အခန်း (၂၅၉-၂၆၀)

အခန်း (၂၅၉) ကျွန်ဘဝမှ လွတ်မြောက်ရန် မျှော်လင့်ချက်

မွေးဖွားစဉ်မှာတင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၊ အသက် (၁၀) နှစ်တွင် ရွှေအမြုတေအဆင့် နှင့် အနှစ် ၅၀ အတွင်း နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်။

အတိတ်ကာလက ချန်းလန်လောကတွင် ဤအရာများသည် လူတို့ အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲသော အရာများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝူမိသားစုတွင်မူ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် သာမန်ဖြစ်ရပ်များသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်အတွင်း သက်ဆိုင်ရာ အဆင့်သို့ မတက်လှမ်းနိုင်ပါက အနှိမ်ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းကို လုံလောက်အောင် ခြိမ်းခြောက်ပြီးပြီဟု မြင်သောအခါ ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာသည်။

“မင်းတို့ကို စည်းကမ်းတွေ သင်ပေးဖို့ မကြာခင် လူတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်မယ်။ စည်းကမ်းတွေကို သေချာ တတ်မြောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ အလုပ်တွေ စခိုင်းမယ်.......”

“အလုပ်တွေ လုပ်ရမယ်...........” တစ်စုံတစ်ယောက်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့က ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီကို တက်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...........”

“မင်းတို့ကို ဒီကို ပို့လိုက်တဲ့သူက သေချာ ရှင်းမပြထားဘူးနဲ့ တူတယ်.......” ကြီးကြပ်ရေးမှူးက ထိုမေးခွန်းမေးသူကို ခပ်အေးအေးပင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“လူတိုင်းက ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီကို တက်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူး။ မင်းတို့ဟာ ငါတို့ ဝူမိသားစုရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို တစ်နှစ်ကြာ သင်ယူရမယ်၊ ပြီးရင် စစ်ဆေးမှု တစ်ခု ခံယူရမယ်။

ဒီစစ်ဆေးမှုက မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မယ်။

အငယ်တန်း အစေခံဖြစ်ရင် ချန်းလန်လောကကို ပြန်ပြီး ဝူမိသားစုကိုယ်စား စီမံခန့်ခွဲပေးရမယ်။ အလယ်တန်း အစေခံဖြစ်ရင် ဝူမိသားစုမှာ ကျန်ခဲ့ပြီး သခင်လေးတွေ၊ သခင်မလေးတွေကို ခစားရမယ်။ အထက်တန်း အစေခံ ဖြစ်လာမှသာ ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီရဲ့ အောက်တန်းကျောင်းကို တက်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီလိမ့်မယ်.......”

၎င်းကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဝူမိသားစုတွင် ကျွန်ခံရသည့်တိုင်အောင် အဆင့်အတန်း ခွဲခြားခံရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

ခဏမျှ သူတို့သည် ဝူမိသားစု၏ အင်အားကြီးမားမှုကို အံ့သြရမလို၊ မိမိတို့၏ ကံကြမ္မာဆိုးကို ငိုရမလိုပင်။

ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝဖြိုးသော အမျိုးသမီး ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦး ရောက်လာပြီး လူတိုင်းကို စည်းကမ်းများ စတင်သင်ကြားပေးသည်။

သူမက ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “မလှုပ်ရှားကြပါနဲ့၊ ကျွန်မက ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူ ထက်စာရင် စကားပြောရတာ အများကြီး ပိုလွယ်ပါတယ်။

ပြီးတော့ ကျွန်မကလည်း မင်းတို့လိုပဲ တစ်ချိန်က အောက်ကမ္ဘာတစ်ခုကနေ လာခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပါပဲ။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ရဲ့ အခုခံစားချက်ကို ကျွန်မ အပြည့်အဝ နားလည်ပါတယ်.......”

ဤစကားကြောင့် အမျိုးသမီး ကြီးကြပ်ရေးမှူးနှင့် တပည့်များကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

လူတိုင်း၏ အမူအရာများ လျော့ကျသွားပြီး သူတို့ သိချင်ဆုံး မေးခွန်းများကို မေးကြတော့သည်။

“စီနီယာ... ဝူမိသားစုရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဘယ်အဆင့်မှာ ရှိတာလဲ...........”

“ကျွန်တော်တို့ ဝူမိသားစုရဲ့ အစေခံတွေ ဖြစ်သွားပြီဆိုရင် တစ်သက်လုံး ကျွန်ခံရတော့မှာလား...........”

အမျိုးသမီး ကြီးကြပ်ရေးမှူးက လူတိုင်းကို သနားကရုဏာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်ရဲ့ အထက်မှာ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းရှိတယ်။

နက်နဲသော ဝိညာဉ်ကနေ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းကို ကူးပြောင်းဖို့ဆိုတာ လူအများကြီးကို တားဆီးထားတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခုပဲ............ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းရဲ့ အထက်မှာလည်း ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ် ပေါင်းစည်းခြင်း ... စသဖြင့် အဆင့်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။

အဆင့်တိုင်းက ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် စိန်ခေါ်မှုတွေပဲ........... ဝူမိသားစုရဲ့ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ မင်းတို့ဟာ ကျင့်ကြံခြင်း မရှိတဲ့ သာမန်လူတွေနဲ့ ဘာမှမခြားဘူး.......”

လူတိုင်း၏ မျက်နှာထားမှာ မကောင်းတော့ပေ။ ချန်းလန်လောက၏ ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် သူတို့၏ ပါရမီကို သံသယမရှိသော်လည်း နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်ပင် သူတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု မရှိကြချေ။

သူတို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့သော ထိုအဆင့်များအကြောင်းကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

အမျိုးသမီး ကြီးကြပ်ရေးမှူးက သူတို့၏ အမူအရာကို မြင်သော် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို လက်ခံပြီး အလုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်မယ်ဆိုရင် ဝူမိသားစုက မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို သေချာပေါက် ကူညီပေးမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်မှာ ဘယ်လောက်အထိ ခရီးရောက်မလဲ ဆိုတာကတော့ မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်.......”

“စီနီယာ... ဒုတိယ မေးခွန်းကို မဖြေရသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့မှာ ဝူမိသားစုရဲ့ အစေခံဆိုတဲ့ တံဆိပ်ကို ဖျက်ပစ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိလား...........”

၎င်းကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီး ကြီးကြပ်ရေးမှူး၏ အကြည့်မှာ ပို၍ပင် သနားစရာ ကောင်းလာသည်။

သူမသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ‘မရှိဘူး’ ဟု တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အရေးကြီးသော သယံဇာတ အရင်းအမြစ်များကို ဂိုဏ်းကြီးများက လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားပြီး မြင့်မြတ်သော တာအိုလမ်းစဉ်ကိုလည်း ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။

ဝူမိသားစုနှင့် အခြားသော မိသားစုကြီးများ၏ ပိတ်ဆို့မှုကို နောက်မျိုးဆက်များက ချိုးဖျက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ သူမက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မြည်းတစ်ကောင်ကို အလုပ်ခိုင်းချင်လျှင် နှာခေါင်းရှေ့တွင် မုန်လာဥနီ တစ်ခု ချိတ်ပေးထားရမည် ဖြစ်သည်။

“ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလမ်းက အရမ်းခက်ခဲပြီး မင်းတို့ အခုရှိနေတဲ့ နေရာနဲ့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်.......မင်းတို့အတွက် အခု အရေးကြီးဆုံးက ဝူမိသားစုရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို မြန်မြန် နားလည်အောင်လုပ်ပြီး စစ်ဆေးမှုမှာ ရလဒ်ကောင်းတွေ ရအောင် လုပ်ဖို့ပဲ.......”

အမျိုးသမီး ကြီးကြပ်ရေးမှူး၏ “ရင်ဖွင့်စကား” ကြောင့် လူတိုင်းမှာ စည်းကမ်းများကို သင်ယူရန် အင်တင်တင် မဖြစ်တော့ဘဲ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းသစ်ကို လက်ခံလိုက်ကြသည်။

ဝူမိသားစုမှာ အလွန်ကျယ်ပြောပြီး စည်းကမ်းများစွာ ရှိလှသည်။

အရေးမပါသော သခင်လေး သို့မဟုတ် သခင်မလေးတစ်ဦး၏ အဆောင်တွင်ပင် အစေခံပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ အမြဲ အဆင်သင့် ရှိနေတတ်သည်။

စည်းကမ်းများကို တစ်လတိုင်တိုင် မရပ်မနား သင်ယူပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ တစ်ရက် အားလပ်ရက် ရခဲ့ကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်သည်။

“ဝူမိသားစုရဲ့ စည်းကမ်းတွေက အရမ်း တင်းကျပ်တာပဲ၊ နေ့ရောညပါ သင်နေရတာ ခဏလေးတောင် အနားမရဘူး။ ကျွန်တော်က ညဘက်မှာ ကျင့်ကြံဖို့ အချိန်ယူမလို့ ကြံထားပေမဲ့ အချိန်ကို မရှိဘူး.......”

အခြားတစ်ဦးကလည်း ချက်ချင်း ထောက်ခံသည်။ “အဲဒါ အမှန်ပဲ။ ဟူး... အထက်လောကကို လာရတာ ဒီလိုမှန်းသိရင် မလာခဲ့ပါဘူး။ စီနီယာ ဆူရှီးက ငါတို့ကို လိမ်လိုက်တာ.......”

မျော်လွင့်နန်းတော်မှ တပည့်တစ်ဦးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ငါ့အဒေါ်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မလိမ်ဘူး........... အထက်လောကကို မလာရင် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် မရောက်နိုင်ဘူးဆိုတာကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြီးသား။ ဒါဟာ မင်းတို့ဘာသာ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပဲ...........”

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဝူမိသားစုရဲ့ အစေခံ ဖြစ်သွားမယ်လို့ သူ မပြောခဲ့ဘူးလေ။ ပြီးတော့ ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီကို ဝင်ဖို့ စစ်ဆေးမှုတွေ ဖြေရဦးမယ်ဆိုတာလည်း မသိရဘူး.......”

လူစုထဲတွင် အငြင်းပွားနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးထုန်းက အော်လိုက်သည်။

“တော်ကြစမ်း........... စည်းကမ်းတွေ သင်လာတာ ဒီလောက်ကြာပြီကို ဘာမှ နားမလည်ကြသေးဘူးလား........... ကွယ်ရာမှာ သခင်မိသားစုကို မကောင်းပြောရဲတာ... မင်းတို့ အသက်မရှင်ချင်ကြတော့ဘူးလား...........”

လူတိုင်းမှာ သတိဝင်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်လည် ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။

“ငါတို့က မင်းတို့လို အရိုးမရှိတဲ့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က အရိုးပစ်ပေးလိုက်ရင် အမြီးနန့်ပြီး အပြေးသွားမယ့် လူမျိုးတွေ မဟုတ်ဘူး.......”

“မှန်တယ်။ အခုမှ ငါသိလိုက်ပြီ၊ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေက အထက်လူကြီးကို ဖားပြီး အောက်လူကို နှိပ်စက်တဲ့လူတွေပဲ။ မင်းတို့က ကျွန်ဖြစ်ဖို့ မွေးလာတဲ့သူတွေ.......”

ကျိုးထုန်းက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် အေးစက်နေသည်။

“မင်းတို့က ကျွန်ဖြစ်ဖို့ မွေးလာတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် အဲဒီ သခင်လေးတွေ၊ သခင်မလေးတွေကို မြင်တဲ့အခါ ဘာလို့ ငါတို့လိုပဲ ခါးညွှတ်ပြီး အရိုအသေ ပေးနေကြတာလဲ...........”

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ရုတ်တရက် ပျက်ယွင်းသွားသည်။

ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လူတိုင်းမှာ အမျိုးသမီး ကြီးကြပ်ရေးမှူး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် စည်းကမ်းများကို လက်တွေ့ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြရာ ထိုသခင်လေး၊ သခင်မလေးများကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ခဲ့ရသည်။

“ကျိုးထုန်း... ငါတို့နဲ့ ဒီမှာ လာငြင်းနေတာ ဘာစွမ်းရည်လဲ........... မင်းမှာ သခင်တွေကို အံတုရဲတဲ့ သတ္တိရော ရှိရဲ့လား...........”

ကျိုးထုန်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသူများကို “သခင်” ဟု ခေါ်နေကြပြီဖြစ်သော်လည်း မာန်စောင့်ချင်နေကြသေးသည်။

သူသည် သူတို့နှင့် ထပ်မံ အငြင်းမပွားတော့ဘဲ မုန့်ဝမ်နှင့် လီယွမ်ယွမ် တို့၏ အခန်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

တံခါးပိတ်လိုက်ပြီးနောက် အခြားသူများ ချောင်းနားမထောင်နိုင်ရန် အကာအကွယ် တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ သူသည် သူတို့ နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။

“မင်းတို့ ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိလဲ........... တကယ်ပဲ ဒီမှာ တစ်သက်လုံး ကျွန်ခံနေတော့မှာလား...........”

ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ လူများသည် လက်တွေ့ကျပြီး အခြေအနေသစ်ကို လျင်မြန်စွာ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် နေနိုင်ကြသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ တစ်သက်လုံး ကျွန်ဖြစ်နေရန် လုံးဝ ဆန္ဒရှိကြမည် မဟုတ်ပေ။

မုန့်ဝမ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်နေပြီပဲ၊ တခြား ဘာလုပ်လို့ရဦးမှာလဲ........... မာန်စောင့်ဖို့အတွက်နဲ့ အသက် အသေမခံနိုင်ဘူး မဟုတ်လား...........”

“ဂျူနီယာညီမ မုန့်... ဒါက လမ်းဆုံး မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အလွယ်တကူ လက်လျှော့လိုက်ရတာလဲ...........” လီယွမ်ယွမ်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူ ပြောတာတော့ အထက်တန်း အစေခံဖြစ်ရင် ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီကို တက်ခွင့်ရမယ်တဲ့။ ငါတို့ အဲဒီ စစ်ဆေးမှုရဲ့ အသေးစိတ် အကြောင်းအရာတွေကို စုံစမ်းဖို့ နည်းလမ်းရှာသင့်တယ်.......”

ကျိုးထုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “စီနီယာ လီ ပြောတာ မှန်တယ်။ ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီကို ဝင်နိုင်ဖို့က ငါတို့အတွက် ကျွန်ဘဝက လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပဲ.......”

မုန့်ဝမ်က စိတ်ကို တင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် စီနီယာ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မ... ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲဆိုတာ ပြောပြပါ။ ကျွန်မ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာဆိုရင် သေချာပေါက် ကူညီပါ့မယ်.......”

အခန်း (၂၆၀) ရေကန်ထဲက ငါးနဲ့ ပုစွန်တွေ

“စည်းကမ်းတွေ သင်ယူပြီးပြီ........ မနက်ဖြန်ကစပြီး ငါတို့ကို သခင်လေးတွေနဲ့ သခင်မလေးတွေရဲ့ အဆောင်တွေမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် အစေခံတွေအဖြစ် စပြီး တာဝန်ချလိမ့်မယ်.......”

ကျိုးထုန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ကသာ ဝီရိယရှိရှိနဲ့ ပါးနပ်မယ်ဆိုရင်၊ သခင်လေး ဒါမှမဟုတ် သခင်မလေးတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ မျက်စိထဲ ရောက်သွားရင် ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီမှာ ငါတို့အတွက် နေရာတစ်နေရာ သေချာပေါက် ရှိလာလိမ့်မယ်.......”

“ပြောသလောက် မလွယ်ဘူး။ အဲဒီ သခင်လေးတွေ၊ သခင်မလေးတွေရဲ့ ဘေးမှာ မျက်စိရှင်ပြီး ကျွမ်းကျင်တဲ့ အစေခံတွေ အများကြီး ရှိနေတာ။ ငါတို့ကို သူတို့က ဘာလို့ သတိထားမိမှာလဲ...........”

လီယွမ်ယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကွဲပြားသော အမြင်တစ်ခုကို တင်ပြလိုက်သည်။

“ငါ့အထင်တော့ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အချိန်ပိုပေးသင့်တယ်။ စစ်ဆေးမှုက ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ ဆိုင်ကောင်း ဆိုင်နိုင်တယ်.......”

ကျိုးထုန်းက လီယွမ်ယွမ်ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်ကာ မယဉ်ကျေးသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

“မင်း အခုအခြေအနေကို နားမလည်သေးဘူးလား........... ငါတို့ ဆယ်နှစ်လောက် ကြိုးစားကျင့်ကြံတာက သူတို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးလိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကိုတောင် မမီဘူး........... ကျင့်ကြံမယ် ဟုတ်လား........... ကျင့်ကြံတာတွေ ခဏဘေးဖယ်ထားစမ်းပါ...........”

လီယွမ်ယွမ်ကလည်း အလျှော့မပေးပေ။

“ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲ........... ကျင့်ကြံတာကို လုံးဝ ရပ်ပစ်လိုက်ပြီး အစေခံကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်အောင်ပဲ သင်ယူရမှာလား...........

တစ်နေကုန် အမြီးနန့်ပြီး သခင်တွေ စိတ်ကောင်းဝင်လာရင် ကျွေးမယ့် အကြွင်းအကျန်ကိုပဲ တောင်းစားနေရမှာလား...........”

သူတို့နှစ်ဦး အငြင်းပွားတော့မည်ကို မြင်သဖြင့် မုန့်ဝမ်က ကြားမှ ဝင်ဖြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ စီနီယာအစ်မ နှစ်ယောက်လုံး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အလုပ်ကိုလည်း ကြိုးစားလုပ်ပြီး သခင်တွေကို စိတ်ကျေနပ်အောင် ထားရမယ်၊ တစ်ဖက်ကလည်း ကျင့်ကြံခြင်းကို လျစ်လျူမရှုသင့်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်.......”

၎င်းကို ကြားသောအခါ လီယွမ်ယွမ်နှင့် ကျိုးထုန်းတို့က နှာခေါင်းတစ်ချက်စီ ရှုံ့လိုက်ကြသော်လည်း ဆက်လက် မငြင်းခုံတော့ပေ။

မုန့်ဝမ်က အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး “ကြီးကြပ်ရေးမှူး ထန်း က ဒီနေ့ အားလပ်ရက် ပေးထားတယ်လေ။ အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြမလား...........”

လီယွမ်ယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ငါ ကျင့်ကြံစရာ ရှိလို့ အပြင်မသွားတော့ဘူး.......”

ကျိုးထုန်းကလည်း “ငါတို့ အခု အဆင့်အတန်းက ဝူမိသားစုရဲ့ အိမ်ကျွန်တွေပဲ။ ကြီးကြပ်ရေးမှူးက အပြင်ထွက်ခွင့် ပေးထားပေမဲ့ ပြဿနာ မတက်အောင် ဒီမှာပဲ နေတာ ပိုကောင်းမယ်.......”

မုန့်ဝမ်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး “ဒါဆိုလည်း ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းပဲ သွားတော့မယ်.......” ဟု ဆိုကာ ဝူမိသားစု အိမ်တော်မှ တံခါးငယ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် လမ်းပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများစွာ ရှိနေပြီး အများစုမှာ ရွှေအမြုတေသို့မဟုတ် နက်နဲသော ဝိညာဉ် အဆင့်များ ဖြစ်ကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပင်လယ်ကဲ့သို့ နက်နဲသော အရှိန်အဝါရှိသည့် ကျင့်ကြံသူအချို့နှင့် တွေ့ရတတ်ရာ သူတို့မှာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လမ်းဘေးရှိ ကလေးငယ်များနှင့် ဆယ်ကျော်သက် အချို့သာလျှင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိနေကြသေးသည်။

အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါများကို ခံစားမိသောအခါ မုန့်ဝမ်၏ နှလုံးစားပိုးကောင် မှာ တုန်ရီလာသည်။

“သခင်... ဒါ ဘယ်လို ငရဲခန်းလဲ........... အရမ်း အန္တရာယ်များတာပဲ........... ကျွန်‌တော် ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းကိုပဲ ပြန်ချင်တယ်၊ ဟီးဟီးဟီး.......”

မြူပိုးကောင်အမက စကားမပြောသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ကသာ သူမကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ စစ်ဆေးလိုက်ပါက ဖော်ထုတ်ခံရနိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

မုန့်ဝမ်မှာမူ တည်ငြိမ်စွာပင် လမ်းပေါ်တွင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လျှောက်သွားနေပြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်နေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် အထက်လောကမှ လူများနှင့် အရင်ကတည်းက ဆုံဖူးခဲ့သည်။ မြူပိုးကောင်အမ ဆိုသည်မှာလည်း သူမက အထက်လောကသား တစ်ဦးထံမှ လုယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသူမှာ ကျန်း မိသားစုမှ ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်မျှသာ ရှိခဲ့သည်။

သူသည် စွန့်ပစ်ခံထားရသော နယ်ရုပ် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ဦးကို ပြစ်မှားမိသဖြင့် ချန်းလန်လောကသို့ ပြည်နှင်ဒဏ် ပေးခံထားရသူ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် လမ်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု လျှောက်သွားခဲ့သည်။

မြို့ထဲရှိ အရာအားလုံးမှာ စနစ်တကျ ရှိလှသည်။ မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင် မမြင်ရပါက လူအများအပြား၏ အမြင်တွင် မြင့်မြတ်လှသော နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ဤနေရာတွင် အသာမန်ဆုံး လူတန်းစားမျှသာ ဖြစ်သည်ကို သူမ ဘယ်သောအခါမှ တွေးမိမည် မဟုတ်ပေ။

လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော ရထားလုံးများမှာလည်း မကြာခဏ ဖြတ်သန်းသွားတတ်ပြီး ၎င်းတို့ကို ဆွဲနေသော ပျံသန်းနိုင်သည့် သားရဲများပင်လျှင် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပြည့်စုံခြင်း တွင် ရှိနေကြသည်။

မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း ထူးဆန်းသလို ခံစားရသော်လည်း ဤသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရသော လက်တွေ့ဘဝ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ “အထက်လောက” ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသာ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ပြီး တဆင့်ချင်း ကျင့်ကြံသွားမည်ဆိုပါက နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ အဆင်ပြေပြေ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုစဉ်က သူမသည် တတိယလမ်းကို မရွေးချယ်ခဲ့ဘဲ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းတွင် အကြီးအကဲအဖြစ် နေခဲ့ပါက သို့မဟုတ် နယ်မြေချဲ့ထွင်ရန် နယ်စပ်သို့ သွားခဲ့ပါက ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ဆယ်စုနှစ်များစွာ သို့မဟုတ် ရာစုနှစ်နှင့်ချီ၍ အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။

မဟုတ်သေးပေ၊ ဝူမိသားစု၏ အစေခံ ရွေးချယ်မှု စည်းကမ်းအရ အသက် ၅၀ ကျော်သူများကို လက်မခံပေ။

အကယ်၍ သူမသည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခဲ့ပါက ချန်းလန်လောကတွင် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ကျင့်ကြံနေသော်လည်း ကောင်းကင်ယံကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဤစစ်မှန်သော ကမ္ဘာကြီးကို မြင်တွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။

ဤ “အထက်လောက” ၏ အထက်တွင် အခြား အထက်လောကများ ရှိနေဦးမလား........... မုန့်ဝမ်တွင် အဖြေမရှိပါ။

ချန်းလန်လောကမှ လူများသည် ရေကန်ငယ်လေးထဲတွင် နေထိုင်သော ငါးနှင့် ပုစွန်များကဲ့သို့ပင်။ ရေကန်ထဲတွင် နေသားကျနေသဖြင့် ရေကန်ကြီးမှာ သေးငယ်နေသည်ဟု သူတို့ ဘယ်သောအခါမှ မခံစားခဲ့ရပေ။

တစ်နေ့တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသဖြင့် ရေများလျှံလာပြီး ထိုငါးနှင့် ပုစွန်များကို ပင်လယ်ထဲသို့ မျောပါသွားစေသည့် အချိန်အထိပင်။

ထိုအခါမှသာ သူတို့ သိခဲ့သော ကမ္ဘာကြီးမှာ မည်မျှ သေးငယ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ရေကန်က သေးငယ်လွန်းသဖြင့် ငါးများသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ကြီးထွားနိုင်ပြီး ဆက်မကြီးနိုင်တော့ပေ။ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ကြီးကသာ ပိုမို တောက်ပသော သက်ရှိများကို မွေးဖွားပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် စည်ကားလှသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်နားရှိ နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

စားပွဲထိုးက လျင်မြန်စွာ ရောက်လာပြီး မီနူးကို ကမ်းပေးသည်။ “ဧည့်သည်... ဘာသုံးဆောင်မလဲ...........”

မုန့်ဝမ်က မီနူးကို ကြည့်လိုက်ရာ အသက်သာဆုံး ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ပင်လျှင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။

“ဒါပဲ ပေးပါတော့.......”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ခဏစောင့်ပါခင်ဗျာ။ ချက်ချင်း ယူလာပေးပါ့မယ်.......”

မုန့်ဝမ် ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ရေစက်တစ်စက် ကျသွားသကဲ့သို့ မည်သူ့အာရုံကိုမျှ မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ လူတိုင်းမှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် ဆွေးနွေးနေကြသည်။

“ဝူမိသားစုက တကယ်ကို နာမည်ကြီး မျိုးနွယ်စုပဲ။ သူတို့မှာတင် အောက်ကမ္ဘာပေါင်း ရာနဲ့ချီ ရှိပြီး တခြား ပိုင်ဆိုင်မှုတွေလည်း မရေမတွက်နိုင်ဘူး။ တကယ်ကို အားကျဖို့ ကောင်းတယ်.......”

“ဒါတွေက ငါတို့လို သာမန်လူတွေ အားကျနေရမယ့် အရာတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ကလေးတွေကို ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီ ပို့နိုင်ဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ဘယ်လို ပိုရှာရမလဲ ဆိုတာကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်တယ်.......”

“ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးက မကြာသေးခင်ကမှ ခန္ဓာကိုယ် ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။

အခွင့်အရေးသာ ရလို့ ဝူမိသားစုက သတိထားမိသွားရင် သူ အောက်ကမ္ဘာတစ်ခုကို သွားပြီး စီမံခန့်ခွဲရလိမ့်မယ်.......”

“ဟားဟား၊ အဲလိုသာ ဖြစ်လာရင် ငါ့ညီအစ်ကိုကို မေ့မထားနဲ့ဦးနော်...........”

လူတိုင်းမှာ ထိုအကြောင်းအရာကို ခဏမျှ ပြောဆိုပြီးနောက် ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီမှ နောက်ဆုံးရသတင်းများကို ပြောင်းလဲ ဆွေးနွေးကြသည်။

စားပွဲထိုးက မုန့်ဝမ်၏ လက်ဖက်ရည်ကို လာချပေးသည်။ “ဧည့်သည်... လက်ဖက်ရည် ရပါပြီ.......”

မုန့်ဝမ်သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။ လက်ဖက်ရွက်မှာ အရသာ မရှိဘဲ ပေါ့ပျက်ပျက် နိုင်လှသည်။

ချန်းလန်လောကတွင် သူမ သောက်ခဲ့သော လက်ဖက်ရည်များနှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာ ညံ့ဖျင်းလှသည်။ လက်ဖက်ရည်က အရသာရှိလို့ ဈေးကြီးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြို့ပြဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ဈေးကြီးနေခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

မုန့်ဝမ်သည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီး မြို့ထဲရှိ အခြားနေရာများကို ပတ်ကြည့်ခဲ့သည်။ ညရောက်မှသာ ဝူမိသားစု၏ တံခါးငယ်မှတစ်ဆင့် သူမ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုလဲ........... အပြင်မှာ ဘယ်လိုရှိလဲ........... ငါတို့ ချန်းလန်လောကနဲ့ ဘာတွေ ကွာခြားလဲ...........” သူမနှင့် အခန်းဖော်ဖြစ်သူ လီယွမ်ယွမ်က မုန့်ဝမ် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်ပြီး စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ငယ်ငယ်က ဖတ်ဖူးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ပုံပြင်စာအုပ်ထဲက စာသားတစ်ကြောင်းကို သတိရသွားတယ်။

‘နက်နဲသော ဝိညာဉ်တွေက ခွေးတွေလို ပေါများနေပြီး ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းတွေက နေရာတိုင်းမှာ လမ်းလျှောက်နေကြတယ်’ တဲ့.......”

လီယွမ်ယွမ်မှာ ကြောင်အသွားပြီး “တကယ်ပဲ အဲလောက်တောင် ချဲ့ကားထားတာလား...........” ဟု မေးရာ မုန့်ဝမ်က “လုံးဝ မချဲ့ကားထားဘူး.......” ဟု ခေါင်းညိတ် ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါဆို မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ အပြင်မှာ အနှိမ်ခံရသေးလား...........” လီယွမ်ယွမ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးပြန်သည်။

“မြို့ထဲမှာ စည်းကမ်းတွေ အရမ်း တင်းကျပ်တယ်။ ရန်ဖြစ်ဖို့ နေနေသာသာ ခိုးမှုတောင် မရှိသလောက်ပဲ.......”

၎င်းကို ကြားမှ လီယွမ်ယွမ် သက်ပြင်းချနိုင်သော်လည်း ခဏအကြာတွင် စိတ်ပျက်သွားပြန်သည်။

“ဒီအထက်လောကမှာ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေတာပဲ။ ဝူမိသားစုက ဘာလို့ ငါတို့ကို အောက်ကမ္ဘာထဲကနေ ခေါ်ထုတ်လာရတာလဲ...........”

မုန့်ဝမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒီလောကက ကျယ်ပြောပေမဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက သက်တမ်းရှည်ကြသလို အရင်းအမြစ်တွေက လည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။

အောက်ကမ္ဘာက ထွက်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက ဝူမိသားစုကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သလို ငါတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း အဲဒီ ‘အရင်းအမြစ်’ တွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲပေါ့.......”