ်ကို သတ်ပြီး မုန့်မိသားစုကို ကယ်တင်ပေးဖို့ပဲ တောင်းဆိုပါတယ်.........."

သို့သော် ရှုမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူက ပြန်လှည့်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး... ငါ ဆရာ့ကိုယ်စား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ငြင်းပြီးပြီလေ၊ ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ.......... ပြဿနာအရှာမခံနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို တောင်အောက်ဆင်းဖို့ 'ဖိတ်ခေါ်' ရလိမ့်မယ်.........."

နောက်ဆုံးတွင် ဘိုးဘေးကြီးသည် တုန်တုန်ချိချိဖြင့် ထရပ်ကာ ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ရသည်။

သူသည် အသိစိတ်လွတ်နေသည့်အလား လျှောက်လာခဲ့ရာ လေအေးများက သူ့ကို ဓားများနှယ် တိုက်ခတ်နေသည်။ သူသည် အကူအညီမရဘဲ ချင်းရှာစီရင်စုသို့ မပြန်ရဲပေ။

သူသည် အထီးကျန်သော လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားလေပြီ။

သူသည် တောရိုင်းထဲတွင် ရည်ရွယ်ချက်မရှိ လျှောက်သွားနေရင်း... ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

"နင်... နင်ပဲ..."

ဘိုးဘေးကြီး၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာရာ ငယ်ရွယ်သော မျက်နှာလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်..........၎င်းမှာ မုန့်ဝမ် ပင် ဖြစ်သည်။

"ဘိုးဘေးကြီး... တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ဒီမှာ တွေ့ရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"

ဘိုးဘေးကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် သတိပေးခေါင်းလောင်းသံများ မြည်ဟည်းသွားသည်။

သူသည် စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အတွက် တစ်ခုခုကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသည်။

"နင် ငါ့နောက်ကို ခြေရာခံတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု သုံးထားတာလား.........."

"ဉာဏ်ကောင်းသားပဲ။" မုန့်ဝမ်က ပြုံးကာ ဝန်ခံလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးကြီး၏ နှလုံးသားမှာ လေးလံသွားသည်။

တစ်ဖက်လူ သုံးထားသော နည်းလမ်းမှာ အလွန်သိမ်မွေ့လွန်းသဖြင့် သူ မသိလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ထွက်ပြေးဖို့ စိတ်ကူးကို ခေတ္တလက်လွှတ်လိုက်ပြီး သူမကို မေးစရာရှိသည်ကို မေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မုန့်ဝမ်... နင်က မုန့်မိသားစုရဲ့ သွေးသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့ ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့ သတ်ဖြတ်မှုတွေကို လုပ်ခဲ့တာ၊ တစ်လောကလုံးရဲ့ ရန်သူဖြစ်သွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား.........."

မုန့်ဝမ်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူပဲလေ၊ ဆရာကို သစ္စာဖောက်ပြီး ဘိုးဘေးတွေကို သတ်တာက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလား..........

ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကသာ ကျွန်မကို အံ့သြစေတာပါ။"

သူမသည် ဘိုးဘေးကြီး၏ အနားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ကျီစယ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မုန့်မိသားစုရဲ့ ပျက်စီးမှုက ဒီလောက်အထိ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး။"