အခန်း (၂၅၁-၂၅၂)

အခန်း (၂၅၁)ရွေးချယ်ခိုင်းခြင်း

လရောင်သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ အရိပ်များကို ရှည်လျားစေပြီး အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းလာသည်။

မုန့်ဝမ်က ဆက်ပြောကာ..... “ကုန်သည်ကြီးက စဉ်းစားတယ်၊ 'ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဆိုတာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပဲ၊ အဆင့်နိမ့်တာနဲ့ အဆင့်မြင့်တာက ဘာထူးလို့လဲ...........' တဲ့.......”

“သူက အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကိုပဲ သူ့သမီးကို ပေးခဲ့တယ် ဒါကြောင့် သူမက ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်အောင် မကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ဘူး.......”

“နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမဟာ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုအတွင်း အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး.......”

မုန့်ချင်းဆုန်း၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်ထားပြီး စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံ ရောပြွမ်းနေသည်။

မုန့်ဝမ်က မုန့်ချင်းဆုန်းကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “အဖေ... ပြောပါဦး၊ အဲဒီကုန်သည်ကြီးရဲ့ လုပ်ရပ်က မှန်ရဲ့လား...........”

မုန့်ချင်းဆုန်းသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဝမ်အာ... သမီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အဖေ သမီးကို လိမ်ခဲ့တယ်။ သမီးကို ဘာမှ စိတ်မပူဘဲ အေးအေးချမ်းချမ်း ကျင့်ကြံစေချင်လို့ အဖေ အဲဒီလို ပြောခဲ့တာပါ.......”

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ “အဖေက သမီးအတွက် ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေကို ရအောင်ယူပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် တကယ်မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သမီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်မှာ ပိုပြီး အလှမ်းဝေးဝေး ရောက်နိုင်အောင် အဖေ အစွမ်းကုန် ကူညီပါ့မယ်.......”

မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ဖျော့တော့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ.......”

သူမက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံတွင် မသိသာသော ကလေးဆိုးဆန်မှုလေး တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

“ဒီနေ့ အဖေက ဝမ်အာကို တကယ် အံ့သြစေပါတယ်။ ဝမ်အာကို ကာကွယ်ပေးပြီး ဝမ်အာ့အတွက် တွေးပေးရုံတင်မကဘဲ သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ အမှားကိုလည်း ဝန်ခံရဲတယ်နော်။ တကယ့်ကို... ပြည့်စုံတဲ့ အဖေတစ်ယောက်ပါပဲ.......”

မုန့်ချင်းဆုန်းသည် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်တို့က ပိုမို ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် စိတ်ထဲမှ သံသယများကို ဖိနှိပ်ထားပြီး ချစ်ခင်ကြင်နာသော အပြုံးကို ဖော်ပြကာ ညင်သာစွာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ကလေးမိုက်လေး... အဖေမှာ အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ သမီး ပျော်ရွှင်နေသရွေ့ အဖေ ဘာမဆို လုပ်ပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ.......”

၎င်းကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်၏ အပြုံးမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။

“ဒါဆိုရင် အဖေ... သမီးရဲ့ သေးငယ်တဲ့ ဆန္ဒလေးတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မလား...........”

မုန့်ချင်းဆုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘာဆန္ဒလဲ........... အဖေ လုပ်ပေးနိုင်တာဆိုရင် သေချာပေါက် ဖြည့်ဆည်းပေးမှာပါ.......”

မုန့်ဝမ်သည် မုန့်ချင်းဆုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လေသံတွင် အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့် စပ်စုလိုစိတ်တို့ ပါဝင်နေသည်။

“အဖေ့ရဲ့ နှလုံးသားက တကယ်ပဲ အနီရောင်လား ဒါမှမဟုတ် အမည်းရောင်လားဆိုတာ ဝမ်အာ မြင်ချင်လို့ပါ.......”

မုန့်ချင်းဆုန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ခဲသွားပြီး ဖော်ပြ၍မရသော အအေးဓာတ်တစ်ခုက သူ၏ ရင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

သူ့သမီးက ဘာကြောင့် ဒီလိုမေးခွန်းမျိုးကို ရုတ်တရက် မေးရသနည်း...........

မုန့်ချင်းဆုန်းသည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဝမ်အာ... ဘာလို့ ဒီလို အတွေးမျိုး ဝင်ရတာလဲ...........”

သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသော်လည်း တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားထားဆဲ ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် အောက်ချလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ... ဝမ်အာအတွက်တော့ အဖေဟာ အဖေကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ မေမေ့အတွက်ရော၊ နောက်ဖေးခြံက အဲဒီ အမျိုးသမီးတွေအတွက်ရော... အဖေဟာ ခင်ပွန်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မကျေပွန်ခဲ့ဘူး.......”

“ပြီးတော့ မွေးလာကတည်းက ဝိညာဉ်အမြစ် မပါလို့ အဝေးကို ပို့ဆောင်ခံလိုက်ရတဲ့ အဲဒီကလေးတွေ... သူတို့ဟာလည်း အဖေ့ရဲ့ သားသမီးတွေပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မွေးကတည်းကနေ အဝေးကို ပို့ဆောင်ခံရပြီး မေ့လျော့ခံလိုက်ရတာက သူတို့ လုံးဝ မတည်ရှိခဲ့ဖူးသလိုပဲ.......”

“ဒါကြောင့် ဝမ်အာက အဖေ့ရဲ့ နှလုံးသားဟာ တကယ်ပဲ ဘာအရောင်လဲဆိုတာ မြင်ချင်ရုံတင်ပါ.......”

မုန့်ချင်းဆုန်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူလျော်လာပြီး သူ၏ လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေကာ သူ၏ စိတ်ထဲမှ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေမှုများကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ဝမ်အာ... သမီး... အထင်လွဲနေပြီ။ အဖေက ဒါမျိုးတွေ ဖြစ်လာဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက မိသားစုရဲ့ စီစဉ်မှုပဲ၊ အဖေ ငြင်းဆန်လို့ မရခဲ့ဘူး.......”

“အဖေ... အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ...........”

၎င်းကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ အပြုံးမှာ လှောင်ပြောင်ရိပ် ပါဝင်နေသည်။

“မဟုတ်ဘူး... အဖေ မှားနေပြီ.......”

သူမ၏ အသံမှာ ရေခဲမိုးများ ကြွေကျသကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော်လည်း အရိုးထဲထိ အေးစက်သွားစေမည့် အအေးဓာတ် ပါဝင်နေသည်။

“အဖေဟာ သူရဲဘောကြောင်တယ်၊ တာဝန်မဲ့တယ်၊ မိသားစု စည်းမျဉ်းတွေကို မဆန့်ကျင်ရဲဘူး၊ ပြီးတော့ ကိုယ်ပိုင် သားသမီးတွေကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး.......”

သူမ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး လေသံမှာ ပို၍ အေးစက်လာသည်။ “အဖေက ပြည့်စုံတဲ့ အဖေတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက... ဝမ်အာမှာ ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိနေပြီး 'အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့' သမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့သာ 'ဒီလောက်ကောင်းတဲ့' အဖေတစ်ယောက်ကို ရရှိထားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်.......”

မုန့်ဝမ် ပြောလိုက်သော စကားလုံးတိုင်းမှာ မုန့်ချင်းဆုန်း၏ နှလုံးသားကို ချွန်ထက်သော အပ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူလျော်လာပြီး အသက်ရှူသံများ မြန်လာသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မုန့်ချင်းဆုန်းသည် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဝမ်အာ ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ အဖေဟာ အရမ်း သူရဲဘောကြောင်ပြီး အရမ်း ဟန်ဆောင်ကောင်းခဲ့တာပါ။ အဲဒီ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုကို အဖေ နှောင့်နှေးစေခဲ့ပြီး အဲဒီကလေးတွေကိုလည်း မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး.......”

“ဒါပေမဲ့ ဝမ်အာ... သမီးအပေါ် ထားတဲ့ အဖေ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကတော့ အစစ်အမှန်တွေပါ.......”

စကားပြောပြီးသည်နှင့် မုန့်ချင်းဆုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဓားမြှောင်တစ်စင်းကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီးနောက် အောက်သို့ အားဖြင့် ဆွဲချလိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားတော့သည်။

သို့သော် သူသည် မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်လျက် “ဝမ်အာ... သမီး အသေအချာ မြင်ရပြီလား........... အဖေ့နှလုံးသားက တကယ်ပဲ အနီရောင်လား ဒါမှမဟုတ် အမည်းရောင်လား...........”

“အဖေ...”

မုန့်ဝမ်သည် အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် မုန့်ချင်းဆုန်းက သူမကို ပြုံးပြပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “မမေ့နဲ့ဦး... အဖေက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒီလောက် ဒဏ်ရာလေးက ဘာဖြစ်မှာလဲ........... ဝမ်အာ လုပ်ချင်တာမှန်သမျှ အဖေ အစွမ်းကုန် လုပ်ပေးမှာပါ.......”

မုန့်ဝမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး “ဝမ်အာက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ချင်တယ်၊ အဖေ အဲဒါကိုလည်း အားပေးမှာလား...........”

“မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ...........”

မုန့်ချင်းဆုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် ဖြေလျော့လိုက်သည်။ “ဝမ်အာ... သမီး ဘာကြောင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ချင်တာလဲဆိုတာ အဖေ့ကို ပြောပြနိုင်မလား...........”

“မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေဟာ အလွန် လျင်မြန်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်တယ်လို့ ကျွန်မ ကြားတယ်၊ တစ်နေ့ကို မိုင်တစ်ထောင် ခရီးနှင်နိုင်သလိုပဲ၊ ပြီးတော့ အဲဒါက ဝိညာဉ်အမြစ် ပါရမီနဲ့လည်း ဘာမှ မဆိုင်ဘူးတဲ့.......”

မုန့်ဝမ်က အလေးအနက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဝိညာဉ်အမြစ် တစ်ခုတည်းနဲ့ ကျင့်ကြံရတာက အရမ်း နှေးလွန်းတယ်။ ကျွန်မ တစ်လလုံး ကြိုးစားကျင့်ကြံတာက အစ်ကို့ရဲ့ တစ်ရက်စာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက်တောင် မကောင်းဘူး........... ဒါက ကျွန်မအတွက် လမ်းစဉ်မဟုတ်ဘူး...........”

“ကျွန်မ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ချင်တယ်၊ ပြီးတော့ ရွှေအမြုတေအဆင့်... မဟုတ်ဘူး........... နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်၊ ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်မှာ အဲဒီထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်...........”

မုန့်ချင်းဆုန်းသည် သူမကို ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “သမီးသာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သွားရင် သမီး အခုရှိနေတဲ့ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်၊ အဖေရော၊ သမီးရဲ့ အစ်ကိုရော၊ နောက်ဆုံး မေမေပါ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်.......”

မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများတွင် တွန့်ဆုတ်မှုများ ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြတ်သားမှုအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မ အားလုံးကို ဆုံးရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဖေက ကျွန်မကို အပြည့်အဝ အားပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ.......”

“မုန့်ဝမ်...........”

မုန့်ချင်းဆုန်းက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ဘယ်လိုမျိုး လမ်းစဉ်လဲဆိုတာ သမီး သိရဲ့လား...........”

“ကျွန်မ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အဖေ့လိုမျိုး မရှင်သန်ချင်ဘူး.......”

မုန့်ချင်းဆုန်းသည် လန့်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အဖေ သဘောမတူဘူး........... သမီးသာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သွားရင် သမီးရဲ့ အစ်ကို၊ အဖေ၊ မေမေ... ငါတို့ အားလုံးကို သေဖို့ တွန်းအားပေးနေတာပဲ...........”

မုန့်ဝမ်သည် အလွန် စိတ်ပျက်သွားသည်။ “အဖေ... အဖေက ကျွန်မကို အပြည့်အဝ အားပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ.......”

မုန့်ချင်းဆုန်းက အလေးအနက် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ “ဝမ်အာ... သမီးရဲ့ အခုဘဝက မကောင်းဘူးလား...........”

“အဖေက ကျောထောက်နောက်ခံပြုပေးမယ်၊ အစ်ကိုက လမ်းညွှန်ပေးမယ်၊ သမီး ဒီဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းနိုင်ပါတယ်၊ နောက်ပိုင်း အခွင့်အရေး ရခဲ့ရင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ဖို့က မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး.......”

“အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း...........”

မုန့်ဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အဖေက ကျွန်မကို အရမ်း အထင်သေးတာပဲ........... ကျွန်မရဲ့ ပန်းတိုင်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တင် မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက အဖေ့လိုမျိုး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လိမ်ညာပြီး ဝေဝေဝါးဝါး ဘဝနဲ့ မရှင်သန်ချင်ဘူး...........”

“ခြေဖဝါးအောက်မှာ အနင်းခံနေရတာတောင် ကျေနပ်နေတုန်းပဲလား...........”

မုန့်ချင်းဆုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီသွားပြီးနောက် သူသည် မုန့်ဝမ်ကို ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“သမီးက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ချင်တာလား........... ရပါတယ်၊ သမီး ကိုယ်တိုင် အဖေ့ကို သတ်လိုက်မှ ဖြစ်မယ်........... သမီးရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ မေမေကိုလည်း သတ်လိုက်...........”

မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် တွန့်ဆုတ်မှုများ ပေါ်လာသည်။ “အဖေ... ကျွန်မကို ဒီလိုမျိုး အတင်းအကျပ် လုပ်ရမှာလား...........”

မုန့်ချင်းဆုန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ကို တင်းထားကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ်ချင်းစာတရား ကင်းမဲ့နိုင်မှသာ မိစ္ဆာတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မှာပါ။ သမီး ဒါကို မလုပ်နိုင်ရင် နောက်ကို ဒီကိစ္စကို ထပ်မပြောနဲ့တော့.......”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် သွေးစွန်းနေသော ဓားမြှောင်ကို မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

အဖေ၊ အစ်ကိုနှင့် မေမေတို့သည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သူမနှင့် အနီးစပ်ဆုံး လူသားများ ဖြစ်ကြပြီး သူမအပေါ်တွင်လည်း အလွန် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဖခင်ဖြစ်သူက မိသားစု သံယောဇဉ်နှင့် ထာဝရရှင်သန်ခြင်း လမ်းစဉ်ကြားတွင် သူမကို အတင်းအကျပ် ရွေးချယ်ခိုင်းနေသည်။

အခန်း (၂၅၂) မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာခြင်း

သူတို့ကို ငါ အမြစ်ပြတ်ရှင်းလင်းနိုင်သရွေ့ ဘာအားနည်းချက်မှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်မှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားသည်။ သူမသည် ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ မုန့်ချင်းဆုန်း၏ တုန်လှုပ်နေသော မျက်ဝန်းများရှေ့တွင်ပင် သူ၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

“အဖေ... အဖေပြောတာ မှန်ပါတယ်။ မိစ္ဆာတစ်ယောက်ဆိုတာ ကိုယ်ချင်းစာတရား ကင်းမဲ့ရမယ်။ ဒါကို သင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ။

အဖေ့ရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုကို နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားပြီး ကောင်းကောင်း ရှင်သန်သွားပါ့မယ်.......”

စကားပြောပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် မြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

“ဝမ်အာ... သမီး ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ...........”

သူမ၏ မိခင်မှာ ညသန်းခေါင်တွင် နိုးလာပြီး သမီးဖြစ်သူ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် လိုက်ရှာရာမှ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။

“သူက သမီးရဲ့ အဖေလေ........... သမီးက အဖေအရင်းကို တကယ်ပဲ သတ်လိုက်တာလား...........”

“မေမေက အဖေ့ကို ခွဲမသွားနိုင်အောင် ဖြစ်နေပုံရတယ်။ ဒါဆိုရင် မေမေ့ကိုလည်း အဖေနဲ့အတူ အဝါရောင်ရေပန်းလမ်း မှာ အဖော်ဖြစ်အောင် ပို့ပေးပါ့မယ်။ ဖေဖေလည်း အဖော်ရှိတော့ မေမေ မပျင်းတော့ဘူးပေါ့.......”

ထိုသို့ပြောရင်း မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ဓားမြှောင်မှာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် သူတို့၏ ရုပ်အလောင်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ထရပ်ကာ မုန့်ကျွင်းရှင်း၏ ခြံဝင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

“ညီမလေး... ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေတာ ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ...........”

မုန့်ကျွင်းရှင်းသည် မုန့်ဝမ်ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ရာမှ သူမလက်ထဲရှိ သွေးစွန်းနေသော ဓားမြှောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဝမ်အာ... ဓားမြှောင်ပေါ်မှာ ဘာလို့ သွေးတွေ ပေနေတာလဲ........... တစ်ခုခု ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရလို့လား...”

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် မုန့်ဝမ်သည် မြှောင်ကို မုန့်ကျွင်းရှင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ ညင်သာစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

“အစ်ကို... ညီမလေးက မိဘအပေါ် မသိတတ်ခဲ့ဘူး။ အဝါရောင်ရေပန်းလမ်းကို ရောက်တဲ့အခါ ညီမလေး ကိုယ်စား အဖေနဲ့ မေမေကို ပြုစုပေးပါဦး.......”

မုန့်ကျွင်းရှင်း၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားသည့်အလား။

“မင်း... အဖေနဲ့ မေမေကို သတ်လိုက်ပြီလား...”

မုန့်ဝမ်က မငြင်းဆိုခဲ့ပေ။ “ကျွန်မလည်း မလုပ်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဖေက ကျွန်မကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းတာ။ ကျွန်မ အသေအချာ စဉ်းစားပြီးမှ လုပ်လိုက်တာပါ.......”

“ဘာလို့လဲ...........”

မုန့်ကျွင်းရှင်းက မုန့်ဝမ်ကို စိတ်မကောင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့က မင်းအပေါ် အရမ်းကောင်းခဲ့တာ... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒါမျိုးလုပ်ရက်တာလဲ...........”

“ကျွန်မ အနည်းငယ်တော့ အားနာမိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်လေ။ အနည်းဆုံးတော့... ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ စိတ်ကိုတော့ ရင်ဆိုင်နိုင်တာပေါ့.......”

မုန့်ဝမ်၏ စကားအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများမှာ ကွဲအက်နေသော မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မုန့်ချင်းဆုန်း၏ ပုံရိပ်နှင့်အတူ မုန့်မိသားစု နေအိမ်တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ မတည်ရှိခဲ့ဖူးသလို ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည်။ သူမသည် ညစ်ညမ်းသော လေထုကို အပြင်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ “တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ.......”

၎င်းမှာ သူမ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော နောင်တနှင့် အပြင်းထန်ဆုံးသော စွဲလမ်းမှုကို အသုံးချပြီး သူမအား ထိုစက်ဝိုင်းအတွင်း၌ အကျဉ်းချထားရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူမက ထိုထက်မက ပို၍ ရက်စက်ခဲ့သည်။

ဝေးလံသော တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အဘိုးကြီးသည် အရာအားလုံးကို တွေ့မြင်နေခဲ့သည်။

မူလက မုန့်ဝမ်သည် သေချာပေါက် သေဆုံးလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤပုံရိပ်ယောင် ဘေးဒုက္ခသည် လူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားထဲရှိ အားအနည်းဆုံး နေရာကို အဓိက တိုက်ခိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်၊

သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ကြီးမားသော အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။

ဤမျိုးဆက်သစ် ကျင့်ကြံသူလေးက ဘေးဒုက္ခကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်...........

နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အဘိုးကြီး၏ မျက်မှောင်များမှာ တွန့်ချိုးသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် သံသယနှင့် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

မုန့်ဝမ်က ပုံရိပ်ယောင် ဘေးဒုက္ခမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ... သူမတွင် ဘာအားနည်းချက်မှ မရှိတော့ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်...........။

အားနည်းချက်မရှိသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

သူမကိုသာ ဆက်လက် ကြီးထွားခွင့်ပြုလိုက်ပါက တစ်လောကလုံးရှိ ကျင့်ကြံခြင်းလောကအတွက် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းစွာပင် သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် ဤမုန့်ဝမ်ကို အစပျိုးကတည်းက သေချာပေါက် အမြစ်ဖြတ်ပစ်ရမည်...........

အဝေးတစ်နေရာတွင် မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ကောင်းကင်ယံမှာ သွေးမြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး သူမ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ မြေပြင်မှာလည်း နီရဲစွာ စွန်းထင်းနေကာ ဝေးလံသော တောင်တန်းများ၊ သစ်ပင်များနှင့် စမ်းချောင်းများမှာလည်း သွေးရောင် လွှမ်းနေတော့သည်။

ဒါက... သွေးဘေးဒုက္ခ ပဲ...........

မုန့်ဝမ်၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားစဉ်မှာပင် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ သွေးရောင်လွှမ်းသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမမှာ ထိုမီးဖို၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသည်။

အသက်တစ်ချက် ရှူတိုင်းမှာပင် မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အရေးကြီးသော နှလုံးသွေး များ အမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးနေရသည်။

သူမ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းရှိ အတိုင်းအဆမရှိသော သွေးဝိညာဉ်ရေ များပင်လျှင် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လျင်မြန်စွာ အငွေ့ပျံသွားပြီး ကောင်းကင်မီးဖို၏ တိုက်စားခြင်းကို ခံနေရသည်။

မုန့်ဝမ်၏ အရှိန်အဝါမှာ အားနည်းလာပြီး မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေကာ နဖူးမှ ချွေးစက်များ စိမ့်ထွက်လာသည်။

သူမ၏ နုပျိုပြည့်ဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ ပိန်ချုံးခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။

အတိတ်ကာလက သူမ ကိုယ်တိုင် သန့်စင်ခဲ့ဖူးသော ကျင့်ကြံသူများ မသေဆုံးမီ ဘယ်လိုခံစားခဲ့ရသလဲဆိုသည်ကို သူမ ယခု လက်တွေ့ ခံစားလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်တာအို က သူမကို သန့်စင်ချင်တာလား........... ထိုမျှ မလွယ်ကူစေရဘူး...........

မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည်။ သူမ၏ နှလုံးသွေးအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး အနီးဆုံးရှိ ဈေး ဆီသို့ အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

လမ်းခရီးတွင် တွေ့သမျှ ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲ များကို တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သန့်စင်ပစ်လိုက်ပြီး သူမ ဆုံးရှုံးသွားသော နှလုံးသွေးများကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။

“မိစ္ဆာမ........... သေခါနီးဖြစ်နေတာတောင် ဒီလောက် သတ်ဖြတ်မှုတွေ လုပ်ရဲသေးတယ်ပေါ့...........”

ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းမှ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အဘိုးကြီးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဒေါသထွက်နေတော့သည်။

မုန့်ဝမ်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ဆက်လက် ထွက်ပြေးရာ ၁၅ မိနစ် ခန့်အကြာတွင် ဈေး၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ သွေးကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ သန့်စင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အရေပြားနှင့် အရိုးသာ ကျန်တော့သဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူမအတွင်းရှိ သွေးပင်လယ်၏ တစ်ဝက်ကျော်မှာ အငွေ့ပျံသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ဒန်ထျန် အတွင်း၌ အခုလေးတင် စုစည်းထားသော သွေးဝိညာဉ်အမြုတေ မှာလည်း အက်ကြောင်းများစွာ ထင်နေကာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားတော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

ထိုအခိုက်မှာပင် မုန့်ဝမ်၏ ဝိညာဉ်အာရုံ မှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဈေးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

“မိစ္ဆာမ........... ရပ်လိုက်စမ်း...........”

မုန့်ဝမ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အဘိုးကြီး၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤဈေးမှာ အလွန်မကြီးသော်လည်း ကျင့်ကြံသူ သောင်းနှင့်ချီ၍ ရှိနေသည်။

ဤမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူသည် သွေးဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ရန်အတွက် ဤဈေးရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို သန့်စင်ပစ်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ...........

မုန့်ဝမ်၏ အကြည့်မှာ မပြောင်းလဲပေ။ သူမသည် သွေးမိစ္ဆာကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ် ကို တိုက်ရိုက် အသက်သွင်းလိုက်ပြီး လူသောင်းနှင့်ချီ၏ နှလုံးသွေးများကို စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။

“အားးးး—”

မုန့်ဝမ်၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ လျင်မြန်စွာပင် တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ အသက်ရှူနှစ်ချက် သုံးချက်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ နှလုံးသွေးများ အကုန်အစင် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ အနည်းငယ် ပို၍ ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ပိုမို သေဆုံးလာသဖြင့် သူတို့ ခံစားရသော ဖိအားမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။

သက်ရောက်မှု မရှိသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူများမှာ မြို့အတွင်းရှိ ရွှေအမြုတေအဆင့်ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးသာ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဈေးအတွင်းသို့ ဗြောင်ကျကျ ကျူးကျော်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုသုံးဦးမှာ ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော် သူတို့ အနီးကပ်လာသည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကောင်းကင်တာအို၏ ဘေးဒုက္ခအရှိန်အဝါက သူတို့ သုံးဦးကို ပစ်မှတ်ထား လိုက်သဖြင့် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လာသည်။

“ဒါက... ဘေးဒုက္ခရဲ့ အရှိန်အဝါပဲ........... ဒီမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူက ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်နေတာပဲ...........”

“ဒီမိန်းမက ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်နေရင်းနဲ့တောင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုတွေ လုပ်နေတာလား...........”

“သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် ကောင်းကင်ရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို မကြောက်ဘူးလား...........”

ထိုသုံးဦး၏ အရှိန်မှာ အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤခေတ္တ နှောင့်နှေးမှုအတွင်းမှာပင် မြို့အတွင်းရှိ အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ သူတို့၏ နှလုံးသွေးများ သန့်စင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သေဆုံးသွားကြသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုသုံးဦးသည် မြို့ကို စွန့်ခွာကာ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ဝေးလံသောနေရာမှ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အဘိုးကြီးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဒေါသများက သူ့ကို လောင်မြိုက်နေတော့သည်။

မုန့်ဝမ်က နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာပင် ကျင့်ကြံသူ သောင်းနှင့်ချီအပေါ် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ပြုလုပ်ရဲလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် ရင်ထဲမှ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ ဖိနှိပ်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“မိစ္ဆာမ........... မင်း ဘယ်လောက်တောင် ရူးသွပ်နေရတာလဲ........... ကောင်းကင်က မင်းကို မသတ်ရင်တောင် ဒီအဘိုးကြီးက မင်းကို သေချာပေါက် သတ်မယ်...........”

သူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ဈေးတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

သို့သော် သတ်ဖြတ်မှုအတွင်း စိတ်နှစ်ထားသော မုန့်ဝမ်မှာမူ ၎င်းကို မကြားသည့်အလား အသက်ပေါင်းများစွာကို ဆက်လက် ရိုက်သိမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင် လွှမ်းနေပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးဆာနေသော နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ တောက်ပသော သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။