အခန်း (၅၅၈)

အမှန်တိုင်း ပြောရလျှင် ဖူကျိုးမြို့ရှိ လီမိသားစု စစ်သည်များ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်သည် မဆိုးလှပေ။ သို့သော် သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ လက်ရွေးစင်အဖြစ်ဆုံး ၊ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် အပြင်းထန်ဆုံး ၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အမြင့်မားဆုံးနှင့် လက်နက်အပြည့်စုံဆုံး ဖြစ်သော ပြိုင်ဘက်ကင်း မြေအောက်မြို့တော် စစ်သည်များနှင့် မီးနတ်ဘုရား စစ်သည်များ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဖူကျိုးမြို့ရှိ တပ်မှူးကြီးနှစ်ဦး သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ခေါင်းဆောင်မဲ့ ဖြစ်နေကြသည်။ ကျန်ရှိသော စစ်သည်များသည်လည်း တုပိုင်၏ ဖျက်ဆီးခြင်းမြှားကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြပြီး ၊ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပျောက်ဆုံးသွားကြသည်။

တိုက်ပွဲဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော အချိန်ကာလသည် နာရီဝက်ပင် မကြာလိုက်ပေ။

တုပိုင်၏ စစ်သည် တစ်သောင်းခွဲသည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ အလုံးအရင်းနှင့် တက်ရောက်လာပြီး ၊ သုံးမိုင်ကျော် ရှည်လျားသော မြို့ရိုးအပိုင်းကို သိမ်းပိုက်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက်တွင် တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်ပွဲကြီး စတင်တော့သည်။

“ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...” တုပိုင်၏ စစ်သည်များသည် ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းပြီး ရူးသွပ်စွာ သတ်ဖြတ်နေကြသည်။

ဖူကျိုးမြို့ရှိ လီမိသားစု စစ်သည်များသည် လုံးဝ ပြိုလဲသွားကြလေ၏။ မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သည်များသည် လက်နက်များကို စွန့်ပစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေကြသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သည်များသည် မြို့ရိုးပေါ်မှ ဆင်းပြေးပြီး ၊ မြို့တံခါးကို ဖွင့်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသည်။.သို့သော် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်မှာ တုပိုင်၏ စစ်သည်များသည် မြို့တံခါးများကို ကြိုတင် စောင့်ကြပ်ပိတ်ဆို့ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမျှ ထွက်မပြေးနိုင်ကြပေ။

“ခွေးမသားတွေ။ မင်းတို့က မြို့တိုက်တဲ့သူတွေလေ။ ဘာလို့ မြို့တံခါးကို ပိတ်ထားရတာလဲ။ ဒါ မြို့စောင့်တပ် လုပ်ရမယ့် အလုပ် မဟုတ်ဘူးလား။”

မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသော လီမိသားစု စစ်သည်များသည် မြို့ရိုးပေါ်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခုန်ချကြသည်။

ဖူကျိုးမြို့ရိုးသည် သိပ်မမြင့်လှသော်လည်း ၊ ပေသုံးဆယ်ခန့် မြင့်မားလေသည်။

သိုင်းပညာရှင် မဟုတ်သူများ ခုန်ချပါက သေလျှင်သေ ၊ မသေလျှင် အရိုးကျိုးသွားကြသည်။ တစ်ယောက် ခုန်ချလာသည်နှင့် ဧရာမ ဝံပုလွေစီး တပ်သားများ ပြေးဝင်လာပြီး ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဤတိုက်ပွဲသည် အနိုင်ယူရုံ သက်သက် မဟုတ်ပေ။ မည်သူ့ကိုမျှ လွတ်ပေးမည် မဟုတ် ၊ ငှက်တစ်ကောင်ပင် အလွတ်မပေးချေ။

“အား... အား... အား...”

ထိုအချိန်၌ မြို့ထဲမှ စာပို့ကျီးကန်း အကောင်ပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် ပျံသန်းထွက်ခွာလာပြီး ၊ တာ့ယန်နေပြည်တော်သို့ ဦးတည် ပျံသန်းသွားကြသည်။

သေချာသည်မှာ ဖူကျိုးမြို့ တိုက်ပွဲအကြောင်း ၊ အထူးသဖြင့် တုပိုင်၏ ဖျက်ဆီးခြင်းမြှားအကြောင်း လီရူဟိုင်ကို သတင်းပို့ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုစာပို့ကျီးကန်းများ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လိုက်သည်နှင့် ၊ ရုတ်တရက် သိန်းငှက်နှင့် လင်းယုန် အကောင်ပေါင်းများစွာသည် အမြင့်မှ ထိုးဆင်းလာကြသည်။ အရှိန်အဟုန် အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။ သူတို့သည် စာပို့ကျီးကန်းများကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက် ရူးသွပ်စွာ ကိုက်ဖြတ်သတ်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဤသိန်းငှက်များသည် စစ်ခုန်းယဲ့ မွေးမြူထားသော ငှက်များ ဖြစ်ပြီး ၊ ပြိုင်ဘက်ကင်း မြေအောက်မြို့တော်မှ လင်းယုန်များ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ကောင်ချင်းစီတိုင်းသည် အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အားကြီးကာ ၊ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြီးမားပြီး ပျံသန်းနှုန်း အလွန် မြန်ဆန်ကြသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ရှိ စာပို့ကျီးကန်းများ အားလုံး သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

တစ်နာရီကျော် ကြာပြီးနောက် တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားလေသည်။ ဖူကျိုးမြို့ရှိ လီမိသားစု စစ်သည် သုံးသောင်းအနက် ထက်ဝက်ခန့် သေဆုံးသွားပြီး ၊ ကျန်ထက်ဝက်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ညီညာစွာ ဒူးထောက်ပြီး လက်နက်ချလိုက်ကြသည်။

မြို့တံခါး ပွင့်သွားပြီး တုပိုင်၏ တပ်မတော် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ တုပိုင်သည် ဧရာမ ဝံပုလွေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

ရုတ်တရက် အိမ်များ၏ ပြတင်းပေါက်များနှင့် တံခါးများ အားလုံး တင်းကျပ်စွာ ပိတ်သွားကြသော်လည်း ၊ ကြည့်ရှုနေသော မျက်လုံးများစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တုပိုင်ကို ကြည့်နေသော အကြည့်များတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရန်လိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤသည်ကား မဆန်းပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖူကျိုးမြို့သည် လီမိသားစု၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ဆယ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တုပိုင်က သူတို့မြို့ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းကြောင့် ရန်သူပင် ဖြစ်လေ၏။

ဖူကျိုးမြို့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးရှေ့ရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးတွင် ဖြစ်သည်။ လီမိသားစု သုံ့ပန်း တစ်သောင်းခွဲသည် ညီညာစွာ ဒူးထောက်နေကြသည်။ ခေါင်းဆောင်မှာ ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ၊ လီရူလုံ၏ သား လီကျင်း ဖြစ်သည်။

“လီရူဟိုင်ဆီ စာရေးလိုက်။ တုပိုင်က စစ်သည်အင်အား အများအပြားနဲ့ ဖူကျိုးမြို့ကို တိုက်ခိုက်နေတယ်။ တိုက်ပွဲက အရမ်း ပြင်းထန်ပြီး နှစ်ဖက်စလုံး အထိအခိုက် အကျအဆုံး များပြားတယ်။ စစ်ကူလွှတ်ပေးပါ လို့ ရေးလိုက်။”

တုပိုင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အဓိကအချက်မှာ ဖျက်ဆီးခြင်းမြှား အကြောင်း လုံးဝ ထည့်မရေးဖို့ပင်။

“ရေးပါ့မယ်။ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ရေးပါ့မယ်။”

လီရူလုံ၏ သားသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် အကူအညီတောင်းခံစာကို ရေးသားလေသည်။ တုပိုင်သည် လီဟုန်၏ သား လီရူကျန့်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းလည်း အကူအညီတောင်းခံစာ ရေးလိုက်။”

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ခေါင်းကို အသည်းအသန် ငြိမ့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ရေးပါ့မယ်။”

ထို့နောက် သူသည်လည်း အကူအညီတောင်းခံစာကို ရေးသားလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တုပိုင်၏ ဖျက်ဆီးခြင်းမြှားအကြောင်း ထည့်သွင်းဖော်ပြခြင်း မရှိဘဲ ၊ တိုက်ပွဲ ပြင်းထန်ကြောင်းနှင့် နှစ်ဖက်စလုံး အထိအခိုက် အကျအဆုံး များပြားကြောင်း ၊ လီရူဟိုင်အနေဖြင့် အမြန်ဆုံး စစ်ကူလွှတ်ပေးရန်သာ ရေးသားထားကြသည်။

တုပိုင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော သုံ့ပန်း တစ်သောင်းခွဲကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သုံ့ပန်းအားလုံး။ လက်နက်တွေ ချထားလိုက်။”

တုပိုင်က ထပ်မံ အမိန့်ပေးသည်။ “သုံ့ပန်းအားလုံး။ သံချပ်ကာတွေ ချွတ်လိုက်။”

လီမိသားစု သုံ့ပန်း တစ်သောင်းခွဲသည် သံချပ်ကာများကို ချွတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ညီညာစွာ ပုံထားလိုက်ကြသည်။

တုပိုင်က ထပ်မံ အမိန့်ပေးသည်။ “သုံ့ပန်းအားလုံး။ ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေ အကုန် ချွတ်လိုက်။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် သုံ့ပန်း တစ်သောင်းကျော် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဤသည်ကား အရှက်ခွဲခြင်း မဟုတ်ပါလော။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မင်းတို့ကို အရှက်ခွဲဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။ စစ်ပွဲက မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်။ ငါ့နောက်ကျောဘက်ကနေ မင်းတို့ ပြန်တိုက်မှာကို စိုးရိမ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ အားလုံးကို မသတ်ရက်ဘူး။ ဒါကြောင့် အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ခိုင်းတာ။ အဝတ်အစား မပါတဲ့သူက အရှက်တရားနဲ့ သိိမ်ငယ်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေမှာမို့လို့ တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် ပြင်းထန်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”

ရုတ်တရက် အရာရှိတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

“မြို့စားမင်းတုပိုင်။ ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချပြီးပြီလေ။ ဘာလို့ ထပ်ပြီး အရှက်ခွဲနေတာလဲ။”

“ရွှီးးး” သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် မြှားတစ်စင်း ပျံသန်းလာပြီး သူ့ခေါင်းကို ဖောက်ထွင်းသွားလေသည်။

“သတ်။” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ငါ သုံးအထိ ရေတွက်မယ်။ အဝတ်အစားတွေ အကုန်ချွတ်ပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်လိုက်။ မဟုတ်ရင် သတ်ပစ်မယ်။”

“သုံး... နှစ်... တစ်။” ရုတ်တရက် သုံ့ပန်း တစ်သောင်းခွဲသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်ကြသည်။ ဂုဏ်သိက္ခာလား။ စစ်မြေပြင်၌ ဂုဏ်သိက္ခာ ဆိုသည်မှာ မရှိပေ။

ခဏအကြာတွင် ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲရှိ သုံ့ပန်း တစ်သောင်းကျော်သည် အဝတ်ဗလာဖြင့် ဒူးထောက်နေကြပြီး ၊ ရင်ထဲတွင် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

တုပိုင်သည် အဝတ်အစားများ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းပြီး သယ်ဆောင်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ငါ့အပေါ် သစ္စာခံချင်တဲ့သူတွေ။ မတ်တပ်ရပ်လိုက်။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ မည်သူမျှ မတ်တပ်ထမရပ်ကြပေ။.တုပိုင်သည် အံ့ဖွယ်ရာ ဖျက်ဆီးခြင်းမြှားကို ထုတ်သုံးခဲ့သော်လည်း ၊ ဤသုံ့ပန်းများ၏ စိတ်ထဲတွင် တုပိုင်၏ မြှားအရေအတွက်သည် အကန့်အသတ် ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မြင်နေကြသည်။ ဘုရင် လီရူဟိုင်ထံတွင် စစ်သည် သိန်းချီရှိပြီး ပြည်နယ်များစွာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ တုပိုင်သည် ယာယီအားဖြင့်သာ အနိုင်ရရှိခြင်း ဖြစ်ပြီး ၊ မကြာမီ သေဆုံးရလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လက်နက်ချရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။ သူတို့သည် လီမိသားစု၏ စစ်သည်များ ဖြစ်ပြီး ၊ လီမိသားစုသည် နောက်ဆုံး အောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာမည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။

သူတို့သည် ရှုံးနိမ့်သူဘက်တွင် မရပ်တည်ချင်ကြပေ။ ထို့အပြင် တုပိုင်သည် သူတို့ကို အဝတ်အစားများ ချွတ်ခိုင်းပြီး အရှက်ခွဲခဲ့သဖြင့် ၊ ပိုမို နာကျည်းမုန်းတီးနေကြသည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “မကြာခင် ငါ အနောက်တောင်ဘက် ဒေသတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ပြီး လီရူဟိုင်ကို ချေမှုန်းပစ်မယ်။ မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းကျရင် မင်းတို့ အားလုံး ငါ့ကို သစ္စာရှိလာရလိမ့်မယ် ၊ မြို့ထဲက ပြည်သူတွေလည်း အတူတူပဲ။ မင်းတို့က လီမိသားစု လက်အောက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေခဲ့ရတယ် ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ အနာဂတ် ပြည်သူတွေ ဖြစ်လာဖို့ ကံပါလာပြီးသားပါ။ လီမိသားစုက ပျက်စီးဖို့ ကံပါပြီးသား။ အခုတော့ မင်းတို့ကို တခြား ဘာမှ မတောင်းဆိုဘူး။ မြို့ထဲက ပြည်သူတွေ ငါတို့ရဲ့ စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုတွေကို ဝင်မရှုပ်ကြဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်။ ငါတို့ မင်းတို့ရဲ့ ရိက္ခာနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မယူဘူး ၊ စစ်ထဲဝင်ဖို့လည်း အတင်းအကျပ် မခိုင်းဘူး။ ဒီကာလအတွင်းမှာ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် မထိပါးကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

ဖူကျိုးမြို့ရှိ ပြည်သူများသည် အိမ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ကြပြီး ၊ နံရံများနှင့် သစ်သားပြားများကြားမှ တုပိုင်၏ စကားကို နားထောင်နေကြသည်။

တုပိုင်က ကျယ်လောင်စွာ ဆက်ပြောသည်။ “ဖူကျိုးမြို့ ပြည်သူတွေကို တောင်းဆိုစရာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ဒီရက်ပိုင်း အိမ်ထဲကနေ အပြင်မထွက်ကြပါနဲ့။ ငါ နေ့တိုင်း မင်းတို့ အိမ်ရှေ့မှာ ရေတစ်ပုံး လာထားပေးမယ်။ ရိက္ခာ ပြတ်လပ်သွားရင် အိမ်ရှေ့မှာ စက်ဝိုင်းပုံ ပါတဲ့ ဆိုင်းဘုတ် ချိတ်ထားလိုက်။ ငါ လူလွှတ်ပြီး စစ်ဆေးပေးမယ်။ တကယ်လို့ ရိက္ခာ မရှိတော့ဘူး ဆိုရင် ငါတို့ ရိက္ခာ ပေးမယ်။”

“ငါတို့ စစ်တပ် မြို့ထဲဝင်လာတဲ့အခါ ဗုံတွေ မောင်းတွေ တီးပြီး ကြိုဆိုဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကို မနှောင့်ယှက်ကြဖို့တော့ မျှော်လင့်တယ်။ ခဏလောက် ဘယ်သူမှ အပြင်မထွက်ကြနဲ့။ လီမိသားစုက ပျက်စီးဖို့ ကံပါပြီးသား ၊ မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ ပြည်သူတွေ ဖြစ်လာဖို့ ကံပါပြီးသား။ ဒီကာလကို အဆင်ပြေပြေ ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

“ထွီ” ရုတ်တရက် တံတွေးထွေးသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူနေအိမ်တစ်ခုထဲမှ လူငယ်တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အသံ မကျယ်သော်လည်း ၊ သိုင်းပညာရှင်များအတွက်မူ အလွန် အလွန်ကျယ်လောင်စွာဖြင့် ရှင်းရှင်းကြားနေရသည်။

တုပိုင် အံ့သြသွားသည်။ သူ တောင်းဆိုသည်မှာ များနေသလော။ ရိက္ခာ မလုဘူး ၊ အမျိုးသမီးတွေကို မဖျက်ဆီးဘူး ၊ ရေ နေ့တိုင်း ပို့ပေးမယ် ၊ ရိက္ခာပြတ်ရင် ပေးမယ် ၊ တောင်းဆိုသည်မှာ တစ်ခုသာ ရှိသည် ၊ ယာယီ အပြင်မထွက်ရန်ဖြစ်၏။ ဤအရာသည် များနေသလော။

အဘယ်ကြောင့် တံတွေးထွေးရသနည်း။ တုပိုင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော လီမိသားစု သုံ့ပန်း တစ်သောင်းခွဲကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ကရော... ငါ့ကို သစ္စာခံချင်တဲ့သူတွေ မတ်တပ်ရပ်လိုက်။ လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ ဖွဲ့ပြီး မြို့လုံခြုံရေးကို ထိန်းသိမ်းခိုင်းမယ် ၊ အထူးသဖြင့် သုံ့ပန်းတွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ပေါ့။ သုံ့ပန်းတွေအတွက် လစာလည်း ပေးမယ်။”

သုံ့ပန်း တစ်သောင်းခွဲသည် မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေပြီး ၊ မြေကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

တုပိုင်သည် မုန်းတီးမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှင်းလင်းသော မုန်းတီးမှု။ မကျေနပ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော မုန်းတီးမှု ၊ ဘုရင် လီရူဟိုင်၏ စစ်တပ် ရောက်လာပြီး မင်းကို သတ်ပစ်မှာကို စောင့်မျှော်နေသော မုန်းတီးမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

တုပိုင် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ။”

ထို့နောက် သူသည် လူနေအိမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီကောင်ကို ဖမ်းခေါ်ခဲ့။”

ရုတ်တရက် တုပိုင်၏ စစ်သည်အချို့ ဝံပုလွေများကဲ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ဦးကို ဆွဲထုတ်လာကြသည်။ သူ၏ မိသားစုဝင်များလည်း အော်ဟစ်ငိုကြွေးလျက် လိုက်ပါလာကြသည်။

“လွှတ်ပေးပါ... သူက တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။” စစ်သည်များက လူငယ်ကို မြေပြင်ပေါ် ဖိချလိုက်သော်လည်း ၊ သူက အံကြိတ်ပြီး ရုန်းကန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တုပိုင်က မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို တံတွေးထွေးတာလဲ။”

လူငယ်က စူးစူးဝါးဝါးဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ “မင်း မာန်တက်မနေနဲ့။ တစ်နေ့ကျရင် ဘုရင်မင်းမြတ် ရောက်လာပြီး မင်းတို့ကို အကုန် သတ်ပစ်လိမ့်မယ်။ ငါ စစ်ထဲဝင်ပြီး မင်းတို့ တာ့နင်ခွေးတွေကို အကုန် သတ်ပစ်မယ်။”

“ရွှပ်” တုပိုင်က ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ လူငယ်၏ ခေါင်း ပြတ်ကျသွားလေသည်။

“သူ့တစ်မိသားစုလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်။” တုပိုင် ပြတ်သားစွာဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...”

ထိုမိသားစုဝင်များ အားလုံး ခေါင်းဖြတ် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ တုပိုင်သည် သုံ့ပန်း တစ်သောင်းကျော်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် မေးမယ်။ ငါ့အပေါ် သစ္စာရှိပြီး လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းချင်တဲ့သူ ၊ မြို့ကို ထိန်းသိမ်းပြီး သုံ့ပန်း တစ်သောင်းကျော်ကို စောင့်ကြပ်ချင်တဲ့သူ ရှိလား။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့တပ်မတော်က အင်အား နည်းလို့ ၊ မင်းတို့ သုံ့ပန်း တစ်သောင်းကျော်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။”

ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲရှိ သုံ့ပန်း တစ်သောင်းကျော်သည် ခေါင်းငုံ့လျက် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောကြပေ။ မြေကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်များတွင် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

“မလုပ်ချင်ဘူးပေါ့။ ပြီးတော့ စိတ်ထဲမှာ မုန်းတီးမှုတွေ ပြည့်နေတယ်ပေါ့။ လီရူဟိုင်ရဲ့ စစ်သည် သိန်းချီ ရောက်လာပြီး ငါ့ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်သတ်မှာကို စောင့်နေတယ်ပေါ့ ၊ ငါ့တပ်မတော်ကို သတ်ပစ်မှာကို စောင့်နေတယ်ပေါ့။”

သုံ့ပန်း တစ်သောင်းကျော်သည် မြေကြီးကို စိုက်ကြည့်လျက် ၊ အေးစက်စွာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ သူတို့ အမှန်တကယ် တွေးနေသည်မှာ ထိုအရာပင် ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဒူးထောက် လက်နက်ချပြီးနောက် ၊ ဝမ်းသာမှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၊ အရှက်တရားနှင့် မုန်းတီးမှုများ ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

တုပိုင်သည် သုံ့ပန်း တစ်သောင်းခွဲကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်မှုတွေ ၊ မုန်းတီးမှုတွေ ပြည့်နေတယ်ပေါ့။ ဒါဆို ဘာလို့ လက်နက်ချတာလဲ။ ငါ မင်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးချင်ပါတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့တပ်မတော်ကိုလည်း ကာကွယ်ဖို့ လိုတယ်။ ငါ လီမိသားစုရဲ့ စစ်တပ်နဲ့ တိုက်ပွဲကြီး ဆင်နွှဲရတော့မယ်။ စစ်သည် သိန်းချီနဲ့ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ တိုက်ရတော့မယ်။ စစ်တိုက်နေတဲ့ အချိန်မှာ မင်းတို့ တစ်သောင်းကျော်က အုံကြွပြီး ငါ့တပ်မတော်ကို နောက်ကျောကနေ ဓားနဲ့ထိုးမှာ စိုးရိမ်တယ်။”

“ဒါကြောင့်... စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ငါ မင်းတို့ အသက်ကို တကယ် ကယ်ချင်ခဲ့တာပါ ၊ ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။” တုပိုင်၏ အသံသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။

ရုတ်တရက် သုံ့ပန်း တစ်သောင်းခွဲ၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာကြသည်။

တုပိုင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “လီမိသားစု သုံ့ပန်း အားလုံးကို... သတ်ပစ်လိုက်။”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဧရာမ ဝံပုလွေကြီးကို စီးကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ရုတ်တရက် နောက်ကျောဘက်မှ ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သုံ့ပန်းများ အားလုံး သည်းထန်စွာ ငိုကြွေးပြီး အသည်းအသန် ဦးခိုက်လိုက်ကြသည်။

“သခင်ကြီးတုပိုင်... ခွင့်လွှတ်ပါ... ခွင့်လွှတ်ပါ။”

“ကျွန်တော်တို့ သစ္စာခံပါ့မယ်။”

“ကျွန်တော်တို့ သခင်ကြီးကို သစ္စာရှိပါ့မယ်... ကျွန်တော်တို့...”

တုပိုင် ဝေးကွာသွားပြီးနောက် နောက်ကျောဘက်တွင် သွေးပင်လယ် ဝေနေပြီဖြစ်သည်။ ပြိုင်ဘက်ကင်း မြေအောက်မြို့တော် တပ်မတော် ၊ မီးနတ်ဘုရား တပ်မတော်တို့သည် သုံ့ပန်းများအား ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ နေဝင်ချိန်တွင် ကမ္ဘာကြီး၏ အရောင်ပြောင်းသွား၏။

ဤသည်ကား စစ်ပွဲပင်ဖြစ်၏။ ရက်စက်သည်။ ကြမ်းကြုတ်သည်။

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၅၅၈ ပြီး။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team