အခန်း (၂၆၇-၂၆၈)

အခန်း (၂၆၇) သစ်ကိုင်းနောက်တစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းနားခိုခြင်း

သူမသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကာ ပုဆိန်ကို အားဖြင့် ပစ်ချလိုက်ရာ သူမရှေ့ရှိ သစ်လုံးမှာ အရှိန်ဖြင့် ကွဲအက်သွားသည်။

“ဂျောက်........” ဟူသော ကြည်လင်သည့် အသံနှင့်အတူ သစ်သားမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ဖြတ်ပိုင်းမျက်နှာပြင်မှာ မှန်သားပြင်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြပြီး သူတို့၏ လှောင်ရယ်သံများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

မုန့်ဝမ် သည် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ပုဆိန်ကို တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် မြှောက်ကာ ထင်းများကို ပေါက်နေသည်..... သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပို၍ မြန်ဆန်ကာ ပို၍ အားပါလာပြီး မောပန်းခြင်း မရှိသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

“ဒုန်း........ ဒုန်း........ ဒုန်း........”

နောက်ဖေးဝင်းထဲတွင် ထွက်ပေါ်နေသော ထုံထိုင်းသည့် ရိုက်ခတ်သံများမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို စည်တီးသကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်နေပြီး သူတို့အား တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

အသက်ကြီးသော အစေခံမှာ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် အခြားသူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထင်းခုတ်သည့် ကြည်လင်သော အသံမှာ ဝင်းအတွင်း၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး လတ်ဆတ်သော သစ်သားနံ့များမှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။

မုန့်ဝမ် သည် ပုဆိန်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် နဖူးက ချွေးများကို အမှတ်မထင် သုတ်လိုက်ကာ သူမ၏ အဆင့်အတန်းအသစ်တွင် ကောင်းစွာ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်နေပုံရသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီယွမ်ယွမ် မှာမူ မျက်နှာပို၍ ဖြူလျော်လာပြီး ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်။

“စီနီယာအစ်မ မုန့်... ငါတို့တွေ အထက်လောကနေ နှင်ထုတ်ခံရတော့မယ်..... အစ်မက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်ရတာလဲ........”

လီယွမ်ယွမ် ခေတ္တရပ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် မှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အမှားအယွင်း ဖြစ်ခဲ့တာ..... သခင်မလေးရဲ့ တန်ဖိုးထားရတဲ့ လက်နက်တချို့လည်း ပျက်စီးသွားတယ်..... စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ရလဒ်ထွက်လာတာနဲ့ ငါတို့ အောက်ကမ္ဘာထဲ ပြန်ပို့ခံရပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်တက်မလာနိုင်တော့မှာကို ငါကြောက်တယ်........”

လီယွမ်ယွမ် ၏ စိုးရိမ်မှုကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ် က

“စီနီယာအစ်မ လီ... အစ်မ အများကြီး တွေးနေပြီ” ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

မုန့်ဝမ် ၏ လေသံမှာ ထိုကိစ္စကို စိတ်ထဲမထားသည့်အလား တည်ငြိမ်နေသည်။

“ငါတို့က စီကွမ် တွေပဲ..... ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် မှာ ပြဿနာတက်ခဲ့ရင်တောင် ဒါက အောက်ကမ္ဘာကို ပြန်ပို့ခံရလောက်တဲ့အထိ ပြစ်မှုမဟုတ်ပါဘူး”

“ဒါ့အပြင် ဒီကိစ္စက ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး..... စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့သာ စောင့်နေပါ”

သို့သော် လီယွမ်ယွမ် မှာမူ စိတ်မအေးနိုင်ပေ။

ဘာ စီကွမ် လဲ........ အဲဒါက ချန်းလန်လောက က လူတွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှောက်ပင့်နေကြတာပဲ။

သူတို့က အစေခံတွေပဲလေ........

ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် မှာ လက်နက်တွေ အများကြီး ပျက်စီးသွားတာဆိုတော့ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး က ဒီတစ်ခါတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အပြစ်တင်ဖို့ သေချာပေါက် လုပ်မှာပဲ။

သူမသည် ဘေးသို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်သွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေ့ဝဲနေပြီး တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေပုံရသည်။

ထိုညတွင် တစ်နေ့တာ အလုပ်များ ပြီးဆုံးပြီးနောက် လီယွမ်ယွမ် သည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ထဲ၌ ကျောက်စိမ်းပြားကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း ၏ နေအိမ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီးနောက် တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

“ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း... တပည့် လီယွမ်ယွမ် တွေ့ခွင့်တောင်းပါတယ်”

ခေတ္တအကြာတွင် ဝင်းတံခါးမှာ ပွင့်လာပြီး ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း ၏ ဝဖိုင့်ဖိုင့် ကိုယ်ဟန်မှာ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။

“ဘာကိစ္စလဲ........”

လီယွမ်ယွမ် သည် ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြကာ သူမ၏ လေသံတွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

“ကျွန်မ အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားပြီးပါပြီ..... ဒီကိစ္စမှာ ကြီးကြပ်ရေးမှူး တစ်ယောက်ပဲ ကျွန်မကို ကူညီနိုင်မှာပါ”

ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း က နားထောင်ရင်း သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည် ........ “ဒီကိစ္စက အရမ်းကြီးမားလွန်းတယ်..... ငါ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအပြင်ဘက်မှာပဲ..... နင် ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပဲ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်နေသင့်တယ်”

“ဒါပေမဲ့...”

လီယွမ်ယွမ် က တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း က သူမကို စကားဖြတ်လိုက်သည်။

“ငါ့မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်..... နင် ပြန်လို့ရပြီ”

လီယွမ်ယွမ် ၏ နှလုံးသားမှာ နစ်မြုပ်သွားသည်။ ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း ၏ အမူအရာကြောင့် သူမကို ကူညီရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

သူမသည် အရှုံးမပေးလိုဘဲ ထပ်မေးလိုက်သည် ........ “ဒါဆို... ကျွန်မ ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေဦးမှာလား........ ကျွန်မ အောက်ကမ္ဘာကို ပြန်ပို့ခံရမှာလား........”

အကယ်၍ သူမသာ စစ်မှန်သော ကမ္ဘာကြီးကို မမြင်ဖူးခဲ့ပါက.....သူမသည် မှောင်မိုက်ခြင်းကို ကြောက်နေစရာ လိုမည်မဟုတ်ပေ။

ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေ့ဝဲသွားပြီး သူမက မရေမရာ ပြောလိုက်သည် ........ “ဒီကိစ္စက အဆုံးအဖြတ် မပေးရသေးဘူး..... ဘာမဆို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်”

လီယွမ်ယွမ် ၏ နှလုံးသားမှာ လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားပြီး အေးစက်သော အအေးဓာတ်မှာ သူမ၏ ခြေထောက်များမှ ခေါင်းအထိ စိမ့်တက်သွားသည်။

သူမသည် ထိုဝင်းလေးထဲမှ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမရှေ့ရှိ အရာအားလုံးမှာ မှောင်မိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲတွင် ကျိုးထုန် ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

ကျိုးထုန် သည် ယခုအခါ ပဉ္စမသခင်လေး ၏ အစောင့်အဖွဲ့ထဲတွင် အဆင်ပြေနေကြောင်း သူမ ကြားသိထားသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူက သူမကို ကူညီနိုင်လိမ့်မည်။

ထိုအတွေးနှင့်အတူ လီယွမ်ယွမ် သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်အားတက်ကြွလာပြီး ကျိုးထုန် ၏ နေအိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးထုန် သည် လီယွမ်ယွမ် ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

“ညီမလေး လီ... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ........”

လီယွမ်ယွမ် သည် သူမ ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲကို ကျိုးထုန် ကို ပြောပြလိုက်ရာ သူမ၏ လေသံမှာ ရှိုက်သံ အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

“စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးက ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း က လာကြတာပါ..... အစ်ကို ကျွန်မကို သေချာပေါက် ကူညီရမယ်..... အခုတစ်ခေါက်သာ အစ်ကို ကူညီမယ်ဆိုရင် နောင်မှာ ညီမလေး ကို အသုံးချနိုင်မယ့် နေရာတိုင်းမှာ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး........”

ကျိုးထုန် သည် နားထောင်ပြီးနောက် လီယွမ်ယွမ် မှာ ယခုတစ်ကြိမ် တကယ်ပင် ဒုက္ခရောက်နေကြောင်း ခံစားမိသည်။

“ဒီကိစ္စက ခက်ခဲတယ်..... ငါ ကူညီနိုင်မယ်လို့ အာမခံချက်တော့ မပေးနိုင်ဘူး..... ဒါပေမဲ့ ပဉ္စမသခင်လေး ဆီမှာတော့ နင့်အတွက် သတင်း ပါးပေးလို့ ရပါတယ်”

၎င်းကို ကြားသောအခါ လီယွမ်ယွမ် သည် ကျိုးထုန် ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် ........ “စီနီယာအစ်ကို... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို သေချာပေါက် ကူညီပေးပါ........”

ကျိုးထုန် က လီယွမ်ယွမ် ၏ လက်ကို ပုတ်ကာ ........ “စိတ်မပူပါနဲ့..... ငါ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ပေးပါ့မယ်”

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျိုးထုန် သည် ပဉ္စမသခင်လေး ကို လီယွမ်ယွမ် အကြောင်း အကုန်လုံး ပြောပြရန် အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ပဉ္စမသခင်လေး သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း နားထောင်နေသည်။

“ဒီ လီယွမ်ယွမ် ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ကိုတော့ ငါ နည်းနည်း မှတ်မိသားပဲ..... မင်းက သူမမှာ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ပြောမှတော့ သူမကို အောက် ပြန်ပို့လိုက်ရင် နှမြောစရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

ကျိုးထုန် သည် ပဉ္စမသခင်လေး ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည် ........ “ပဉ္စမသခင်လေး က တကယ်ကို ဉာဏ်အမြော်အမြင် ကြီးမားလှပါတယ်”

ပဉ္စမသခင်လေး က ကျိုးထုန် ကို ရယ်မောရင်း အနည်းငယ် ဆူပူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ယုံကြည်ရသော အစောင့် အာတာ ကို ခေါ်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ဆဋ္ဌမညီမလေး ဝင်းကို သွားပြီးတော့ သူမရဲ့ အစေခံမတွေထဲက တစ်ယောက်ကို ငါ သဘောကျမိလို့ လာတောင်းတယ်လို့ ပြောလိုက်..... ပြီးတော့ ဒီသေတ္တာကိုလည်း သူမကို ပေးလိုက်ဦး”

အာတာ သည် အမိန့်ကို လက်ခံပြီး မကြာခင်မှာပင် ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ဝူချူကျွင်း ၏ ဝင်းသို့ ရောက်ရှိလာကာ ပဉ္စမသခင်လေး ၏ သတင်းစကားနှင့် ပိုးထည်သေတ္တာကို ဆက်သလိုက်သည်။

ဝူချူကျွင်း သည် ပိုးထည်သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဆေးလုံး၏ ကြည်လင်သော ရနံ့ကို ရရှိလိုက်သဖြင့် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ပဉ္စမအစ်ကိုက တော်တော်လေး ရက်ရောတာပဲ”

ဝူချူကျွင်း သည် လက်ထဲက ဆေးလုံးကို ကစားရင်း ........ “ဘယ်အစေခံမကို သူ သဘောကျသွားတာလဲ........”

အာတာ က ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည် ........ “ဆဋ္ဌမသခင်မလေး... အဲဒါ လီယွမ်ယွမ် ပါ”

“လီယွမ်ယွမ်........”

ဝူချူကျွင်း က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်..... လီယွမ်ယွမ် သည် ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခံရမှာကို ကြောက်သဖြင့် သူမကိုယ်သူမ လွတ်မြောက်ရာလမ်း ရှာနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

“အဲဒီ သစ္စာဖောက်မလေး..... ပဉ္စမအစ်ကို သဘောကျရင် သူ ခေါ်သွားလို့ ရပါတယ်..... ငါ့ကို အားနာနေဖို့ မလိုဘူး”

အာတာ ကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် ဝူချူကျွင်း က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည် ........ “မုန့်ဝမ် ကရော မကြာသေးခင်က ဘာတွေ လုပ်နေလဲ........”

လင်းကျူ က အစေခံမလေးတစ်ဦးကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ရာ ထိုအစေခံမလေးက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။

“ဆဋ္ဌမသခင်မလေး... မုန့်ဝမ် ကတော့ ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ် ထဲမှာ ထင်းတွေ ပေါက်နေတုန်းပါပဲ..... လီယွမ်ယွမ် ရဲ့ အခြေအနေကို သူမ မသိသေးပုံ ရပါတယ်”

ဝူချူကျွင်း က အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည် ........ “သူမက တော်တော်လေး တည်ငြိမ်တာပဲ........ သွား... မုန့်ဝမ် ကို ငါ့ဆီ ခေါ်ခဲ့စမ်း”

အစေခံမလေးသည် အမိန့်ကို လက်ခံကာ မကြာခင်မှာပင် မုန့်ဝမ် နှင့်အတူ ဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ဝင်လာပြီးနောက် မုန့်ဝမ် သည် ဝူချူကျွင်း ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည် ........ “အစေခံ မုန့်ဝမ် က ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ဝူချူကျွင်း က မုန့်ဝမ် ကို မျက်လုံးမှေးကြည့်လျက် မရေမရာ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“နင်နဲ့ လီယွမ်ယွမ် က ရင်းနှီးကြတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်နော်........”

မုန့်ဝမ် ၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

“ဆဋ္ဌမသခင်မလေး... အစေခံနဲ့ လီယွမ်ယွမ် က နှစ်ယောက်လုံး ချန်းလန်လောက က လာကြတာ ဖြစ်ပြီး တစ်နေရာတည်းမှာ အတူတူ အမှုထမ်းခဲ့ကြတာဆိုတော့ နေ့စဉ် ဆက်ဆံမှု အချို့ရှိနေတာက ရှောင်လွှဲလို့မရပါဘူး”

ဝူချူကျွင်း က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် ........ “အဲဒီလိုလား........ လီယွမ်ယွမ် ကတော့ ပဉ္စမအစ်ကို ဆီကို သစ္စာဖောက်သွားပြီဆိုတာ နင် သိပြီးပြီလား........”

မုန့်ဝမ် က အံ့သြတကြီးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သံသယ အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည် ........

“ပဉ္စမသခင်လေး ဆီ သစ္စာဖောက်သွားတယ်ဆိုတာ........ ဒါ... ဒါကို ဒီအစေခံ မသိခဲ့ပါဘူး........”

သူမ ခေတ္တရပ်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော လေသံဖြင့် ........

“လီယွမ်ယွမ် က တကယ်ကို လွန်လွန်းပါတယ်........ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး က သူမအပေါ် ဒီလောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စောင့်ရှောက်ခဲ့တာကို သူမက ဒီလို သစ္စာဖောက်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးကို တကယ် လုပ်ခဲ့တယ်........”

သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဝူချူကျွင်း ကို ဦးချလျက် စိတ်ရင်းမှန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဆဋ္ဌမသခင်မလေး... ဒီကိစ္စမှာ တစ်ခုခု နားလည်မှုလွဲတာများ ရှိနေမလားရှင်........ ကျွန်မ သိသလောက်တော့ လီယွမ်ယွမ် က အဲဒီလို လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး........”

အခန်း (၂၆၈) ........ ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒီမီသို့ အကြံပြုလွှတ်ခြင်း

ဝူချူကျွင်း က စိတ်မရှည်သည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် သူမ၏ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“သစ္စာမရှိတဲ့ အစေခံကို ငါကတော့ မလိုချင်ဘူး..... နင်လည်း သူမအတွက် ရှေ့နေလိုက်ပေးနေဖို့ မလိုဘူး”

သူမက မုန့်ဝမ် ကို ထက်ရှစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ........ “ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် က ပြဿနာဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှာတွေ့သွားပြီ..... နင် ဘာများ ပြောစရာရှိသေးလဲ........”

မုန့်ဝမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး သူမသည် အေးစက်သော မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းကာ နဖူးကို ကြမ်းပြင်နှင့် ထိကပ်ထားလျက် အထက်သို့ မော့မကြည့်ဝံ့ပေ။

သူမက သတိထားလျက် ပြောလိုက်သည် ........ “ဒီအစေခံ... ဒီအစေခံရဲ့ အရည်အချင်းမရှိမှုကြောင့် ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် မှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ..... ကျေးဇူးပြုပြီး အစေခံကို အပြစ်ပေးပါ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး........”

သူမ၏ အသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုတို့ ရောယှက်ကာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

ဝူချူကျွင်း သည် နူးညံ့သော ဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီထိုင်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းနေကာ လူတို့၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သည့်အလား ရှိနေသည်။

“အို... အရည်အချင်းမရှိလို့လား........”

သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးမှာ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုရခက်လှသည်။

“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ နင်နဲ့ လီယွမ်ယွမ် တို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ငါအကုန် ကြားသိထားပြီးသားပါ”

မုန့်ဝမ် သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆက်လက်ဝပ်စင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည် ........ “အစေခံက လူမိုက်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မိပါပြီ”

ဝူချူကျွင်း က စနောက်ချင်သည့် လေသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည် ........ “စိတ်ပျက်ရမှာလား........ ငါကတော့ နင်ဟာ တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာ”

မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ နားကိုပင် သူမ မယုံကြည်နိုင်သည့်အလား ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဝူချူကျွင်း က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည် ........ “ကြီးမားတဲ့ အခက်အခဲနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ နင်က ပြာယာခတ်မသွားဘူး..... တာဝန်ကိုလည်း ရှောင်လွှဲခြင်းမရှိဘူး..... ဒီအချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် နင်က တခြားသူတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်တယ်”

“အဲဒီ လီယွမ်ယွမ် ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ကတော့... ငါက သူမကို ပါးနပ်တယ်လို့ ထင်ထားတာ..... ဒါပေမဲ့ သူမက ဒီလောက်အထိ စိတ်မရှည်ဘဲ တခြားသူဆီကို သစ္စာဖောက်ပြေးသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး”

သူမ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည် ........ “ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် က ပြဿနာနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ အဲဒါက နင်တို့နှစ်ယောက်စလုံးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုတာ အတည်ပြုပြီးပြီ.......”

၎င်းကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ လောင်းကြေးမှာ မှန်ကန်သွားကြောင်း သိလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိတ်တဆိတ် ချလိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် နှိမ့်ချသော အမူအရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး သတိကို လုံးဝ မလျှော့ပေ။

ဝူချူကျွင်း သည် မုန့်ဝမ် ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချီးကျူးသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ........

“နင့်ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ တာဝန်သိစိတ်ကို ငါ မြင်ပါတယ်..... နင်က အောင်မြင်မှုကြီးကြီးမားမား ရမယ့်သူပဲ..... နင်လိုလူမျိုးက ဒီဝင်းလေးထဲမှာပဲ နစ်မြုပ်နေဖို့ မသင့်ဘူး”

“ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ..... နင် ပိုပြီး ပညာသင်ယူနိုင်ဖို့ ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီကို ငါ အကြံပြု လွှတ်ပေးမယ်”

၎င်းကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ် သည် ဆက်လက်ဝပ်စင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ လေသံတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် ငြင်းဆန်လိုမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဆဋ္ဌမသခင်မလေး... ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ ဆိုတဲ့နေရာမျိုးကို........ အစေခံက လူမိုက်တစ်ယောက်ဖြစ်လို့ အဲဒီမှာ အရည်အချင်းမီမှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်.....

သခင်မလေးရဲ့ ဘေးမှာပဲ နေပြီး သခင်မလေးကို အစွမ်းကုန် အလုပ်အကျွေး ပြုချင်ပါတယ်........”

“ထပါ” ဝူချူကျွင်း ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် နူးညံ့သွားပြီး သူမက မုန့်ဝမ် ကို ထူပေးရန် လက်ဝေ့ပြလိုက်သည်။

“နင့်ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ငါ အလိုအလျောက် နားလည်ပါတယ်..... ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က နိမ့်ပါးနေသေးတယ်..... ငါ့ဘေးမှာ နေရင်တောင် နင် ဘာမှ အများကြီး မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး”

“ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ မှာ ရင်းမြစ်တွေ အများကြီးရှိသလို နင့်ကို လမ်းပြပေးမယ့် နာမည်ကြီး ဆရာတွေလည်း အများကြီးရှိတယ်..... အကယ်၍ နင်သာ ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ ကနေ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ ပြန်လာနိုင်ရင် ငါ့ကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း အလုပ်အကျွေး ပြုနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား........”

မုန့်ဝမ် သည် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ တွေဝေနေပုံရသည်။

ဝူချူကျွင်း က သူမကို အတင်းမတိုက်တွန်းဘဲ သူမ၏ အဖြေကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေခဲ့သည်။

ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာ ထပ်မံ၍ တည်ငြိမ်သွားပြီး မှိန်ဖျော့သော အသက်ရှူသံများသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လင်းကျူ သည် လက်အုပ်ချီလျက် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး မုန့်ဝမ် ကို သတိမထားမိနိုင်သော အကြည့်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်နေသည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် မုန့်ဝမ် သည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်သည် ........ “ကျွန်မ မုန့်ဝမ် က ဘယ်လို အန္တရာယ်မျိုးကိုမဆို ရင်ဆိုင်ပြီး ဆဋ္ဌမသခင်မလေး အတွက် အသက်ကိုတောင် ပေးအပ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ........”

ဝူချူကျွင်း က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်..... နင် ပြန်လို့ရပြီ..... အချိန်တန်ရင် ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ ကို သွားဖို့ ငါ အစီအစဉ်တွေ လုပ်ပေးမယ်”

မုန့်ဝမ် သည် ကျေးဇူးတင်စွာ ဦးညွှတ်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

“မုန့်ဝမ်” ဟူသော ကြည်လင်သည့် အသံတစ်ခု နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မုန့်ဝမ် ခေတ္တရပ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းကျူ သည် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ် မုန့်ဝမ်..... ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ ကို ဘယ်သူမဆို ဝင်ခွင့်ရတာ မဟုတ်ဘူးနော်”

မုန့်ဝမ် ၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ........ “စီနီယာအစ်မ လင်းကျူ က စနောက်နေတာပဲ..... ကျွန်မ ကံကောင်းသွားရုံသက်သက်ပါ”

လင်းကျူ သည် မုန့်ဝမ် ဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ရပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အကြည့်မှာ မုန့်ဝမ် ၏ မျက်လုံးများကို မီးလျှံတစ်ခုကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည် ........

“ကံကောင်းတာလား........ ဒီကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ ကံကောင်းခြင်းဆိုတာ မရှိပါဘူး”

“ငါ့ကို ပြောစမ်း... လီယွမ်ယွမ် ဟာ အောက်ကမ္ဘာ က လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာဘဲ သူမရဲ့ သခင်ကို အလွယ်တကူ သစ္စာဖောက်သွားရတာလဲ........”

မုန့်ဝမ် က ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည် ........ “ဒါကို ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး..... ဖြစ်နိုင်တာက စီနီယာအစ်မ လီ မှာ... သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်တွေ ရှိလို့နေမှာပါ”

လင်းကျူ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤကိစ္စမှာ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သူမ သိနေသော်လည်း မုန့်ဝမ် ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အပြစ်ရှာစရာမရှိအောင် ပြည့်စုံနေသဖြင့် သူမ မည်သည့်အမှားကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ........ “ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ မှာလည်း နင် ဒီလိုပဲ ကံကောင်းပါစေလို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်”

လင်းကျူ စကားပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

မုန့်ဝမ် သည် မျက်ခွံကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။ လီယွမ်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် ဂနာမငြိမ်မှုများ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်..... သူမသည် နှလုံးစားပိုးကောင်ကို အသုံးပြုကာ လီယွမ်ယွမ် ၏ ခံစားချက်များကို မြှင့်တင်ပေးပြီး အမှားတစ်ခု လုပ်မိအောင် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ရုံသာ ဖြစ်သည်။

နှလုံးစားပိုးကောင်သည် သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ နှင့် ဆက်သွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လင်းကျူသာ သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်မစစ်ဆေးခဲ့ပါက နှလုံးစားပိုးကောင်ရှိနေခြင်းကို မည်သို့မျှ ရှာဖွေသတ်မှတ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မုန့်ဝမ် သည် ထင်းပေါက်ရန် နောက်ဖေးဝင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သတင်းကြားထားသော အစေခံများသည် သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

“မုန့်ဝမ်... နင် ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ ကို သွားရတော့မယ်လို့ ကြားတယ်..... ဟုတ်လား........”

သေးသွယ်သော အစေခံလေးတစ်ဦးက မဖုံးကွယ်နိုင်သော မနာလိုမှုများနှင့်အတူ သတိထားလျက် မေးလိုက်သည်။

၎င်းကို ပြောလိုက်သည်နှင့် နောက်ဖေးဝင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားတော့သည်။

“တကယ်လား..... အလိမ်အညာလား........ ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ ဆိုတာ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ နေရာကြီးလေ........ အဲဒါက အောက်အကယ်ဒမီပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလွန်းလှပြီ”

“မုန့်ဝမ်... နင်တော့ တကယ့်ကို ထီပေါက်သွားတာပဲ........”

“နင် ချမ်းသာသွားတဲ့အခါ ငါတို့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေကို မမေ့နဲ့ဦးနော်........”

အမျိုးမျိုးသော မြှောက်ပင့်စကားများနှင့် ဝိုင်းဝန်းဖားကြသည့် စကားလုံးများသည် ဒီရေအလား မုန့်ဝမ် ထံသို့ စီးဝင်လာကြသည်။

ယခင်က သူမကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြပြီး သူမ ဒုက္ခရောက်ချိန်တွင် ထပ်ဆင့်နှိပ်စက်ခဲ့ကြသော ထိုအစေခံများသည် ယခုအခါတွင်မူ ဖားလိုသော အပြုံးများဖြင့် သူမကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဝိုင်းအုံနေကြသည်။

ထိုနှစ်ဦးကို ယခင်က နှိပ်ကွပ်ခဲ့သော အသက်ကြီးသည့် အစေခံသည်ပင် မုန့်ဝမ် ဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“အမမုန့်အရင်က ပြစ်မှားခဲ့တာတွေ ရှိရင် တောင်းပန်ပါတယ်..... နင်က စိတ်ထားကြီးမြတ်တဲ့သူမို့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး”

စကားပြောရင်း သူသည် မုန့်ဝမ် ဆီသို့ ပိုးထည်အိတ်လေးတစ်အိတ်ကို တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးလိုက်ရာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် လေးလံနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မုန့်ဝမ် သည် ထိုအိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ခံလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“လူတိုင်း ဒီလိုဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး..... ကျွန်မ ကံကောင်းသွားရုံပါ”

“ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက ဆဋ္ဌမသခင်မလေး အတွက် အလုပ်လုပ်နေကြတာပဲဆိုတော့ ပြစ်မှားတာ မပြစ်မှားတာတွေ ပြောမနေပါနဲ့တော့.........

အရင်က ကျွန်မ အမှားတစ်ခု လုပ်မိခဲ့တာဆိုတော့ လူတိုင်းရဲ့ စကားတွေ အနည်းငယ် ပြင်းထန်သွားတာက သဘာဝပါပဲ”

မုန့်ဝမ် က စကားပြောရ လွယ်ကူသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက သူမကို ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ မြှောက်ပင့်ကြတော့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မုန့်ဝမ် ကို အကြမ်းပတမ်း အလုပ်များ ဆက်မလုပ်ရစေရန်နှင့် ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ သို့ သွားရန် အနားယူ ပြင်ဆင်နိုင်ရန်အတွက် လွယ်ကူသော အလုပ်တစ်ခု စီစဉ်ပေးရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

သို့သော် မုန့်ဝမ် က ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည် ........ “မလိုပါဘူး..... ကျွန်မ ထင်းပေါက်တာနဲ့ အသားဆေးတာတွေကိုပဲ ဆက်လုပ်ပါ့မယ်..... ဒါက ကျွန်မရဲ့ လက်တွေကို လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပေးသလို ဖြစ်တာပေါ့”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် ပုဆိန်ကို ကောက်ယူကာ ထင်းပုံကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ပုဆိန် ကျသွားပြီး ထင်းများမှာ ကြည်လင်သော အသံနှင့်အတူ ကွဲထွက်သွားသည်။

မုန့်ဝမ် ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် သန့်ရှင်းပြီး ထိရောက်လှသည်။

လူတိုင်းက သူမကို ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုမှုနှင့် မနာလိုစိတ်များသာမက လေးစားမှု အရိပ်အယောင် အချို့လည်း ပါဝင်နေသည်။

သို့သော် မုန့်ဝမ် ထင်းခုတ်နေစဉ်အတွင်း အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင်မူ ........

ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူ သည် ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း ၏ အစီရင်ခံစာကို နားထောင်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“အဲဒီ လူမိုက် လီယွမ်ယွမ် ကတော့ ဒီလောက်အထိ စိတ်မရှည်ဖြစ်ရလား........ အနည်းငယ်သော ကိစ္စလေးမှာတင် ပြာယာခတ်သွားပြီး သူမဘာသာ လမ်းရှာတယ်..... တကယ့်ကို မိုက်မဲလွန်းတယ်........”

“လီယွမ်ယွမ် အတွက်ကတော့ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး..... သတ်မှတ်ချိန် ပြည့်တာနဲ့ သူမကို အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူအဖြစ် ရာထူးလျှော့ပြီး ချန်းလန်လောက ကိုပဲ ပြန်ပို့လိုက်တော့”

ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် တွေဝေစွာဖြင့် ........ “တကယ်တော့... မုန့်ဝမ် က...”

“မုန့်ဝမ် က ဘာဖြစ်လဲ........” ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူ က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

“လီယွမ်ယွမ် က သူမဘာသာ လမ်းရှာနေတဲ့အချိန်မှာ မုန့်ဝမ် က လီယွမ်ယွမ် ကို တားဖို့ အခွင့်အရေး ရှိခဲ့တာပဲ........ ဒါပေမဲ့ သူမက မတားခဲ့ဘူးလေ...”