အခန်း (၂၆၃-၂၆၄)

အခန်း (၂၆၃) ..... ဘေးကင်းရာမှ လာသော ကံကောင်းခြင်း

"ဒီကို အသစ်ရောက်တာလား........ မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ........"

"လူကြီးမင်းကို လျှောက်တင်ပါရစေ..... ဒီအစေခံမလေးက မုန့်ဝမ် ပါ..... အောက်ကမ္ဘာ က လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပါရှင်။ ကျွန်မ စည်းကမ်းတွေကို သင်ယူပြီးတာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးလို့ ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ် မှာ လာရောက်အမှုထမ်းတာပါ"

"တော်တော်လေး သတ္တိရှိပြီး ပါးနပ်တာပဲ"

မုန့်ဝမ်သည် အောက်ကမ္ဘာမှ လာသော ကျင့်ကြံသူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ လင်းကျူ သည် သူမကို ပိုမိုအထင်ကြီးသော အကြည့်ဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အောက်လောက ၏ အောက်ကမ္ဘာမှ ထူးချွန်ထွက်မြောက်ပြီး အထက်လောက သို့ ရောက်လာနိုင်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သည် ထူးခြားသော အရည်အချင်းရှိရမည် ဖြစ်သည်။

လင်းကျူက ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်လိုက်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော အစေခံများကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။

"ခုနက ငါလာနေတုန်း ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ထဲမှာ ဆူညံသံတွေ အများကြီး ကြားလိုက်ရတယ်။ ဘာဖြစ်တာလဲ........"

လူတိုင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသော်လည်း မုန့်ဝမ်ကမူ ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် မောက်မာခြင်းမရှိဘဲ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

"လူကြီးမင်းကို ပြန်ကြားပါရစေ..... ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုအချို့ ရှိခဲ့ပါတယ်"

"အချိန် သုံးမတ် (ည ၇ နာရီ ၄၅ မိနစ်) မှာ လေပျံကျားသားရဲက ရုတ်တရက် ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်လာပြီး အနီးနားက ဝိညာဉ်ကြိုးကြာငှက်တွေကို သွားနှောက်ယှက်မိလို့ ရှုပ်ထွေးမှုအချို့ ဖြစ်သွားတာပါ"

"ကျွန်မတို့ သူတို့ကို အချိန်မီ ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်ခဲ့ပြီးပါပြီ..... အခုတော့ အားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ"

လင်းကျူ၏ အကြည့်သည် မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

အခက်အခဲနှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် မတုန်မလှုပ်ဘဲ တည်ငြိမ်နေသော ဤမိန်းကလေးငယ်၏ ဟန်ပန်မှာ ရှားပါးလှသည်။

သူမ နှာခေါင်းကို အသာရှုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လေထဲတွင် သွေးညှီနံ့သင်းသင်းနှင့်အတူ ကြေမွသွားသော ဝိညာဉ်ပင် များ၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့များမှာ မုန့်ဝမ်ပြောသော "အားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ" ဆိုသည့် စကားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ထပ်ပြီး အကျယ်တဝင့် မမေးတော့ပေ..... အကြောင်းမှာ ဝိညာဉ်သားရဲများ ရံဖန်ရံခါ ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်တတ်ခြင်းမှာ ထုံးစံပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ"

လင်းကျူက အေးစက်စွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ ပါးနပ်မှုကို စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိသည်။

အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ရောက်ရောက်ချင်းမှာတင် ကိစ္စရပ်များကို ကောင်းမွန်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှားပါးသည်။

"မင်းက အောက်ကမ္ဘာက လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု တစ်ခုခု ရှိရမယ်။ ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်မှာ နေနေတာက မင်းရဲ့ ပါရမီကို ဖြုန်းတီးရာ ရောက်တယ်"

လင်းကျူ၏ လေသံမှာ ငြင်းဆန်၍မရသော အာဏာပါဝင်နေသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကို ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ရဲ့ အဆောင်မှာ အမှုထမ်းဖို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးမယ်။ အနိမ့်ဆုံး အလုပ်တွေကနေ အရင်စလုပ်ပါ..... မင်း လုပ်ဆောင်ချက် ကောင်းရင် နောက်ထပ် အစီအစဉ်တွေ လုပ်ပေးမယ်"

မုန့်ဝမ်၏ နှလုံးသားမှာ ဝမ်းသာသွားပြီး အမြန်ပင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးတဲ့အတွက် လူကြီးမင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်........ ကျွန်မ ဆဋ္ဌမသခင်မလေးကို အကောင်းဆုံး အမှုထမ်းသွားပါ့မယ်"

ဘေးတွင် ရပ်နေသော လီယွမ်ယွမ်သည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ သတ္တိမွေး၍ ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း လင်းကျူ... ကျွန်မလည်း... ကျွန်မလည်း အောက်ကမ္ဘာက ကျင့်ကြံသူပါ..... မုန့်ဝမ်နဲ့ ဂိုဏ်းတူလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မလည်း ဆဋ္ဌမသခင်မလေးရဲ့ အဆောင်မှာ အမှုထမ်းခွင့် ရနိုင်မလားလို့ သိပါရစေရှင်........"

လင်းကျူက လီယွမ်ယွမ်ကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "အိုး........ မင်းလည်း ဆဋ္ဌမသခင်မလေးကို သွားပြီး အမှုထမ်းချင်တာလား........"

သူမ တိုက်ရိုက် သဘောမတူသေးဘဲ မုန့်ဝမ်ဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ........ သူမကိုပါ ခေါ်သွားသင့်လား........"

မုန့်ဝမ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းကို ပြန်ကြားပါရစေ..... ညီမလေး လီနဲ့ ကျွန်မက အမြဲတမ်း ရင်းနှီးကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြတာပါ။ ကျွန်မတို့ အတူတူ သွားလို့ရရင်တော့ အဖော်လည်း ရသလို ဆဋ္ဌမသခင်မလေးကိုလည်း ပိုပြီး ကောင်းကောင်း အမှုထမ်းနိုင်မှာပါ"

"အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း အတူတူ သွားကြတာပေါ့"

လင်းကျူက အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။ လူတစ်ယောက် ပိုခေါ်သွားရသည်ကို သူမ ဂရုမစိုက်ပေ..... သူတို့က အောက်ခြေ အစေခံမလေး နှစ်ယောက်သာ မဟုတ်ပါလား။

"သွားစို့..... ငါ့နောက်ကနေ ဆဋ္ဌမသခင်မလေးရဲ့ အဆောင်ကို လိုက်ခဲ့ကြ"

သူတို့ သုံးဦးသည် ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်မှ ထွက်လာပြီး ဆဋ္ဌမသခင်မလေး၏ အဆောင်သို့ ဦးတည်သော ကျောက်ပြားလမ်းပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

နူးညံ့သော လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး လမ်းဘေးရှိ ဝိညာဉ်ပန်းများမှာ အသာအယာ ယိမ်းနွဲ့လျက် မွှေးပျံ့သော ရနံ့များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

လမ်းလျှောက်နေရင်း လင်းကျူက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့က အောက်ခြေအစေခံတွေ ဆိုပေမဲ့ ဆဋ္ဌမသခင်မလေးရဲ့ အဆောင်ထဲ ရောက်တာနဲ့ သခင်နဲ့ တွေ့ရမှာက ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး"

"ခဏနေရင် မင်းတို့ကို ဆဋ္ဌမသခင်မလေးဆီ ခေါ်သွားပြီး ဂါရဝပြုခိုင်းမယ်။ ဆဋ္ဌမသခင်မလေးက နူးညံ့တဲ့ စိတ်ထားရှိတော့ အရမ်းကြီး စိုးရိမ်နေဖို့ မလိုဘူး"

မုန့်ဝမ်နှင့် လီယွမ်ယွမ်တို့က အမြန်ပင် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ဆဋ္ဌမသခင်မလေး၏ အဆောင်ကို "မိုးစက်နားဆောင်” ဟု အမည်ပေးထားသည်။

၎င်း၏ အနီရောင်တံခါး..... ထွင်းထုထားသော ထုတ်တန်းများနှင့် ဆေးခြယ်ထားသော အမိုးတန်းများမှာ နေရာတိုင်းတွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှပမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

လင်းကျူက ထိုနှစ်ဦးကို ကွေ့ကောက်နေသော စင်္ကြံလမ်းများမှတစ်ဆင့် ပန်းဥယျာဉ်ခန်းမတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ခန်းမအတွင်းမှ ကြည်လင်သော ရယ်မောသံများနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ နက်ရှိုင်းသော အသံမှာ ရောနှောထွက်ပေါ်နေသည်။

လင်းကျူက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုနှစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဆဋ္ဌမသခင်မလေးက အခု ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို ဧည့်ခံနေတာ။ ငါတို့ ဒီမှာ အရင်စောင့်ရအောင်"

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ခန့်ညားထည်ဝါသော ဟန်ပန်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦး ခန်းမထဲမှ ထွက်လာသည်။

ထိုအခါမှ လင်းကျူက ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တက်လှမ်းကာ ခန်းမတံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။

"ဆဋ္ဌမသခင်မလေး... အစေခံ လင်းကျူ ဝင်ခွင့်တောင်းပါတယ်ရှင်"

နူးညံ့သော အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ ခန်းမအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဝင်ခဲ့ပါ"

ထွင်းထုထားသော သစ်သားတံခါးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်သွားသည်။

လင်းကျူက သူမနောက်က နှစ်ဦးကို မုန့်ဝမ်နှင့် လီယွမ်ယွမ်တို့ လိုက်ခဲ့ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် မျက်လွှာချလျက် ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။

ဝင်လိုက်သည်နှင့် သင်းပျံ့လန်းဆန်းသော သစ်ခွရနံ့ကို ရရှိလိုက်ကြသည်။

ခန်းမအတွင်းမှာ အဆင့်မြင့်စွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး အရှေ့ဘက်တွင် ဝါဖျော့ဖျော့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပသော မျက်နှာနှင့် နူးညံ့သော ဟန်ပန်ရှိသည့် ဤအမျိုးသမီးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ဝူချူကျွင်း ပင် ဖြစ်သည်။

"အစေခံက ဆဋ္ဌမသခင်မလေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

လင်းကျူက ဦးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနှစ်ယောက်က ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ကနေ အသစ်ပြောင်းလာတဲ့ မုန့်ဝမ်နဲ့ လီယွမ်ယွမ်တို့ပါ..... နှစ်ယောက်လုံးက အောက်ကမ္ဘာက လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေပါ"

ဝူချူကျွင်းက ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ ထိုနှစ်ဦးအပေါ်သို့ စူးစမ်းစွာ ကျရောက်သွားသည်။

"အောက်ကမ္ဘာက ကျင့်ကြံသူတွေက ထူးခြားတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိကြတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ရော တိုက်ခိုက်ရေးမှာ ကျွမ်းကျင်ကြရဲ့လား........"

လင်းကျူက အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ဝူချူကျွင်း၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သူမက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး အကြံပြုလိုက်သည်။

"သခင်မလေး စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် သူတို့ကို အစွမ်းပြခိုင်းကြည့်ပါလား........ အောက်ကမ္ဘာ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အရည်အချင်းကို တွေ့မြင်ရဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်မှာပါ"

ဝူချူကျွင်း စကားမပြောရသေးခင်မှာတင် လီယွမ်ယွမ်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဆဋ္ဌမသခင်မလေး... အခုလို ပြိုင်ခွင့်ပေးတာက အရမ်းရိုးရှင်းလွန်းပြီး ကျွန်မတို့ အောက်ကမ္ဘာ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ စွမ်းအားအစစ်ကို ပြသဖို့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့်... အဆောင်ထဲမှာရှိတဲ့ အခြားသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ရှိတဲ့ အစေခံတွေကိုပါ ပါဝင်ခိုင်းမယ်ဆိုရင်တော့ ဆဋ္ဌမသခင်မလေးအနေနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အရည်အချင်းကို အပြည့်အဝ မြင်တွေ့ရပါလိမ့်မယ်"

၎င်းကို ကြားသောအခါ လင်းကျူ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ငေါက်လိုက်သည်။

"မင်းက တော်တော်ရဲတာပဲ........ ဆဋ္ဌမသခင်မလေးရဲ့ ရှေ့မှာ မင်းလို အောက်ခြေအစေခံတစ်ယောက်က စကားပြောခွင့် ရှိလို့လား........ ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် သိစမ်း........"

သူမ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဒေါသထွက်နေမိသည်။ ဤလီယွမ်ယွမ်သည် သူမ၏ အဆင့်အတန်းကို တကယ်ပင် မသိဘဲ ဆဋ္ဌမသခင်မလေးရှေ့တွင် ရဲတင်းလွန်းနေသည်။

သို့သော် ဝူချူကျွင်းက လက်ယမ်းပြလျက် လင်းကျူ၏ ငေါက်ငန်းမှုကို တားဆီးလိုက်သည်။

သူမက လီယွမ်ယွမ်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အိုး........ ဆိုလိုတာက မင်းက ပိုကြီးတဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုကို လိုချင်တာပေါ့........"

လီယွမ်ယွမ်၏ နှလုံးသားမှာ ဝမ်းသာသွားပြီး အမြန်ပင် ဦးချလိုက်သည်။

"အတိအကျပါပဲ........ ပြိုင်ပွဲဆိုတာ လူများလေ ပိုပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလေလို့ ဒီအစေခံမလေးက ယုံကြည်ပါတယ်"

ဝူချူကျွင်းက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အဲဒါ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ..."

သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် စားပွဲကို အသာအယာ တောက်လိုက်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..... မင်းပြောတဲ့အတိုင်း ဖြစ်စေရမယ်။ လင်းကျူ... သွားပြီး စီစဉ်လိုက်ပါ။ အဆောင်ထဲမှာရှိတဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိတဲ့ အစေခံအားလုံးကို ပြိုင်ပွဲမှာ ပါဝင်ခိုင်းလိုက်။ အနိုင်ရတဲ့သူကို ဆုကြီးကြီး ပေးမယ်........"

လင်းကျူမှာ မလိုလားသော်လည်း ဝူချူကျွင်း၏ အမိန့်ကို မဖီဆန်ရဲသဖြင့် အမိန့်ကို နာခံပြီး ထွက်ခွာသွားရတော့သည်။

မကြာခင်မှာပင် အစေခံတစ်စုမှာ သူတို့၏ အလုပ်များကို ရပ်တန့်ကာ အဆောင်ရှေ့ ကွင်းပြင်သို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။

ဝူချူကျွင်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက နင်လုဆေးလုံး ပဲ။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ သူတို့ရဲ့ အခြေခံကို တည်ငြိမ်စေဖို့နဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို မြှင့်တင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ဒီဆေးလုံးကို ပြိုင်ပွဲရဲ့ ဆုအဖြစ် သုံးရင် ဘယ်လိုလဲ........"

ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေး ပေါ်လာသည်နှင့် အစေခံအားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုပစ္စည်းပေါ်သို့ စိုက်ကျသွားပြီး လိုချင်တပ်မက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် နင်လုဆေးလုံး ဖြစ်နေသည်........ ဤဆေးလုံးကို သောက်သုံးပြီးနောက် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို တစ်ဆင့် မြင့်တက်စေနိုင်သည်။

ဤအဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ၎င်းမှာ ရှားပါးသော ရတနာပင် ဖြစ်သည်........

ဆဋ္ဌမသခင်မလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရက်ရောလှသည်..... ဤကဲ့သို့သော သာမန်ပြိုင်ပွဲလေးတစ်ခုအတွက် အဖိုးတန်သော ရတနာကို ဆုအဖြစ် ပေးအပ်ရန် ဝန်မလေးပေ။

အခန်း (၂၆၄) ..... ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင်ကို စောင့်ကြပ်ခြင်း

နင်လုဆေးလုံး မှာ ဆုလာဘ်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အစပိုင်းတွင် ပြိုင်ပွဲကို စိတ်မဝင်စားသူအများအပြားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

အစေခံများနှင့် အလုပ်သမားများသည် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လက်ဝါးချင်း ပွတ်သပ်နေကြသည်။

လင်းကျူ သည် စင်မြင့်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ ပြိုင်ပွဲစည်းကမ်းများကို ကြေညာပြီး ပါဝင်သူများအနေဖြင့် အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်စေမည့် ဒဏ်ရာများမရခင် တားဆီးရန် အလေးပေးပြောကြားခဲ့သည်။

“အားလုံးပဲ... တရားမျှတမှုရှိစေဖို့အတွက် ဒီပြိုင်ပွဲမှာ မဲနှိုက်တဲ့စနစ်နဲ့ ပွဲစဉ်အစီအစဉ်ကို သတ်မှတ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်..... ကျေးဇူးပြုပြီး နံပါတ်ကတ်တွေကို နှိုက်ကြပါ..... နံပါတ်စဉ်အလိုက် နှစ်ယောက်တစ်တွဲ ယှဉ်ပြိုင်ရမှာ ဖြစ်တယ်..........”

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အသင့်ပြင်ထားသော အစေခံမလေးတစ်ဦးသည် လက်ရာမြောက်သော သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ တက်လာသည်။

သေတ္တာထဲတွင် နံပါတ်များ ထွင်းထုထားသည့် ဝါးပြားတစ်ခု ရှိနေသည်။

လူတိုင်းသည် အလှည့်ကျ ရှေ့သို့တက်ကာ နံပါတ်ကတ်များကို နှိုက်ကြသည်။

မုန့်ဝမ် သည် တစ်ခုကို အမှတ်မထင် ကောက်ယူကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ “ခုနစ်” ဟု ထွင်းထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် နုနယ်သော မျက်နှာရှိသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ “ရှစ်” ဟု ရေးထားသော ဝါးပြားကို ကိုင်ထားသည်ကို သတိပြုမိသည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ အနည်းငယ် ပြာယာခတ်နေပုံရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ရောက်နေကာ ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ပွဲမျိုးတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပါဝင်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

လင်းကျူ ၏ အမိန့်ပေးမှုနှင့်အတူ ပြိုင်ပွဲကို တရားဝင် စတင်လိုက်သည်။

ဝင်းအတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီး ဓားချင်းထိခတ်သံများနှင့် တိုက်ခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှုပ်ထွေးနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များသည် လူတိုင်း၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာများကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

မုန့်ဝမ် သည် ဘေးတွင်ရပ်ကာ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဤ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် အားနည်းလွန်းလှသည်။

အမှန်ပင်... အထက်လောကတွင် ပေါများသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ရှိနေပြီး နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် နှင့် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ နေရာအနှံ့ ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် လှုပ်ရှားရန် မလိုအပ်ပေ........။

ပထမအကျော့ ပြိုင်ပွဲမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးဆုံးသွားပြီး မကြာခင်မှာပင် မုန့်ဝမ် ၏ အလှည့် ရောက်လာသည်။

သူမ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ “ရှစ်” နံပါတ် ဝါးပြားကို နှိုက်ထားသည့် နုနယ်သော မိန်းကလေးငယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ စံသတ်မှတ်ထားသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသည်။

မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ ဓားကို မထုတ်ခဲ့ပေ..... သူမသည် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ကာ မိန်းကလေးငယ်၏ နောက်ကျောတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် အသာအယာ တို့လိုက်ရုံဖြင့် မိန်းကလေးငယ်၏ ဓားရှည်ကို လွတ်ထွက်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ် တုံ့ပြန်ခြင်း မပြုနိုင်ခင်မှာပင် မုန့်ဝမ် သည် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးငယ်မှာ ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်က ဓားရှည်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မုန့်ဝမ် က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြိုင်ပွဲကို ထိုသို့ပင် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

လီယွမ်ယွမ် ၏ ပြိုင်ပွဲမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် မခက်ခဲလှပေ။

သူမ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ တူကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကြွက်သားထွားထွား အစေခံ အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လီယွမ်ယွမ် ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကခုန်နေသော လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖျတ်လတ်နေပြီး အစေခံ အမျိုးသား၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရှောင်တိမ်းနေသည်။

အမှတ်မထင် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူမသည် အမျိုးသား၏ ကာကွယ်ရေး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အပေါက်တစ်ခု ဖြစ်သွားအောင် ဖြတ်တောက်လိုက်ရာ ၎င်းကို မြင်သောအခါ အစေခံ အမျိုးသားမှာ အမြန်ပင် အရှုံးပေးလိုက်တော့သည်။

သုံးကျော့တိုင်တိုင် ယှဉ်ပြိုင်ပြီးနောက် ကွင်းထဲတွင် လူလေးဦးသာ ကျန်တော့သည်..... ၎င်းတို့မှာ မုန့်ဝမ်..... လီယွမ်ယွမ် နှင့် အခြား ဖျတ်လတ်သော အစေခံ နှစ်ဦးတို့ ဖြစ်သည်။

လင်းကျူ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ကာ ဆီမီးဖိုင်နယ် ပွဲစဉ်များ စတင်ကြောင်း ကြေညာပြီးနောက် မုန့်ဝမ် ၏ ပြိုင်ဘက်သည် တုတ်အထူကြီးတစ်ချောင်းကို ဝေ့ယမ်းကာ သူမဆီသို့ ဝူးဝူးဝါးဝါး အသံနှင့်အတူ ရိုက်ချလိုက်သည်။

တုတ်၏ အရှိန်မှာ ပြင်းထန်ပြီး လေကို ဆွဲဖြဲသွားသကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် မုန့်ဝမ် အတွက်မူ ဤအရာအားလုံးမှာ နှေးကွေးလွန်းလှသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ယိမ်းနွဲ့သွားပြီး တုတ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခြေထောက်ကို အသာအယာ ကန်လိုက်ရာ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ မီးခိုးငွေ့တစ်စကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်၏ နောက်သို့ လွင့်မျောသွားပြီး ပြိုင်ဘက်၏ ကျောပြင်ကို လက်ဝါးဖြင့် အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

အစေခံမှာ ကျောပြင်တွင် ထုံကျင်သွားသလိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ချက်ချင်းပင် ပျံနှံ့သွားကာ လက်ထဲက တုတ်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ အားမရှိစွာ ကျသွားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီယွမ်ယွမ် ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ကိုင်ကာ သူမကို ထိုးသွင်း တိုက်ခိုက်နေသည်။

ဓားမြှောင်မှာ အေးစက်သော အလင်းရောင်နှင့်အတူ လေထဲကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သို့သော် လီယွမ်ယွမ် ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ဘေးသို့ ရွေ့သွားပြီး ဓား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လိုက်ကာ သူမ၏ လက်မှာ ဝိညာဉ်မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုးထွက်သွားပြီး အစေခံမလေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

အစေခံမလေးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဓားမြှောင်ကို ဆက်မကိုင်ထားနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လွယ်လွယ်ကူကူပင် အနိုင်ရရှိခဲ့ပြီး ဝင်းအတွင်း၌ စိတ်အားထက်သန်သော အားပေးသံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းကျူ ၏ အမိန့်နှင့်အတူ မုန့်ဝမ် နှင့် လီယွမ်ယွမ် တို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ သိုင်းစင်မြင့်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်လိုက်ကြပြီး အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ကြသည်..... ထို့နောက် လီယွမ်ယွမ် က အရင်စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူမ၏ ဓားရှည်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မုန့်ဝမ် ၏ လည်ချောင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားသည်။

မုန့်ဝမ် ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ထဲတွင် စွမ်းအင်လုံး တစ်လုံးကို စုစည်းကာ လီယွမ်ယွမ် ဆီသို့ ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

လီယွမ်ယွမ် မှာ ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ရဲသဖြင့် ဘေးသို့ အမြန် ရှောင်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ထိုးနှက်ကြရာ သူတို့၏ ကိုယ်ဟန်များမှာ ရောယှက်နေပြီး ဓားအရှိန်အဝါ နှင့် စွမ်းအင်များမှာ ယှက်တင်နေကာ ဝင်းအတွင်း၌ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာစေသည်။

အောက်က လူအုပ်ကြီးမှာ စွဲမက်စွာ ကြည့်နေကြပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်သံများမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီယွမ်ယွမ် သည် သူမ၏ ပိုမိုလက်ရာမြောက်သော ဓားသိုင်းနှင့် ပိုမိုပေါများသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အားကိုးကာ မုန့်ဝမ် ကို ကပ်ပြီး အနိုင်ယူလိုက်သည်။

ဝူချူကျွင်း က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် “မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ တကယ့် အရည်အချင်းရှိတာပဲ..... ဒီပြိုင်ပွဲက ငါထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ်” ဟု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးကို အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ လက်ရာမြောက်သော ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးတစ်ခုမှာ လီယွမ်ယွမ် ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

“ဒါက ငါ အစောက ကတိပေးထားတဲ့ နင်လုဆေးလုံး ပဲ..... ဒါက မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု ကို ကျော်ဖြတ် ဖို့ ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်”

“ဆုအတွက် ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်........” လီယွမ်ယွမ် က အမြန်ပင် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

ဝူချူကျွင်း ခေတ္တရပ်ကာ သူမ၏ အကြည့်မှာ သူတို့နှစ်ဦးအပေါ် ဝေ့ပျံသွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်က အပြုံးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။

“ဒီနေ့ မင်းတို့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ငါ့ကို အလွန်အံ့သြစေတယ်..... နင်လုဆေးလုံး အပြင် မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို နောက်ထပ် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာစီ ဆုချဦးမယ်........”

ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ဝင်းအတွင်း၌ အံ့သြသံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤအစေခံများနှင့် အလုပ်သမားများအတွက် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးရာဆိုသည်မှာ နည်းသောပမာဏ မဟုတ်ပေ........

လီယွမ်ယွမ် မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ကျေးဇူးတင်စွာ ဦးညွှတ်ကာ “ဆုလာဘ်အတွက် ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်........” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝူချူကျွင်း က သူမကို ထရန် လက်ရိပ်ပြကာ .....

“အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး..... ဒါက မင်းတို့နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အရာပဲ..... ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံကြ.......... အနာဂတ်မှာ မင်းတို့ သေချာပေါက် အောင်မြင်မှုကြီးကြီးမားမား ရလာလိမ့်မယ်.......”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် မုန့်ဝမ် ဘက်သို့လှည့်ကာ အားပေးစကား အနည်းငယ် ပြောကြားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဆီမီးဖိုင်နယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့် အခြားအစေခံနှစ်ဦးကိုလည်း တစ်ဦးလျှင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာစီ ဆုချရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ပြိုင်ပွဲတွင် ထူးထူးခြားခြား စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သူ အခြားသူများလည်း အမျိုးမျိုးသော ဆုလာဘ်များကို ရရှိကြသည်။

အစေခံများသည် ဆုလာဘ်များ ရရှိကြသဖြင့် နှစ်သစ်ကူးသကဲ့သို့ပင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

“နင်တို့တွေ ပျော်လွန်းလို့ ကြောင်အကုန်ကြပြီလား........ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ကို အမြန် ကျေးဇူးမတင်ကြဘူးလား........”

လင်းကျူ ၏ စနောက်ပြီး ဆူပူသံ ထွက်ပေါ်လာရာ လူတိုင်း ဒူးထောက်ကာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြကြသည်။

“ဆုလာဘ်အတွက် ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟူသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးမှာ ဝင်းတစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားသည်။

လူအုပ်ကြီး လူစုခွဲသွားပြီးနောက် လင်းကျူ သည် ဝူချူကျွင်း ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“သခင်မလေး... ဒီနှစ်ယောက်ကို မူလက နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်မှာ အကြမ်းပတမ်းလုပ်ရတဲ့ အစေခံမတွေအဖြစ် စီစဉ်ထားတာပါ.....

အခု သူတို့က ဒီလောက် ထူးထူးခြားခြား စွမ်းဆောင်နိုင်ပြီဆိုတော့ အစီအစဉ်အသစ်တွေ လုပ်သင့်လားရှင်........”

ဝူချူကျွင်း ၏ အကြည့်မှာ လီယွမ်ယွမ် နှင့် မုန့်ဝမ် အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနှစ်ယောက်က ထူးထူးခြားခြား အရည်အချင်းရှိတယ်..... သူတို့ကို မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ထားရတာ နှမြောစရာပဲ..... သူတို့ကို ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် ကို သွားဖို့ စီစဉ်လိုက်ပါ..... ငါ့အတွက် လက်နက်တွေကို အဲဒီမှာ စီမံခန့်ခွဲပေးရမယ်”

လင်းကျူ မှာ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားသည်။

ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် ဆိုသည်မှာ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ၏ ကိုယ်ပိုင် ဘဏ္ဍာတိုက်ဖြစ်ပြီး အဖိုးတန်ပစ္စည်းများစွာ ရှိနေကာ သာမန်လူများကို လုံးဝ အနားကပ်ခွင့် မပြုပေ။

ယခု ဤအစေခံမအသစ်နှစ်ဦးကို စီမံခန့်ခွဲခွင့် ပေးလိုက်ခြင်းမှာ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး က သူတို့ကို မည်မျှ တန်ဖိုးထားသည်ကို ပြသနေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး”

လင်းကျူ သည် အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ် နှင့် လီယွမ်ယွမ် ဆီသို့ လှည့်ကာ လျှောက်သွားသည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ”

မုန့်ဝမ် နှင့် လီယွမ်ယွမ် တို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူမနောက်သို့ အတူတူ လိုက်သွားကြသည်။

လင်းကျူ သည် ထိုနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် ၏ တံခါးမကြီးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာပြီး ရှေးကျကာ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု တိုးထွက်နေသည်။

တံခါးအတွင်း၌ ထင်ထားသကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ နက်မှောင်ပြီး တည်ငြိမ်သော အနေအထားမျိုး ရှိနေသည်။

မြင့်မားသော စင်ပေါ်တွင် အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များကို ခင်းကျင်းပြသထားသည် ဓားများ..... လှံများ..... ကောက်စိပ်များ..... ပုဆိန်များ..... ချိတ်များနှင့် ခက်ရင်းများမှာ

အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သမျှ အရာအားလုံး ရှိနေကာ မျက်စိပဒေသာ ဖြစ်စရာပင်။

လက်နက်တစ်ခုချင်းစီမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းထန်မှုများ ထွက်ပေါ်နေပြီး သာမန်ပစ္စည်းများ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။