အခန်း (၂၇၃-၂၇၄)

အခန်း (၂၇၃) ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းတွင် ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံ

မုန့်ဝမ် နေထိုင်ရာ နေရာမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ မှာမူ အလွန်ပေါများလှသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကယ်ဒမီသည် ရက်ရောစွာဖြင့် ကျောင်းသားများ၏ လူနေဆောင်များအောက်တွင် ဝိညာဉ်ကြော များ မြှုပ်နှံပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အခန်းထဲတွင် ဝိညာဉ်စုစည်းမှု အစီအရင် တစ်ခုကိုလည်း တပ်ဆင်ထားရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ များကို အလိုအလျောက် စုစည်းပေးပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဝဲဂယက်ကလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာကာ တံခါးပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သစ်သားခုတင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ မျက်စိမှိတ်၍ ကျင့်ကြံ ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ များသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဆက်တိုက် တိုးဝင်လာပြီး သွေးကြော များတစ်လျှောက် စီးဆင်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရဖြစ်စေသည်။

မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ ကျင့်စဉ် ကို လည်ပတ်စေပြီး ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ များကို သွေးစွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ဒန်တျန် အတွင်းရှိ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ရွှေအမြုတေ သည်လည်း အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ကြိုဆိုနေသကဲ့သို့ တိုးညင်းသော အသံကလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သုံးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက် မုန့်ဝမ် သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်၊ ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီအရင် ထဲတွင် စုဆောင်းထားသော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ များမှာ ကုန်ခမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအတိုင်း ဆက်လက် ကျင့်ကြံ နေပါက ထိရောက်မှုမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးပေလိမ့်မည်။

မုန့်ဝမ် ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ထရပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က စီနီယာအစ်ကို ချန်ရှု ပြောခဲ့သည့် အကယ်ဒမီတွင် သီးသန့် ကျင့်ကြံခြင်းဂူ များ ရှိသည်ဟူသော စကားကို သူမ မှတ်မိနေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းဂူ များတွင် ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ သိပ်သည်းဆမှာ အခြားနေရာများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်ရန် အကောင်းဆုံး နေရာများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အချို့ အသုံးပြုရမည် ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ် သည် ကျင့်ကြံခြင်းဂူ များရှိရာ ဧရိယာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

“ဂျူနီယာညီမလေး... ကျင့်ကြံခြင်းဂူ တစ်ခု ငှားချင်လို့လား”

အစိမ်းရောင် တာအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော နက်နဲသောဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့......” မုန့်ဝမ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဂျူနီယာညီမလေး ဘယ်လို အဆင့် ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းဂူ မျိုး လိုအပ်လဲ.........”

ထို တပည့် က ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည် “ဒီထဲမှာ ကျင့်ကြံခြင်းဂူ မျိုးစုံရဲ့ မိတ်ဆက်နဲ့ ဈေးနှုန်းတွေ ပါတယ်...........”

မုန့်ဝမ် သည် ကျောက်စိမ်းပြား ကို ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ကို ၎င်းအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းပြား ထဲတွင် ကျင့်ကြံခြင်းဂူ အသီးသီး၏ အဆင့်၊ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ သိပ်သည်းဆ နှင့် ငှားရမ်းခ ဈေးနှုန်းများကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

အခြေခံအကျဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းဂူ သည် တစ်ရက်လျှင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ ကျသင့်ပြီး။

အဆင့်မြင့် ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းဂူ မှာမူ တစ်ရက်လျှင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သောင်းနှင့်ချီ၍ ကျသင့်သည်။

မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်သည်။

သူမ မထွက်ခွာမီ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး က အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးထောင် ပေးခဲ့သည်။

ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူ ပေးထားသော ငါးရာ၊ ယခင် ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ပေးခဲ့သော ဆုလာဘ်များနှင့် ဝူမိသားစု ထံမှ သူမ ရရှိထားသော နှစ်စဉ် လစာ တို့ကို ပေါင်းလိုက်လျှင် သူမတွင် စုစုပေါင်း အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးထောင် သုံးရာ ရှိသည်။

ဤ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပမာဏမှာ အခြေခံအကျဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းဂူ ကို တစ်လခွဲပင် ငှားရမ်းရန် မလုံလောက်ပေ။

“အဆင့် (ဃ) ကျင့်ကြံခြင်းဂူ... အရင်ဆုံး သုံးရက်စာ ငှားပါ့မယ်”

မုန့်ဝမ် သည် ကျောက်စိမ်းပြား ကို တစ်ဖက်လူထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ် က အဈေးအပေါဆုံး အဆင့် (ဃ) ကျင့်ကြံခြင်းဂူ ကို သုံးရက်သာ ငှားမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်ဖက်လူ၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သိသိသာသာ အေးစက်သွားသည်။

သူသည် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးရာကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဃ(၃၉)ဟု ရေးထိုးထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား တစ်ခုကို မုန့်ဝမ် ထံ ကမ်းပေးကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ကျင့်ကြံခြင်းဂူ ရဲ့ သော့ပဲ။ သုံးရက်ပြည့်ရင် ပြန်လာပေးလိုက်”

မုန့်ဝမ် သည် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား ကို ယူကာ ကျင့်ကြံခြင်းဂူ ဧရိယာအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

အဆင့် (ဃ) ကျင့်ကြံခြင်းဂူ များမှာ လေးထပ်တွင် ရှိသည်။ ကျောက်စိမ်းဖြူခင်းထားသော လျှောက်လမ်းအတိုင်း လိုက်သွားရာ မုန့်ဝမ် သည် အခန်းနံပါတ် ၃၉ ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ များက သူမဆီသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာရာ သူမ၏ လူနေဆောင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို သိပ်သည်းလှသည်။

ဤကဲ့သို့သော သီးသန့် ကျင့်ကြံခြင်းဂူ များတွင် ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ ကို ကျင့်ကြံ ခြင်းအတွက် တိုက်ရိုက် အသုံးပြုနိုင်ရုံသာမက အစီအရင် များမှတစ်ဆင့် သွေးစွမ်းအင်၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၊ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ စသည်ဖြင့် ပြောင်းလဲနိုင်သဖြင့် ကျင့်ကြံရာတွင် အလွန် အဆင်ပြေလှသည်။

မုန့်ဝမ် သည် ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ များကို သွေးစွမ်းအင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီးနောက် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ သူမ၏ ကျင့်စဉ် ကို ကျွမ်းကျင်စွာ လည်ပတ်စေလျက် သွေးစွမ်းအင်များကို လောဘတကြီး စုပ်ယူတော့သည်။

သွေးစွမ်းအင်များ၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် ရွှေအမြုတေ ၏ တုန်ခါမှုနှုန်းမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

သုံးရက်တာ အချိန်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။

သိပ်သည်းသော သွေးစွမ်းအင်များသည် သူမ၏ သွေးကြော များအတွင်း စီးဆင်းကာ ရွှေအမြုတေ ကို အာဟာရဖြစ်စေခဲ့ပြီး မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ တိုးတက်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။

အဆင့် (ဃ) ကျင့်ကြံခြင်းဂူ ၏ အာနိသင်မှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုကောင်းသော်လည်း ဈေးနှုန်းက အနည်းငယ် ကြီးလှသည်။

ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ နည်းပြ၏ တာအိုဟောချိန် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် မုန့်ဝမ် သည် သက်တမ်းမတိုးတော့ပေ။ သော့ကို ပြန်အပ်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းဂူ ဧရိယာမှ ထွက်ခွာကာ ထမင်းစားဆောင် သို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။

မုန့်ဝမ် သည် ခြောက်ရက်စာ ရိက္ခာများကို တစ်ပြိုင်တည်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ချက်ပြုတ်ပြီးသား မိစ္ဆာသားရဲအသား ခြောက်ပုံကို ယူကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အေးအေးလူလူ စားသောက်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ စားနိုင်စွမ်းမှာ ကြီးမားလှရာ မိစ္ဆာသားရဲအသား ခြောက်ပုံ စားပြီးသည့်တိုင် သူမမှာ အနည်းငယ်သာ ဗိုက်ဝသေးသည်။

မိစ္ဆာသားရဲအသား များကို စားပြီးနောက် မုန့်ဝမ် သည် ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်း ဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့သည်။

ဤနေရာမှာ ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ ကျောင်းသား များ အချင်းချင်း အတွေ့အကြုံ နှီးနှောဖလှယ်ကြပြီး လေ့ကျင့်ကြသော နေရာဖြစ်သည်။

ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တွင် ကျင့်စဉ်မျိုးစုံမှာ ပန်းများပွင့်နေသည့်အလား ဝေေ၀ဆာဆာ ရှိနေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ မျက်စိပင် လည်မတတ် ဖြစ်ရသည်။

မုန့်ဝမ် လှမ်းဝင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထွားကျိုင်းသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ကြီးမားသော ပုဆိန်ကြီးကို ဝေ့ယမ်းကာ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထက်ရှသော ပုဆိန်အလင်းတန်းသည် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးကြီးကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်ရာ ကျောက်စရစ်ခဲများမှာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အစိမ်းရောင်ဝတ် ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ရေမြား အချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် လှပသော မျဉ်းကွေးများဆွဲကာ အဝေးရှိ ပစ်မှတ်များကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားသည်............. သို့သော်လည်း ပစ်မှတ်များကို အနည်းငယ်မျှ ပျက်စီးခြင်းမရှိစေဘဲ ကြည်လင်သော အသံများသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မုန့်ဝမ် သည် ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ပုံရိပ်ယောင် အတတ်များ လေ့ကျင့်ရန် သီးသန့် ဖန်တီးထားသော နေရာငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ သည် ပုံရိပ်ယောင် တာအို တွင် ကျွမ်းကျင်သော "သက်တန့်ပုံရိပ်ယောင်ပိုးကောင်" များကို ဤနေရာများတွင် ထားရှိပေးထားပြီး ကျောင်းသား များအား လေ့ကျင့်ပေးသည်ဟု သူမ ကြားသိထားသည်။

အခန်းငယ်လေးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် မုန့်ဝမ် သည် စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းနံ့နှင့်အတူ သင်းပျံ့သော ပန်းရနံ့များကို ရရှိလိုက်သည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရှေ့တွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော ချိုင့်ဝှမ်းကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး နူးညံ့သော လေပြေများ တိုက်ခတ်နေကာ ရံဖန်ရံခါတွင် သာယာသော ငှက်သံများကို ကြားနေရသည်။

ဤ ပုံရိပ်ယောင် စွမ်းအားမှာ... အမှန်တကယ်ပင် အလွန် သိမ်မွေ့လှသည်။

အကယ်၍ ဤနေရာတွင် ရွှေအမြုတေ အစောပိုင်းအဆင့် ရှိသော သက်တန့်ပုံရိပ်ယောင်ပိုးကောင် တစ်ကောင် ရှိနေသည်ကို မုန့်ဝမ် ကြိုတင် မသိထားပါက သူမသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

မုန့်ဝမ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ လေပြေ တစ်ခုကို ဖန်တီး၍ သူမ၏ ရှေ့ရှိ “ချိုင့်ဝှမ်း” ဆီသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

လေပြေ သည် ဟိန်းဟောက်ကာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များကို လွင့်စင်သွားစေကာ ဤနေရာ၏ စစ်မှန်သော ပုံစံကို ပေါ်လွင်စေသည်။

အနီဝါရောင် သမ်းနေသော မြေပြင်အတိ၊ နိမ့်ကျပြီး ဖိအားပေးနေသော ကောင်းကင်နှင့် လေထဲတွင် တွဲလောင်းခိုနေပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော သက်တန့်ပုံရိပ်ယောင်ပိုးကောင် တစ်ကောင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မုန့်ဝမ် က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ဖဝါးမှ ရေခဲတိုင်တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ သက်တန့်ပုံရိပ်ယောင်ပိုးကောင် ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ရေခဲတိုင် လာနေသည်ကို မြင်သော်လည်း သက်တန့်ပုံရိပ်ယောင်ပိုးကောင် သည် ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိဘဲ ရေခဲတိုင်ကို ၎င်းအပေါ် ကျရောက်စေခဲ့သည်။

ရေခဲတိုင်သည် သက်တန့်ပုံရိပ်ယောင်ပိုးကောင် ကို ထိမှန်သွားသော်လည်း ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“နည်းနည်းတော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ”

မုန့်ဝမ် သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သက်တန့်ပုံရိပ်ယောင်ပိုးကောင် နှင့် အတွေ့အကြုံ ဖလှယ်ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

နှစ်ရက် ကြာပြီးနောက် မုန့်ဝမ် သည် ပုံရိပ်ယောင် တာအို နှင့် ပတ်သက်သော သူမ၏ နားလည်မှုမှာ သိသိသာသာ နက်ရှိုင်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

နည်းပြ၏ တာအိုဟောချိန် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်း မှ ထွက်ခွာကာ တာအိုဟောပြောဆောင် ဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။

လမ်းတွင် ကျောင်းသား များစွာမှာလည်း တာအိုဟောပြောဆောင် ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

“မြန်မြန်... ငါတို့ နောက်ကျတော့မယ်”

“ဟူး... ဆေးဖော်စပ်ခြင်း က ငါ့ကို အချိန်ကြာသွားစေတာ........ အရှေ့ဆုံးတန်းက နေရာတွေတော့ မရနိုင်တော့ဘူး”

တာအိုဟောပြောဆောင် တွင်လည်း ကိုးထပ် ရှိပြီး အရှေ့ဆောင် နှင့် အနောက်ဆောင် ဟူ၍ ခွဲထားသည်။ အရှေ့ဆောင် မှာ နက်နဲသောဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ များ တာအိုနာကြားရာ နေရာဖြစ်ပြီး ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျောင်းသား များ ဝင်ခွင့်မရှိပေ။

မုန့်ဝမ် သည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ပထမအလွှာ ကျင့်ကြံသူ များ တာအိုနာကြားရာ အနောက်ဆောင် ပထမထပ်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိသွားသည်။ ခန်းမအတွင်း၌ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပျားအုပ်ကြီး တစ်အုပ် တောင်ပံခတ်နေသည့်အလား ဆူညံသံများမှာ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

မုန့်ဝမ် သည် လူအုပ်ကြားထဲမှ ခက်ခဲစွာ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုံးတန်း၌ ထိုင်ခုံတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူမ ထိုင်ပြီး မကြာမီမှာပင် အပေါ်ဘက်မှ မမြင်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ရောက်ရှိနေသူအားလုံး၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

တာအိုဟောပြောဆောင်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျယ်ဝန်းလှသော ခန်းမအတွင်းရှိ ရာနှင့်ချီသော ရွှေအမြုတေကျင့်ကြံသူ များထဲမှ မည်သူမျှ အသံမထွက်ဝံ့ကြပေ။

“ဒီနေ့ တာအိုဟောခြင်းကိုတော့ ဒီအဘိုးကြီးကပဲ ဦးဆောင်သွားမှာပါ”

နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်ခုသည် တာအိုဟောပြောဆောင် တစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားရာ ခေါင်းလောင်းသံကြီး အလား လူတို့၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။

မုန့်ဝမ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူဖြင့် အဘိုးကြီးတစ်ဦး စင်မြင့်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အခန်း (၂၇၄) အထူးပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ တာအိုဟောပြောကြားမှု

ထိုအဘိုးအိုမှာ ရိုးရှင်းသော တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပိန်ပါးသော မျက်နှာရှိသော်လည်း ထက်ရှတောက်ပသော မျက်လုံးများ ရှိကာ တစ်ဖက်လူကို ခန့်ညားထိတ်လန့်စေသော အရှိန်အဝါ ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“ငါ့ရဲ့ တာအိုဘွဲ့ကတော့ ရွှမ်ဝေ ပဲ.....ကျင့်ကြံခြင်းအနေနဲ့ နက်နဲသောဝိညာဉ် နောက်ဆုံးအဆင့် မှာ ရှိတယ်” ဟု အဘိုးအိုက သူ၏ ဆံပင်ဖြူမုတ်ဆိတ်ဖြူများကို သပ်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါဟာ ကောင်းကင်တာအို အောက်အကယ်ဒမီမှာ နည်းပြအဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့တာ အခုဆိုရင် တစ်ထောင်သုံးရာခြောက်ဆယ့်ရှစ် နှစ် ရှိပါပြီ........”

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တာအိုဟောပြောဆောင် တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားတော့သည်။

တစ်ထောင်သုံးရာခြောက်ဆယ့်ရှစ် နှစ်........

ရောက်ရှိနေသော ရွှေအမြုတေကျင့်ကြံသူများမှာ နည်းပြရွှမ်ဝေကို ကြည်ညိုရုံတင်မကဘဲ အလွန်အမင်း အားကျစိတ်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

နက်နဲသောဝိညာဉ် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိသော ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးက သူတို့ကဲ့သို့ အခြေခံအဆင့်သာရှိသော ရွှေအမြုတေကျင့်ကြံသူများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တာအိုဟောပြောပေးခြင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော ဂုဏ်ယူစရာပင်။

“ဒီနေ့တော့ ငါက မင်းတို့ကို ကျင့်ကြံခြင်း တာအိုအကြောင်း ရှင်းပြပေးသွားမယ်........”

နည်းပြရွှမ်ဝေ၏ အသံမှာ ထူးခြားသော စည်းချက်တစ်ခု ပါဝင်နေပြီး တာအို၏ နက်နဲသော အမှန်တရားများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။

“ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ဘာလဲ။ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ အနှစ်သာရ၊ စွမ်းအင်နဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို စုစည်းခြင်း ဖြစ်ပြီး ဒါဟာ ဘဝရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ........”

သူ၏အသံမှာ တစ်ခါတစ်ရံ မြင့်သွားလိုက်၊ နိမ့်သွားလိုက်နှင့် စကားလုံးတိုင်းမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ထိမှန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခတ်စေသည်။

“ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ဟာ ရှည်လျားပြီး အကန့်အသတ်မရှိဘူး။ ရွှေအမြုတေဆိုတာ သမုဒ္ဒရာထဲက ရေတစ်စက်စာပဲ ရှိတယ်....... မင်းတို့အားလုံး ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုပေမဲ့ ဒါဟာ တံခါးဝကို ခုမှ စပြီး မြင်ရုံပဲ ရှိပါသေးတယ်........”

နည်းပြရွှမ်ဝေ၏ အသံမှာ သတိပေးချက်များ ပါဝင်လာသည် “ရွှေအမြုတေဆိုတာ အုတ်မြစ်နဲ့ တူတယ်။ အုတ်မြစ်ခိုင်မာမှသာ မြင့်မားတဲ့ အဆောက်အဦကို ဆောက်လို့ရမယ်။ နက်နဲသောဝိညာဉ်ဆိုတာ ရွှေအမြုတေရဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲမှုဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ် ရဲ့ အဆင့်မြင့် တိုးတက်မှုပဲ........”

“ရွှေအမြုတေက အနှစ်သာရ၊ စွမ်းအင်နဲ့ ဝိညာဉ်ကို စုစည်းပေးပြီး နက်နဲသောဝိညာဉ်ကတော့ စစ်မှန်တဲ့ မိမိကိုယ်ကိုယ်ဖြစ်တည်မှု ရရှိဖို့ မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်စွမ်းအင် နဲ့ ပေါင်းစပ်ရတာဖြစ်တယ်........”

တာအိုဟောပြောဆောင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး တပည့်အားလုံးမှာ နည်းပြရွှမ်ဝေ၏ တာအိုထဲတွင် နစ်ဝင်နေကြသည်။

မုန့်ဝမ်သည်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ နည်းပြ၏ စကားလုံးတိုင်းတွင် အဆုံးမရှိသော လျှို့ဝှက်နက်နဲမှုများ ပါဝင်နေသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

လက်ကြီးတစ်ခုက သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှ မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သကဲ့သို့ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တာအိုဟောပြောကြားမှု ပြီးဆုံးသောအခါ မေးခွန်းများ မေးမြန်းသည့် အချိန်ရောက်လာသည်။ တပည့်တစ်ဦးက ရဲဝံ့စွာ မေးလိုက်သည်

“နည်းပြခင်ဗျာ... မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူနဲ့ သာမန်ကျင့်ကြံသူတို့ရဲ့ ခြားနားချက်က ဘာလဲဆိုတာ သိပါရစေ........”

နည်းပြရွှမ်ဝေသည် ထိုတပည့်ကို နက်နဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“တာအိုလမ်းစဉ်အားလုံးက အဆုံးသတ်မှာ တစ်နေရာတည်းကိုပဲ ဦးတည်နေတာပါ။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းနဲ့ ယုတ်မာခြင်း၊ ကောင်းခြင်းနဲ့ ဆိုးခြင်းဆိုတာ အပြင်ပန်း အသွင်သဏ္ဌာန်တွေပါပဲ........”

“မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေဟာ မိစ္ဆာစွမ်းအင် တွေကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စုပ်ယူကြလို့ သာမန်လူတွေနဲ့ ကွဲပြားနေတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ သူတို့အားလုံးက ပန်းတိုင်တစ်ခုတည်းကိုပဲ သွားနေကြတာ........ အလင်းနဲ့အမှောင် ဟာ အတူယှဉ်တွဲနေသလိုပဲ၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းနဲ့ ဆိုးယုတ်ခြင်းဟာလည်း ဒွန်တွဲနေတာပဲ........”

“အဓိကကတော့ ဘာကို ကျင့်ကြံသလဲ၊ ဘာကို ရှာဖွေသလဲ ဆိုတာပဲ။ မင်းရှာဖွေတဲ့အရာက မင်းရဲ့ တာအိုပဲ........”

နည်းပြရွှမ်ဝေ၏ အကြည့်မှာ လူတိုင်းကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးခွန်းမေးသော တပည့်အပေါ်တွင် ရပ်တန့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ မှတ်ထားရမှာက တာအိုဆိုတာ မင်းတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာပဲ ရှိတာ၊ အပြင်မှာ ရှိတာမဟုတ်ဘူး........”

မုန့်ဝမ်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အမှောင်ထဲတွင် လမ်းပျောက်နေရာမှ အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ စိတ်ထဲတွင် ကြည်လင်သွားသည်။

သူမ သွားမည့် လမ်းစဉ်အပေါ် ထားရှိသော သန္နိဋ္ဌာန်မှာ ပို၍ ခိုင်မာလာခဲ့သည်။

သူမ တစ်ဦးတည်းသာမက အခြားသော တပည့်များစွာမှာလည်း ဤနက်နဲသော တာအိုတော်မှ အသိအမြင်များ ရရှိခဲ့ကြသည်။

အချို့မှာ နေရာ၌ပင် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ကို ခံစားရပြီး အရှိန်အဝါများ တိုးတက်လာကာ ရွှေအမြုတေ ဒုတိယအလွှာသို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းသွားကြသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ အံ့သြသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကဲ... ဒီနေ့အတွက် တာအိုဟောပြောတာကို ဒီမှာပဲ ရပ်နားမယ်........”

နည်းပြရွှမ်ဝေ၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာရာ ဆူညံနေသော ခန်းမမှာ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“နောက်ထပ်တော့ ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို လမ်းညွှန်ပြသပေးမယ်........”

၎င်းကို ကြားရသောအခါ တပည့်အားလုံးမှာ ထရပ်လိုက်ကြပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ခြေတစ်လှမ်းပင် မလှမ်းရသေးမီမှာပင် နည်းပြရွှမ်ဝေက လက်ကို မြှောက်ကာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားများ တိုးဝင်လာပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝေဝါးသွားပြီးနောက် ခုခံ၍မရသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့ကို ဝန်းရံသွားကာ တာအိုဟောပြောဆောင်မှ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

မျက်စိပြန်မြင်လာသောအခါ သူတို့မှာ ကျယ်ဝန်းသော ကွင်းပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြင့်မားသော ကျောက်နံရံကြီးများရှိပြီး မြေပြင်မှာ ကျောက်ပြားများ ခင်းထားသည်။

ဤနေရာမှာ ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ၏ ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်း ပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါ... ဒါက ဟင်းလင်းပြင် ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအတတ်ပဲ........” တစ်စုံတစ်ဦးက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ကို တာအိုဟောပြောဆောင်ကနေ ဒီကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရွှေ့ပေးနိုင်တာ... နည်းပြရွှမ်ဝေရဲ့ စွမ်းအားက တကယ်ကို မှန်းဆလို့ မရနိုင်ဘူး........”

“ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ပညာရှင်ကြီးဆိုတော့လည်း... ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ........”

တပည့်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေကြပြီး မုန့်ဝမ်မှာလည်း ဤဟင်းလင်းပြင် ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအတတ်ကြောင့် တုန်လှုပ်နေမိသည်။ ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။

လူတိုင်း၏ အံ့သြသံများကို နည်းပြရွှမ်ဝေက ပြုံးလျက်သာ ကြည့်နေသည်။

“ကဲ... အံ့သြမနေကြနဲ့တော့။ အခု မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံး ကျင့်စဉ်တွေကို ထုတ်ပြကြ၊ မင်းတို့ ဘယ်လောက်အထိ လေ့ကျင့်ထားသလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်........” နည်းပြရွှမ်ဝေက လက်မြှောက်ကာ တပည့်များကို ရှေ့သို့လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ပထမဆုံး တပည့်တစ်ဦးက စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှေ့သို့ လှမ်းလာသည်။ သူသည် လက်ကွက်များဖော်ကာ ဂါထာများ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ပူပြင်းသော အရှိန်အဝါများ ပါဝင်သည့် မီးနဂါးတစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ဟိန်းဟောပြောက်ကာ ပျံတက်သွားသည်။

နဂါး၏ အကြေးခွံများမှာ အသက်ဝင်နေပြီး ပြင်းထန်သော မီးတောက်များကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာပင် လိမ်တွန့်သွားသည်။

ထိုတပည့်မှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွသော မျက်နှာရှိနေသော်လည်း နည်းပြရွှမ်ဝေကမူ အေးစက်စွာ ကြည့်ပြီးမှ ပြောလိုက်လေသည်.... “အပေါ်ယံ ကြည့်ကောင်းရုံပဲ ရှိတယ်၊ လက်တွေ့မှာတော့ ဘာမှ သုံးစားမရဘူး။ မီးတောက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိသလို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အသုံးပြုပုံကလည်း အလွန် ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်........”

၎င်းကို ကြားသောအခါ ထိုတပည့်မှာ မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားတော့သည်။

နောက်ထပ် တပည့်အနည်းငယ်ကလည်း ရှေ့သို့လာကာ ထက်ရှသော ဓားအလင်းတန်းများဖြင့် ဓားသိုင်းကို ပြသကြသည်၊ အချို့က မြေဓာတ်ကျင့်စဉ်များကို အသုံးပြုကာ ခိုင်မာသော ခုခံမှုကို ပြသကြပြီး အချို့မှာမူ ရေဓာတ်ကျင့်စဉ်များဖြင့် နဂါးများအသွင် ဖန်တီးကာ ဟိန်းဟောက်စေသည်။

နည်းပြရွှမ်ဝေမှာ တစ်ဦးချင်းစီကို ဝေဖန်ပေးခဲ့သည်။ သူ၏ ဝေဖန်မှုများမှာ ထိရောက်ပြီး ပြဿနာ၏ အရင်းအမြစ်ကို တိုက်ရိုက် ထောက်ပြနိုင်သဖြင့် တပည့်များအတွက် များစွာ အကျိုးရှိလှသည်။ အချို့မှာ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ဉာဏ်ပွင့်သွားကြသလို၊ အချို့မှာမူ ဝေဖန်မှုကြောင့် ရှက်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မုန့်ဝမ်၏ အလှည့် ရောက်လာသည်။

သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှ မရှိဘဲ မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အတတ် ကို အားကုန် သုံး၍ ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သွေးနီရောင် သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်မှ ပေါ်ထွက်လာပြီး အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်မည့်အလား ဟိန်းဟောပြောက်နေတော့သည်။

သွေးပင်လယ်အတွင်းတွင် အရိုးဖြူကြီးများ ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေပြီး သွေးပျက်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ပြင်းထန်သော သွေးနံ့များကြောင့် လူတိုင်းမှာ ငရဲခန်းသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နည်းပြရွှမ်ဝေပင် မုန့်ဝမ်ကို ထပ်မံ၍ သေချာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤပုံရိပ်ယောင်အတတ်၏ အစွမ်းမှာ အလွန်မကြီးမားသော်လည်း ပုံရိပ်ယောင်အတတ်အပေါ် နားလည်မှုနှင့် အသုံးပြုပုံမှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။

သူ ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ပုံရိပ်ယောင် တာအိုမှာ မင်းရဲ့ ပါရမီက ကောင်းပါတယ်။ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေကလည်း ကောင်းတယ်။ ဒီ သွေးပင်လယ် ပုံရိပ်ယောင်အတတ်က ဖျက်ဆီးအား မကြီးမားပေမဲ့ ရန်သူရဲ့ စိတ်ကို နှောင့်ယှက်ဖို့အတွက်တော့ အလွန် ထိရောက်တယ်........”

“ဒါပေမဲ့ မင်း သင်ယူထားတဲ့ ကျင့်စဉ်က သာမန်အဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အကယ်၍ ပုံရိပ်ယောင် တာအိုမှာ အောင်မြင်မှု ရချင်တယ်ဆိုရင် ပိုပြီး လက်ရာမြောက်တဲ့ ပညာရပ်တွေကို သင်ယူဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်........”

ထိုသို့ပြောရင်း နည်းပြရွှမ်ဝေ၏ အကြည့်မှာ မုန့်ဝမ်အပေါ် ကျရောက်လာပြီး ချီးကျူးလိုဟန်ဖြင့် “စာကြည့်ဆောင်မှာရှိတဲ့ အကောင်းဆုံး ပုံရိပ်ယောင်အတတ် ဖြစ်တဲ့ 'မြူခိုးပုံရိပ်ယောင် ကို သင်ယူဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည် “လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နည်းပြရှင့်........”

သူမသည် 'မြူခိုးပုံရိပ်ယောင်' ဆိုသည့် အမည်ကို စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲစွာ မှတ်သားထားလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာပင် နောက်သို့ ဆုတ်ခဲ့သည်။

မုန့်ဝမ်ပြီးနောက် အခြားကျောင်းသားများလည်း ရှေ့သို့လာကာ သူတို့၏ အစွမ်းများကို ပြသ၍ လမ်းညွှန်မှု ခံယူကြသည်။

အားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါမှ နည်းပြရွှမ်ဝေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့အတွက် ကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်တာကို ဒီမှာပဲ ရပ်နားမယ်။ မင်းတို့ ပြန်သွားရင် ဒီနေ့ သင်ယူခဲ့တာတွေကို သေချာ လေ့ကျင့်ပြီး ကိုယ့်အတတ်ပညာအဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားကြ........”

“နောက်တစ်လမှာ နောက်ထပ် သင်ခန်းစာတစ်ခု ငါ ပို့ချပေးမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့ရဲ့ တိုးတက်မှုကို ငါ မြင်ချင်တယ်........”