အခန်း (၂၃၉-၂၄၀)

အခန်း (၂၃၉) ဆရာကို လှည့်စားကာ ဘိုးဘေးကို သတ်ဖြတ်ခြင်း

မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ အကြည့်များ ဝေဝါးနေသည်။

မုန့်ဝမ်က ဆက်၍ ပြုံးနေဆဲပင်။ “အဲဒီတုန်းက ရှင်သာ ထွက်မပြေးဘဲ ကျွန်မကို အစွမ်းကုန် ပြန်တိုက်ခဲ့ရင်၊ ပြီးတော့ တခြားမိသားစုတွေက ရွှေအမြုတေအဆင့် အဘိုးကြီးတွေကို အဖိုးအခပေးပြီး ဝိုင်းတိုက်ခိုင်းခဲ့ရင် ကျွန်မလည်း တကယ်ပဲ အားစိုက်ထုတ်ရမှာပါ။

နှမြောစရာကောင်းတာက ရှင်ဟာ ကြွက်တစ်ကောင်လို သတ္တိနည်းလွန်းတယ်။ ရှင့်အစွမ်းက ကျွန်မထက် နိမ့်မှန်းသိတာနဲ့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးသွားတော့တာပဲ။”

မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးမှာ စကားဆွံ့သွားရသည်။ မုန့်ဝမ်၏ စကားများက သူ့ကို ဆွံ့အသွားစေပြီး နောင်တရိပ်အချို့ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မုန့်မိသားစုဆိုသည်မှာ သူကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ တစ်သက်တာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများ ပျက်စီးသွားပြီး မိသားစုဝင်များစွာ အသတ်ခံလိုက်ရခြင်းသည် သူ့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်ပင်။

အကယ်၍ ထိုနေ့က သူသာ ထွက်မပြေးခဲ့လျှင် မုန့်မိသားစု၏ ကံကြမ္မာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်မလား.......... အတော်ကြာမှ ဘိုးဘေးကြီးက အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီတုန်းက မုန့်မိသားစုဟာ အရေးမပါတဲ့ မိသားစုအသေးလေး တစ်ခုပဲ။” သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“မုန့်မိသားစု အခုလို အဆင့်အတန်းနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ရလာဖို့အတွက် ငါဟာ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး ငါ့ရဲ့ နှလုံးသွေးတွေကို ရင်းနှီးပေးဆပ်ခဲ့ရတာ။”

သူသည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ အသံမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာသည်။

“ငါရှိနေမှ မုန့်မိသားစုက ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ရပ်တည်နိုင်မှာ။ ငါသာ မရှိတော့ရင် မုန့်မိသားစု တည်ရှိနေဖို့ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဘူး။”

မုန့်ဝမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ဘိုးဘေးကြီးကို အသစ်အဆန်း တစ်ခုခု တွေ့လိုက်ရသည့်အလား အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

“အို... ဘိုးဘေးကြီး၊ ရှင့်ရဲ့ စိတ်သဘောထား က မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ဖို့ တကယ်ကို သင့်တော်တာပဲ။ ရှင် ကျင့်ကြံလာတာ နှစ်ပေါင်း မနည်းတော့ဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ ရွှေအမြုတေ တတိယအဆင့် ရှိတာပဲ။ ဒီအတိုင်း သေသွားရင်တော့ နှမြောစရာကြီး။”

မုန့်ဝမ်၏ လေသံမှာ ပေါ့ပါးကာ ကျီစယ်လိုဟန် ပါဝင်နေသည်။ “ဘယ်လိုလဲ... ကျွန်မရဲ့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း ကို လာပြီး ကျွန်မရဲ့ လက်ပါးစေအဖြစ် အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်တွေ လုပ်ပေးချင်လား..........”

မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အလွန်အမင်း အရှက်ရကာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါက ရှင့်ရဲ့ ဘိုးဘေးပဲ၊ နင်က ငါ့ကို နင့်အတွက် အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်တွေ ခိုင်းချင်တာလား..........”

ဘိုးဘေးကြီး၏ မေးခွန်းနှင့်အတူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ မုန့်ဝမ်ကမူ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘိုးဘေးကြီး၏ ဒေါသကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

“ဘာလဲ... ဒီ နတ်သမီးကို အလုပ်အကျွေး ပြုရမှာကို နိမ့်ကျတယ်လို့ ခံစားရလို့လား..........

ရှင် မလုပ်ချင်ရင်တောင် ဒီလောက်ကြီး ဒေါသထွက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မက အကြံပြုချက်လေး ပေးရုံတင်ပါ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်တိုနေတာလဲ..........”

“မိုက်မဲတဲ့ သစ္စာဖောက်... ငါ့လို လူကြီးကို ဒီလောက်အထိ စော်ကားရဲတယ်ပေါ့၊ ငါ နင့်ကို သတ်မယ်....................”

ဘိုးဘေးကြီးသည် သူ၏ စိတ်ထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးမှ ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်း များနှင့်အတူ မုန့်ဝမ်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မုန့်ဝမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို အေးစက်စွာ ကွေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အသာအယာ လှုပ်ရှားသွားကာ ဘိုးဘေးကြီး၏ တိုက်ကွက်ကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်မက ရှင့်ကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးခဲ့တာပါ။ ရှင်က မစဉ်းစားချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ။” မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး ကြောင်က ကြွက်ကို ကျီစယ်နေသည့်အလား ဘိုးဘေးကြီး၏ ဒေါသနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို အရသာခံနေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ရှင် ငြင်းလိုက်ရင် နောက်ထပ် ဒုတိယ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးနော်။”

ဘိုးဘေးကြီးမှာ မုန့်ဝမ်၏ စကားကြောင့် ဒေါသတကြီး တုန်ယင်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးတက်နေပြီး အသံမှာ အက်ကွဲကာ ရူးသွပ်နေတော့သည်။

“နင်က ရိုင်းစိုင်းတဲ့ တိရစ္ဆာန်ပဲ.......... ဒီနေ့တော့ ငါကိုယ်တိုင် နင့်ကို သတ်ပြီး မုန့်မိသားစုဝင်တွေ အားလုံးအတွက် ကလဲ့စားချေမယ်..........”

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးကို လက်ဖဝါးတွင် စုစည်းလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို သင်ခန်းစာပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ဘိုးဘေးကြီး၏ နောက်ဘက်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး သူမသည် သူ၏ ကျောပြင်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဘိုးဘေးကြီးမှာ ကြီးမားလှသော အားတစ်ခုကြောင့် သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ တစ်စစီ ပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ယိုင်ထွက်သွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ရှေ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“ဘိုးဘေးကြီး... ရှင်က တကယ်ကို အားနည်းလွန်းတာပဲ။” မုန့်ဝမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ ဘိုးဘေးကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

“ဒီလောက် အစွမ်းလေးနဲ့ မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးလို့ အမည်ခံရဲတယ်လား.......... တကယ်ကို ရယ်စရာပဲ။ ကျွန်မ ထင်တယ်... ဒီဘိုးဘေးနေရာကို ကျွန်မကိုပဲ ပေးလိုက်ပါတော့..........”

“နတ်ဆိုးမ..........” ဘိုးဘေးကြီးသည် အသက်ကို လုရှူရင်း မုန့်ဝမ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

“နင် တကယ်ပဲ ဆရာကို လှည့်စားပြီး ဘိုးဘေးကို သတ်ဖြတ်တဲ့ အလုပ်မျိုးကို လုပ်တော့မှာလား..........”

မုန့်ဝမ်၏ အပြုံးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။ “ဆရာကို လှည့်စားပြီး ဘိုးဘေးကို သတ်ဖြတ်တာ.......... အကယ်၍ ရှင်ကသာ လေးစားထိုက်တဲ့ ဆရာ ဒါမှမဟုတ် ဘိုးဘေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်မက သဘာဝအတိုင်း ရိုသေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ရိုသေထိုက်လို့လား..........”

သူမ၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာ ခဲသွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

“ဒီနေ့ ငါလုပ်မှာက ဆရာကို လှည့်စားပြီး ဘိုးဘေးကို သတ်ဖြတ်တဲ့ အလုပ်ပဲ၊ ငါသတ်မယ့်သူကလည်း နင်ပဲ..........”

မုန့်ဝမ်သည် စကားမဆုံးမီမှာပင် ဘိုးဘေးကြီး၏ အနားသို့ တစ်ဖန် ကပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ခြေထောက်ဖြင့် မြှောက်ကန်လိုက်သည်။

ဘိုးဘေးကြီးမှာ မျက်စိပြာသွားပြီး ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်း ကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုများက သူ့ကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။

သူသည် လက်မောင်းများကို အကာအကွယ်အဖြစ် အမြန်မြှောက်လိုက်ရပြီး “ဗုန်း” ကနဲ အသံနှင့်အတူ သူသည် ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ နောက်ဆုတ်သွားရသည်။

သူ၏ လက်မောင်းများမှာ နာကျင် ထုံကျဉ်နေပြီး ထိုကန်ချက်ကြောင့် ကျိုးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဘိုးဘေးကြီးမှာ စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားရသည်၊ မုန့်ဝမ်၏ အစွမ်းမှာ ဤမျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်လော..........

မှော်ပညာမှာ ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ခံပညာမှာ ဖြစ်စေ သူသည် သူမ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ..........

ဘိုးဘေးကြီးသည် ထပ်မံ၍ မထိန်းထားရဲတော့ဘဲ ကိုယ်တွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အတင်းအကျပ် လည်ပတ်စေကာ တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်ရန် အခွင့်အရေး ရှာတော့သည်။

သို့သော် မုန့်ဝမ်၏ တိုက်ကွက်များမှာ မုန်တိုင်းအလား မနားတမ်း ဆက်တိုက် ကျရောက်နေသဖြင့် သူ အသက်ရှူရန်ပင် အချိန်မရပေ။

ဘိုးဘေးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်သွားရသည်။ မကြာမီမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိကာ အဝတ်အစားများမှာလည်း သွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားသည်။

“ဗုန်း..........”

ပြင်းထန်သော နောက်ထပ် ကန်ချက်တစ်ခု ဘိုးဘေးကြီး၏ ရင်ဘတ်သို့ ကျရောက်သွားပြန်သည်။

သူသည် ထပ်မံ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရကာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်အလား နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

“နတ်ဆိုးမ... နင်...” ဘိုးဘေးကြီးသည် စကားပင် မဆုံးသေးမီ ရင်ဘတ်မှ နာကျင်မှုနှင့်အတူ သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်မှာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

မဖြစ်ဘူး၊ ငါ ဆက်မတိုက်နိုင်တော့ဘူး။

ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားလျှင် သူ အမှန်တကယ် အသတ်ခံရပေလိမ့်မည်။ ဘိုးဘေးကြီးသည် သွားကြိတ်ကာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲမှ ရှေးဟောင်းအဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ဘိုးဘေးကြီးကို ဝါးမြိုသွားသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ အဝေးပြောင်း အဆောင်လား..........” ဘိုးဘေးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာကို ကြည့်ပြီး မုန့်ဝမ်က အံ့သြတကြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသူမှာ သူမ သတ်ရမည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူ အသက်ရှင်ဖို့မှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူပေ။

မုန့်ဝမ်၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မြူပိုးကောင်အမကို မေးလိုက်သည်။

“သူ ဘယ်ကို သွားတာလဲ..........”

မြူပိုးကောင်အမက မပေါ့ဆရဲဘဲ ချက်ချင်းပင် အာရုံခံလိုက်သည်။

“တောင်ဘက် အရပ်ပါ။ သူ ရောက်နေတဲ့ နေရာက ဒီကနေ အရမ်းဝေးတယ်။ ကျွန်မ ခန့်မှန်းခြေ နေရာကိုပဲ ဝေဝါးဝေဝါး အာရုံခံလို့ ရတယ်။”

မုန့်ဝမ်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသင်္ဘောကို ထုတ်ယူကာ တောင်ဘက်အရပ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။

မုန့်ဝမ်က ဘိုးဘေးကြီးနောက်ကို အသည်းအသန် လိုက်နေစဉ်မှာပင် မုန့်မိသားစုမှာ သူတို့၏ မျိုးဆက်သစ် တစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် အမြစ်ပြတ် သေကျေသွားသည့် သတင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်း လောက၏ ထက်ဝက်ကျော်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း မှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဂျူနီယာတစ်ဦးက ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူမသာ ကြီးပြင်းလာပါက ကျင့်ကြံခြင်း လောကတစ်ခုလုံးအတွက် ဘေးဒုက္ခ ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

ခဏချင်းမှာပင် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲများမှာ တုန်လှုပ်ကုန်သည်။

“ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ပိုပြီးတော့ ရဲတင်းလာပြီ။ သူတို့ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်က ဒီလို ရက်စက်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်တာကို ခွင့်ပြုထားတာက လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ..........”

“အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်လေးက ဒီလောက် အစွမ်းထက်တာလား။ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းရဲ့ သွေးတာအိုလမ်းစဉ်က တကယ်ကို ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်းရ ခက်တာပဲ။”

“ဒီလို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ ပါရမီရှင်မျိုးကို လူတိုင်း ဝိုင်းသတ်သင့်တယ်.......... ငါတို့ စုစည်းပြီး ဒီကိစ္စအတွက် ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းဆီကနေ ရှင်းပြချက် တောင်းရမယ်..........”

အခန်း (၂၄၀) နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး စေလွှတ်ခြင်း

သေချာစွာ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီးနောက် ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း ၊ ထာဝရစိတ်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်း နှင့် ရွှန်ထျန်းဓားဂိုဏ်းတို့မှ အကြီးအကဲများသည် အခြားသော ဒုတိယတန်းစား အင်အားစုများ၊

ဂိုဏ်းများနှင့် ပူးပေါင်းကာ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း ထံမှ ရှင်းပြချက်တောင်းရန်နှင့် မုန့်ဝမ် ကို လွှဲပြောင်းပေးရန် ဖိအားပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ခဏချင်းမှာပင် လူထု၏ ဒေါသမှာ ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားပြီး ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းကို ရှုတ်ချသည့် အသံများ ကျင့်ကြံခြင်း လောကတစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

ပြင်ပလောက၏ စွပ်စွဲချက်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း အတွင်းပိုင်းမှာမူ ထူးဆန်းစွာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

“ဟင်း... ငါတို့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းကို လူလွှဲပေးဖို့ ဖိအားပေးရဲတယ်ပေါ့.......... အပြင်က လူတွေက အေးအေးချမ်းချမ်း နေရတာ ကြာတော့ ဒဏ်ရာပျောက်တာနဲ့ အရင်တုန်းက နာကျင်ခဲ့တာ‌ေတွကို မေ့နေကြပြီ ထင်တယ်”

မျက်နှာထား တင်းမာနေသော အကြီးအကဲတစ်ဦးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမုန့်ဝမ်က ငါတို့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ပဲ။ သူမက မုန့်မိသားစုကို ဖျက်ဆီးတာက သူမရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးပဲ၊ ဘယ်သူမှ ဝင်ပါလို့မရဘူး”

“မှန်တယ်၊ ငါတို့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက ဘာလို့ တခြားလူတွေကို ရှင်းပြနေရမှာလဲ.......... တခြားလူတွေက မေးခွန်းထုတ်ရဲရင် သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ..........” နောက်ထပ် အကြီးအကဲတစ်ဦးက ထောက်ခံလိုက်သည်။

“မုန့်ဝမ်က ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ သွေးလမ်းစဉ် နတ်သမီး ပဲ၊ သူမရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိဘူး။ သူမကို လုံးဝ လွှဲမပေးနိုင်ဘူး”

“သူတို့က မကျေနပ်ရင်လည်း လာတိုက်ခိုင်းလိုက်ပေါ့..........”

နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက ပြင်ပလောကသို့ တုံ့ပြန်လိုက်ရာ မုန့်ဝမ်၏ လုပ်ရပ်များသည် ဂိုဏ်းနှင့် မသက်ဆိုင်သော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများသာ ဖြစ်ပြီး သူမကို လွှဲပြောင်းပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။

ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ မီးလောင်ရာ လေပင့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော ဂိုဏ်းများကို ပိုမို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

“ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက ဒီမိစ္ဆာခေါင်းဆောင်ကို ကာကွယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံပဲ.......... ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံခြင်း လောကမှာ လက်တစ်ဝါးနဲ့ ကောင်းကင်ကို ကွယ်လို့ရမယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား..........

သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးနေတာပဲ..........” ချင်ကျန့်ရှန်း က အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့ရှိ စန္ဒကူးသား စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်ရာ စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်များမှာ တဂိတ်ဂိတ် မြည်ကာ လွင့်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

“ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက ဒီနတ်ဆိုးမကို အဲဒီလောက်အထိ ကာကွယ်နေမှတော့ ငါတို့လည်း စည်းမျဉ်းတွေ လိုက်နာနေဖို့ မလိုတော့ဘူး..........” ထာဝရစိတ်ဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ ကူ က သဘောတူလိုက်သည်။

“နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကို တိုက်ရိုက် ဖိတ်ခေါ်ပြီး ဒီမိစ္ဆာမလေးကို အမြစ်ဖြတ်ပစ်ရအောင်..........”

“မဖြစ်သေးဘူး..........” ရွှမ်ကျီဇီ က စိတ်အေးအေးထားကာ လူတိုင်းကို တိတ်ရန် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

“အကယ်၍ ငါတို့က နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်ကို တကယ်ပဲ လွှတ်လိုက်ရင် ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက အခွင့်အရေးယူပြီး ပြဿနာရှာလာလိမ့်မယ်၊

ကျင့်ကြံခြင်း လောကရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးလည်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအစား တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားတာက ပိုကောင်းမယ်”

“တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားမယ်..........” အကြီးအကဲ ကူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“မှန်တယ်။ တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတွေ ထဲမှာ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။

ငါတို့က သူတို့ကို မုန့်ဝမ်ကို နှိမ်နင်းဖို့ လုံလောက်တဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေ ပေးလိုက်ရင် ဒါက အလွန်လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်မသွားဘူးလား..........” ရွှမ်ကျီဇီက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက သိသွားရင်တောင် ငါတို့အပေါ် အပြစ်တင်စရာ အထောက်အထား ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။

တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့တော့ ငါတို့ကို စစ်ကြေညာမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား..........”

လူတိုင်းက သဘောတူ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ ၎င်းသည် စွန့်စားရမှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်စေပြီး ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်နိုင်သော တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် နည်းလမ်းဟု ယူဆကြသည်။

“ကောင်းပြီ..........” ချင်ကျန့်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှ ဒေါသများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။

“ဒီကိစ္စက ငါ့ရဲ့ ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း စီရင်ပိုင်ခွင့် နယ်မြေထဲမှာ ဖြစ်တာဆိုတော့ ငါတို့ဂိုဏ်းကပဲ စီစဉ်ပေးမယ်။ အဲဒီ နတ်ဆိုးမကို ထိုက်တန်တဲ့ အဖိုးအခ ပေးစေရမယ်..........”

ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲများမှာလည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူညီမှု ရရှိသွားကြသည်။

ဤကိစ္စကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်း လောက၏ ထက်ဝက်ကျော် ဆူညံနေစဉ်မှာပင်၊ အရာအားလုံး၏ တရားခံဖြစ်သူ မုန့်ဝမ်မှာ မုန့်မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး၏ အရှိန်အဝါနောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော နတ်သမီးအဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် တံဆိပ်ပြားလေးမှာ အသာအယာ တုန်ခါလာသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထိုတံဆိပ်ပြားကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ သတ္တုတွင်းဧရိယာမှ ထွက်ခွာပြီး ချင်းရှာစီရင်စုသို့ သွားကတည်းက ဤတံဆိပ်ပြားမှာ မည်သည့်သတင်းစကားမျှ မရရှိဘဲ သေနေသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ဝေးကွာသော အကွာအဝေးမှနေ၍ ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အဆင့်မြင့် အကြီးအကဲများက အရေးပေါ် အခြေအနေတွင် သူမထံ သတင်းပို့နိုင်သော နည်းလမ်းရှိပုံရသည်။

မုန့်ဝမ်က သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ကို တံဆိပ်ပြားအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းကို နားလည်သည်၊ သာမန် မုန့်မိသားစုလေး တစ်ခုအတွက်နှင့် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် နတ်သမီးကို လွှဲပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဂိုဏ်းကို အမြန်ပြန်ခဲ့ပြီး အခြေအနေကို ခေတ္တရှောင်ရှားပါ.......... ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းက နင့်ကို လုပ်ကြံဖို့ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ဖို့ ရည်ရွယ်နေတယ်..........”

တိုတောင်းသော စာကြောင်းလေး ဖြစ်သော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အတွင်းစိတ်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုလူတွေက သူမကို တကယ်ပဲ အထင်ကြီးနေကြသည်၊

သူမကို သတ်ဖို့အတွက် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကိုတောင် ဖိတ်ခေါ်ချင်နေကြသည်လော..........

ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ လူများက သူမကို တကယ်ပဲ သေစေချင်နေပုံရသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ အစွမ်းကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်သည်။ သူမ၏ လက်ရှိ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နဝမအဆင့် အစွမ်းဖြင့် သာမန် ရွှေအမြုတေအဆင့် အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို လုံးဝ ချေမှုန်းနိုင်သည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် အလယ်ပိုင်းနှင့်ဆိုလျှင် မနည်း ရင်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း ရလဒ်မှာ မသေချာပေ။ ရွှေအမြုတေအဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်းနှင့်ဆိုလျှင် သူမ မယှဉ်နိုင်သော်လည်း သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အိပ်မက် ကျင့်စဉ်နှင့် မြူပိုးကောင်အမ ထိန်းချုပ်ထားသော ရုပ်သေးရုပ် များဖြင့် သူမ ဘေးကင်းစွာ ဆုတ်ခွာနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိသည်။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ သူမသည် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက အဆင့်ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းလှသည်။

သူမ မည်မျှပင် တတ်စွမ်းပါစေ သေလမ်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် တံဆိပ်ပြားကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေသည်။

ဘိုးဘေးကြီးနောက်ကို ဆက်လိုက်နေခြင်းမှာ စွန့်စားရမှုအချို့ ရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော် သူ့ကို မသတ်ရသေးသရွေ့ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းမည် မဟုတ်ပေ။ ဘိုးဘေးကြီးကို လိုက်လံဖမ်းဆီးသည့် အရှိန်ကို မြှင့်တင်ရမည်ဟု သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် တံဆိပ်ပြားကို ချလိုက်ပြီး ဘိုးဘေးကြီး ထွက်ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းကို ပြန်လည် အတည်ပြုကာ သူမ၏ လေသင်္ဘော ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ သွေးနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

သွေးလွတ်မြောက်ခြင်းကျင့်စဉ် ကို အသုံးပြုကာ မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ အရှိန်ကို အမြင့်ဆုံးသို့ မြှင့်တင်လိုက်ရာ တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ဘိုးဘေးကြီးကို မှီသွားတော့သည်။

ဘိုးဘေးကြီးသည် မုန့်ဝမ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးအိမ်များ ကျုံ့သွားပြီး ချက်ချင်းပင် သူ၏ နောက်ထပ် ဝှက်ဖဲဖြစ်သော မိုင်တစ်ထောင် အဝေးပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုလိုက်ပြန်သည်။

“ရှင့်ရဲ့ အစွမ်းက အဲဒီလောက် မဟုတ်ပေမဲ့ အသက်ကယ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကတော့ တော်တော်များသားပဲ”

မုန့်ဝမ်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သွေးလွတ်မြောက်ခြင်းကျင့်စဉ်ကို ထပ်မံအသုံးပြုကာ ဘိုးဘေးကြီးရှိရာ အရပ်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့်အတွင်းမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် ဘိုးဘေးကြီးကို ထပ်မံ မှီသွားပြန်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဘိုးဘေးကြီးမှာ ယခင်က ဂုဏ်ရှိန်များ ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ပိန်ချုံးကာ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်နေပြီး လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်နှယ် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေရသည်။

“မုန့်ဝမ်... ငါ ထပ်ခါတလဲလဲ ထွက်ပြေးနေပြီပဲ... နင် ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အငြိုးတေးပြီး လိုက်နေရတာလဲ..........”

ဘိုးဘေးကြီးသည် အသက်ကို လုရှူနေရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ငါ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား..........”

“မြက်ကို အမြစ်ကနေ မနှုတ်ရင် နွေဦးလေညင်း တိုက်လာတာနဲ့ ပြန်ပေါက်လာဦးမှာပဲ” မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ရှင်က သားသမီး မြေးမြစ်တွေ အများကြီး မွေးထုတ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်လေ၊ ရှင့်ကို မသတ်ရင် နောက်ကျရင် ကျွန်မ ပိုပြီး အားစိုက်ထုတ်ရလိမ့်မယ်”

“...”

ဘိုးဘေးကြီးမှာ ဒေါသကြောင့် နားထင်ကြောများ တဖျတ်ဖျတ် တုန်လာသော်လည်း သူ တစ်ချိန်က ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်နှယ် သဘောထားခဲ့သော ဤဂျူနီယာကို မရိုင်းစိုက်ရဲတော့ပေ။

ထိုအစား သူသည် နှိမ့်ချသော အမူအရာဖြင့် အောက်ကျနောက်ကျ အသနားခံလိုက်သည်။

“မုန့်ဝမ်... နင် ငါ့ကို မသတ်ဘူးဆိုရင် မုန့်မိသားစုရဲ့ အမွေအနှစ်ကို နင့်ကို ပေးပါ့မယ်”

“အမွေအနှစ်..........” မုန့်ဝမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှု အရိပ်အယောင်လေး လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

“မုန့်မိသားစုမှာ အမွေအနှစ် ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါလား..........”

“ဒါက မျိုးနွယ်စုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ၊ ငါတစ်ယောက်ပဲ သိတာ။ နင် မကြားဖူးတာက ပုံမှန်ပါပဲ” ဘိုးဘေးကြီးသည် မုန့်ဝမ် စိတ်ဝင်စားသွားပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မျိုးနွယ်စုထဲက အဲဒီအမွေအနှစ်က ထူးခြားတဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ.......... ငါ သာမန် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကနေ အခုလို အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တာ အဲဒီအမွေအနှစ်ကြောင့်ပဲ။ နင် စိတ်မဝင်စားဘူးလား..........”

“အို... ဒါဆို ပြောပြပါဦး၊ အဲဒီအမွေအနှစ်က အတိအကျ ဘာလဲဆိုတာ..........” မုန့်ဝမ်၏ လေသံမှာ ကျီစယ်လိုဟန် ပါဝင်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ရှိနေသည်။

ဘိုးဘေးကြီးသည် စိတ်ကို တင်းထားပြီး သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီပစ္စည်းရဲ့ နာမည်က... 'နက်နဲသော ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် မှန် တဲ့..........”

“နက်နဲသော ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် မှန်..........” မုန့်ဝမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ဤနာမည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် နက်နဲဆန်းကြယ်သော အဓိပ္ပာယ် ပါရှိနေလေသည်။