အခန်း (၂၈၅-၂၈၆)
Vol. 29 Ch. 285-286
အခန်း (၂၈၅) ဓားကိုဆွဲထုတ်ခြင်း
“ဟုတ်တယ်၊ ဒီရွှေငါးလေးက တကယ်အသက်ရှိနေသလိုပဲ”
အခြားတပည့်များကလည်း မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို အားတက်သရော ဆွေးနွေးချီးကျူးနေကြသည်။
“မဆိုးဘူး”
တပည့်များအပေါ် တော်တော်လေး စည်းကမ်းကြီးသော နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ပင်လျှင် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“တစ်လအတွင်းမှာ ‘မြူခိုးပုံရိပ်ယောင်’ အတတ်ကို ဒီအဆင့်အထိ တတ်မြောက်အောင် သင်ယူနိုင်တာက သူမမှာ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်အတွက် ပါရမီရှိတာကို ပြသနေတာပဲ”
သူသည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး လေသံမှာ တည်ကြည်သွားကာ “ဒါပေမဲ့ ရွှေငါးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်လို့ရသေးတယ်။ နောက်ပြီး ရွှေငါးရဲ့ မျက်လုံးတွေက နည်းနည်း တောင့်တင်းနေတယ်...”
မုန့်ဝမ်သည် နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ၏ မှတ်ချက်များကို အလေးအနက် နားထောင်ပြီး သူ၏စကားလုံးတိုင်းကို သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။
“လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နည်းပြ” သူမက ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး
“ဒီတပည့် တိုးတက်အောင် သေချာပေါက် ကြိုးစားပါ့မယ်”
နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ပုံရိပ်ယောင် တာအိုဆိုတာက အစစ်မဟုတ်တာကို အစစ်အမှန်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးတာပဲ၊ အတုကို အစစ်နဲ့ ခွဲမရအောင် လုပ်တာပဲ။
အခု မင်းက အခြေခံနည်းလမ်းတွေကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီ၊ နောင်မှာတော့ ပြီးပြည့်စုံအောင် ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံဖို့ လိုသေးတယ်......
နားမလည်တာရှိရင်လည်း ငါ့ဆီကို အချိန်မရွေး လာမေးလို့ရတယ်”
မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူမက ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတပည့် အတင့်ရဲပြီး မေးပါရစေ နည်းပြ၊ အကယ်၍ ဒီတပည့်က ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ရွှေအမြုတေအဆင့် အထိ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ နည်းပြ ချင်းယီ နဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် ဘယ်လိုမျိုး အနိုင်ယူသင့်ပါသလဲ”
နည်းပြ ရွှမ်ဝေ မှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ မေးစေ့အောက်မှ မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို သပ်လိုက်သည်။
“မင်းလေးကတော့ ရည်မှန်းချက် တော်တော်ကြီးတာပဲ။
ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ချင်းယီ ကို ရွှေအမြုတေအဆင့်နဲ့ စိန်ခေါ်ဖို့ဆိုတာ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက မင်းရဲ့အဆင့်အထိ ဖိနှိပ်ထားတယ်ဆိုရင်တောင် ဒါက လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး”
မုန့်ဝမ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကာ “ဒါက စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်တစ်ခုမှန်း ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မကြိုးစားကြည့်ရင် အမြဲတမ်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိမှာစိုးလို့ပါ”
သူမ၏ ဇွဲထက်သန်မှုကို မြင်သောအခါ နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပြီး “မင်း ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ အကြောင်း ကြားဖူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး သူမက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သတင်းပို့ပါတယ် နည်းပြ၊ ဒီတပည့်က ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ရဲ့ ပထမဆုံး ပုံစံသုံးမျိုးကို စာကြည့်ဆောင်မှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖတ်ခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးပါဘူး”
နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က မုန့်ဝမ်ကို အံ့အားသင့်သလို ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင် အဲဒါကို ငါ့ကို ပြစမ်း”
မုန့်ဝမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရောင်းရင်းတပည့်များကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီး တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က ထိုအရာကို မြင်သဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရတယ်၊ လုပ်သာလုပ်ပါ။ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာမလို့ မင်း ဘာမှ စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး”
နည်းပြ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရသောအခါမှ မုန့်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီးနောက် သူမ၏ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ငရဲဓားမြှောင်ပင် ဖြစ်သည်”
သူမက ဓားမြှောင်ကို သုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က တိတ်တဆိတ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ အများကြီး မပြောတော့ပေ။
မုန့်ဝမ်က စိတ်ကို စုစည်းပြီး စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်ရာ သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ နှလုံးသွေး မှာ ဟုန်းဟုန်းတောက်လာပြီး လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ဆီသို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော မြစ်ရေကဲ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။
သူမသည် ဓားမြှောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ တည့်တည့် ချိန်လိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူတိုင်းကို အသက်ရှူရ ခက်ခဲသွားစေသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် မုန့်ဝမ်က ဓားမြှောင်ကို ရုတ်တရက် လွှဲလိုက်ရာ တောက်ပသော ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုမှာ ငွေရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး မတားဆီးနိုင်သော အားမာန်ဖြင့် ကောင်းကင်ကို ခွင်းကာ အဝေးမှ ကျောက်တံတိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။
“ဝုန်း.....”
နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ကျောက်တံတိုင်းမှာ ချက်ချင်း ပြိုကျသွားပြီး နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဖုန်နှင့် မီးခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် လူတိုင်း သေချာကြည့်လိုက်ကြရာ မူလက အလွန်မာကျောသော ကျောက်တံတိုင်းမှာ ထိုဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် အက်ကွဲသွားခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဟူး...........”
အံ့ဩသံများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တပည့်အားလုံးမှာ ဝိုင်းစက်ကာ တုန်လှုပ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်စရာအဖြစ် ကြည့်နေကြသည်။
“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..........”
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
အခြားသူများမှာလည်း ကြောင်အသွားပြီး မိမိဘာသာ ရေရွတ်နေကြသည်။
“ဒီလောက်ထိ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့ ဓားသိုင်းက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ..... ဒါက ရွှေအမြုတေ ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ထုတ်ဖော်နိုင်တဲ့ ခွန်အား တကယ်ပဲလား”
နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ပင်လျှင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“မဆိုးဘူး၊ ဒီဓားသိုင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ပြီး အလျှော့မပေးတဲ့ အရည်အသွေးမျိုး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့...”
သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး နှမြောတသဖြစ်ဟန် လေသံဖြင့် “ဒါက ‘ပုံသဏ္ဍာန်’ ပေါ်မှာပဲ ရှိနေသေးတယ်၊ အဲဒီရဲ့ ‘ရည်ရွယ်ချက်’ ကိုတော့ မရသေးဘူး”
သူ၏ စကားအဆုံးတွင် မွန်းကြပ်စေသော ဖိအားတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသည်။
လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝေဝါးသွားပြီး ခံ့ညားထည်ဝါသော တောင်ကြီးတစ်လုံးမှာ လေထဲတွင် ပေါ်လာကာ လွှမ်းမိုးသော အရှိန်အဝါဖြင့် မုန့်ဝမ်အပေါ်သို့ အထက်မှ ဖိချလိုက်သည်။
“ဟူး.......”
အံ့ဩသံများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တပည့်များမှာ ဆူညံသွားကြသည်။
“နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ မုန့်ဝမ်ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်တာလဲ”
“ဟုတ်ပ၊ မုန့်ဝမ်က ရွှေအမြုတေ ပထမအဆင့်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အဲဒီဓားရဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ကိုတောင် လန့်သွားစေတာပဲ။ အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ‘ရည်ရွယ်ချက်’ မရှိဘဲ နေမှာလဲ”
“ငါ့အထင်တော့ နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က မုန့်ဝမ်ကို ကိုယ်တိုင် လမ်းညွှန်ပေးချင်လို့ နေမှာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ဆီက လမ်းညွှန်မှုရဖို့ဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးပဲလေ”
အချို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး၊ အချို့မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြကာ အချို့မှာမူ မနာလိုခြင်း၊ မုန်းတီးခြင်းတို့ ဖြစ်နေကြသည်။
တောင်ကြီးမှာ ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာကာ ၎င်း၏ ကြီးမားသော အရိပ်မှာ မုန့်ဝမ်ကို လွှမ်းမိုးထားပြီး လေပြင်းများမှာ သဲနှင့် ကျောက်ခဲများကို လွင့်စင်သည်အထိ ပြင်းထန်စွာတိုက်ခတ်နေသည်။
မုန့်ဝမ်သည် သူမအပေါ်သို့ တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖိချထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ပင် မရှူနိုင်တော့ပေ။
သူမက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ကြီးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ ရှိပြီး ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကို ကွယ်ထားကာ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါ မှာ ပြင်းထန်သောကြောင့် လူတိုင်းကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသည်။
“ဒါက ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားလား”
မုန့်ဝမ်မှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယခင်က မကြုံဖူးသော အန္တရာယ်ခံစားချက်တစ်ခုမှာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
အကယ်၍ သူမသည် ဤတောင်ကြီး၏ ဖိခြင်းကို တကယ်ခံလိုက်ရပါက သူမ အမှန်တကယ် သေသွားလိမ့်မည်။
နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး မုန့်ဝမ်၏ အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေခြင်းမှာ သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။
မုန့်ဝမ်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို အတင်းနှိမ်ကာ လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဓားမြှောင်၏ အေးစက်သော ထိတွေ့မှုက သူမအတွက် ထူးဆန်းသော ခွန်အားတစ်ခုကို ယူဆောင်လာပေးသည်။
သူမ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမည်ကို သိသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူမ လုံးဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။
သူမသည် ဓားမြှောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး သူမအပေါ်သို့ ဖိကျလာသော ကြီးမားသော တောင်ဆီသို့ တည့်တည့် ချိန်လိုက်သည်။
သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားသော တောင်ထိပ်ရှေ့တွင် အလွန်တရာ သေးငယ်လှသော်လည်း အလွန်ပင် ခိုင်မာနေသည်။
တောင်ကြီး၏ အရိပ်က သူမကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လေပြင်း များက သူမ၏ မျက်နှာကို ဓားနှင့် လွှဲရိုက်သကဲ့သို့ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။
မုန့်ဝမ်၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေးကြိုးကဲ့သို့ တင်းနေပြီး သူမ၏ ကြွက်သားအားလုံးမှာ တုန်ယင်နေသည်။
ဖိနှိပ်ထားသော ခံစားချက်မှာ ပို၍ ပို၍ ပြင်းထန်လာကာ သူမ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ ညှစ်ထုတ်ခံရတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေပြီး သေခြင်းတရား၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ ဒီရေကဲ့သို့ သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
“မဖြစ်ဘူး..... ငါ ဒီမှာ သေလို့မဖြစ်ဘူး.....”
မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသက်ရှင်လိုစိတ်က သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို နှိုးဆွလိုက်သည်။
ဤအသက်နှင့် သေခြင်းအကြား အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ ‘အသက်ရှင်ဖို့’ ပင် ဖြစ်သည်။
သူမသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသဖြင့် သွားဖုံးများမှ သွေးများပင် ထွက်လာတော့မည့်အတိုင်းဖြစ်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးရှိ နှလုံးသွေး များမှာ ရူးသွပ်စွာ ဟုန်းဟုန်းတောက်လာသည်။
“ငါ့အတွက် ပျက်စီးစမ်း.....”
မုန့်ဝမ်၏ ပါးစပ်မှ အသံသြသြဖြင့် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်မှာ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထက်မြက်သော ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်တော့မည့်အတိုင်း ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။
“ဝုန်း.....”
ဓားအရှိန်အဝါသည် ကြီးမားသော တောင်ကြီးနှင့် တိုက်မိသွားပြီး ပေါက်ကွဲသွားသော ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ တည့်တည့်ပင် မကြည့်နိုင်တော့ပေ။
ဤဓားချက်တစ်ချက်အောက်တွင် တောင်ကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားခဲ့သည်။
တောင်ကြီး၏ တစ်ခြမ်းစီမှာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျသွားပြီး နေရာအနှံ့သို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ရိုက်ခတ်သွားစေသည်။
မုန့်ဝမ်သည် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ဒူးထောက်လျက် လဲကျသွားပြီး လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
သူမသည် အသက်ကို လုရှူနေရပြီး သူမ၏ အဆုတ်များမှာ ပေါက်ကွဲတော့မည့်အတိုင်း နာကျင်နေသည်။
သူမ၏ ခွန်အားအားလုံးမှာ ကုန်ခမ်းသွားပြီး အသက်နှင့်ရင်း၍ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
ချွေးများက သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ရွှဲနစ်စေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကပ်နေသဖြင့် အေးစက်မှုကို ခံစားနေရသည်။
သူမသည် ခေါင်းကို အနိုင်နိုင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝေဝါးနေသော အမြင်အာရုံကြားမှ တောင်ကြီး၏ တစ်ခြမ်းစီမှာ လေထဲတွင် ဝိုက်ဆင်းသွားပြီး အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
အခန်း (၂၈၆) နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်ကို လေ့ကျင့်ရန် တောင်းဆိုခြင်း
နည်းပြ ရွှမ်ဝေ သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူသည် ညာလက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထိပ်များဖြင့် ‘ဟင်းလင်းပြင်’ ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။
နှစ်ခြမ်းကွဲနေသော တောင်ထိပ်မှာ မမြင်နိုင်သော ကြိုးများဖြင့် ဆွဲငင်ခံရသကဲ့သို့ လေထဲတွင် ဝိုက်ဆင်းသွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ပျံသန်းလာသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့မှာ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပြန်လည် ပေါင်းစည်းသွားပြီး မည်သည့်အခါကမျှ ပေါ်မလာခဲ့သကဲ့သို့ အစအနမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“မဆိုးဘူး”
နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ၏ အသံမှာ နက်ရှိုင်းပြီး အားမာန်ပါကာ ချီးကျူးသံ အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။
“အသက်နဲ့ သေခြင်းကြားမှာ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို နှိုးဆွပြီး ‘ဓားရည်ရွယ်ချက်’ ကို နားလည်သွားတာက မင်းဟာ တကယ်ပဲ ပါရမီရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ”
မုန့်ဝမ် သည် အားယူကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ကို ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ “လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နည်းပြ”
“ဓားရည်ရွယ်ချက် ဆိုတာက ကကွက်တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် ပုံစံတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက စိတ်ဓာတ်နဲ့ ဆန္ဒပဲ။ မင်း မှတ်ထားရမှာက ဓားဆိုတာ မင်းရဲ့ လက်နက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါထက် ပိုတာကတော့ အဲဒါဟာ မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို တိုးချဲ့ထားတာပဲ။
မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ဘာတွေးသလဲ၊ အဲဒီနေရာကို ဓားက ရောက်သွားလိမ့်မယ်”
နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က အနက်အဓိပ္ပာယ် နက်နဲလှသော အသံဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ခုနက မင်းရဲ့ ဓားချက်က ပြင်းထန်ပေမဲ့ အင်အားအပေါ်မှာပဲ အလွန်အကျွံ အမှီပြုနေပြီး ဝိညာဉ်ရေးရာ အနှစ်သာရ လိုအပ်နေသေးတယ်.... စစ်မှန်တဲ့ ဓားရည်ရွယ်ချက် ဆိုတာက နူးညံ့မှုနဲ့ မာကျောမှုကို အောင်နိုင်တာ၊ အားနည်းမှုနဲ့ အားကောင်းမှုကို အနိုင်ယူတာ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ ဓားကို ထိန်းချုပ်တာပဲ ဖြစ်တယ်”
နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က စကားပြောရင်း သူ၏ ညာလက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းဖြူပုလင်းလေးတစ်ခုမှာ မုန့်ဝမ် ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။
“ဒီ ဆေးလုံး က မင်းကို ပြန်လည်ကျန်းမာလာအောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်”
နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သွားပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူတော့၊ ပြီးတော့ ခုနက ဓားချက်ကို သေချာ ပြန်စဉ်းစား..........”
မုန့်ဝမ် သည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ယူလိုက်ပြီး နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ဒီတပည့် နည်းပြရဲ့ သွန်သင်ချက်တွေကို နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားပါ့မယ်”
သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များ အားလုံးမှာ အလွန်အမင်း မနာလိုဖြစ်ကာ ကြည့်နေကြသည်။
နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ထံမှ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လမ်းညွှန်မှု ရရှိခြင်းမှာ ကြီးမားသော အခွင့်အရေး ပင် ဖြစ်သည်။
မုန့်ဝမ် သည် ဘေးဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ဖွင့်ကာ ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်၍ မျိုချလိုက်သည်။
ဆေးလုံး မှာ ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အရည်ပျော်သွားပြီး အေးမြသော ခံစားချက်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ချက်ချင်း စီးဆင်းသွားကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။
သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ခုနက ဓားချက်ကို သေချာ ပြန်လည်ဆင်ခြင်နေသည်။
တောင်ကြီးမှ ယူဆောင်လာသော ဖိနှိပ်မှု၊ ဓားအရှိန်အဝါ က လေထုကို ခွင်းသွားသည့် ခံစားချက်၊ သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားမှ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရွေးချယ်မှုများ... အားလုံးမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
သင်ခန်းစာ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် တပည့်များမှာ လူစုကွဲသွားကြသည်။
ရွှီထျန်းမင် သည် မုန့်ဝမ် ဆီသို့ လမ်းလျှောက်လာပြီး သူမကို ကြည့်ကာ မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မုန့်ဝမ်၊ အဖွဲ့ဖွဲ့ဖို့ ကိစ္စကို မင်း ဘယ်လို စဉ်းစားထားလဲ။ ငါတို့ရဲ့ အဖွဲ့မှာ မင်းတစ်ယောက်ပဲ လိုတော့တာ”
မုန့်ဝမ် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် အခြားသူ အနည်းငယ်လည်း ဝိုင်းလာကြပြီး ဖိတ်ခေါ်စကားများဖြင့် ဆူညံနေကြသည်။
“မုန့်ဝမ်၊ ငါတို့အဖွဲ့ကို ဝင်မလား။ ငါတို့ ခေါင်းဆောင်က ခွန်အားလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူပဲ.......”
“ငါတို့ဆီ လာခဲ့ပါ၊ ငါတို့အဖွဲ့မှာ အစီအရင် ပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက် ပါတယ်၊ ဘေးကင်းဖို့ အာမခံတယ်.......”
လူတိုင်း၏ တက်ကြွသော ဖိတ်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရရာတွင် အချိန်ဆွဲနေ၍ မရမှန်း မုန့်ဝမ် သိသောကြောင့် သူမက လက်အုပ်ချီကာ သူတို့၏ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။
“အားလုံးရဲ့ စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ ကျွန်မ ဘယ်အဖွဲ့ကိုမှ ဝင်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးပါဘူး”
ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ထဲတွင် ဆူညံသွားတော့သည်။
“အဖွဲ့မဝင်ဘူး ဟုတ်လား။ နည်းပြ ချင်းယီ ကို တစ်ယောက်တည်း စိန်ခေါ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား”
လှောင်ပြောင်သံ ပါဝင်သော စူးရှသည့် အသံတစ်ခုက ပြောလိုက်သည်။ “ဓားသိုင်း တစ်ခု တတ်ထားရုံနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်တော်လှပြီလို့ မထင်နဲ့ဦး။ နည်းပြ ချင်းယီ က ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ် ပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ.......”
“ဟုတ်တယ်၊ နည်းပြကို တစ်ယောက်တည်း စိန်ခေါ်ဖို့ ဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ.......”
အချို့ကလည်း အကြံပေးကြသည်။ “မုန့်ဝမ်၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါမလုပ်နဲ့.......... နည်းပြ ချင်းယီ ရဲ့ အတန်းက နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရှာထားတာက ပိုဘေးကင်းတယ်.........”
သို့သော် ရွှီထျန်းမင် က မုန့်ဝမ် ၏ သတ္တိကို ချီးကျူးလိုက်သည်။ “နည်းပြ ချင်းယီ ရဲ့ တိုက်ကွက်သုံးကွက်ကို တောင့်ခံနိုင်တဲ့သူပီသပါပေတယ်။ ဒီသတ္တိကို ငါ တကယ် လေးစားတယ်.......”
အသံမျိုးစုံကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း မုန့်ဝမ် ၏ မျက်နှာပေးမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ခိုင်မာနေသည်။
“အားလုံးရဲ့ စိုးရိမ်ပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပါပြီ”
နားချ၍ မရမှန်း သိသောအခါ လူတိုင်းမှာ လက်လျှော့ပြီး နှစ်ယောက်တစ်တွဲ၊ သုံးယောက်တစ်တွဲဖြင့် လူစုကွဲသွားကြတော့သည်။
လူတိုင်း ထွက်သွားပြီးနောက် မုန့်ဝမ် သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ခုနက ‘သိုင်းစင်မြင့်’ တွင် နည်းပြ ရွှမ်ဝေ နှင့် ခေတ္တရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေသည်။
‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ၏ ပထမဆုံးပုံစံ ‘တောင်ဖြိုခြင်း’ သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အစွန်းကုန် ဖိအားအောက်တွင် ထားရှိပြီး ပါရမီကို နှိုးဆွရန် အဓိကထားသည်၊
ထိုအခါမှသာ မြေကမ္ဘာကို တုန်လှုပ်စေသော စွမ်းအားဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
နည်းပြ ရွှမ်ဝေ နှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ထိုအသက်နှင့် သေခြင်းကြားမှ ဖိအားက သူမကို ဓားသိုင်း ၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရကို ထိတွေ့နိုင်စေခဲ့သည်။
သို့သော် ယခုအခါ ထိုခံစားချက်ကို ထပ်မံရရှိရန် ကြိုးစားရာတွင် ဝေဝါးပြီး ဆုပ်ကိုင်ရခက်သော ခံစားချက်မျိုးသာ ရှိနေသည်။
“ငါ အစွမ်းထက်တဲ့ လေ့ကျင့်ဖော်တစ်ယောက် ရှာမှဖြစ်မယ်”
မုန့်ဝမ် သည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ထလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ခန်းမှ ထွက်ကာ ‘သိုင်းစင်မြင့်’ ၏ စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးသို့ တည့်တည့် သွားလိုက်သည်။
‘သိုင်းစင်မြင့်’ ကို စီမံခန့်ခွဲရသည့် တာဝန်ရှိသူမှာ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို အပျင်းပြေ ဖတ်နေသည်။
မုန့်ဝမ် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပျင်းရိစွာ မျက်တောင်ပင့်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာကိစ္စလဲ”
“စီနီယာအစ်ကို၊ ကျွန်မ သီးသန့် ‘သိုင်းစင်မြင့်’ တစ်ခု ငှားချင်လို့ပါ။ ပြီးတော့ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အစောပိုင်းမှာ ရှိတဲ့ လေ့ကျင့်ဖော် တစ်ယောက် တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ တစ်နာရီကနေ အရင် စပြီး ငှားချင်ပါတယ်..........”
မုန့်ဝမ် က လိုရင်းကို တည့်တည့်ပြောပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အိတ်တစ်အိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ထိုလူက မုန့်ဝမ် ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များကို ယူကာ လက်ထဲတွင် ချိန်ဆကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အစောပိုင်း လေ့ကျင့်ဖော်လား။ ပြဿနာမရှိဘူး....... ခဏစောင့်.....”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လက်ကွက်တစ်ခု ဖန်တီးကာ သတင်းပေးပို့လိုက်သည်။
မကြာခင်မှာပင် ထွားကျိုင်းသော နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဝင်လာပြီး မုန့်ဝမ် နောက်သို့ လိုက်ကာ သီးသန့် ‘သိုင်းစင်မြင့်’ ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
‘သိုင်းစင်မြင့်’ အတွင်း၌ မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ “ငရဲလက်ဝါး” ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ကာ စိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်။
သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူသည် သူမ၏ တောင်းဆိုချက်အရ အလွန် ြကီးမားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ဖန်တီးပြီး သူမအပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖိချလိုက်သည်။
သို့သော် ဤတောင်ကြီးမှ ယူဆောင်လာသော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်မှာ နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ထက် အများကြီး လျော့နည်းနေသည်။
မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ ဓားမြှောင်ကို လွှဲလိုက်ရာ ဓားအလင်းမှာ ထက်မြက်လှသော်လည်း တောင်ကြီးပေါ်တွင် အစင်းရာ အနည်းငယ်သာ ထင်ကျန်ခဲ့သည်။
“နောက်တစ်ခါ.......”
မုန့်ဝမ် က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူကို ဖိအားထပ်တိုးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားမှ အစွမ်းကုန် ဖိအားမျိုးကို သူမ မတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့ပေ။
“မရဘူး၊ ဒီလောက် ဖိအားက မလုံလောက်သေးဘူး”
ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် မုန့်ဝမ် သည် တာဝန်ရှိသူကို ထပ်မံ ရှာလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်ကို၊ ကျွန်မ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိတဲ့ လေ့ကျင့်ဖော် တစ်ယောက် လိုချင်ပါတယ်”
တာဝန်ရှိသူမှာ ပါးစပ်ထဲမှ ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်များကိုပင် ထွေးထုတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး မုန့်ဝမ် ကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ဟုတ်လား။ ညီမလေး၊ မင်း နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ မင်းက ရွှေအမြုတေ ပထမအဆင့် ပဲ ရှိသေးတာ......
နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူနဲ့ လေ့ကျင့်တာက အနည်းငယ် မှားယွင်းသွားတာနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရတာ ဒါမှမဟုတ် သေတာတောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်.......”
မုန့်ဝမ် ၏ မျက်နှာပေးမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အိတ်နှစ်အိတ်ကို တင်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ သေချာ စဉ်းစားပြီးပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး စီစဉ်ပေးပါ စီနီယာအစ်ကို”
တာဝန်ရှိသူသည် ဖောင်းကားနေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အိတ်နှစ်အိတ်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ချိန်ခွင်လျှာမှာ စတင် ယိုင်နဲ့လာသည်။
သူက သက်ပြင်းချကာ အကြံပေးလိုက်သည်။ “ညီမလေး၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကွာခြားချက်က အလွန်ကြီးမားတယ်၊ ဒါက တကယ်ကို အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ မင်း တကယ်ပဲ ဒီလိုလုပ်ချင်တာ သေချာလား”
“သေချာပါတယ်။ ဘယ်လို နောက်ဆက်တွဲရလဒ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် စီနီယာအစ်ကို နဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး”
မုန့်ဝမ် ၏ အဖြေမှာ တိုတောင်းပြီး အားမာန်ပါသည်။
တာဝန်ရှိသူမှာ မတတ်သာတော့ဘဲ လက်ကွက်တစ်ခု ဖန်တီးကာ သတင်းကို ထပ်မံ ပေးပို့လိုက်ရတော့သည်။
မကြာခင်မှာပင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် တည်ကြည်သော မျက်နှာရှိသည့် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဝင်လာသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ထက်မြက်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
‘သိုင်းစင်မြင့်’ ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်လာသောအခါ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ကျင့်ကြံသူသည် သူ၏ ဆန္ဒအတိုင်း တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ခေါ်ယူလိုက်ရုံဖြင့် မုန့်ဝမ် မှာ အသက်ရှူရ ချက်ချင်း ခက်ခဲသွားသည်။
ဤဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်မှာ ယခင် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ပြင်းထန်သော်လည်း နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ၏ အရှိန်အဝါကိုမူ မမှီနိုင်သေးပေ။
မုန့်ဝမ် က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး လဲမကျသွားအောင် အတင်းထိန်းကာ ဖိအားအောက်တွင် သူမ၏ လေ့ကျင့်မှုကို စတင်လိုက်သည်။
သူမသည် သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားမှ ခံစားချက်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ကြိုးစားရင်း ဓားကို အကြိမ်ကြိမ် လွှဲလိုက်ကာ ဓားရည်ရွယ်ချက် ကို အဆက်မပြတ် ဆင်ခြင်နေသော်လည်း နည်းလမ်းကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။
တစ်နာရီကြာပြီးနောက် မုန့်ဝမ် သည် တာဝန်ရှိသူကို ထပ်မံ ရှာလိုက်ပြန်သည်။
“စီနီယာအစ်ကို၊ ဒီ ‘သိုင်းစင်မြင့်’ မှာ အသန်မာဆုံး လေ့ကျင့်ဖော်က ဘယ်သူလဲ”