အခန်း (၂၈၃-၂၈၄)

အခန်း (၂၈၃) ဓားကျင့်စဉ်

တောင်ခြေရင်းတွင် ရပ်နေရင်း မုန့်ဝမ်သည် သူမရှေ့ရှိ မြင့်မားလှသော တောင်ထိပ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုက သူမအပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးသွားသည်။

တောင်က ပိုမိုမြင့်မားလေလေ၊ သူမကိုယ်သူမ သိမ်ငယ်သည်ဟု ပို၍ ပေါ်လွင်လေဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကြီးမားလှသော ကွာခြားချက်မှာ မုန့်ဝမ်ကို ကြောက်ရွံ့သွားစေမည့်အစား သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အဆုံးမဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုကို တောက်လောင်စေခဲ့သည်။

သူမသည် ဤတောင်ကြီးကို သူမ၏ ဓားဖြင့် ဖြိုခွဲပစ်မည်......

မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို ဝဝရှူကာ သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဓားရှည်တစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆူပွက်နေသော စွမ်းအင် များကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ၏ အနှစ်သာရကို ထပ်တလဲလဲ ပြန်လည်အမှတ်ရကာ ဓားဆွဲထုတ်သည့် လှုပ်ရှားမှုများကို အကြိမ်ကြိမ် ပုံဖော်နေခဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမသည် လက်ထဲရှိ ဓားရှည်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် အတုမရှိသော နတ်ဘုရားဓားတစ်စင်းအလား ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏ ထက်မြက်မှု မှာ အထင်းသား ပေါ်လွင်ကာ မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကြည်လင်သော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အမြင့်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး ခွန်အားအားလုံးကို ဓားသွားပေါ်သို့ စုစည်းလိုက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်......

တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းမှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်သွားသည့် သက်တံတစ်ခုကဲ့သို့ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ တောင်ထိပ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။

ကျောက်စိုင် ကျောက်ခဲများမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ လွင့်စင်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များမှာ ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သို့သော် ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ တောင်ထိပ်မှာ မပျက်စီးပဲမူလအတိုင်းမတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး တောင်စောင်းပေါ်တွင်မူ တိမ်လှသော ဓားရာတစ်ခုသာ ထင်ကျန်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာလည်း ‘ချွင်’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားလေသည်။

ဤဓားရှည်မှာ မုန့်ဝမ်၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်လက်နက်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကို မခံနိုင်ခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် အသင့်အတင့် ကောင်းမွန်သော ဓားတစ်စင်းကို ခဏမျှ ရှာဖွေသော်လည်း တစ်စင်းမှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် ‘ငရဲ’ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ကာ ဓားရှည်အစားထိုးအဖြစ် ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကို ဆက်လက်လေ့ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ သည် ပုံစံထက် ဓား၏ စိတ်ဆန္ဒ ကိုသာ အဓိကထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်မှာ ဓားရှည်လောက် မကောင်းသော်လည်း ဓား၏ စိတ်ဆန္ဒမှာမူ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ငရဲ ဓားမြှောင်မှာမူ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်။ မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲတွင် ၎င်းမှာ လျှပ်စီးအမည်းရောင်တစ်ခုကဲ့သို့ လေကို ခွင်းသွားကာ စူးရှသော လေတိုးသံများကို ထွက်ပေါ်စေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ၏ အနှစ်သာရကို ၎င်းအတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ဓားမြှောင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ဓားအရှိန်အဝါ ၏ စွမ်းအားကို အနည်းငယ် ပြသနေသည်။

ထပ်မံ ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်......

တောင်ထိပ်မှာ ထပ်မံတုန်ခါသွားပြီး ကျောက်စိုင်များ လွင့်စင်လာကာ မုန့်ဝမ်၏ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကို လာရောက်ထိမှန်သဖြင့် အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သွားသောအခါ မုန့်ဝမ် သေချာကြည့်လိုက်ရာ တောင်စောင်းပေါ်တွင် ၂ မီတာ သို့မဟုတ် ၃ မီတာ ခန့်ရှိသော ဟာကွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အတွင်းရှိ ကျောက်သားထုများကိုပင် မြင်တွေ့နေရသည်။

သို့သော် ဤအဆင့်မှာ သူမ မျှော်မှန်းထားသည့် ‘တောင်ဖြိုခြင်း’ ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုနှင့် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်မှာ စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ အသက်ကို ဝဝရှူကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆူပွက်နေသော စွမ်းအင် များကို ထိန်းညှိလိုက်သည်။

သူမသည် ကျင့်စဉ်၏ အခြေခံများကို ထပ်တလဲလဲ အမှတ်ရကာ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်နှင့် ခွန်အားကို အကြိမ်ကြိမ် ပြင်ဆင်ပြီး ဓား၏ စိတ်ဆန္ဒကို နားလည်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ဓားကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းနေခဲ့ရာ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော်လည်း သူမ လုံးဝ သတိမပြုမိပေ။

သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုတောင်ထိပ်သာ ရှိပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ထိုအဆုံးစွန်သော ဓားချက်တစ်ချက်သာ ရှိသည်။

အကြိမ်ကြိမ်၊ ထပ်ကာထပ်ကာ။

တောင်စောင်းပေါ်မှ အပေါက်များမှာ ပိုမိုများပြားလာပြီး ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။

ဓားကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ တိုးတက်မှုကို ခံစားရပြီး ဓား၏ စိတ်ဆန္ဒ ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်ကို သိရှိနိုင်သည်။

သို့သော် သူမသည် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသည်ဟု အမြဲခံစားနေရသည်။

ပါးလွှာသော လိုက်ကာတစ်ခုက ခြားထားသကဲ့သို့ အမှန်တရားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ဤခံစားချက်မှာ လည်ပင်းထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်း စူးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ပေ။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် ဓားကို သိမ်းကာ တောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သုံးရက်တိုင်တိုင် ဓားကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ပြီးနောက် တောင်စောင်းပေါ်မှ အပေါက်များမှာ အဆပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး အောက်ခြေမမြင်ရလောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အမာရွတ်တစ်ခု ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

သို့သော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းတင်းကြုတ်နေဆဲပင်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုမှာ အရိုးထဲက လောက်ကောင်များကဲ့သို့ သူမကို မအေးချမ်းနိုင်အောင် လုပ်နေသည်။

“သခင်မ... သခင်မရဲ့ ဓားကျင့်စဉ်က တကယ့်ကို ပိုပိုပြီး လက်ရာမြောက်လာပါပြီ...... ဒီ ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ က သခင်မရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျားကို အတောင်ပံ တပ်ပေးလိုက်သလိုပါပဲ၊ စွမ်းအားက အတောမသတ်နိုင်အောင်ပဲ......”

မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုနေသော အသံမှာ ‘နှလုံးစားပိုးကောင်’ ပင် ဖြစ်သည်။

နှလုံးစားပိုးကောင်က ပြောနေရင်းနှင့် ‘မြူပိုးကောင်အမ’ ကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်ကာ ရန်လိုသော လေသံ ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကျွန်တော်ကတော့ အမြဲတမ်း သခင်မရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေပြီး အားပေးနေမှာပါ။ တချို့ ပိုးကောင်တွေလို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ နေနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က သခင်မရဲ့ ဓားကျင့်စဉ်အပေါ် ဘာတွေများ မကျေနပ်ချက် ရှိနေလဲ မသိဘူးနော်......”

‘မြူပိုးကောင်အမ’ မှာ ရုတ်တရက် ချောက်ချခံလိုက်ရသဖြင့် ကြောင်သွားသည်။

မိမိကို စွပ်စွဲလိုက်မှန်း သိသောအခါ ၎င်းက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည် ...... “မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး သခင်မ...... ကျွန်မ အဲဒီလို လုံးဝ မရည်ရွယ်ပါဘူး...... သခင်မရဲ့ ဓားကျင့်စဉ်က သဘာဝအတိုင်း ထူးချွန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့...”

၎င်းက စကားကို ခေတ္တရပ်ကာ စကားလုံးများကို စုစည်းနေပြီးနောက်တွင်မှ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ......

“ကျွန်မ ခံစားရတာကတော့ သခင်မရဲ့ ဓားကျင့်စဉ်က ထက်မြက်ပေမဲ့ တစ်ခုခု... လိုနေသလိုပဲ”

နှလုံးစားပိုးကောင်မှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း တက်ကြွသွားသည်။

၎င်းက “လိုနေတယ်...... ဘာလိုတာလဲ...... မင်း သိတာရှိရင် ပြောပြလေ...... မဖုံးထားနဲ့၊ သခင်မကို မင်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အမြင်တွေကို ပြောပြလိုက်စမ်းပါ......” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

‘မြူပိုးကောင်အမ’ မှာ နှလုံးစားပိုးကောင်၏ ရန်လိုမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့ထားလိုက်သည်။

“ကျွန်မ... ကျွန်မ... ကျွန်မ ထင်တာကတော့...”

၎င်းက အချိန်အတော်ကြာ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေပြီးနောက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

“ဘာလိုနေတာလဲ...... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါ၊ မကြောက်ပါနဲ့။ မင်းပြောတာ မှားနေရင်တောင် ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး”

မုန့်ဝမ်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း ငြင်းပယ်၍ မရသော အာဏာ ပါဝင်နေသည်။

မုန့်ဝမ်၏ အားပေးမှုကို ရရှိသောအခါ ‘မြူပိုးကောင်အမ’ က သတ္တိမွေး၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မ... ကျွန်မ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖတ်ဖူးပါတယ်။ အဲဒါက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးက ပိတ်ဆို့နေတာပါ.......”

“သူက အဲဒီတောင်ကြီးကို နေ့တိုင်း ကြည့်ပြီး အရမ်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ ဖိအားတွေ ခံစားနေရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက အစွမ်းမရှိတော့ အောင့်အည်းနေခဲ့ရတယ်.......”

“တစ်နေ့မှာတော့ သူ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အဲဒီတောင်ကို ဖြိုပစ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါနဲ့ သူက သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ဓားကျင့်စဉ်ကို ကြိုးစားလေ့ကျင့်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ တောင်ကြီးကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်နိုင်တယ်”

မုန့်ဝမ်သည် ထိုပုံပြင်ကို နားထောင်ရင်း အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားသည်။

သူမသည် သူမ၏ ဓားချက်များကြောင့် အမာရွတ်များ ပြည့်နေသော တောင်ထိပ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမတွင် ဘာလိုနေသလဲဆိုသည်ကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့သည်။

“မင်း ပြောချင်တာက... ဒီတောင်က ငါ့ကိုပေးတဲ့ ဖိအားက မပြင်းထန်သေးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှုက မနက်ရှိုင်းသေးတာလား......”

မုန့်ဝမ်က ကိုယ့်ဘာကိုယ် ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေသည်။

“ကျွန်မလည်း သေသေချာချာတော့ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သခင်မနဲ့ အဲဒီကျင့်ကြံသူသာ အခြေအနေချင်း တူခဲ့ရင် သခင်မလည်း ဒီတောင်ကို ဖြိုခွဲနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်” ဟု ‘မြူပိုးကောင်အမ’ က ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူမကိုယ်သူမ ထိုပုံပြင်ထဲမှ ကျင့်ကြံသူ၏ နေရာတွင် အစားထိုးကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဤတောင်ကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရပြီး စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများနှင့် ဖိအားများ အဆုံးမဲ့ စုပုံနေသည်ဟု စိတ်ကူးကြည့်သည်။

သူမသည် သူမ၏ ခံစားချက်များကို လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုခံစားချက်ထဲသို့ အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်ရန် ခက်ခဲနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

နောက်ထပ် ခုနစ်ရက်ကြာလျှင် သူမသည် ဤ ‘ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာငယ်’ မှ ထွက်ခွာပြီး ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီသို့ ပြန်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤတောင်သည် သူမနှင့် ဘာမှမသက်ဆိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ပုံပြင်ထဲမှ ကျင့်ကြံသူကဲ့သို့ နေ့ညမပြတ် ဖိအားများကို ခံစားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ကာ ဤကြိုးစားမှုကို လက်လျှော့လိုက်သည်။

သူမသည် ထိုကျင့်ကြံသူ၏ ခံစားချက်ကို အပြည့်အဝ မခံစားနိုင်သည်မှာ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ဖိအားများက ထိုလူနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်သည်။

သူမသည် ဤနေရာတွင် အခြေချနေထိုင်မည် မဟုတ်သလို တောင်ကို ဖြိုခွဲချင်သည့် စွဲလမ်းမှုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မွေးမြူရန် အချိန်လည်း မရှိပေ။

သို့သော်လည်း ဤပုံပြင်က မုန့်ဝမ်ကို အတွေးသစ်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဤတောင်သည် တင်စားချက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူမ ပြန်လည် ဆန်းစစ်ရန် လိုအပ်သည်မှာ သူမ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အခြေအနေသာ ဖြစ်သည်။

“ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ငါ့အပေါ် အသက်ရောက်ဆုံး ဖိအားက ဘာဖြစ်မလဲ......”

အခန်း (၂၈၄) စိတ်ဝိညာဉ် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း

မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ‘ဝူမိသားစု’ ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးမှာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ဖိချလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲသွားစေသည်။

မှန်ပေသည်၊ သူမသည် ဝူမိသားစု၏ ကျွန်တစ်ဦးအဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်ကာ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ ရွှေအမြုတေအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် နက်နဲသောဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် စီကွမ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမ လှမ်းခဲ့သော ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ဒဏ္ဍာရီဆန်လှပြီး ပါရမီရှင် ဟူသော ဘွဲ့ထူးကို ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် သူမကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်များသည်ပင် ပြင်းထန်သော ရွေးချယ်မှုများအပြီးတွင် အခြားသူများ၏ အစေခံဖြစ်ရန်သာ ကံပါလာခဲ့ကြသည်။

ယခု ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီသို့ တက်ရောက်ခွင့်ရခြင်းမှာလည်း ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်ရှိသည့် အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေး ရရှိခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

“ဝူမိသားစု...”

မုန့်ဝမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးများမှာ ဆူပွက်လာပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော မကျေနပ်မှုများ စုပြုံလာသည်။

ဝူမိသားစုသည် သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသည် ဤတောင်ကို ဖြိုခွဲနိုင်ခြင်း မရှိပါက ထာဝရ ဖိနှိပ်ခံထားရမည်ဖြစ်ပြီး ကျောပင်ဖြောင့်အောင် ဆန့်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

မုန့်ဝမ်သည် ငရဲ ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်မောင်းမှာ ထိုမကျေနပ်မှုအားလုံးကို ထုတ်ဖော်တော့မည့်အလား အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်လာပြီးနောက် အမြင့်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကာ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်ဖြင့် တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖန်တီး၍ ရှေ့ရှိ မြင့်မားသော တောင်ကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း..........”

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ တောင်ထိပ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ကျောက်ခဲများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်ကာ ဖုန်မှုန့်များ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

မုန့်ဝမ်သည် လေပြင်းတစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်ကာ လွင့်စင်နေသော ကျောက်ခဲများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို တိုက်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သေချာကြည့်လိုက်သည်။

တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဟာကွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး တောင်ထိပ်၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်မှာ ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

စစ်မှန်သော ‘တောင်ဖြိုခြင်း’ နှင့် အလှမ်းဝေးနေသေးသော်လည်း အရင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမသည် အံ့မခန်း တိုးတက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“လမ်းကြောင်း မှန်သွားပြီ.......”

မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အသက်ကို ဝဝရှူကာ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း တောင်ထိပ်ဆီသို့ တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါတင် မလုံလောက်သေးဘူး.......”

မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဝင်းလက်သွားကာ “ငါ့ကို ပိတ်ဆို့ရဲရင် ငါ ဒီတောင်ကို ဖြိုခွဲပစ်မယ်.......”

သူမသည် ငရဲ ဓားမြှောင်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ဝှေ့ယမ်းကာ တောင်ထိပ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခုတ်ချတော့သည်။

တစ်ကြိမ်စီတိုင်းတွင် သူမ၏ မကျေနပ်မှုအားလုံးကို ဖောက်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခွန်အားရှိသမျှ သွန်းလောင်းလိုက်သည်။

တောင်ထိပ်မှာ သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် အဆက်မပြတ် ပြိုကျလာပြီး ကျောက်စိုင်များမှာ မိုးသီးများအလား ကြွေကျကာ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လေးရက်ကြာပြီးနောက် သူမ ဖြိုချလိုက်သည့် တောင်ထိပ်ကို ကြည့်ရင်း မုန့်ဝမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်နားလိုက်သည်။

အချိန်စေ့ပြီဖြစ်၍ ထွက်ခွာရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ သူမ၏ အရှိန်အဝါ အားလုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာငယ် မှ ထွက်ခွာကာ သိုင်းစင်မြင့်မှတစ်ဆင့် တာအိုဟောပြောဆောင် သို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့သည်။

မုန့်ဝမ်သည် စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး တရားဟောဆောင်၏ ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် နေရာယူလိုက်သည်။

တာအိုဟောပြောဆောင်မှာ ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး ခမ်းနားလှကာ နံ့သာဖြူနံ့များ ပျံ့လွင့်နေသဖြင့် စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည်။

ချောမွေ့သော ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အမိုးခုံးမှ ရှုပ်ထွေးသော အစီအရင် ပုံစံများမှာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး အားနည်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

နာရီဝက်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ၏ တပည့် အသစ်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာကြရာ တရားဟောဆောင်မှာ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

“ ဒီနေ့မှာတော့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကနေ နက်နဲသောဝိညာဉ်အဆင့်ကို အဆင့်တက်ခြင်း ရဲ့ အခြေခံတွေကို ငါ ရှင်းပြပေးမယ်...”

နက်ရှိုင်းပြီး ထူးခြားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ကျင့်စဉ်နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လောကပြင်ပမှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မီးရှူးတိုင်အလား စူးရှလှသည်။

သူသည် ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မုန့်ဝမ်အပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ၏ ဟောပြောမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။

“ရွှေအမြုတေကို ဖန်တီးဖို့အတွက် တစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့ အဆီအနှစ်၊ စွမ်းအင် နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ဆိုတဲ့ ရတနာသုံးပါးကို အခြေခံပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ပေါင်းစပ်ကာ ဒန်ထျန် အတွင်းမှာ ရွှေအမြုတေကို မွေးမြူရတယ်...”

“ရွှေအမြုတေအဆင့်ကနေ နက်နဲသောဝိညာဉ်အဆင့်ကို အဆင့်တက်နိုင်ဖို့ ‘နက်နဲသောဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ အမြုတေကို ခွဲထုတ်ခြင်း’ ဆိုတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ရမယ်...”

ကျင့်စဉ်နည်းပြ ရွှမ်ဝေ၏ အသံမှာ တစ်ခါတစ်ရံ နိမ့်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ မြင့်သွားပြီး ရှေးဟောင်း ဂါထာတစ်ခုအလား ကောင်းကင်တာအို၏ နက်နဲသော အမှန်တရားများ ပါဝင်နေသည်။

သူသည် ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဟန့်အတား များနှင့် နက်နဲသောဝိညာဉ်အဆင့်သို့ အဆင့်တက်ရန် သော့ချက်များကို ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူသည် မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အတွေ့အကြုံများကို ဥပမာပေးကာ ‘အမြုတေကို ခွဲထုတ်ခြင်း’ လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ကြုံတွေ့ရနိုင်သည့် အန္တရာယ်များနှင့် စိန်ခေါ်မှုများ၊ ၎င်းတို့ကို ဖြေရှင်းနည်းများကို အသေးစိတ် ရှင်းပြနေသည်။

“အမြုတေ ခွဲထွက်တဲ့အချိန်ဟာ ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင် သေပြီး မီးတောက်တွေထဲကနေ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ခံယူသလိုပဲ၊ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကို ခံစားရမှာဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒါဟာ အခွင့်အရေး တစ်ခုလည်း ဖြစ်တာကြောင့် ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိသူတွေသာ ဒီဘေးဒုက္ခကို ကျော်လွှားနိုင်မယ်...”

ကျင့်စဉ်နည်းပြ ရွှမ်ဝေ၏ အသံမှာ ခန်းမအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လူများကို စွဲလန်းသွားစေသည့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အစွမ်းတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

လူတိုင်းမှာ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြပြီး အကျိုးကျေးဇူးများစွာ ရရှိခဲ့ကြသည်။

အချို့သော တပည့် များမှာ ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားကြပြီး မိမိတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အတွက် ပိုမိုရှင်းလင်းသော လမ်းကြောင်းကို ရရှိသွားကြသည်။

“တပည့်မှာ မေးစရာရှိပါတယ်၊ ကျင့်စဉ်နည်းပြကို မေးပါရစေ၊ အမြုတေ ခွဲထုတ်တဲ့အခါမှာ နာကျင်မှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဘယ်လို လျှော့ချနိုင်မလဲခင်ဗျာ.......”

တပည့်တစ်ဦးမှာ ထရပ်ကာ ရိုသေစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ...” ကျင့်စဉ်နည်းပြ ရွှမ်ဝေက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ “အမြုတေ ခွဲထုတ်တဲ့ နာကျင်မှုကို ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ပေမဲ့ အချို့သော နည်းလမ်းတွေနဲ့ လျှော့ချနိုင်တယ်......”

“ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ လိုအပ်တဲ့အခါ သုံးနိုင်အောင် ဆေးလုံး တွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင် တွေကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားရမယ်............”

“ဒုတိယအနေနဲ့ကတော့၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူပြီး မိမိရဲ့ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပြန်ဖြည့်နိုင်ဖို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝတဲ့ နေရာကို ရှာထားရမယ်......”

“တတိယနဲ့ အရေးကြီးဆုံးကတော့၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားရမယ်၊ ဘာအနှောင့်အယှက် အတွေးမှ မရှိစေရဘူး...”

“တပည့်မှာလည်း မေးစရာ ရှိပါတယ်” အခြားတစ်ဦးမှာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။ “အမြုတေ ခွဲထုတ်နေစဉ်အတွင်းမှာ ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ ဖြစ်ဖို့ လွယ်ကူတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်။ အဲဒါကို ဘယ်လို ရှောင်လွှဲနိုင်မလဲခင်ဗျာ.......”

ကျင့်စဉ်နည်းပြ ရွှမ်ဝေက စိတ်ရှည်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ “ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာ ဖြစ်ခြင်းဟာ အများအားဖြင့် ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာဘေးဒုက္ခရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် ဖြစ်ရတာပါ......”

“အမြုတေ ခွဲထုတ်နေစဉ်မှာ ကိုယ်တွင်းမိစ္ဆာဟာ စိတ်ဓာတ် အားနည်းတဲ့အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး နှောင့်ယှက်တတ်ပါတယ်......”

“ဒါကြောင့် အမြုတေ မခွဲထုတ်ခင်မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း ကျင့်ကြံရမယ်၊ စိတ်ထဲက အနှောင့်အယှက် အတွေးတွေကို ဖယ်ရှားပြီး စိတ်ဓာတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ထားရမယ်...”

မေးခွန်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု မေးမြန်းကြပြီး ကျင့်စဉ်နည်းပြ ရွှမ်ဝေက ပြန်လည် ဖြေကြားခဲ့သည်။

အချိန်များမှာ သတိမထားမိဘဲ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး တရားဟောကြားမှုမှာ ပြီးဆုံးတော့မည် ဖြစ်သည်။

“ဒီနေ့အတွက် တရားဟောကြားမှုက ဒီမှာတင် ပြီးဆုံးပါပြီ” ကျင့်စဉ်နည်းပြ ရွှမ်ဝေက လူတိုင်းကို တစ်ဖန် ဝေ့ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မှတ်ထားကြပါ၊ အင်မော်တယ် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ဟာ ရှည်လျားပြီး ကြမ်းတမ်းလှတယ်။ မာန်မာနထောင်လွှားခြင်းနဲ့ စိတ်မရှည်ခြင်းတွေကို ဆင်ခြင်ကြရမယ်၊ ဒါမှသာ အောင်မြင်မှု ရရှိနိုင်မှာ...........”

“နောက်တစ်ဆင့် အနေနဲ့၊ ဒီကာလအတွင်းမှာ မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အောင်မြင်မှုတွေကို စမ်းသပ်ဖို့ သိုင်းစင်မြင့်ကို သွားကြရအောင်......”

ပြောပြီးသည်နှင့် ကျင့်စဉ်နည်းပြ ရွှမ်ဝေသည် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအားတစ်ခုက တာအိုဟောပြောဆောင် တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများမှာ လိမ်ရှုပ်သွားပြီး လူတိုင်းမှာ ကမ္ဘာကြီး ချာချာလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့သည် ကျယ်ဝန်းလှသော သိုင်းစင်မြင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

“စည်းကမ်းတွေကတော့ အရင်တစ်ခါအတိုင်းပါပဲ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီ လာခဲ့ကြ......”

ကျင့်စဉ်နည်းပြ ရွှမ်ဝေ၏ အသံမှာ သိုင်းစင်မြင့်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အာဏာစက် ပါဝင်နေသည်။

တပည့်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ မိမိတို့၏ ကျင့်စဉ်များကို ပြသကြသည်။

ကျင့်စဉ်နည်းပြ ရွှမ်ဝေသည် တစ်ဦးချင်းစီအပေါ် မှတ်ချက်ပေးကာ ချီးမွမ်းခြင်း သို့မဟုတ် ပြင်ဆင်ပေးခြင်းများကို တိကျပြတ်သားစွာ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

မုန့်ဝမ်၏ အလှည့်သို့ ရောက်သောအခါ ကျင့်စဉ်နည်းပြ ရွှမ်ဝေ၏ အကြည့်မှာ သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး သူကပင် ဦးအောင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မုန့်ဝမ်... မင်းရဲ့ ‘မြူခိုးပုံရိပ်ယောင်’ ကျင့်စဉ်က တိုးတက်မှု ရှိရဲ့လား.......”

မုန့်ဝမ်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ရိုသေစွာဖြင့် “နည်းပြကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ တပည့် အနည်းငယ် တိုးတက်လာပါတယ်.......” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို ပြသကြည့်စမ်း” ကျင့်စဉ်နည်းပြ ရွှမ်ဝေက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ အတွင်းရှိ ရွှေရောင်ငါးတစ်ကောင်ကို စိတ်ကူးပုံဖော်လိုက်သည်။

ငါး၏ အကြေးခွံတစ်ခုချင်းစီမှာ ထင်ရှားနေပြီး ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေကာ ၎င်း၏ အမြီးမှာလည်း သဘာဝကျကျ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

သူမ၏ အတွေးနှင့်အတူ စိတ်ကူးကို လက်တွေ့ပုံဖော်လိုက်သည်။

ကြည်လင်သော ရွှေရောင်ငါးတစ်ကောင်မှာ သူမရှေ့ရှိ လေထုထဲတွင် ပေါ်လာပြီး လှပစွာ ကူးခတ်နေသည်။

၎င်းမှာ ရေထဲမှ ခုန်ထွက်လာသည့်အလား အလွန်ပင် သဘာဝကျလှပြီး အမြီးကို လှပစွာ ယိမ်းနွဲ့ကာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

နေရောင်ခြည်မှာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အရိပ်များ ကျနေပြီး ထိုအရိပ်များ၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များမှာပင် အလွန်တရာ စစ်မှန်လှသည်။

“ဒီ ‘မြူခိုးပုံရိပ်ယောင်’ ကျင့်စဉ်က ဒီလောက်အထိ စစ်မှန်နိုင်တာလား.......”

တပည့်တစ်ဦးမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ အံဩစွာ အသံထွက်ပေါ်လာသည် “ဒါဟာ ပုံရိပ်ယောင်ဆိုတာကို ကြိုမသိထားရင် ဒီရွှေငါးကို အစစ်လို့တောင် ထင်မိမှာပဲ.......”