အခန်း (၂၈၇-၂၈၈)

အခန်း (၂၈၇) ....... ‘တောင်ဖြိုခြင်း’ ဓားတစ်ချက်

စီမံခန့်ခွဲသည့် စီနီယာအစ်ကိုမှာ စိတ်ညစ်သလို ကြည့်နေသည်။

“နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် နောက်ဆုံးအဆင့် ဆိုတာ ငါတို့ ‘သိုင်းစင်မြင့်’ က ပေးနိုင်တဲ့ အသန်မာဆုံး လေ့ကျင့်ဖော်ပဲ။ မင်းရဲ့ နည်းပြကိုတော့ လေ့ကျင့်ဖော်အဖြစ် လာခိုင်းလို့ မရဘူးလေ...”

သူသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်နေပြီး မုန့်ဝမ် မှာ တမင်သက်သက် ပြဿနာလာရှာနေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်နေတော့သည်။

ထိုအဖြေကို ကြားရသောအခါ မုန့်ဝမ် သည် လေ့ကျင့်ဖော် ဆက်ရှာရန် မတောင်းဆိုတော့ပေ။

ထိုအစား သူမ၏ ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် အသာအယာ ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ စိတ်ဝိညာဉ်အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“စီနီယာအစ်ကို ချီ..... ကျွန်မ ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကျင့်ကြံရာမှာ အခက်အခဲအချို့ ရှိနေလို့ စီနီယာအစ်ကို ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်နေပါတယ်။ စီနီယာအစ်ကို အချိန်ရမလားဟင်.....”

တံဆိပ်ပြားလေးမှာ အနည်းငယ် လင်းလက်သွားပြီး ချီယွမ်ရှောင် ၏ ရယ်မောသံစွက်နေသော အသံမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အို..... ညီမလေးက ဒီလောက်တောင် စောစော စတင်နေပြီလား။ ကျင့်ကြံခြင်း မှာ ဘယ်လိုပြဿနာတွေ ကြုံနေလို့လဲ။ ငါ့ကို ပြောပြပါဦး.....”

မုန့်ဝမ် သည် အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်ပြီး သူမအနေဖြင့် အသက်နှင့် သေခြင်း၏ အစွန်းအဖျားမှ ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ခံစားရရန် အားကောင်းသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး လိုအပ်နေကြောင်းနှင့် အဖိုးအခအဖြစ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များ ပေးဆောင်ရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

ချီယွမ်ရှောင် သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ညီမလေးက ငါ့ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ အများကြီး ရှာပေးထားတာပဲ။ ငါတို့ ပတ်သက်မှုအရ မင်းဆီက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ ယူရင် ငါတို့ ဆက်ဆံရေးတွေ ထိခိုက်ကုန်မှာပေါ့.....”

“ဒါ့အပြင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်အတွင်းမှာ ညီမလေး ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကို ဘယ်လို ကျင့်ကြံ နေလဲဆိုတာကိုလည်း ငါ သိချင်နေတာ.....”

“ခဏစောင့်ဦး..... ငါ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်.....”

မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ချီယွမ်ရှောင် ရောက်လာမည့်အချိန်ကို ‘သိုင်းစင်မြင့်’ အနားတွင် တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် အံ့အားသင့်ဖွယ် အရှိန်အဝါဖြင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ လေထုကို ခွင်း၍ ရောက်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း မုန့်ဝမ် ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ချီယွမ်ရှောင် ၏ အရပ်ရှည်ပြီး မတ်မတ်ရပ်နေသော ကိုယ်ဟန်မှာ ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထက်မြက်သော မျက်ခုံး..... တောက်ပသော မျက်လုံးများနှင့်အတူ ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ထားသည်။

“ညီမလေး..... စောင့်ခိုင်းမိလို့ အားနာပါတယ်.....”

မုန့်ဝမ် က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ပြီး လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို။ ဒါက ကိစ္စအသေးအမွှားလေး ဖြစ်ပေမဲ့ စီနီယာ့ရဲ့ အချိန်တွေကို ယူလိုက်ရပြီ.....”

“ညီမလေးကလည်း အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ့ကို ဘာလုပ်ပေးစေချင်လဲ..... ပြောသာပြောပါ.....”

သူတို့နှစ်ဦးသည် ‘သိုင်းစင်မြင့်’ အတွင်းသို့ တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက် ဝင်သွားကြပြီး ယှဉ်ပြိုင်မှု စသည်နှင့် ချီယွမ်ရှောင် က ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

မလိုအပ်သော စကားတစ်လုံးမျှ မပြောဘဲ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ မိုးကြိုးအလား ပြင်းထန်သော အားမာန်ဖြင့် မြင့်မားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မုန့်ဝမ် အပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

ဟင်းလင်းပြင် မှာပင် ခိုင်မာသော ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုအဖြစ် အဖိခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တဂျိဂျိ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြင်းထန်လှသော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်မှာ ဒီရေကဲ့သို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် မုန့်ဝမ် ၏ ရင်ဘတ်မှာ တင်းကျပ်လာကာ ထိုတောင်ကြီး၏ အဖိခံရမှုကြောင့် အသက်ပင် မရှူနိုင်တော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုခဏ၌ ချီယွမ်ရှောင် သည် သူ၏ တိုက်ကွက်တွင် အစွမ်းကုန် ထည့်သွင်းထားကြောင်း မုန့်ဝမ် သိမြင်သွားသည်။

သူမ အမှန်တကယ် သေသွားနိုင်ပေသည်.....

“ဒါကမှ တကယ့် အသက်နဲ့ သေခြင်းကြားက အကျပ်အတည်းပဲ.....”

မုန့်ဝမ် ၏ အချိန်အတော်ကြာ ဖိနှိပ်ထားသော တိုက်ပွဲစိတ်ဆန္ဒ မှာ မီးတောင်ကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ ‘နှလုံးသွေး’ များမှာ ရူးသွပ်စွာ ဆူပွက်လာပြီး လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်မှာ စူးရှသော အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဓားမြှောင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဟိန်းဟောက်နေသကဲ့သို့ တုန်ယင်နေသည်။

မုန့်ဝမ် ၏ မျက်လုံးများမှာ တောင်ကြီးဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး ၎င်း၏ ပုံရိပ်မှာ သူမ၏ မျက်စိ သူငယ်အိမ်ထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။

တောင်ကြီးမှာ သေခြင်းတရား၏ လေးလံသော အရိပ်အယောင်များနှင့်အတူ ကျဆင်းလာတော့မည့် အချိန်မှာပင် မုန့်ဝမ် သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် အားစိုက်ကာ လေးမှ ပစ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းအလား ပြေးထွက်သွားသည်။

သူမ၏ သွေးများမှာ ရူးသွပ်စွာ စီးဆင်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းမှာ ဆူပွက်အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ ခွန်အားအားလုံးကို လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ဆီသို့ ပုံအောလိုက်ပြီး ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ၏ ပထမဆုံးနည်းစနစ် ‘တောင်ဖြိုခြင်း’ ကို ဤအခိုက်အတန့်တွင် နောက်ဆုံး၌ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ဓားသွားမှာ သွေးရောင်အလား ဝင်းလက်သွားပြီး သေခြင်းတရားကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့်အတူ ကောင်းကင်ကို ခွင်းကာ ဖိကျလာသော တောင်ကြီးကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

“ချလွမ်း.....”

ဓားသွားမှာ တောင်ကြီးနှင့် တိုက်မိသွားပြီး တောက်ပသော မီးပွားများ လွင့်စင်သွားကာ တစ်ခုလုံးသော ‘သိုင်းစင်မြင့်’ ကို တုန်ခါသွားစေသည်။

ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပြီး ပူလောင်သော အရှိန်အဝါများမှာ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ တောင်ကြီးမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ပြိုကျသွားတော့သည်။

ကျောက်တုံးကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားပြီး လေထဲတွင် ဖုန်မှုန့်နံ့များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

မုန့်ဝမ် သည် ဟန်ချက်ပျက်မတတ် ယိုင်နဲ့သွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နေသည်။

ယခင်က ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကို သုံးပြီးလျှင် သွေးနှင့် စွမ်းအား ကုန်ခမ်းသွားတတ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် အသက်ရှူရ အနည်းငယ် ခက်ခဲပြီး အားနည်းရုံသာ ခံစားရသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ ခံစားချက်က အမှန်တကယ် မှန်ကန်သွားပြီဖြစ်သည်.....။

“မဆိုးဘူး.....” ချီယွမ်ရှောင် ၏ အသံမှာ ဖုန်မှုန့်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချီးကျူးသံ အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

“‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကို ဒီလောက်မြန်မြန် ကျွမ်းကျင်သွားတာ အံ့ဩစရာပဲ.....” မင်း ဒီလောက်အထိ ကျင့်ကြံ နိုင်တာက တကယ့်ကို ပါရမီရှိလို့ပဲ.....”

မုန့်ဝမ် က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချီယွမ်ရှောင် ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည်။

သူသည် ဝတ်ရုံဖြူနှင့်ပင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး ခုနက ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးမတတ် ဖြစ်သွားသော တောင်ကြီးမှာ သူလုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

“ကျွန်မနဲ့ လေ့ကျင့်ပေးဖို့ အချိန်ပေးတဲ့အတွက် စီနီယာအစ်ကို ချီ ကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

မုန့်ဝမ် က ရိုးသားသော ကျေးဇူးတင်စိတ်များဖြင့် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ချီယွမ်ရှောင် က ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ လေထဲတွင် ကျန်နေသော ဖုန်မှုန့်များကို ဖယ်ရှားရန် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား..... ငါ ထပ်ပြီး လှုပ်ရှားတော့မယ်.....”

စကားမဆုံးခင်မှာပင် အခြားတောင်ကြီးတစ်လုံးမှာ မြေပြင်မှ ထိုးထွက်လာပြီး မွန်းကြပ်စေသော ဖိနှိပ်မှုများဖြင့် မုန့်ဝမ် အပေါ်သို့ ဖိကျလာပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တောင်ကြီးမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို လေးလံပြီး ခိုင်မာလှကာ အစစ်အမှန် တောင်တန်းတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေပြီး ပျက်စီးစေနိုင်သော အရှိန်အဝါ များ ပါဝင်နေသည်။

မုန့်ဝမ် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ မယိုင်လဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။

ချီယွမ်ရှောင် ၏ လေ့ကျင့်ပေးမှုနှင့် ဂရုတစိုက် လမ်းညွှန်မှုများအောက်တွင် သူမသည် ဓားကို အကြိမ်ကြိမ် လွှဲလိုက်ပြီး သူမအပေါ် ဖိကျလာသော တောင်ကြီးကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမသည် ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ၏ အနှစ်သာရကို နားလည်လာသည်။

၎င်းသည် ရိုးရှင်းသော အင်အားတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဟန်ချက်ညီသော ရစ်သမ်တစ်ခု ဖြစ်ကာ ယိုယွင်းမှုမှ အံ့ဖွယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးသည့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမ၏ လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်မှာ ရိုးရှင်းသော လက်နက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ သူမ ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုနှင့် သူမ ဆန္ဒ၏ ပြယုဂ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

သူမသည် တောင်များကို ပိုမို လွယ်ကူစွာ ဖြိုခွဲလာနိုင်ပြီး အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရမည့် အချက်ကို ရှာဖွေရန် ၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းကိုပင် ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်လာသည်။

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပိုမို ချောမွေ့ပြီး တိကျလာသည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်.....” ချီယွမ်ရှောင် ၏ အသံမှာ ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “မင်း ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ရဲ့ ‘တောင်ဖြိုခြင်း’ အနှစ်သာရကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီ.....”

မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ ဓားမြှောင်ကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ပြန်လည်ကျန်းမာလာစေရန် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို မျိုချကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စစ်မှန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“စီနီယာအစ်ကို ချီ ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့်ပါ..... မဟုတ်ရင် ပထမဆုံးနည်းစနစ်ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ ကျွမ်းကျင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး.....”

“‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ရဲ့ ဒုတိယနည်းစနစ်ကိုတော့ ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ လို့ ခေါ်တယ်.....”

ချီယွမ်ရှောင် က မုန့်ဝမ် ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အခု မင်း ‘တောင်ဖြိုခြင်း’ ကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီဆိုတော့ နောက်တစ်ဆင့်က ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ ကို သင်ယူဖို့ပဲ.....”

မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

‘တောင်ဖြိုခြင်း’ က ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို အစွမ်းကုန် သုံးစွဲရသော်လည်း ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ မှာမူ ပိုမို တိကျသော ထိန်းချုပ်မှု လိုအပ်သည်။

“မေးပါရစေ စီနီယာအစ်ကို ချီ..... ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ ကို ဘယ်လို ကျင့်ကြံ ရမလဲဟင်.....”

ချီယွမ်ရှောင် က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ ဆိုတာ နာမည်အတိုင်းပဲ..... ပင်လယ်ရဲ့ စီးဆင်းမှုကို ဟန့်တားတာပဲ။ ဒီလိုလုပ်ရအောင်..... မင်း ငါနဲ့အတူ ‘ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာငယ်’ လို့ ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို လိုက်ခဲ့ပြီး အဲဒါကို ကိုယ်တိုင် ခံစားကြည့်လိုက်ပါ.....”

မုန့်ဝမ် က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

စီနီယာအစ်ကို ချီ က သူမကို ကျင့်ကြံရာတွင် လမ်းညွှန်ပေးရန် ဆန္ဒရှိခြင်းမှာ အလွန်ကောင်းသော ကိစ္စပင်.....

မကြာခင်မှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ‘ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာငယ်’ တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ဤနေရာတွင် မြစ်များမှာ ရှုပ်ထွေးစွာ စီးဆင်းနေပြီး ကန်များမှာ ကြယ်များအလား ပြန့်ကျဲနေကာ လေထုထဲတွင် ရေငွေ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဒီနေရာက ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ကြွယ်ဝတယ်..... ဒါကြောင့် ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ ကို ကျင့်ကြံ ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ.....”

ချီယွမ်ရှောင် က သူတို့ရှေ့မှ လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းနေသော မြစ်ကို ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကနေပဲ စလိုက်ကြရအောင်.....”

သူတို့နှစ်ဦးသည် မြစ်ကမ်းပါးသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိသွားသည်။

မြစ်ရေမှာ အရှိန်ဟုန်ပြင်းစွာ စီးဆင်းနေပြီး ၎င်း၏ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံမှာ လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ရေစက်များမှာ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပစွာ လွင့်စင်နေကြသည်။

အခန်း (၂၈၈) ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း (ဒုတိယနည်းစနစ်)

ချီယွမ်ရှောင်သည် ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ (ဒုတိယနည်းစနစ်) ၏ အဓိကအချက်များကို စတင်ရှင်းပြသည်။

သူသည် ဓားကွက်၏ ရွေ့လျားမှုလမ်းကြောင်း၊ အားစိုက်ထုတ်မှု နည်းလမ်း (တာအို) နှင့် ရေဓာတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်စဉ်တို့ကို အသေးစိတ်ကျကျ ရှင်းပြခဲ့ပြီး၊ အချက်တိုင်းကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။

မုန့်ဝမ်သည် စကားလုံးတိုင်းကို မှတ်သားရင်း အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက် နားထောင်နေသည်။

အဓိကအချက်များကို မှတ်သားပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် စတင်လေ့ကျင့်သည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး စီးဆင်းနေသောရေ၊ ဟိန်းဟောက်နေသောမြစ်နှင့် သူမပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုက်ခတ်နေသော မြစ်လေညင်းတို့ကို သေချာစွာ ခံစားနေသည်။

ထို့နောက် မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ သူမ၏ သွေးများကို ဒီရေကဲ့သို့ လက်မောင်းဆီသို့ စီးဆင်းစေပြီး လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ဆီသို့ ပုံအောလိုက်သည်။

သူမသည် ထက်မြက်အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်.....

“ဝုန်း.....”

ရေပန်းများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး လှိုင်းလုံးများ ထကြွလာသော်လည်း မြစ်ရေမှာ အပေါ်ယံမျှသာ အက်ကြောင်းဖြစ်သွားပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းကာ ဆက်လက်စီးဆင်းသွားသည်။

မုန့်ဝမ်သည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

ဓားကို လွှဲလိုက်စဉ်က တောင့်တင်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ (ဒုတိယနည်းစနစ်) အပေါ် သူမ၏ နားလည်မှုမှာ မနက်နဲသေးကြောင်း သူမ သိမြင်သွားသည်။

သူမသည် ချီယွမ်ရှောင် ရှင်းပြခဲ့သော အဓိကအချက်များကို ထပ်တလဲလဲ ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း၊ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်ဆင်ကာ အင်အားကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဓားကို အကြိမ်ကြိမ် ထပ်မံ လွှဲယမ်းနေတော့သည်။

တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်...

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မသိလိုက်ခင်မှာပင် နေဝင်သွားကာ ကောင်းကင်ယံမှာ ရဲရဲနီသော အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် လွှဲလိုက်ပြန်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်တရာ ချောမွေ့နေသည်။

ဓားမြှောင်မှာ လေထုကို စူးရှသော အသံဖြင့် ခွဲထွက်သွားပြီး ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော နဂါးတစ်ကောင်အလား အနှိုင်းမဲ့ အရှိန်အဝါနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်.....

“ဒိုင်း.....”

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ မြစ်ရေမှာ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားပြီး အောက်ခြေမမြင်ရသော ချောက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လှိုင်းထန်နေသော မြစ်ရေမှာ ချောက်ကြီး၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ဟိန်းဟောက်နေသော်လည်း ၎င်းကို တစ်လက်မမျှ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

မုန့်ဝမ်သည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လျက်၊ ညာလက်မှ ဓားမြှောင်ကို အားပြုကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင်မူ ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမ လုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်.....။

“မဆိုးဘူး” သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ချီယွမ်ရှောင် ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ရဲ့ အခြေခံကို ကျွမ်းကျင်သွားရင် နောက်ပိုင်း နည်းစနစ်တွေကို သင်ယူရတာ ပိုမြန်လာလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပါရမီပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့.....”

မုန့်ဝမ်သည် ချီယွမ်ရှောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး “လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို ချီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မင်း စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အထိ ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်နေပါ.....”

ချီယွမ်ရှောင်၏ စကားမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသည်။

မုန့်ဝမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဓားမြှောင်ကို ပြန်လည် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ ကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေပြန်သည်။

သူမသည် ဓားကို အကြိမ်ကြိမ် လွှဲလိုက်ပြီး မြစ်ရေ၏ စီးဆင်းမှုကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်တောက်ကာ ရေထုကို ခွဲထွက်သွားသည့် ဓားသွား၏ ထက်မြက်မှုကို ခံစားနေသည်။

ညရောက်၍ ကြယ်များ လင်းလက်လာချိန်မှသာ ချီယွမ်ရှောင်က လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်နားရန် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောက်အထိ လေ့ကျင့်တာ လုံလောက်ပြီ။ နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ ကို သုံးပြီး ကန်ရေပြင်ကို ဖြတ်တောက်ရမယ်.....”

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရေကန်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြရာ ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်မှာ မှန်တစ်ချပ်အလား ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်စင်များကို ထင်ဟပ်နေသည်။

မုန့်ဝမ် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး ကျယ်ပြောသော ကန်ရေပြင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရေကန်များမှာ မြစ်များထက် ပိုမိုကျယ်ပြောသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဖြတ်တောက်ရန်မှာ အင်အားသာမက ထိုအင်အားကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်မှုပါ လိုအပ်သည်...

“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား.....”

တိတ်ဆိတ်နေသော ညကောင်းကင်ယံတွင် ချီယွမ်ရှောင်၏ အသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မုန့်ဝမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရေပြင်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်ရာ ကန်ရေပြင်မှ တိုက်ခတ်လာသော အေးမြသည့် လေညင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ နည်းလမ်း၏ အနှစ်သာရကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်နေသည်။

ထို့နောက် သူမ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းလက်သွားသည်။

လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်မှာ ညကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် ကြယ်တံခွန်တစ်စင်းအလား တောက်ပသော အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်သော အရှိန်အဝါနှင့်အတူ ကန်ရေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။

နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ကန်ရေပြင်မှာ ကြီးမားသော ကျောက်‌ေတာင် ြကီးတစ်ခုလုံးကို နှစ်ခြမ်းခွဲလိုက်သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ကွဲအက်သွားတော့သည်။

ပြတ်တောက်သွားသော ရေပြင်မှာ ဖန်သားပြင်အလား ချောမွေ့နေပြီး လရောင်ကို ထင်ဟပ်ကာ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းများဖြင့် လင်းလက်နေသည်။

ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ ကန်ရေများမှာ သောင်းကျန်းစွာ ထကြွလာပြီး ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများအဖြစ် ဟိန်းဟောက်နေသော်လည်း ဖြတ်တောက်ထားသော တာအိုလမ်းကြောင်းမှာ ပို၍ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။

“မဆိုးဘူး၊ ဒီရေကန်လေးက မင်းအတွက် စိန်ခေါ်မှု မဟုတ်တော့ဘူးထင်တယ်.....”

ချီယွမ်ရှောင်က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ပင်လယ်ကမ်းခြေကို သွားကြရအောင်.....”

သူတို့နှစ်ဦး ပင်လယ်ကမ်းခြေသို့ ရောက်လာကြရာ ပင်လယ်လေများမှာ ဟိန်းဟောက်နေပြီး လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ ကမ်းခြေကို နားကွဲမတတ် အသံများဖြင့် ရိုက်ခတ်နေကြသည်။

ချီယွမ်ရှောင်က ဝေးလံသော ပင်လယ်ပြင်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ ကို သုံးပြီး ပင်လယ်ကြီးကို တားဆီးကာ စီးဆင်းမှုကို ရပ်တန့်လိုက်စမ်း.....”

မုန့်ဝမ် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ ခွန်အားနှင့် ဆန္ဒအားလုံးကို ဓားသွားဖျားဆီသို့ စုစည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဓားကို ရုတ်တရက် လွှဲလိုက်ရာ ဓားမြှောင်မှာ စူးရှသော အသံဖြင့် လေထုကို ခွဲထွက်သွားပြီး အနှိုင်းမဲ့ အရှိန်အဝါနှင့်အတူ ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ပင်လယ်ပြင်တွင် ကြီးမားသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ပြန့်ကားသွားသည်။

ပင်လယ်ရေများမှာ သောင်းကျန်းစွာ လွင့်စင်သွားပြီး လှိုင်းလုံးကြီးများအဖြစ် ဟိန်းဟောက်နေသည်။

သို့သော် ဤအဆင့်မှာ ပင်လယ်၏ စီးဆင်းမှုကို အမှန်တကယ် ဖြတ်တောက်နိုင်ရန် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

မုန့်ဝမ်သည် ဓားကို အကြိမ်ကြိမ် လွှဲလိုက်ပြီး သူမ၏ နားလည်မှုများကို အမြဲတမ်း ပြန်လည်ဆင်ခြင်ကာ ပြင်ဆင်နေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ နိမ့်လွန်းနေသဖြင့် ထုတ်ဖော်နိုင်သော ခွန်အားမှာ ကန့်သတ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့မဟုတ် ပင်လယ်ကြီးမှာ ကျယ်ပြောလွန်းနေသဖြင့် ဒုတိယနည်းစနစ်ဖြစ်သော ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ ဖြင့် ပင်လယ်၏ စီးဆင်းမှုကို မရပ်တန့်နိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ မအောင်မြင်သော ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခုအပြီး၌ မုန့်ဝမ်သည် ဓားဆွဲခြင်းကို ရပ်နားလိုက်သည်။

သူမသည် ထိုနေရာတွင်ပင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားနေသည်။

သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ယံ၌ အရုဏ်ဦး အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တိမ်တိုက်များအောက်မှ လိမ္မော်ဝါရောင် အလင်းတန်းများမှာ မြေပြင်ကို လင်းထိန်စေသည်။

ငါးလေးများမှာ ရေပြင်မှ သွက်လက်စွာ ခုန်ထွက်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ ငါးကြေးခွံများမှာ အရုဏ်အလင်းအောက်တွင် အရောင်အမျိုးမျိုးဖြင့် လင်းလက်နေကြသည်။

မုန့်ဝမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။

သူမ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ပြတ်သားစွာ ခုတ်ချလိုက်သည်.....

ဒုတိယနည်းစနစ်၊ ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’.....

နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသော ပင်လယ်ရေများ ပြန်လည်မပေါင်းစည်းနိုင်ခင်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် ဓားကို ထပ်မံ လွှဲယမ်းကာ အကြိမ်ကြိမ် ဆက်တိုက် ခုတ်ချလိုက်သည်။

ပြတ်စမ်း၊ ပြတ်စမ်း၊ ပြတ်စမ်း၊ ပြတ်စမ်း၊ ပြတ်စမ်း.....

ခုနစ်ချက် ဆက်တိုက် ခုတ်ချပြီးနောက် မုန့်ဝမ်၏ သွေးများမှာ လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားပြီး သူမ၏ အောက်ဘက် ပင်လယ်ပြင်အလယ်တွင် ဖြူဖွေးသော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အစပိုင်းတွင် ထိုဖြူဖွေးသော မျဉ်းကြောင်း၌ သေးငယ်သော အက်ကြောင်းလေးသာ ရှိသော်လည်း၊

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုမျဉ်းကြောင်းမှာ ပို၍ ရှည်လျားကာ ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို နှစ်ခြမ်း ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

“တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ”

သိုင်းပညာပါရမီရှင်ဖြစ်သော ချီယွမ်ရှောင်ပင်လျှင် မုန့်ဝမ်၏ တိုးတက်မှုကို ကြည့်ပြီး မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မုန့်ဝမ် ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ ကို စတင်လေ့ကျင့်ခဲ့သည်မှာ သုံးရက်သာ ရှိသေးသည်။

မုန့်ဝမ်၏ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ ထိုစဉ်က သူ၏ အရှိန်နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“စီနီယာအစ်ကို၏ လမ်းညွှန်မှုကြောင့်ပါ”

ချီယွမ်ရှောင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ရဲ့ ဒုတိယနည်းစနစ်ဖြစ်တဲ့ ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ ကို အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်သွားပြီ။ အခု တတိယနည်းစနစ်ကို စတင် လေ့ကျင့်နိုင်ပြီ.....”

“ပထမဆုံး နည်းစနစ်သုံးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီဆိုရင်၊ နောက်တစ်ခါ နည်းပြ ချင်းယီနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ တိုက်ကွက်တော်တော်များများကို မင်း တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်.....”

‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ၏ တတိယနည်းစနစ်ကို ‘ကောင်းကင်ဖြိုခြင်း’ (တတိယနည်းစနစ်) ဟု ခေါ်ပေသည်။

နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် ဓားကို တစ်ချက်တည်း ထိုးတင်လိုက်ရုံဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကာ ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် ဆွဲဖြဲနိုင်စွမ်း ရှိပြီး၊ မိုးကြိုးနှင့် မီးလျှံများကို ထွက်ပေါ်စေကာ သဘာဝဖြစ်စဉ်များကိုပင် ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်။

ချီယွမ်ရှောင်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် မုန့်ဝမ်သည် အဆင့်နိမ့်သော ‘ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာငယ်’ တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှားပါးသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်အထိသာ အများဆုံး ကျင့်ကြံနိုင်သည်။

ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးများမှာလည်း အားနည်းသဖြင့် သဘာဝဖြစ်စဉ်များကို ပြောင်းလဲစေနိုင်သော ဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်ရန် အကောင်းဆုံး နေရာဖြစ်နေသည်။

ချီယွမ်ရှောင်တွင် အခြား အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ လေ့ကျင့်ဖော်အဖြစ် အမြဲတမ်း မနေပေးနိုင်ပေ။

သူမကို လမ်းညွှန်ချက် အချို့ ပေးပြီးနောက် သူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းနေသော သွေးများကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် မတူဘဲ သွေးစွမ်းအား မှာ ပြင်းထန်ပြီး ရန်လိုသော သဘောရှိရာ ၎င်းသည် ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ၏ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်လိုသော သဘာဝနှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ အလွန် လိုက်ဖက်နေသည်။

သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် မျက်ဝန်းထဲ၌ အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းလက်သွားပြီး ဓားမြှောင်ကို ရုတ်တရက် လွှဲလိုက်သည်။

“ရွှီး..........”

စူးရှသော အသံနှင့်အတူ အနီရဲရဲ ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်တည့် ထိုးတက်သွားသည်။