အခန်း (၂၈၉-၂၉၀)

အခန်း (၂၈၉) ဓားသိုင်းသုံးကွက်

ဓားအရှိန်အဝါဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ဟင်းလင်းပြင်သည် သိသိသာသာ လိမ်ရှုံ့သွားပြီး မြင်သာသော အက်ကြောင်းများ ထင်ကျန်ရစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ယံကိုမူ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ မခွဲနိုင်သေးပေ။

မုန့်ဝမ်သည် ဟင်းလင်းပြင်ရှိ အားနည်းချက်များကို အာရုံစိုက်ရှာဖွေရင်း သူမ၏ ဓားကို ဝေ့ယမ်းကာ ထပ်ခါတလဲလဲ စမ်းသပ်နေခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံမှု အကြိမ်ရေ များလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်ဟု ခံစားလာရသည်။

နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ ဓားမြှောင်သည် ကောင်းကင်ယံကို ပိုင်းဖြတ်သွားပြီး နက်မှောင်သော ဓားအရှိန်အဝါသည် ရိုင်းစိုင်းသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။

“ခရက်...”

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင်တွင် သေးငယ်သော အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ထိုအရာက မုန့်ဝမ်၏ နှလုံးသားကို များစွာ ဝမ်းမြောက်စေခဲ့သည်။

သူမ ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် သူမ၏ ရှိသမျှ အခြေခံစွမ်းအင် အားလုံးကို ဓားမြှောင်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကာ နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်မံ ပိုင်းလိုက်သည်။

“ဝုန်း .......”

ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားကာ ပို၍ ထင်ရှားစွာ ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။

မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော အခြေခံစွမ်းအင်များသည် အက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဟင်းလင်းပြင် အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည့် မိုးကြိုးနှင့် မြေအောက်ချော်ရည်မီးများမှာ ပေါ်မလာသေးပေ။

မုန့်ဝမ်သည် စိတ်မပျက်ဘဲ ဤအရာသည် တစ်လှမ်းချင်း သွားရမည့် လုပ်ငန်းစဉ်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနားလည်ထားသည်။

ကောင်းကင်မိုးကြိုးနှင့် မြေအောက်မီးတို့တွင် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လည်ပတ်မှု ပုံစံများနှင့် လမ်းကြောင်းများ ရှိကြောင်း စီနီယာအစ်ကို ချီ ပြောဖူးသည်။

သူမအနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို ရှာတွေ့ရန်သာ လိုအပ်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် ကောင်းကင်ယံကို ဆန်တက်ကာ သူမ၏ ဓားကို အဆက်မပြတ် ဝေ့ယမ်းပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို တစ်စကာစကာ လုပ်နေခဲ့ရာ ကောင်းကင်ယံမှာ ဇကာပေါက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုနေရာမှ သေးငယ်သော လျှပ်စစ်စီးကြောင်းလေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ ကောင်းကင်မိုးကြိုးပင် ဖြစ်သည်။

ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤအရာက သူမ၏ ဦးတည်ချက် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီးနောက် ဓားကို ထပ်မံ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်... တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမသည် ကောင်းကင်မိုးကြိုး၏ လည်ပတ်မှုပုံစံများနှင့် လမ်းကြောင်းများကို စတင် သိမြင်လာပြီး သူမ၏ ဓားဝေ့ယမ်းချက် တိုင်းသည် ကောင်းကင်မိုးကြိုး အမျှင်တန်းလေးများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ကောင်းကင်မိုးကြိုး တည်ရှိနေသည့် ကြာချိန်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ရှည်လျားလာခဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် အပြာရောင် မြေအောက်မီးများသည်လည်း ကောင်းကင်မိုးကြိုး၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် မြေကြီးအောက်ခြေမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျယ်လောင်သော “ဝုန်း .......” ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းသည် ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်သွားသည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော အပြာနုရောင် မီးလျှံများနှင့် ငွေရောင်လျှပ်စီးတန်းများသည် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ အက်ကြောင်းအတွင်းမှ ပွင့်ထွက်လာသည်။

ကောင်းကင်ယံ၏ အရောင်သည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မှောင်မည်းသော တိမ်တိုက်များ လိပ်တက်လာကာ မိုးခြိမ်းသံများနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခွင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဤစွမ်းအားကြီးမားသော အင်အားကို မခံနိုင်တော့သည့်အလား မြေကြီးမှာလည်း တုန်ခါနေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် သူမရှေ့ရှိ ကမ္ဘာပျက်မတတ် စွမ်းအားကြီးလှသော ကောင်းကင်မိုးကြိုးနှင့် မြေအောက်မီးများကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ထောင့်တွင် ပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ထျန်းချန် ဓားသိုင်းရဲ့ တတိယမြောက် လှုပ်ရှားမှု ‘မိုးကောင်းကင်ကို ဆွဲဖြဲခြင်း’ ကို နောက်ဆုံးတော့ တတ်မြောက်သွားပြီ”

သူမ၏ အထက်တွင် ပြိုကျနေသော ကောင်းကင်နှင့် ရောယှက်နေသော ကောင်းကင်မိုးကြိုး၊ မြေအောက်မီးများ ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း မုန့်ဝမ်သည် တင်ပျဥ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ထျန်းချန် ဓားသိုင်း၏ ပထမ လှုပ်ရှားမှု သုံးကွက်၏ အနှစ်သာရကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်နေသည်။

‘တောင်ဖြိုခြင်း’ မှာ ဒေါင်လိုက်ပိုင်းချခြင်း ဖြစ်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်ကြီး ပြိုကျသကဲ့သို့ လေးလံကာ အားပါပြီး “ခွန်အား” ကို အဓိကထားသည်။

‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ မှာ အလျားလိုက် ဖြတ်တောက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး စီးဆင်းနေသော မြစ်ရေကို ဖြတ်တောက်သကဲ့သို့ မရပ်တန့်နိုင်သော “အရှိန်အဝါ” ကို အဓိကထားသည်။

‘မိုးကောင်းကင်ကို ဆွဲဖြဲခြင်း’ မှာ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုံကိုးဆင့်မှ ကြယ်ကြွေကျလာသကဲ့သို့ လျင်မြန်ထက်မြက်ကာ “အမြန်နှုန်း” ကို အဓိကထားပေသည်။

ဤဓားသိုင်း သုံးကွက်မှာ ကွဲပြားသော်လည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု နက်နဲစွာ ဆက်စပ်နေမှုများ ရှိသည်။

ဓားသိုင်းသုံးကွက်၏ လမ်းကြောင်းများသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရောယှက်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစည်းသွားသည်။

မုန့်ဝမ်သည် အသိဉာဏ်အလင်း တစ်ခုကို ရရှိလိုက်ပုံရသည်။

ခွန်အား၊ အရှိန်အဝါ နှင့် အမြန်နှုန်းတို့မှာ သီးခြားစီ တည်ရှိနေသည့် အရာများ မဟုတ်ပေ။

‘တောင်ဖြိုခြင်း’ ၏ ခွန်အားသည် ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ ၏ အရှိန်အဝါအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ ၏ အရှိန်အဝါသည် ‘မိုးကောင်းကင်ကို ဆွဲဖြဲခြင်း’ ၏ အမြန်နှုန်းအဖြစ်သို့ ထပ်မံ ပြောင်းလဲတိုးတက်သွားနိုင်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် ရုတ်တရက် အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သိမြင်နားလည်မှုများဖြင့် တောက်ပလာသည်။

သူမသည် ထိုနေရာမှ ထလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာငယ် မှ ထွက်ခွာကာ သိုင်းစင်မြင့် သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ကျယ်ဝန်း၍ ညီညာသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် သူမသည် ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ကာ ထျန်းချန် ဓားသိုင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မုန့်ဝမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် သတ်မှတ်ထားသော အကွက်များထဲတွင် ချုပ်နှောင်မနေတော့ဘဲ သူမ၏ စိတ်အလိုအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းနေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ တောင်ပြိုသကဲ့သို့ ဒေါင်လိုက်ပိုင်းချလိုက်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ မြစ်ရေကို ဖြတ်သကဲ့သို့ အလျားလိုက် ဖြတ်တောက်ကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကြယ်ကြွေသကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဓားအလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး အခြေခံစွမ်းအင်များ တိုးထွက်လာကာ သိုင်းစင်မြင့်တစ်ခွင် ပြင်းထန်သော လေပြေများ တိုက်ခတ်သွားသည်။

မုန့်ဝမ်၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ ချွေးများ စီးကျနေသော်လည်း သူမသည် သတိမမူမိဘဲ ဓားသိုင်း၏ အနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်မှုတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြောနေပြီး မိမိကိုယ်ကိုပင် မေ့လျော့နေတော့သည်။

ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ ၏ သင်ခန်းစာ သင်ကြားမည့်နေ့တွင် သိုင်းစင်မြင့်မှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေသည်။

အုပ်စုအသီးသီး စုရုံးနေကြပြီး နည်းဗျူဟာများကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် ဆွေးနွေးနေကြသည်။

အခြားသူများစွာမှာလည်း လာမည့် စိန်ခေါ်မှုကို စောင့်မျှော်ရင်း စမ်းသပ်ကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

ရွှီထျန်းမင်သည် မုန့်ဝမ်ထံ အထူးတလည် လျှောက်လာပြီး ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်သည်။

“မုန့်ဝမ်... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။ မကြာသေးခင်က မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ တိုးတက်မှု တစ်ခုခု ရှိလား”

မုန့်ဝမ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ “အနည်းငယ် တိုးတက်ပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ရွှီထျန်းမင်က နှမြောတသဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “နှမြောစရာပဲ၊ ဂျူနီယာညီမလေး မုန့် က ငါတို့အဖွဲ့ထဲ မပါနိုင်ခဲ့ဘူး။

ငါတို့အဖွဲ့မှာ တိုက်ခိုက်ရေး ထူးချွန်တဲ့သူတွေချည်းပဲ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာလည်း ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိကြတယ်။

နည်းပြ ချင်းယီ ရဲ့ လက်အောက်မှာ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ ကြာအောင် ငါတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်လို့ ငါ အရမ်း ယုံကြည်တယ်”

သူသည် ခဏရပ်ကာ မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “ဒါပေမဲ့ ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်၊ အကယ်၍ မင်း စိတ်ပြောင်းသွားရင် အချိန်မရွေး ငါတို့ဆီ လာခဲ့လို့ရတယ်။ ငါတို့ မင်းအတွက် အမြဲတမ်း တံခါး ဖွင့်ထားပါတယ်”

မုန့်ဝမ်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး “စီနီယာအစ်ကို ရွှီ ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ ကျွန်မမှာ အဲဒီလို အစီအစဉ်မရှိသေးပါဘူး”

ထိုစဉ် သိုင်းစင်မြင့်တစ်ခွင် ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာသည် ....... “တပည့်တို့၊ ဒီနေ့ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး အတန်း စတင်ပြီ”

အားလုံးက ထိုအသံရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ခန့်ညားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ သည် သူတို့ထံသို့ လွင့်မျောကာ ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“အားလုံးရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုက မြင့်မားနေပုံပဲ။ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ စလိုက်ကြရအောင်။ ဘယ်အဖွဲ့က ငါ့ကို အရင်ဆုံး စိန်ခေါ်ချင်လဲ”

သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် လူတစ်စုသည် ထင်ရှားသော အရှိန်အဝါ များဖြင့် လျှောက်ထွက်လာကြသည်။

၎င်းမှာ လူ ၂၀ မှ ၃၀ ခန့် ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်ပြီး အနက်ရောင် တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံများကို တူညီစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြကာ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ရှိနေသည်။

၎င်းမှာ ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များကို ကြာမြင့်စွာ လေ့ကျင့်ထားသော အဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သိသာလှသည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ သန်မာထွားကြိုင်းသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ ကို လက်အုပ်ချီကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ တပည့် တွေမှာ အရည်အချင်း မရှိကြပေမဲ့ နည်းပြဆီကနေ လမ်းညွှန်မှု ခံယူချင်ပါတယ်”

ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စတင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်ထားသော ထိုအဖွဲ့သည် တိုက်စစ်နှင့် ခံစစ် မျှတသော ထူးခြားသည့် အစီအရင် တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ တည်ဆောက်ကာ တိကျစွာဖြင့် ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်ဆောင်ကြသည်။

သူတို့သည် အပြစ်အနာအဆာမရှိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အချိတ်အဆက် မိလှသဖြင့် ခဏတာအတွင်း ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ နှင့် လေးငါးချီခန့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ သည် တိုက်ခိုက်ရန် အလောတကြီး ရှိပုံမရဘဲ သူတို့၏ အစီအရင် ပြောင်းလဲမှုများကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူတို့၏ အစီအရင် စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ပြသပြီးချိန်မှသာ သူမသည် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူမ၏ ပုံရိပ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မခန့်မှန်းနိုင်အောင် လှုပ်ရှားနေပြီး လူအုပ်ကြားထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး လှုပ်ရှားမှု တိုင်းသည် အစီအရင်၏ အားနည်းချက်များကို တိကျစွာ ထိမှန်သည်။

လှုပ်ရှားမှု နှစ်ခုအတွင်းမှာပင် သူမသည် ထိုအဖွဲ့၏ အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး”

ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာသည် သိသိသာသာ ပျက်သွားပြီး သူ၏ အပေါင်းအဖော်များကို အစီအရင် ပြောင်းရန် အလျင်အမြန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ ၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်လှသဖြင့် သူတို့ အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ သည် လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များသည် ဒီရေကဲ့သို့ လူတိုင်းဆီသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

“ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း…”

နက်ရှိုင်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုအဖွဲ့သည် သဲအိမ်လေး ပြိုသကဲ့သို့ အရပ်ရပ်သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျသွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့ကာ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစအချို့ ထွက်ကျလာသည်။

“တခြား ဘယ်အဖွဲ့က စိန်ခေါ်ချင်သေးလဲ”

ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ သည် သူမ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်နေသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ဂဏန်းကျော် ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လာသည်။

သူတို့သည် တိကျစွာ ဇာတ်တိုက်ထားပုံရသည်။ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှုပ်ထွေးသော အစီအရင် တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းများမှာ အပြင်ဘက်သို့ ရိုက်ခတ်လာပြီး အစီအရင် အတွင်းတွင် ရွှေရောင် မှော်စာလုံး များ လင်းလက်နေသည်ကို မသဲမကွဲ မြင်နေရသည်။

ယခင်အဖွဲ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သန်မာသော ဖိအားတစ်ခုမှာ တစ်ကွင်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သို့သော်လည်း ဤစွမ်းအားကြီးပုံရသော အစီအရင်မှာ ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ ပုံရိပ်သည် လေပြေညင်းလေးကဲ့သို့ လင်းလက်သွားပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် သူမသည် အစီအရင်၏ အချက်အချာကျသော နေရာတွင် ပေါ်လာသည်။

အခန်း (၂၉၀) ချင်းယီနှင့် တစ်ကျော့ပြန် တိုက်ပွဲ

အားလုံးမှာ မျက်စိများ ဝေဝါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တောင်ကျရေတံခွန်ကဲ့သို့ ခုခံ၍မရနိုင်သော ကြီးမားလှသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ သွန်းလောင်းကျဆင်းလာသည်။

ထိုစွမ်းအားကြောင့် အစီအရင် မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားပြီး ရွှေရောင်မှော်စာလုံး များမှာလည်း ချက်ချင်း မှိန်ဖျော့သွားတော့သည်။

ဆယ်ဂဏန်းကျော်သော ကျင့်ကြံသူ များမှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်များကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး စင်မြင့်အပြင်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျသွားကြရာ ညည်းတွားသံများမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက်တွင် အဖွဲ့အမျိုးမျိုး တတ်ရောက်လာကြပြန်သည်။

ဓားကျင့်ကြံသူအဖွဲ့သည် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်သော်လည်း ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ မှာ လက်ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့်ပင် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားကြသည်။

ဂါထာကျင့်ကြံသူ အဖွဲ့၏ နည်းဗျူဟာ များမှာ ထူးချွန်သုံးပါးစီးဆင်းမှုနှင့်အတူ ဝေဝေဆာဆာ ရှိလှသော်လည်း နည်းပြချင်းယီ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် ပူဖောင်းများကဲ့သို့ ကွဲကြေသွားရသည်။

ကိုယ်ခန္ဓာကျင့်ကြံသူ အဖွဲ့၏ အရှိန်အဝါ မှာ သက်တံကဲ့သို့ တောက်ပပြီး သူတို့၏ လက်သီးနှင့် ခြေ‌‌ေထာက်များမှာ လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း နည်းပြချင်းယီ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများရှေ့တွင် ကလေးကစားသကဲ့သို့ အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်နေကြသည်။

တစ်ဖွဲ့ပြီးတစ်ဖွဲ့ ရှုံးနိမ့်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွှီထျန်းမင်သည် သူ၏ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

သူ့နောက်မှ လူသုံးဦးမှာလည်း ပါရမီထူးချွန်သူများထဲမှ ပါရမီအလွန်ပါသူများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ ထူးခြားသော ခွန်အားများ ရှိကြသည်။

ပရိသတ်အားလုံး၏ အကြည့်မှာ သူတို့ထံသို့ စုပုံသွားပြီး အားလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မီးတောက်များ ပြန်လည် တောက်ပလာသည်။

“နည်းပြ ချင်းယီ... ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းညွှန်ပေးပါဦး”

ရွှီထျန်းမင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာလည်း အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသည်။

သူတို့လေးဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ဓားအရှိန်အဝါ များမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ဖြတ်သန်းနေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် ကြယ်တံခွန် လေးစင်းကဲ့သို့ ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ ထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်။

နည်းပြ ချင်းယီမှာ အလောတကြီး မရှိဘဲ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ကို ခပ်ဖွဖွ မြှောက်လိုက်ရာ မမြင်ရသော အားတစ်ခုက ထိုလေးဦးကို ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။

လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်အကြာတွင် တစ်ဦးမှာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ စင်မြင့်အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။

ကျန်ရှိသော သုံးဦးမှာ တိုက်စစ်ကို မြှင့်တင်လိုက်သော်လည်း နည်းပြ ချင်းယီ၏ ခံစစ်ကို မဖောက်နိုင်သေးပေ။

လှုပ်ရှားမှု ၁၀ ခု မပြည့်မီမှာပင် သူတို့အားလုံး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှုံးနိမ့်သွားကြသည်။

ရွှီထျန်းမင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူတို့နှင့် နည်းပြ ချင်းယီကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ကူး၍မရနိုင်သော ချောက်ကမ္ဘာကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ဝန်ခံခဲ့ရသည်။

နည်းပြ ချင်းယီသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် သူမ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ကာ တစ်ကွင်းလုံးကို ဝေ့ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ထပ် ဘယ်သူရှိသေးလဲ”

နည်းပြ ချင်းယီ၏ စကားအဆုံးတွင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ သင်္ချိုင်းကုန်းကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အားလုံးမှာ သူမ၏ စွမ်းအားကြီးမားမှုကို ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည့် တပည့်များမှာလည်း နှင်းရိုက်ခံရသော ခရမ်းသီးများကဲ့သို့ အရှိန်အဝါ များ ထိုးကျသွားကြသည်။

ရွှီထျန်းမင် ဦးဆောင်သည့် အဖွဲ့ပင် ဤမျှ ဆိုးဆိုးရွားရွား ရှုံးနိမ့်ခဲ့လျှင် သူတို့ကဲ့သို့ သာမန်တပည့်များက ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ဖော်ပြ၍မရသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ထိုစဉ် လူအုပ်ကြားမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာသည်။

၎င်းမှာ မုန့်ဝမ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် တစ်ဦးတည်း လျှောက်လာပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မှိုင်းညို့နေသော အခြေအနေနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

နည်းပြ ချင်းယီသည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။

“မုန့်ဝမ်... မင်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေရော ဘယ်မှာလဲ”

မုန့်ဝမ်က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ရိုရိုသေသေဖြင့်ပင် “နည်းပြကို တင်ပြရရင်... ကျွန်မက တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ရတာကိုပဲ ကျင့်သားရနေလို့ပါ” ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။

နည်းပြ ချင်းယီ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ကျေနပ်သည့် အပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်၊ မင်းမှာ သတ္တိရှိတာပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် မင်း ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်လာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြစမ်းပါဦး”

နည်းပြ ချင်းယီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် မမြင်ရသော ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုမှာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ ခါးမှ ဓားမြှောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးစွမ်းအား များမှာ ဒီရေကဲ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး ဓားမြှောင်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် မုန့်ဝမ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖမ်းရခက်လှပြီး ဓားမြှောင်မှာ လေကိုပိုင်းဖြတ်ကာ စူးရှသော အသံနှင့်အတူ နည်းပြ ချင်းယီထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်။

ဆန်းပြားသော လှုပ်ရှားမှုများ၊ ကြွားဝါသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ မပါဝင်ဘဲ စစ်မှန်သော ဓားဆန္ဒ နှင့် ခွန်အားများသာ ပါဝင်သည်။

၎င်းမှာ ထျန်းချန် ဓားသိုင်း၏ တတိယမြောက် လှုပ်ရှားမှုဖြစ်သော ‘မိုးကောင်းကင်ကို ဆွဲဖြဲခြင်း’ဖြစ်သည်။

ဓားသွား ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် လေထုမှာ ပြိုကွဲသွားပုံရပြီး မိုးခြိမ်းသံသဲ့သဲ့ကိုလည်း ကြားနေရသည်။

နည်းပြ ချင်းယီ၏ ပုံရိပ်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဓားသွားကို လွယ်ကူစွာ ရှောင်တိမ်းကာ တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်နွှဲလိုက်သည်။

သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရောယှက်နေပြီး ဓားအလင်းတန်းများ လင်းလက်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထိပ်တိုက်တွေ့မှုကြောင့် ဟိန်းဟောက်သံများ ပွင့်ထွက်လာသည်။

မုန့်ဝမ်သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ သူမ၏ ဓားသိုင်းမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းတွင် ပြိုင်ဘက်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ခွဲပစ်တော့မည့်အလား ပြင်းထန်သော ခွန်အားများ ပါဝင်နေသည်။

သို့သော်လည်း နည်းပြ ချင်းယီ၏ ခွန်အားမှာ သူမထက် များစွာ သာလွန်လှပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ယှဉ်ပြိုင်၍မရသော စွမ်းအားများ ပါဝင်သည်။

မုန့်ဝမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို နည်းပြ ချင်းယီက လွယ်ကူစွာပင် ချေဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် မုန့်ဝမ်မှာ နောက်သို့ပင် ဆုတ်ပေးလိုက်ရသည်။

အကွက် ၂၀ ကျော်အကြာတွင် မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သေးငယ်သော ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိနေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း အနည်းငယ် မမှန်တော့ပေ။

နည်းပြ ချင်းယီသည် အဆုံးထိ တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ နူးညံ့သော လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်ဖြင့်သာ မုန့်ဝမ်ကို နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။

လှုပ်ရှားမှု ၁၀ ခုကျော်ကို ကြံ့ကြံ့ခံပြီးနောက်တွင် မုန့်ဝမ်သည် နောက်ဆုံး၌ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။

“မင်း တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ ထျန်းချန် ဓားသိုင်းရဲ့ ပထမဆုံး လှုပ်ရှားမှု သုံးကွက်ကို ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ တတ်မြောက်နိုင်တာဟာ ထူးခြားတဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှု စွမ်းရည် ရှိလို့ပဲ”

နည်းပြ ချင်းယီသည် သူမ၏ ဓားရှည်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ချီးကျူးသည့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်ရင်း လက်အုပ်ချီကာ “နည်းပြက ချီးမြှောက်လွန်းပါတယ်၊ ဒါက စီနီယာအစ်ကို ချီယွမ်ရှောင်ဆီက လမ်းညွှန်မှု ရခဲ့လို့ အနည်းငယ် တိုးတက်လာတာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ချီယွမ်ရှောင်လား... မဆိုးပါဘူး၊ သူကလည်း အလားအလာရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ”

နည်းပြ ချင်းယီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ သစ်သားပြား တစ်ခုနှင့် ဆေးလုံး ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ မုန့်ဝမ်အား ပေးလိုက်သည်။

“ဒီသစ်သားပြားကို ယူပြီး စာကြည့်ဆောင် ကို သွားပါ။ အဲဒီက ကိုးထပ်မြောက်မှာ ထျန်းချန် ဓားသိုင်းရဲ့ စတုတ္ထကွက်ကနေ ဆဋ္ဌမကွက်အထိကို သွားဖတ်လို့ရတယ်။ ဒီဆေးလုံး ပုလင်းကတော့ မင်း ဓားသိုင်း လေ့ကျင့်ရာမှာ သုံးဖို့အတွက် ငါပေးတဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ”

မုန့်ဝမ်သည် သစ်သားပြားနှင့် ဆေးလုံးများကို ယူလိုက်ပြီး “နည်းပြကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်” ဟု ထပ်မံ ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

နည်းပြ ချင်းယီက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးကာ လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်ရင်း “ဒီနေ့ အတန်းကို ဒီမှာပဲ ရပ်နားမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အတန်းပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် စာကြည့်ဆောင် သို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့သည်။

ကောင်တာသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် နည်းပြ ချင်းယီ ပေးလိုက်သော သစ်သားပြားကို စီမံခန့်ခွဲသူ စီနီယာအစ်မ ထံ ပေးလိုက်သည်။

စီနီယာအစ်မသည် သစ်သားပြားကို ယူပြီး သေချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ သွားတော့... ဒါပေမဲ့ မြန်မြန်လုပ်နော်”

မုန့်ဝမ်သည် ရစ်ပတ်နေသော လှေကားများအတိုင်း တက်လာပြီး စာကြည့်ဆောင်၏ ကိုးထပ်မြောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤနေရာတွင် ထိပ်တန်း ကျင့်စဉ်များကိုသာ သိမ်းဆည်းထားပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ တန်ဖိုးဖြတ်၍မရနိုင်ပေ။

မုန့်ဝမ်သည် ထျန်းချန် ဓားသိုင်း ပါဝင်သော ကျောက်စိမ်းပြားကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူမသည် ၎င်းကို သေချာစွာ ထုတ်ယူပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ကို ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ထျန်းချန် ဓားသိုင်း၏ စတုတ္ထမြောက် လှုပ်ရှားမှုကို ‘ကြယ်ကြွေခြင်း’ ဟု ခေါ်သည်။

ဓားတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ၎င်း၏ အလင်းတန်းမှာ ကြယ်များကဲ့သို့ လင်းလက်လာပြီး ကြယ်များကို ကြေမွစေနိုင်ကာ ဥက္ကာခဲများကို ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး ညကောင်းကင်ယံကို မှိန်ဖျော့သွားစေနိုင်သည်။

ပဉ္စမမြောက် လှုပ်ရှားမှုကိုမူ ‘တောင်ကွဲခြင်း’ ဟု ခေါ်သည်။

ဓားတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် တောင်များကို အမြစ်မှ နုတ်ပစ်နိုင်သော စွမ်းအားရှိပြီး မြင့်မားသော တောင်ထိပ်များကို ဖြိုချကာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲစေနိုင်ပြီး မြေကြီးကို တုန်ခါစေနိုင်သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက် လှုပ်ရှားမှုကိုမူ ‘သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်’ ဟု ခေါ်သည်။

ဓားတစ်ချက် ရိုက်ခတ်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်း၏ အလင်းတန်းမှာ သေမင်း၏ တံစဉ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဇီဝအသက်စွမ်းအားများကို ဖြတ်တောက်ကာ အသက်များကို ယူဆောင်နိုင်ပြီး အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းသွားစေနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ဤဓားသိုင်းမှာ မပြည့်စုံသေးဘဲ သတ္တမမြောက် လှုပ်ရှားမှု ကျန်ရှိနေသေးသည်။

မုန့်ဝမ်တွင် နောင်တရနေရန် အချိန်မရှိပေ။

ဓားသိုင်း လှုပ်ရှားမှုများ၏ အနှစ်သာရကို မှတ်သားပြီးနောက် သူမသည် မိုးစက်နားဆောင်မှ ထွက်လာကာ လေ့ကျင့်ရန် သင့်တော်သော အခြား ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာငယ် တစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် စတုတ္ထမြောက် လှုပ်ရှားမှု ‘ကြယ်ကြွေခြင်း’ ကို အရင်ဆုံး ကြိုးစားကြည့်သည်။

သူမသည် ဓားရိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် နှိမ့်လိုက်ပြီးနောက် ဓားကို ရုတ်တရက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဓားအလင်းတန်းမှာ ကြယ်များကဲ့သို့ လင်းလက်လာပြီး စူးရှသော အသံနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သို့သော်လည်း ကျောက်စိမ်းပြားထဲတွင် ဖော်ပြထားသော မြင်ကွင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ မှိန်ဖျော့နေပြီး အရှိန်အဝါလုံးဝ မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။

မုန့်ဝမ်သည် စိတ်မပျက်ဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို အဆက်မပြတ် ပြင်ဆင်ပြီး ဓားဆန္ဒ ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားကြည့်သည်။

တစ်လတာ အချိန်သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ သင်ကြားရမည့်နေ့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အဖွဲ့များစွာ ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ရပ်တည်နေခဲ့သည်။

နည်းပြ ချင်းယီသည် စင်မြင့်အလယ်တွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ တည်ငြိမ်စွာ ကျရောက်နေသည်။