အခန်း (၂၄၅-၂၄၆)

အခန်း (၂၄၅) အစွမ်းထက် ပညာရှင်ကြီး ရောက်ရှိလာခြင်း

စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ကောင်းကင်ယံ၌ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းတစ်ခြမ်းမှာ အကိုက်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားကာ သွေးရောင် ဦးခေါင်းခွံကြီးမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မုန့်ဝမ် က အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ဝါးမှာ ကြိတ်ဆုံကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုအလား ကျန်ရှိနေသော သူ၏ ဦးခေါင်းအကောင်းဘက်ခြမ်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဦးခေါင်းခွံမှာ အတွင်းသို့ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး သူ၏ သတိစိတ်မှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ပြိုင်ဘက်မှာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်သည် ကျင့်စဉ်ကို အသက်သွင်းပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ သွေးများကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူတော့သည်။

သူမ၏ အရှိန်အဝါ မှာ ပိုမို မြင့်တက်လာပြီး အဆင့်တက်တော့မည့် အရိပ်အယောင်များမှာ ပိုမို ထင်ရှားလာသည်။

“ဂျူနီယာညီလေး........”

မိမိ၏ ဂျူနီယာညီလေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အကြီးအကဲ ကျန်း ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ကွဲအက်တော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ သွေးတက်နေကာ မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “မိစ္ဆာမ... နင် သေသင့်တယ်........” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ ရွှေအမြုတေ တတိယအဆင့် အကြီးအကဲ တစ်ဦးကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းလိုက်သည်ကို

မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဟဲရှန်းကျီ နှင့် ချိုးဟုံ တို့သည် မုန့်ဝမ်၏ နည်းလမ်းများကို ပိုမို၍ပင် ကြောက်လန့် သတိထားလာကြသည်။

သူတို့သည် လက်တွန့်မနေရဲတော့ဘဲ အကြီးအကဲ ကျန်းကို အားသွန်ခွန်စိုက် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

အကြီးအကဲ ကျန်းက ခေါင်းလှည့်ကာ ထိုနှစ်ဦးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

၎င်းက ထိုနှစ်ဦးကို ရုတ်တရက် ကျောချမ်းသွားစေသည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အကြီးအကဲ ကျန်း၏ နောက်ထပ် စကားများက သူတို့၏ နှလုံးသားကို ချောက်နက်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။

“နင်တို့က ဒီမိစ္ဆာမကို ကူညီပေးရုံနဲ့ အသက်ရှင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား........ သူမ ငါတို့ရဲ့ နှလုံးသွေးတွေကို စုပ်ယူပြီးသွားတာနဲ့ နောက်လူက နင်တို့ပဲ........”

ဟဲရှန်းကျီနှင့် ချိုးဟုံတို့မှာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အကြီးအကဲ ကျန်းပြောသည်မှာ သူတို့ အမှန်တကယ် ကြောက်နေရသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ နတ်သမီးသည် ရူးသွပ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး မိမိဂိုဏ်းသား အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကိုပင် သန့်စင်ပစ်ခဲ့သည်။

သူမက... သူတို့နှစ်ဦးကိုလည်း သတ်ပစ်ဦးမှာလား........

ဟဲရှန်းကျီနှင့် ချိုးဟုံတို့သည် မသိစိတ်ဖြင့် တိုက်ကွက်အရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေပြီး ကိုယ်စီ အတွေးကိုယ်စီ ရှိနေကြသော်လည်း အကြီးအကဲ ကျန်းကိုမူ လွတ်မသွားစေရန် ထိန်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သေအံ့ဆဲဆဲ ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူ၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် နှလုံးသွေးကို သူမက အပြည့်အဝ သန့်စင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကာ အသံရှည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကိုယ်တွင်းမှ သွေးစွမ်းအင်များမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အလား ဟုန်းဟုန်းတောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် (အစောပိုင်း) ၏ အတားအဆီးမှာ ထိုခဏ၌ပင် “ဘုန်း” ကနဲ အသံနှင့်အတူ ကွဲအက်သွားတော့သည်........

သူမအနေဖြင့် ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်ပစ္စည်း ကို သန့်စင်ပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်အမြစ် ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်ရန်သာ လိုတော့သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမသည် ရွှေအမြုတေ နယ်ပယ်သို့ တိုက်ရိုက် ချဉ်းကပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် လှုပ်ရှားနေသော စိတ်ခံစားမှုများကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်အလား တိုက်ခိုက်မှု လျှော့ချထားသော

ဟဲရှန်းကျီနှင့် ချိုးဟုံတို့ဆီသို့ ဝေ့ဝဲသွားကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် သူတို့၏ ကောက်ကျစ်သော အကြံအစည်များကို ဖော်ထုတ်ရန် ပျင်းရိနေမိသည်။ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး အကြီးအကဲ ကျန်းဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲ ကျန်းမှာ စောစောက ဒေါသကြောင့် ချိုးဟုံကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အလွန်အမင်း ထုတ်သုံးခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်တွင်လည်း ချိုးဟုံနှင့် ဟဲရှန်းကျီတို့၏ ပူးပေါင်း တားဆီးမှုကို ခံထားရသဖြင့် အားကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

မုန့်ဝမ်၏ တားဆီး၍မရသော တိုက်ကွက်ကို ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ,.......။

သူသည် အသည်းအသန် တစ်ချက်သာ အော်ဟစ်နိုင်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်၏ လက်ဝါးချက်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

အကြီးအကဲ ကျန်းမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး မနှောင့်နှေးရဲတော့ဘဲ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး ကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အကြီးအကဲ ကျန်း၏ ပုံရိပ်ကို လွှမ်းခြုံကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

“သခင်မ... လီတစ်ထောင်အတွင်းမှာ အဲဒီလူရဲ့ အရှိန်အဝါ ပျောက်သွားပါပြီ........”

မြူပိုးကောင်အမ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မုန့်ဝမ်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲ ကျန်းကို လိုက်ဖမ်းရန် စိတ်ကူးကို လက်လွှတ်လိုက်ကာ ဟဲရှန်းကျီနှင့် ချိုးဟုံတို့ဆီသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်သောအခါ ထိုနှစ်ဦးမှာ မသိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ကြပြီး တံတွေးများကို စိုးရိမ်တကြီး မျိုချလိုက်ရသည်။

ဝတ်ရုံများအောက်တွင် သူတို့၏ ကျောပြင်မှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်က အကြီးအကဲ ကျန်းကို ကိုင်တွယ်နေစဉ်အတွင်း အကယ်၍ အခြေအနေ ဆိုးဝါးလာပါက ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် သူတို့နှစ်ဦး တိုင်ပင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ သတိထားနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်က တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ပိုးကောင်မိခင်မှာ ရုတ်တရက် မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာပြီး ကြောက်ရွံ့သော ခံစားချက်ကို ပေးပို့လာသည်။

“သခင်မ... တစ်ခုခု မှားနေပြီ........”

မုန့်ဝမ်၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ........”

“အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခု ဒီဘက်ကို အမြန်နှုန်းနဲ့ လာနေတယ်... သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက သေချာပေါက်... နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်ပဲ........”

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

အစောပိုင်းက အဘွားကြီး ပေးပို့လိုက်သော အကူအညီတောင်းခံသည့် အချက်ပြမှုကို သူမ သတိရသွားသည်။

ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ အရှိန်မှာ တကယ်ပင် မြန်လွန်းလှသည်။

မုန့်ဝမ်သည် စိုးရိမ်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ........”

“ဒီအရှိန်အတိုင်းဆိုရင်... အလွန်ဆုံး အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာပဲ........”

ပိုးကောင်အမ၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။

အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ........

မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားပြီး ချိုးဟုံနှင့် ဟဲရှန်းကျီကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ အကြီးအကဲ ကျန်းနောက်ကို လိုက်မယ်။ နင်တို့ နှစ်ယောက် ဒီက စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းလိုက်ပါ။ ပြီးရင် စခန်းကို ပြန်ပြီး ငါ့ရဲ့ သတင်းကို စောင့်နေကြ........”

ချိုးဟုံနှင့် ဟဲရှန်းကျီတို့မှာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်ပြီး အမြန်ပင် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

မုန့်ဝမ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦးမှာ စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းနေကြသည်။

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ အရောင်ပြောင်းသွားသည်။

အစွမ်းထက်သော ဖိအားတစ်ခု ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာရာ ထိုင်းရှန်းတောင်ကြီး ဖိထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထိုနှစ်ဦးမှာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲသွားကာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

ဟဲရှန်းကျီ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်ထားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် လေဟာနယ်ကို နင်းလျှောက်ကာ ဆင်းသက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် ငယ်ရွယ်သော မျက်နှာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လင်းယုန်တစ်ကောင်အလား စူးရှလှကာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အသက်ရှူကျပ်စေလောက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းများ လည်ပတ်နေသည်။

“ဒီလို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှုပ်ခတ်မှုမျိုး... ဒါက နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်ပဲ........”

ဟဲရှန်းကျီသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ခြေထောက်များ ပျော့ခွေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ချိုးဟုံမှာလည်း မထူးခြားပေ၊ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း၏ နတ်ဘုရားသန္ဓေအဆင့် ပညာရှင်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော မြေပြင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ အတိုင်းထက်အလွန် ဒေါသများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

“ဘယ်သူလဲ........ ငါ့ရဲ့ ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း တပည့်တွေကို ဘယ်သူ သတ်တာလဲ........”

သူ၏ အသံမှာ ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းသံကြီးအလား ဟိန်းထွက်သွားသဖြင့် ထိုနှစ်ဦး၏ နားစည်များ အူသွားကာ နားနှင့် နှာခေါင်းတို့မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။

ဟဲရှန်းကျီနှင့် ချိုးဟုံတို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

နတ်ဘုရားသန္ဓေအဆင့် ပညာရှင်ကြီးသည် ထိုနှစ်ဦးကို ဂရုမစိုက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“နင်တို့ လုပ်တာလား........”

ဟဲရှန်းကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေပြီး ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး... စီနီယာ၊ ကျွန်တော်တို့က ဒီနားကနေ တိုက်ဆိုင်ပြီး ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ တိုက်ပွဲကို အဝေးကနေ မြင်လိုက်ရတာပါ။

ဒါကို လုပ်လိုက်တဲ့သူက ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက သွေးလမ်းစဉ် နတ်သမီး မုန့်ဝမ် ပါ။ စီနီယာ မရောက်လာခင်လေးတင် သူမ ဒီကနေ ထွက်ပြေးသွားပါပြီ...”

“မုန့်ဝမ်........”

ပညာရှင်ကြီးက ထိုနာမည်ကို ပြန်ရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ချိုးဟုံကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာသည်။

“သူပြောတာ အမှန်ပဲလား........”

ချိုးဟုံက ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်လိုက်သည်။

“စီနီယာ... ကျွန်မရဲ့ ဂျူနီယာမောင်လေး ပြောတာ အားလုံး အမှန်တွေပါ။

မုန့်ဝမ်က သွေးကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါ၊ ဒီမှာရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံးက သူမရဲ့ သွေးလမ်းစဉ် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တွေနဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတာပါ။

ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ ဒီနားမှာ ခရီးသွားနေတဲ့ တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ တွေပါ။ ဒီလို ဘေးဒုက္ခမျိုးနဲ့ တိုးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ပါဘူး...”

နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်၏ မျက်မှောင်များမှာ တွန့်ချိုးနေပြီး မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုကိုမျှ ခန့်မှန်း၍ မရပေ။

“ဒါဆိုရင် မုန့်ဝမ် ဘယ်ဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားလဲဆိုတာ နင်တို့ သိသလား........”

“... လျှောက်တင်ပါတယ် စီနီယာ... သူမက စီနီယာတို့ ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲ ကျန်းနောက်ကို လိုက်သွားပုံရပါတယ်...” ဟဲရှန်းကျီက တုန်ရီစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသောအခါ ပညာရှင်ကြီးသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဝိညာဉ်အာရုံတစ်ခု ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေကာ ဝမ်းသာခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ကို ပြသခြင်း မရှိပေ။

“အကြီးအကဲ ကျန်းကတော့ လောလောဆယ် ဘေးကင်းသွားပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့...” သူသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ဟဲရှန်းကျီနှင့် ချိုးဟုံကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“နင်တို့ လူယုတ်မာ နှစ်ယောက်က မုန့်ဝမ်ကို ကူညီပြီး ငါ့ရဲ့ ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း တပည့်တွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြတာကို... အခုထိ တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတွေ အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ငါ့ကို လိမ်ညာချင်သေးတယ်ပေါ့........”

ဟဲရှန်းကျီနှင့် ချိုးဟုံတို့မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်နှာများမှာ သေလူအလား ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

နှစ်ဦးလုံး မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကာ အသည်းအသန် ဦးတိုက်ပြီး အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်ကြတော့သည်။

“စီနီယာ... ချမ်းသာပေးပါ........ လူတွေကို သတ်တာက မုန့်ဝမ်ပါ၊ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး........”

“မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့က ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက ဆိုပေမဲ့ စီနီယာတို့ ဂိုဏ်းတပည့်တွေကို ထိခိုက်စေဖို့ ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိခဲ့ပါဘူး။

အားလုံးက မုန့်ဝမ်ပါ။ သူမက ကျွန်မတို့ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့တာပါ........”

အခန်း (၂၄၆) အစွမ်းထက် ပညာရှင်ကြီး၏ အရေးယူဆောင်ရွက်မှု

သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်ကြီးသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိုနှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်အောင် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။

“ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက ကောင်တွေ... မကောင်းမှုကို အားပေးကူညီတဲ့သူတွေဟာ သေသင့်တယ်........”

“အားးးး”

စူးရှသော အော်ဟစ်သံ နှစ်ခုအပြီးတွင် ဟဲရှန်းကျီ နှင့် ချိုးဟုံ တို့မှာ အသက်ပျောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်မြေပြင်ကို အေးစက်စွာ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

လေထုထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော သွေးနံ့များက သူ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသကို ပိုမို လောင်ကျွမ်းစေသည်။

“မုန့်ဝမ်...”

သူသည် သူမ၏ နာမည်ကို တစ်လုံးချင်း သွားကြိတ်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

“ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်သလဲ........ ငါ့ရဲ့ ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းကို ထပ်တလဲလဲ ရန်စရဲတယ်ပေါ့၊ ငါ့ဂိုဏ်းမှာ လူမရှိတော့ဘူးလို့ နင် တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား........”

သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဒီသွေးလမ်းစဉ် နတ်သမီးမှာ ဘယ်လို စွမ်းဆောင်ရည်တွေ ရှိလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်........”

ပညာရှင်ကြီးသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ကို အကန့်အသတ်မရှိ လွှတ်ထုတ်လိုက်ရာ လီထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

၎င်းသည် မမြင်ရသော ပိုက်ကွန်တစ်ခုအလား ကမ္ဘာမြေ၏ ထောင့်တိုင်းကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ သူ့ထံမှ မလွတ်ကင်းနိုင်ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများ၊ တောအုပ်များ၊ မြစ်ချောင်းများနှင့် မြေအောက်နက်နက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော မိစ္ဆာသားရဲ များပင်လျှင် ပုန်းစရာ နေရာမရှိတော့ပေ။

ရုတ်တရက် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံက ထူးဆန်းသော လှုပ်ခတ်မှုတစ်ခုကို ဖမ်းယူရမိလိုက်သည်။

ထိုလှုပ်ခတ်မှုတွင် သွေးနံ့ အနည်းငယ် ပါဝင်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားနှင့် အနည်းငယ် လွဲချော်နေသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်တကာ ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ပညာရှင်ကြီးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော် လိုက်သည်။

အသက်ရှူရုံ အကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ထိုပုံရိပ်ယောင်ရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် လှည့်စားနိုင်သော ပုံရိပ်ယောင်မှာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ကလေးကစားစရာကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

သူက ခပ်ဖွဖွ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အမူအရာမရှိဘဲ ပုံရိပ်ယောင်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

“မုန့်ဝမ်... နင်က မျိုးဆက်သစ်လေးပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကောင်း ပုန်းနေပါစေ ဒီဘိုးဘေးကြီးရဲ့ လက်ခုပ်ထဲကနေ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး........”

ပညာရှင်ကြီးက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ကာ လက်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ လေပြင်းမုန်တိုင်းအလား ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့ရှိ ပုံရိပ်ယောင်ကို ချက်ချင်း ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။

ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ကွဲအက်သွားသော မှန်တစ်ချပ်အလား ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့သော် သူ မျှော်လင့်ထားသည့် မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

ထိုအစား လူသားပုံစံ မိစ္ဆာကောင် ဒါဇင်ကျော်မှာ ဟိန်းဟောက်ကာ သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူထဲရှည်လျားသော အမွေးအမျှင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မျက်နှာများမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေကာ အလွန် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

“ဒါတွေက ယူဝူ ပိုးကောင် တွေပဲ...”

ထိုပညာရှင်သည် ထိုမိစ္ဆာကောင်များ၏ အစအနကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မုန့်ဝမ်ဆီမှာ ဒီလို အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပေ........

သူမက ဒီပိုးကောင်တွေကို တိုက်ဆိုင်ပြီး ရရှိခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ် မြူပိုးကောင်အမ ကို ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူထားတာလားဆိုတာ သူ စဉ်းစားနေမိသည်။

စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ထိုမိစ္ဆာကောင်များသည် သူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ထက်မြက်သော လက်သည်းများသည် အေးစက်သော အလင်းတန်းများဖြင့် သူ၏ လည်ချောင်းကို ပစ်မှတ်ထားနေကြသည်။

“သေချင်နေတာပဲ........”

နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ၏ လေသံမှာ နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ သူက ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ လက်ညှိုးကိုသာ ဆန့်ထုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာကောင်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညွှန်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုမိစ္ဆာကောင်များ၏ ဦးခေါင်းများကို ချက်ချင်းပင် ဖောက်ထွက်သွားသည်။

မိစ္ဆာကောင်များသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ ခဏမျှ တွန့်လိမ်နေပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားသည်။

သို့သော် ပညာရှင်ကြီးက ထိုမျှနှင့် ရပ်မနေပေ။ သူက လက်ချောင်းကို တောက်လိုက်ရာ အစိမ်းရောင် မီးတောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိစ္ဆာအလောင်းများကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။

မီးတောက်များမှာ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး အလောင်းများကို ပြာအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။

မီးရောင်အတွင်းမှ ဆံပင်မျှင်လောက်သာရှိသော သေးငယ်သည့် ပိုးကောင်လေးများသည် ဝိညာဉ်များအလား ရုန်းကန်ထွက်လာပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသည်။

“ယူဝူ ပိုးကောင်တွေ... တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ........”

ပညာရှင်ကြီးသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ပိုးကောင်အားလုံးကို ပုလင်းထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မုန့်ဝမ် ရှိရာကို ရှာဖွေရန် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ထပ်မံ လွှတ်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူက ပိုမို သေချာစွာ ရှာဖွေပြီး ဝိညာဉ်အာရုံ၏ အကွာအဝေးကိုလည်း ပိုမို ချဲ့ထွင်လိုက်သည်။

“မုန့်ဝမ်... နင် ဘယ်လိုမှ မလွတ်နိုင်ပါဘူး........”

ပညာရှင်ကြီး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းနေသည့် လေသင်္ဘောပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။

လေသင်္ဘောမှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ စူးရှသော အသံများနှင့်အတူ အမြင့်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားနေသည်။

မုန့်ဝမ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များမှာ တောင်ပုံရာပုံ ရှိနေပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ ထူထပ်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ဒီရေအလား သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး သူမ၏ ဒန်ထျန် ထဲရှိ စိမ်းဖန့်ဖန့် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးက စုပ်ယူလိုက်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှာ တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်သွားပြီး မုန့်ဝမ်၏ ဒန်ထျန်က ဝါးမြိုလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခါတစ်ရံ နီမြန်းနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဖြူလျော်နေသည်။

သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးစက်များ စီးကျနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဝေလငါးကြီးတစ်ကောင်အလား ဝါးမြိုရင်း သူမ၏ ဝိညာဉ်အမြစ် ကို အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် ဖြည့်တင်းနေသည်။

မုန့်ဝမ်၏ ဒန်ထျန်တွင် မူလက မီးဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ခုတည်းသာ ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သစ်ဓာတ် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို အပြည့်အဝ သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် သူမ၏ ကိုယ်တွင်း၌ အားကောင်းသော စွမ်းအင်များ မြင့်တက်လာသည်။

သူမ၏ ဒန်ထျန်အတွင်း၌ အစိမ်းနုရောင် ဝိညာဉ်အမြစ်သစ်တစ်ခုမှာ မြေကြီးကို ဖောက်ထွက်ကာ အပင်ပေါက်လေးတစ်ခုအလား ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် ယိမ်းနွဲ့နေပြီး ခပ်မှိန်မှိန် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ၎င်းသည် မီးဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ်နှင့် အပြန်အလှန် အားဖြည့်ပေးနေပြီး သူမ၏ ကိုယ်တွင်း၌ ထူးခြားသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား ရှိနေသည်။

ဤရုတ်တရက် ပြောင်းလဲမှုက မုန့်ဝမ်ကို ခွန်အားသစ်များ ရရှိစေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဝိညာဉ်အမြစ် ထပ်တိုးလာခြင်းကြောင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာသည်။

ဝိညာဉ်အမြစ် နှစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ခြင်းက ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ခုတည်းနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။

သစ်ဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ဖြည့်တင်းပြီးနောက်တွင် မုန့်ဝမ်သည် အနည်းငယ်မျှ လက်တွန့်မနေဘဲ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရွှေရောင်တောက်ပနေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤကျောက်တုံးမှာ အိမ်မှ ထုတ်လိုက်သော ဓားတစ်လက်အလား ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေပြီး စူးရှသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

၎င်းမှာ သတ္တုဓာတ် ရှိသော ကောင်းကင်အဆင့် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းပင် ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးတွင် ပြတ်သားမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ထိုသတ္တုဓာတ် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချလိုက်တော့သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးကြောများ အားလုံး ဆွဲဖြဲခံရတော့မည့်အလား ပြင်းထန်သော အားအင်တစ်ခုက ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီး ချွေးများမှာ သူမ၏ ဝတ်စုံကို စိုရွှဲသွားစေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် မြူပိုးကောင်အမ မှာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာသည်။

“သခင်မ... သတိထားပါ၊ ပုံရိပ်ယောင်က ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ၊ ယူဝူ ပိုးကောင်တွေလည်း အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ... အဲဒီ အဘိုးကြီး ရောက်လာဖို့ သိပ်မကြာတော့ဘူး........”

မုန့်ဝမ်၏ နှလုံးသားမှာ လေးလံသွားပြီး ကြီးမားသော ဖိအားကြောင့် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်နှင့် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် တို့မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအလား ကွာခြားလှပြီး လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။

သူမ၏ လက်ရှိအစွမ်းဖြင့် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ သေလမ်းကို သွားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိသည်။

မြန်မြန်........ မြန်မြန် လုပ်ရမယ်........

မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး ကျန်ရှိနေသော ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်ပစ္စည်း နှစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ယူကာ မျိုချလိုက်တော့သည်........

တစ်ခဏချင်းမှာပင် မတူညီသော စွမ်းအားသုံးမျိုးမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည့်အလား ကိုယ်တွင်း၌ ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အမှောင်အတိ ကျသွားပြီး သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

ရေဓာတ် ဝိညာဉ်ပစ္စည်း၏ အေးစက်မှုက သူမကို ရေခဲတိုက်ထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သွေးများပင် ခဲသွားတော့မည့်အလား။

မြေဓာတ် ဝိညာဉ်ပစ္စည်း၏ လေးလံမှုက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို တင်းကျပ်စေကာ တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖိထားသကဲ့သို့ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

သတ္တုဓာတ် ဝိညာဉ်ပစ္စည်း၏ ထက်မြက်မှုကမူ သူမ၏ သွေးကြောများကို ဓားငယ်ပေါင်း များစွာဖြင့် လှီးဖြတ်နေသကဲ့သို့ နာကျင်လှသဖြင့် သေခြင်းတရားကိုပင် ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး........ သခင်မ........ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင် ဒီဘက်ကို လာနေပြီ........”