အခန်း (၂၅၇-၂၅၈)

အခန်း (၂၅၇) ဤကမ္ဘာသည် အစစ်အမှန်မဟုတ်

ထိုသားရဲကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သတ္တုရောင်လက်နေသည့် မာကျောသော အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သွေးရောင်လွှမ်းသော မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“ဒါ... နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် နှောင်းပိုင်း အဆင့်ရှိတဲ့ သံချပ်ကာ ငါးမန်း ပဲ...........”

ကျိုးထုန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်လင်းဂျန် က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားကာ ဓားရှည်တစ်လက် ပေါ်လာသည်။

သူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းခြင်းမရှိသည့် ငါးမန်းကြီး၏ လည်ပင်းဆီသို့ ဓားဖြင့် အားပါပါ ခုတ်ချလိုက်သည်။

“တိရစ္ဆာန်........... မင်း သေချင်နေတာပဲ...........”

ငါးမန်းကြီးမှာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဓားချက်ကို ရှောင်ရှားရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှန်လိုက်သည်။

ဓားအလင်းတန်းမှာ အကြေးခွံများကို ထိမှန်သွားပြီး မီးပွားများ တဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လေသင်္ဘောမှာ ပိုမိုမြင့်မားသော နေရာသို့ တက်လှမ်းသွားပြီး ရွှေရောင် ကာကွယ်ရေး အလွှာမှာလည်း တောက်ပနေသည်။ ၎င်းက ပင်လယ်ရေလှိုင်းများနှင့် ငါးမန်းကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ညှီစော်နံသည့် အနံ့အသက်များကို တားဆီးပေးထားသည်။

မုန့်ဝမ်နှင့် အခြားသူများမှာ သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်နှင့် ငါးမန်းကြီးတို့ တိုက်ခိုက်နေသည်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေကြသည်။

ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်၏ ဓားအရှိန်အဝါများမှာ လျင်မြန်သော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပင်လယ်မျက်နှာပြင်တွင် လှုပ်ရှားနေသည်။

ငါးမန်းကြီးနှင့် ထိတွေ့မိတိုင်း နားကွဲလုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်ရေများမှာ လှိုင်းလုံးကြီးများအဖြစ် မြင့်တက်လာသည်။

တစ်ပြင်လုံး တုန်ခါနေသည့်အလား ခံစားရသည်။

မျော်လွင့်နန်းတော် မှ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှိကြီးမှာ အခွင့်အရေးကို အရယူကာ အသံလှိုင်းဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ငါးမန်းကြီး၏ ဝိညာဉ်မှာ ခဏမျှ ထုံထိုင်းသွားသည်။

ထိုအခိုက်မှာပင် ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်က ဓားဖြင့် နောက်ဆုံးချက်ကို ခုတ်ချလိုက်ရာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းကြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ငါးမန်းကြီး၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။

သွေးများမှာ ပင်လယ်ပြင် တစ်ခုလုံးကို နီရဲသွားစေသည်။

ပြင်ပလောကတွင် ဆူပူသောင်းကျန်းနိုင်သည့် အစွမ်းထက်လှသော နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်နှောင်းပိုင်းအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲကြီးမှာ သူ၏ဓားအောက်တွင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လေသင်္ဘောသည် ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားရာ အခါအားလျော်စွာ အစွမ်းထက်သော ပင်လယ်သားရဲများနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း

နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ ပူးပေါင်းမှုကြောင့် အားလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။

မုန့်ဝမ်နှင့် အခြားသူများမှာ မိစ္ဆာသားရဲကြီးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားနှင့် ပညာရှိကြီးများ၏ ဆန်းကြယ်သော အတတ်ပညာများကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုးကို ပို၍ပင် တောင့်တလာကြသည်။

အမွေအနှစ်ကျွန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းလိုသည့် စိတ်မှာ ပို၍ ပြင်းပြလာသည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ကျွန်းနှင့် နီးကပ်လာသဖြင့် လူတိုင်း၏ တင်းကျပ်နေသော အာရုံကြောများမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်မှာပင် ပင်လယ်ရေအောက် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အသက်ရှူရကျပ်စေသော ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်ပြင်မှာ အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်ကာ ဝဲကရက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး........... ဒီစွမ်းအားက အနည်းဆုံး နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပြည့်စုံခြင်းအဆင့် သားရဲပဲ...........” မိစ္ဆာသခင် မင်ဟော့၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အခြား ကျင့်ကြံသူများလည်း အမူအရာ တည်ကြည်သွားကာ သူတို့၏ မှော်ရတနာများကို ထုတ်၍ တိုက်ပွဲအတွက် အဆင်သင့် ပြင်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်း၏ စိုးရိမ်သော အကြည့်များအောက်တွင် ဝဲကရက်အတွင်းမှ ကြီးမားလှသော ငါးသားရဲကြီးတစ်ကောင်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာသည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး အကြေးခွံများမှာ ထူးဆန်းသော အပြာရောင် အလင်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

ကြီးမားလှသော မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ လမင်းကြီးနှစ်စင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို တုန်ရီသွားစေလောက်သည့် အေးစက်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်း ခြေလှမ်းဝက် အဆင့် သားရဲ...” ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်က အသံတုန်တုန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်နှင့် ခြေတစ်လှမ်းသာ ကွာဝေးတော့သော ဤသားရဲ၏ စွမ်းအားမှာ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ကို မမီသော်လည်း သာမန် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပြည့်စုံခြင်းထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။

“အားလုံးပဲ... ဒီသားရဲက ငါတို့ အနိုင်တိုက်နိုင်မယ့် အရာမဟုတ်ဘူး။ မြန်မြန် ဆုတ်ကြ...........” ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်က ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုငါးသားရဲကြီးမှာ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုသည် လေသင်္ဘော တစ်စင်းလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လှုပ်ရှားမရအောင် ချုပ်နှောင်ထားလိုက်တော့သည်။

“နောက်ကျသွားပြီ...” မိစ္ဆာသခင် မင်ဟော့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေသည်။

“မင်းတို့အရင်သွားကြ၊ ငါ ဒါကို တားထားမယ်...........” ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေး...........” ရွှမ်ထျန်းဓားဂိုဏ်း မှ တပည့်နှစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“မြန်မြန်သွား........... ဒါက အမိန့်ပဲ...........” ဝိညာဉ်ဓားအရှင်လင်းဂျန်က ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ကန့်ကွက်သံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝိညာဉ်ဓား... မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ........... ငါတို့က အသက်ကို နှမြောပြီး သေမှာကြောက်တဲ့ လူတွေ မဟုတ်ဘူး.......”

“မှန်တယ်၊ သွားရင် အတူတူသွားမယ်........... ဒါက ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်း ခြေတစ်လှမ်းအလိုပဲ ရှိသေးတာ၊ စစ်မှန်တဲ့ အဆင့်မှ မဟုတ်တာ...”

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် မိစ္ဆာသခင် မင်ဟော့ပင်လျှင် ပျံထွက်သွားပြီး လေသင်္ဘောရှေ့မှ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ “ဆူရှီး ... တပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး အမွေအနှစ်ကျွန်းဆီ ဆက်သွားပါ။ ကျန်တဲ့သူတွေ အားလုံး အတူတူ တိုက်မယ်...........”

မျော်လွင့်နန်းတော်မှ နတ်သမီး ဆူရှီး မှာ ၎င်းကို ကြားသောအခါ ဘာမှထပ်မပြောဘဲ လေသင်္ဘောကို အရှိန်အပြည့်ဖြင့် မောင်းနှင်ကာ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးတော့သည်။

လေသင်္ဘောမှာ အရင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

လူတိုင်းမှာ နောက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ဓားသံများနှင့် ဟိန်းဟောက်သံများကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။

နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ လေးဦးမှာ ထိုကြောက်စရာကောင်းသော ငါးသားရဲကြီးနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေပြီ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်မှာ လေးလံနေကြပြီး ကမ္ဘာကြီး၏ ကျယ်ပြောမှုနှင့် မိမိတို့၏ သေးငယ်မှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျွန်းနှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လမ်းတွင်တွေ့ရသော မိစ္ဆာသားရဲများမှာ နည်းပါးသွားသည်။

အခါအားလျော်စွာ ပေါ်လာသော သားရဲအနည်းငယ်ကိုမူ နတ်သမီး ဆူရှီးက အလွယ်တကူ ရှင်းလင်းပေးခဲ့သည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျွန်းတစ်ကျွန်းမှာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ...........” တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။

လေသင်္ဘောမှာ ကျွန်း၏ အစွန်းရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လိုက်သည်။

လူတိုင်း လေသင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းကာ ကျွန်းပေါ်ရှိ ထူထပ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ရွှင်လန်းသွားကြသည်။

“ဒီကျွန်းကို အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတဲ့ အစီအရင်တွေနဲ့ ပတ်ထားတာ။ မင်းတို့ ငါ့နောက်ကနေ သေချာလိုက်ခဲ့ကြ၊ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဘာမှမလုပ်နဲ့.......”

နတ်သမီး ဆူရှီးက တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် မှာကြားလိုက်သည်။

လူတိုင်းက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ် နာခံလိုက်ကြသည်။ နတ်သမီး ဆူရှီးသည် လူတိုင်းကို ကျွန်း၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ ရှိနေပြီး အပင်များ၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့များက လေထဲတွင် ပျံ့နှက်နေသည်။

တစ်နာရီခန့် လျှောက်ပြီးနောက် အရှေ့တွင် ကွင်းပြင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကွင်းပြင်အလယ်တွင် ရှေးဟောင်း ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် နက်နဲသော စာလုံးများကို ထွင်းထုထားကာ ရွှေရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ဒါက...” လူတိုင်းမှာ ထိုကျောက်စာတိုင်ကို နားမလည်သော မျက်နှာထားများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ထိုအခါမှ နတ်သမီး ဆူရှီးက လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ ဒီမှာ အမွေအနှစ်ကျွန်းဆိုတာ မရှိဘူး။ တကယ် ရှိနေတာက အထက်လောက ကို သွားမယ့် လမ်းတစ်ခုပဲ.......”

“ဘာ...........”

လူတိုင်းမှာ ဆူညံသွားကြပြီး မျော်လွင့်နန်းတော်မှ တပည့်တစ်ဦးက အော်မေးလိုက်သည်။

“အဒေါ်... အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...........”

“အမွေအနှစ်ကျွန်း မရှိဘူးလား........... ဒါဆို ငါတို့ကို ဒီကို ပို့ဖို့ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြိုးစားခဲ့ကြတာလဲ...........”

“အထက်လောက ဆိုတာ ဘာလဲ........... ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်ဘုရားလောကကို ပြောတာလား...........”

တပည့်များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ထိတ်လန့်မှု၊ စိုးရိမ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နတ်သမီး ဆူရှီးမှာ သူမကိုယ်တိုင် ဤအကြောင်းကို စတင်သိရှိခဲ့စဉ်က ခံစားချက်များကို ပြန်လည် သတိရကာ စိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်သည်။

ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု၊ အားကိုးရာမဲ့မှု၊ ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်မှုများအား.......

နောက်ဆုံးမှာ လက်တွေ့ကျကျ ဘဝကို လက်ခံဖို့ပဲ ရှိခဲ့သည်။

နတ်သမီး ဆူရှီးသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီးနောက် အမှန်တရားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြလိုက်သည်။

“ဒီလောကကို ချန်းလန် လောကလို့ ခေါ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ချန်းလန်လောကဟာ သီးခြားလောကတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ မဟာပညာရှိကြီး တစ်ဦးရဲ့ ဝတ်ရုံအင်္ကျီအတွင်းက စကြာဝဠာ ထဲကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုပဲ.......”

လူတိုင်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ဆူညံသွားကြပြန်သည်။

နတ်သမီး ဆူရှီး၏ စကားမှာ သူတို့ သိထားသမျှကို ရိုက်ချိုးလိုက်ခြင်းပင်။ မုန့်ဝမ်ပင်လျှင် မျက်ခုံးများ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီအတွင်းမှ ဆင်းသက်လာသော ကမ္ဘာငယ်လေး........... ဒါဆိုလျှင် ထိုမဟာပညာရှိကြီး၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှတောင် ကြောက်စရာ ကောင်းမည်နည်း...........

“အဒေါ်... ကျွန်မတို့ နေထိုင်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးက အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား........... ဒါက အဲဒီ မဟာပညာရှိကြီးရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲလား...........”

“ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။ စီနီယာ ဆူရှီး... ကျွန်တော်တို့ကို နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်...........”

ကျင့်ကြံသူ စီကွမ် များ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် သူတို့အားလုံးမှာ ခိုင်မာသော တာအိုစိတ်ဓာတ် ရှိကြသည်။

သို့သော်လည်း နတ်သမီး ဆူရှီး၏ စကားကြောင့် သူတို့အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ် သွားကြသည်။

အခန်း (၂၅၈) ဘာ၊ သူတို့က ကျွန်တွေလား...........

လူတိုင်း၏ ရှုပ်ထွေးလှသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း နတ်သမီး ဆူရှီးက အေးစက်တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါပြောတဲ့ စကားတစ်ခွန်းမှ မမှားဘူး။ မူလကတော့ မင်းတို့ဟာ ဒီအကြောင်းတွေကို သိပိုင်ခွင့်မရှိကြသေးဘူး။

ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ဟာ စီကွမ် ဖြစ်လာပြီး အထက်လောက ကို သွားတော့မှာဆိုတော့ ဒါကို အသိပေးတာဟာ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်ရာ မရောက်တော့ပါဘူး.......”

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ နှလုံးစားပိုးကောင် ကို အသုံးချပြီး နတ်သမီး ဆူရှီး၏ အတွေးများကို ချောင်းနားထောင်ချင်သော်လည်း နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မစွန့်စားရဲခဲ့ပေ။

နတ်သမီး ဆူရှီးက အထက်လောကအကြောင်း ထပ်မံပြောဆိုလာသည်ကို ကြားသောအခါ သူမက အခွင့်အရေးယူ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“စီနီယာ... ကျွန်မတို့ အထက်လောကကို သွားတဲ့အခါ အထူးသတိထားရမယ့် အချက်တွေ ရှိပါသလား...........”

၎င်းကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းမှာ အိမ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။ အကယ်၍ အမှန်တရားက ဤသို့ဖြစ်နေလျှင် ထိုကိစ္စကိုသာ ထိုင်တွေးနေ၍ အပိုပင်။

အမွေအနှစ်ကျွန်းဆိုသည်မှာ အတုအယောင်မျှသာဖြစ်လျှင် စစ်မှန်သော အထက်လောကကြီးက မည်သို့ရှိသည်ကို မေးမြန်းခြင်းက ပို၍ အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။

“ဟုတ်တယ် အဒေါ်... ကျွန်တော်တို့ သွားမယ့် အထက်လောကဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ...........”

“အဲဒီက ကျင့်ကြံသူတွေကရော ပေါင်းသင်းရ လွယ်ပါ့မလား........... မြင်သမျှလူ သတ်နေတဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးမလား...........”

နတ်သမီး ဆူရှီးသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ သိသမျှကို ဖွင့်ဟပြောပြလိုက်သည်။

“အထက်လောကကို ရောက်ရင် မင်းတို့ဟာ ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီ ကို ဝင်ခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေး ရှိတယ်။

ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ဇစ်မြစ်အရဆိုရင်တော့ အကယ်ဒမီရဲ့ အပြင်ကျောင်း ကိုပဲ တက်ခွင့်ရလိမ့်မယ်.......”

နတ်သမီး ဆူရှီးသည် ပြောရန် ခက်ခဲနေသည့်အလား ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ခက်ခက်ခဲခဲ ဆက်ပြောသည်။

“အဲဒီ အပြင်ကျောင်းဆိုတာမှာ တကယ်တော့ တခြားနာမည်တစ်ခု ရှိသေးတယ်... အဲဒါကတော့ ‘ကျွန်အကယ်ဒမီ’ ပဲ။

အဲဒီမှာ မင်းတို့လိုမျိုး ကမ္ဘာငယ်လေးတွေကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီးကို စုစည်းထားတာ.......”

“ဘာ........... ဂိုဏ်းရဲ့ စီကွမ်တွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့က သူတပါးဆီမှာ ကျွန်ခံရမှာလား...........”

“ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို စော်ကားတာပဲ။ အဒေါ်... အဒေါ်တို့ကရော ဒါကို တော်လှန်ဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ကြဘူးလား...........”

“အထက်လောကဆိုတာ ကောင်းတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ မသွားတာက ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်.......”

လူတိုင်း ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေကြသည်ကို မြင်သော် နတ်သမီး ဆူရှီးက အေးစက်စွာသာ ဆိုသည်။

“နာမည်စာရင်းက ပေးပြီးသွားပြီ။ မင်းတို့ မသွားဘူးလို့ ရွေးချယ်လို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ဟာ တစ်သက်လုံး ရွှေအမြုတေအဆင့်မှာတင် တစ်နေလိမ့်မယ်။

တော်လှန်ဖို့ဆိုတာကတော့... ဟမ်၊ မင်းတို့ ငါ့ကိုတောင် မနိုင်ဘဲနဲ့ မင်းတို့အပေါ်က ကောင်းကင်ကြီးကို ဖြိုလှဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလား...........”

၎င်းကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းမှာ လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသည့်အလား စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် အချို့ကမူ မကျေနပ်နိုင်သေးဘဲ မေးကြသည်။

“စီနီယာ... အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ........... အထက်လောကကို မသွားရင် ကျွန်တော်တို့ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်လို့မရဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား...........”

နတ်သမီး ဆူရှီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ငါပြောခဲ့သလိုပဲ... ဒီကမ္ဘာဟာ မဟာပညာရှိကြီးရဲ့ စွမ်းရည်ကနေ ပေါက်ဖွားလာတာဖြစ်လို့ နိယာမ တွေက မပြည့်စုံဘူး။

နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ဆိုရင် အထက်လောကကို သွားရုံကလွဲရင် နိယာမဆေးလုံး ကို သုံးပြီး မိမိရဲ့ နိယာမတွေကို ပြည့်စုံအောင် လုပ်မှသာ အဆင့်တက်လို့ရမှာ။

အဲဒီဆေးလုံးတွေကလည်း အထက်လောကကနေ ချီးမြှင့်မှသာ ရနိုင်တာ.......”

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားသည်ကို မြင်သော်လည်း နတ်သမီး ဆူရှီးက အမူအရာမပျက် ဆက်ပြောသည်။

“ဒီကိစ္စတွေက နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်သူတွေကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပါဘူး။ အကယ်၍ မင်းတို့က ဒီအခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်မယ်ဆိုရင် နောင်အနာဂတ်မှာ နိယာမဆေးလုံးကို ဘယ်တော့မှ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ငါ မင်းတို့ကို အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်ပေးမယ်။ တကယ်လို့ မသွားချင်ဘူးဆိုရင် ရပါတယ်။ ငါ မင်းတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျက်ပစ်ပြီး ဒီကနေ ပြန်ခေါ်သွားပေးမယ်.......”

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ခါးသီးလှသော အမှန်တရားကို အစာကြေအောင် ကြိုးစားနေကြသည်။ ကျွန်အကယ်ဒမီကို သွားရမည်ဆိုသည်မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ လက်ခံရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် မသွားပါကလည်း တစ်သက်လုံး အဆင့်မတက်နိုင်တော့ဘဲ နိမ့်ကျနေမည်ဖြစ်ရာ ပို၍ လက်ခံရန် ခက်ခဲနေသည်။

အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် နတ်သမီး ဆူရှီးက မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ကဲ... ဆုံးဖြတ်ပြီးကြပြီလား........... အထက်လောကကို သွားဖို့၊ မသွားဖို့ဆိုတာ မင်းတို့လက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်.......”

“စီနီယာ... ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ။ အထက်လောကကို သွားပါ့မယ်.......”

“အဒေါ်... ကျွန်တော်တို့လည်း သေချာစဉ်းစားပြီးပါပြီ။ အထက်လောကကို သွားမှသာ စစ်မှန်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို တွေ့မြင်နိုင်မှာပါ.......”

နောက်ဆုံးတွင် စီကွမ် (၁၃) ဦးစလုံး သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ဦးမှ နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။

“ကောင်းပြီ။ နိမ့်ကျတဲ့ မျိုးရိုးက အပြစ်မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိလျက်နဲ့ အခွင့်အရေးကို မဆုပ်ကိုင်တာကမှ တကယ့် သူရဲဘောကြောင်တာပဲ.......” နတ်သမီး ဆူရှီးက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မှာကြားလိုက်သည်။

“မင်းတို့ အခုသွားရမယ့် နေရာက အထက်လောကရဲ့ ဝူမိသားစု ဆီကိုပဲ........ ရောက်တဲ့အခါမှာ ပါးနပ်စွာ နေကြ.......... မပြစ်မှားသင့်တဲ့သူကို လုံးဝ မပြစ်မှားမိစေနဲ့...”

စည်းကမ်းများကို ရှင်းပြပြီးနောက် နတ်သမီး ဆူရှီးသည် လူတိုင်းကို ကွင်းပြင်အလယ်ရှိ ရှေးဟောင်း ကျောက်စာတိုင်ဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။

သူမသည် သူမ၏ ရင်ဘက်ထဲမှ ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကျောက်စာတိုင်ရှိ အပေါက်ငယ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်စာတိုင်မှာ တုန်ခါလာပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ စာလုံးများမှာ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်လာကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင်အလင်းများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး လူတိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွားသော ရွှေရောင်အလင်း အတားအဆီးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ဦးနှောက်ထဲတွင် စူးစူးရှရှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သတိလစ် မေ့မြောသွားတော့သည်။

“ဒါတွေက အောက်ထဲက လာတဲ့လူတွေပေါ့ ဟုတ်လား........... ကြည့်ရတာတော့ ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး.......”

“အောက်ထဲကလူတွေရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကလည်း အရင်က ငါတို့လိုပဲ ဒီလောကမှာ နေခဲ့ကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမှားတစ်ခု လုပ်မိလို့ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းခံရပြီး အောက်ကမ္ဘာထဲကို အပို့ခံလိုက်ရတာ.......”

“ဒီလူတွေက အသက်ကြီးနေပြီကို ရွှေအမြုတေအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလား........... အားနည်းလွန်းတာပဲ.......”

“အောက်ကမ္ဘာမှာက နိယာမတွေ မပြည့်စုံဘူးလေ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လည်း မလောက်ဘူး။ ဒီအသက်အရွယ်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ရောက်နေတာကိုက တော်တော်လေး ဟုတ်နေပြီ.......”

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံများကြောင့် မုန့်ဝမ် နိုးလာသော်လည်း သူမသည် မျက်လုံးမှိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့သည်။

အခြားသူများအားလုံး နိုးလာမှသာ သူမသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည့်အလား ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာခဲ့သည်။

ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦးနှင့် တူသော အလယ်အလတ်အရွယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မုန့်ဝမ်နှင့် အခြားသူများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ချန်းလန်လောကက လာတာလား........... ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့.......”

မုန့်ဝမ်၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဤကြီးကြပ်ရေးမှူး၏ အရှိန်အဝါမှာ ပင်လယ်သားရဲကြီးထက်ပင် ပိုမိုနက်နဲနေသည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူကြီး ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

၎င်းကို သဘောပေါက်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် မျက်တောင်များကို နှိမ့်ချထားပြီး စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ကြီးကြပ်ရေးမှူးနောက်မှ အဆောင်ငယ်လေးတစ်ခုဆီသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

အဆောင်ထဲသို့ ရောက်ပြီး အခြားသူများ၏ အကြည့်များကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သောအခါမှ ကြီးကြပ်ရေးမှူးက လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏ ရှေ့မှ (၁၃) ဦးကို တည်ငြိမ်စွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။

“ငါ့မျိုးရိုးက ဝူ ပဲ။ ချန်းလန်လောကမှာ မင်းတို့ ဘာရာထူးရှိခဲ့ရှိခဲ့၊ ဘာတွေပဲ ကြုံခဲ့ကြရပါစေ ငါဂရုမစိုက်ဘူး။

အထက်လောကကို ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ မင်းတို့မှာ အဆင့်အတန်းတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်... အဲဒါက ငါတို့ ဝူမိသားစုရဲ့ အိမ်ကျွန်တွေပဲ.......”

ဤစကားမှာ အလွန်ပြတ်သားလှသဖြင့် လူတိုင်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

ချန်းလန်လောကတွင် သူတို့မှာ သိန်းနှင့်ချီသော ကျင့်ကြံသူများထဲမှ ရွေးထုတ်ထားသော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် အထက်လောကသို့ ရောက်သည်နှင့် သူတပါး၏ အိမ်ကျွန် ချက်ချင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤကွာခြားချက်ကြီးမှာ လက်ခံရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ အရှက်ရမှုကို မြင်သော်လည်း ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူ၏ အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်မြဲပင်။

“မင်းတို့ မကျေနပ်ကြဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ချန်းလန်လောကမှာ မင်းတို့က ကောင်းကင်သားတော်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြလို့ ဒီမှာ ပိုကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံမှု ရသင့်တယ်လို့ ထင်နေကြလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ လက်တွေ့က ဒီလိုပဲ။ မင်းတို့လို ပါရမီရှင်ဆိုသူတွေက ငါတို့မိသားစုရဲ့ တံခါးဝကိုတောင် မကျော်နိုင်ကြဘူး။ ဝူမိသားစုရဲ့ အိမ်ကျွန်ဖြစ်ဖို့တောင် မနည်း အရည်အချင်း ပြည့်မီကြတာ.......”

၎င်းကို ကြားသောအခါ ရွှမ်ထျန်းဓားဂိုဏ်းမှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ရင်ထဲရှိ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဝူမိသားစုက အဲလောက်တောင် အင်အားကြီးတာလား...........”

ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူက နွေးထွေးမှုမရှိသော အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဝူမိသားစုရဲ့ ကမ္ဘာကျော်တဲ့ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေအကြောင်း မပြောနဲ့ဦး။ ဝူမိသားစုရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တွေအကြောင်းပဲ ပြောရအောင်။ သူတို့ဟာ မွေးကတည်းက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရှိကြတယ်။ အသက် (၁၀) နှစ်အရွယ်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ရောက်ကြပြီး မင်းတို့ အသက်အရွယ်ရောက်ရင် အများစုက နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ရောက်နေကြပြီ။

ပြောစမ်း... မင်းတို့ရဲ့ အားနည်းလှတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ဝူမိသားစုရဲ့ သခင်လေးတွေ၊ သခင်မလေးတွေအတွက် ရှေ့တော်ပြေး ကျွန်လုပ်တာကလွဲရင် တခြား ဘာများ အသုံးကျဦးမှာလဲ...........”

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး ထိုစကားများကြောင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရပုံရသည်။