အခန်း (၁၅၇-၁၅၈)

အခန်း ၁၅၇ စစ်မှန်သော ခွန်အားရှေ့မှောက်တွင် အရာအားလုံးက အချည်းနှီးသာ......

ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်၊ လကြည့်မျှော်စင်။

ဝါးပင်ရိပ်များ ယိမ်းထိုးနေပြီး စိမ်းစိုသော ဝါးရွက်ကလေးများမှာ လေပြေထဲတွင် တရှဲရှဲ မြည်နေ၏။

မြူနှင်းများ ဝေဆာနေပြီး လကြည့်မျှော်စင် တစ်ခုလုံးမှာ ဝါးတားတား လရောင်အောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

၎င်းမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပိတ်ပါးစတစ်ခုကို ခြုံလွှမ်းထားသကဲ့သို့ပင်။

လေပြေအေးလေး တစ်ချက်အဝေ့တွင် ဝတ်စုံစများမှာ လွင့်ပျံသွားသည်။

လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျောက်ဆောင်အစွန်းတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လွတ်လပ်စွာ လွင့်ဝဲနေကာ ဆံနွယ်များမှာလည်း ဝဲဖြာနေ၏။

သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းနေသကဲ့သို့ ပန်းရောင်သန်းနေသည်။

လုရွှယ်ချီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်ဖြင့် ဘေးဘီကို ကြည့်နေမိသည်။

မကြာသေးမီက ဂျိချန်းဖန်နှင့် ဤနေရာတွင် နေ့တိုင်း ဆုံတွေ့ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ ရှက်နေမိဆဲပင်။

အကယ်၍များ သူမ၏ ဆရာမဖြစ်သူဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့ သာ သူတို့ နှစ်ယောက် ဤသို့ လုပ်နေသည်ကို တွေ့သွားပါက... ကောင်းကျိုး ဖြစ်လာမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

အမှန်စင်စစ် သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဆရာမက ဂျိချန်းဖန်အပေါ် အမြင်မကြည် ဖြစ်သွားမည်ကိုသာ သူမ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်...။

"ရွှယ်ချီ"

ရင်းနှီးပြီးသား အသံလေးတစ်ခု သူမ၏ နားနားတွင် ကပ်၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အေးစက်လှပသော မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားကာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လကြည့်မျှော်စင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေး တစ်ဦး ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး လက်မောင်းကို အသာအယာ ဆန့်တန်းလိုက်ရာ...

လုရွှယ်ချီသည် မဆိုင်းမတွပင် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ခဏတာမျှ နူးညံ့စွာ ဖက်တွယ်နေကြသည်။ ဂျိချန်းဖန်သည် သူမ၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးကို အသာအယာ ထိန်းကိုင်ကာ နူးညံ့လှသော နှုတ်ခမ်းလေးများကို မဆိုင်းမတွပင် နမ်းရှုံ့လိုက်သည်။

အေးစက်လှပသော မိန်းကလေး၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ နီမြန်းသွား၏။ သူမသည် ရုန်းကန်ခြင်း မပြုဘဲ မျက်လုံးလေးများကို မှိတ်ကာ သူပြုသမျှကို ငြိမ်ခံနေမိသည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ဂျိချန်းဖန်သည် လုရွှယ်ချီကို အသာအယာ ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူမထံမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်ကာ လေပြေကို အံတုလျက် ပြောလိုက်သည် ..... "ရွှယ်ချီ... ငါ မကြာခင်မှာ အပြင်ကို ခဏသွားဖို့ ရှိတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသော် လုရွှယ်ချီ ခေတ္တ တန့်သွားသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း ညင်သာစွာပင် ..... "ဘယ်ကိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ အသံတွင် အေးစက်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသော်လည်း ထိုအထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နူးညံ့မှုများ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် လူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို တုန်ယင်သွားစေနိုင်သည်။

ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လှပသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် ..... "ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်း ဆီကိုပါ"

လုရွှယ်ချီ၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ ကျင့်ပင်အာသည် အံ့ဖွယ်သုံးပါးနတ်သမီး၏ တပည့်ဖြစ်မှန်း သူမ သိထားသည်။

ယခု အံ့ဖွယ်သုံးပါးနတ်သမီး ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ ရုပ်အလောင်းမှာ လျိုပေါ်တောင်တွင် ရှိနေသည်။

တပည့်တစ်ဦး အနေဖြင့်... ကျင့်ပင်အာသည် သူမ၏ ဆရာမကို ဦးချရန်နှင့် အမွှေးတိုင်ထွန်းရန် သွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရသော ကိစ္စပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာသမား၏ ကျေးဇူးတရားမှာ မေ့ပျောက်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ သွားပေါ့" လုရွှယ်ချီက အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

သူမသည် ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲလျောင်းရင်း မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်ကာ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်မောင်းလေးများဖြင့် မသိမသာ ပို၍ တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားမိသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သော် ဂျိချန်းဖန်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပြီး ရုတ်တရက် ..... "မင်းလည်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား" ဟု ပြောလိုက်၏။

"ဟင်......" လုရွှယ်ချီသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် သူမရှေ့မှ လူငယ်လေးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် စောင်းကာ ကြည့်နေပုံမှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

သူမက ဘာလို့ လိုက်ရမှာလဲ......

ဂျိချန်းဖန်က ရှင်းပြသည် ..... "ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းက အံ့ဖွယ်သုံးပါးနတ်သမီး ကွယ်လွန်သွားပြီး သူမရဲ့ ရုပ်အလောင်းက လျိုပေါ်တောင်မှာ ရှိနေတယ်။ နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး အဲ့ဒီကို ဂါရဝပြုဖို့ လာကြလိမ့်မယ်။ ရွှယ်ချီ... မင်းက အခုမှ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက် နိုင်တာဆိုတော့ သူတို့နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ပြီး မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲလေ"

ဤစကားမှာ အကြောင်းပြချက်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် လုရွှယ်ချီကို ခေါ်သွားချင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်၏။ သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။

သူသည် လုရွှယ်ချီနှင့် ပို၍ ခွဲမရနိုင်အောင် ဖြစ်လာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကလည်း သူမနှင့် တစ်ချိန်လုံး အတူရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား......

မေးကြည့်ပါဦး... ရင်ခွင်ထဲက ဒီလောက် မွှေးပျံ့ပြီး နူးညံ့အေးစက်လှတဲ့ မိန်းကလေးကို ဘယ်သူက ငြင်းပယ်နိုင်ပါ့မလဲ............ ဘယ်သူမှ မငြင်းနိုင်ပါဘူး။

ထိုစကားကို ကြားသော် လုရွှယ်ချီ ခေတ္တ စဉ်းစားနေသည်။ ဂျိချန်းဖန်၏ အကြံပြုချက်ကို သူမလည်း စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။

သူမ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးကတည်းက တစ်ခါမျှ လက်စွမ်းမပြရသေးပေ။

ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်တွင် အမှောင်ဆီးနှင်းဓား၏ စွမ်းအားက မည်မျှအထိ ရှိမည်ကို သူမ သိချင်နေသည်။

အင်း ..... သူမ တကယ် စမ်းကြည့်ချင်နေသည်။

ဤသို့တွေးကာ လုရွှယ်ချီသည် ဂျိချန်းဖန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းလေး ရှုံ့ကာ ..... "ညီမလေး ကျင့်ပင်အာက ဘာမှ မပြောဘူးလား။ ငါသာ မင်းနဲ့အတူ လိုက်လာရင်... မင်းတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ အချိန်တွေကို ငါက နှောင့်ယှက်သလို ဖြစ်နေမှာပေါ့"

ဂျိချန်းဖန် ခဏတာ ဆွံ့အသွားမိသည်။ ဒီ စီနီယာအစ်မ လုက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလို ရွဲ့တတ်စောင်းတတ် ဖြစ်သွားတာလဲ။

"သူမက ဘာကို ကန့်ကွက်ရမှာလဲ...... လျိုပေါ်တောင်ကို သွားတဲ့ လမ်းမှာ မင်းက သူမကို ကာကွယ်ပေးမယ်ဆိုရင် သူမ အရမ်း ဝမ်းသာနေမှာပေါ့" ဂျိချန်းဖန်က မိန်းကလေး၏ ဆံနွယ်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ဤ လျိုပေါ်တောင် ခရီးစဉ်တွင် ကျင့်ပင်အာကို သူမ၏ ဆရာမအတွက် တာဝန်ကျေပွန်အောင် လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခြင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုမှာ ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်း၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို တိတ်တဆိတ် သိမ်းပိုက်ပြီး ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ရန် ဖြစ်သည်။

အဟွတ် အဟွတ်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့အားလုံးမှာ ဟဲ့ဟွမ် ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသူတွေချည်းပဲ မဟုတ်လား...... ရွှမ်ချာဂိုဏ်းက ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘေးကင်းအောင် သိမ်းဆည်းပေးတာက ပုံမှန်ပါပဲ... မဟုတ်ဘူးလား......

လုရွှယ်ချီက ခေါင်းအသာငြိမ့်သော်လည်း ဝေခွဲမရဖြစ်စွာ ..... "ငါကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာမက သဘောတူပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်နေတာ" သူမ၏ ဆရာမဖြစ်သူ ဂရန်းမာစတာရွှယ်ယွဲ့ က တောင်တံခါးဝတွင် ဂျိချန်းဖန်ကို တားဆီးခဲ့သည်ကို သူမ ကြားထားသဖြင့် ဆရာမက သဘောတူမည် မဟုတ်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်" ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းကာ ..... "ပုံမှန်စကားနဲ့ ပြောရရင်တော့ ငါက မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို အပြင်ကို လိုက်ပို့တာပေါ့။

အလေးအနက် ပြောရရင်တော့ ဒါက ကျင်းယွမ်ကလန်နဲ့ ရွှမ်ချာဂိုဏ်းတို့ကြားက သံတမန်ရေး ကိစ္စပဲလေ။ ငါ တောက်ရွှမ်း ဂိုဏ်းချုပ် စီနီယာဦးလေးကို ပြောလိုက်ပါ့မယ်"

လုရွှယ်ချီက ခေါင်းအသာငြိမ့်သည်။ သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ အသာအယာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ..... "မင်းက ဂိုဏ်းချုပ်တောင် မဖြစ်သေးဘူး၊ အာဏာကို ဘယ်လို အသုံးချရမလဲ ဆိုတာကို အခုကတည်းက သိနေပြီပေါ့"

"အာဏာ အလွဲသုံးစားလုပ်တာမှ မဟုတ်တာ" ဂျိချန်းဖန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ..... "မင်းနဲ့ ငါက ကျင်းယွမ်ကလန်ရဲ့ ဂုဏ်ဆောင် တပည့်တွေပဲလေ။ ရွှမ်ချာဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကိစ္စရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အပြင်သွားတာပဲ မဟုတ်လား"

ဂုဏ်ဆောင် တပည့်တွေ ...... လုရွှယ်ချီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤအခေါ်အဝေါ်မှာ သူမအတွက် အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ မှန်ကန်နေသည် မဟုတ်ပါလား......

သူမနှင့် ဂျိချန်းဖန်မှာ ဤမျိုးဆက်အတွင်း ကျင်းယွမ်ကလန်၏ အထူးချွန်ဆုံး အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး တပည့်တွေ ဖြစ်ကြရာ ထိုအမည်နှင့် ထိုက်တန်ပေသည်။

"စကားကတော့ တတ်လိုက်တာ......" လုရွှယ်ချီက ဂျိချန်းဖန်ကို မျက်စောင်းလေး ထိုးလိုက်သည်။

...

နောက်တစ်နေ့။

ထုံထျန်းတောင်ထိပ်၊ ယူကျင်းခန်းမ။

တောက်ရွှမ်း သည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်နေ၏။ သူသည် ဂျိချန်းဖန်၏ စကားများကို နားထောင်နေပြီး သဘောတူခြင်းလည်း မရှိသလို ငြင်းပယ်ခြင်းလည်း မရှိပေ။

"ဂျိချန်းဖန်... မင်းက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို လျိုပေါ်တောင်ကို တကယ် ခေါ်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလား......" တောက်ရွှမ်းက တွေးတောနေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ..... "ဂိုဏ်းချုပ် စီနီယာဦးလေး... နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်ဘက်မှာ တစ်ခုခု အပြောင်းအလဲ ရှိလို့လား"

တောက်ရွှမ်းက တိုက်ရိုက်ပြန်မဖြေပေ။ သူသည် စားပွဲပေါ်မှ စာရွက်ကလေး တစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးရင်း ..... "မကြာသေးမီက ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းက လူတွေက နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုလုံးမှာ သတင်းအမျိုးမျိုး လွှင့်နေကြတယ်။ တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဂျိချန်းဖန် စာရွက်ကို ယူကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတွင် ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းအတွင်း မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားသည်။

"ဟက်ဟက်…" ဂျိချန်းဖန်က အထင်အမြင်သေးစွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

သူတို့က သတင်းတွေ လွှင့်ပြီး ကျင့်ပင်အာကို ပေါ်လာအောင် လုပ်ချင်ကြတာလား......

ပြီးတော့ သူမဆီက နတ်လက်နက်ကို လုယူချင်ကြတာလား...... အဲ့ဒီလောက်အထိ မလိုပါဘူး။ ဒီသတင်းတွေ မရှိရင်တောင် သူက ကျင့်ပင်အာကို လျိုပေါ်တောင် ခေါ်သွားမှာပဲ။

ဂျိချန်းဖန်သည် စာရွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်တင်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် ယုံကြည်မှုနှင့် မာန်မာနများ ပြည့်နှက်နေပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် ..... "ကြံစည်မှု ဆိုတာလား...... စစ်မှန်တဲ့ ခွန်အား ရှေ့မှောက်မှာတော့ အဲ့ဒါတွေက ပြောပလောက်တဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ပါဘူး......"

ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ အကြီးအကဲ နှစ်ဦးက ဘယ်လောက် အင်အားရှိမှာ မို့လို့လဲ။ သူတို့က ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့်တွေပဲ ရှိသေးတာ၊ သူ၏ ဓားတစ်ချက်ကိုတောင် တောင့်ခံနိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က သူ သူတို့ကို မသတ်ခဲ့တာက သူတို့ ကံကောင်းသွားလို့ပင်။ ထို့ပြင် သူကလည်း ညှာတာပေးခဲ့သေးသည်။

မဟုတ်ရင်... သူတို့ ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေပါဦးမလား...... လူတစ်ယောက်မှာ အသက်ရှင်ခွင့် ရထားရင် ကောင်းကောင်း နေသင့်တာပေါ့၊ ဘာလို့ အကြောင်းမရှိဘဲ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးချင်နေကြတာလဲ......

တောက်ရွှမ်းက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ..... "'ပြောပလောက်တဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ဘူး' ဆိုတာ... ဟုတ်တာပေါ့"

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ... မင်း သွားလို့ ရပါပြီ"

အခန်း ၁၅၈ လှုပ်တဲ့သူ သေရမယ်......

ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်၊ ကျင့်ကျူးဆောင်။

အေးစက်မြင့်မြတ်လှသော တာအိုသခင်မ (ရွှယ်ယွဲ့) သည် ဖျာတုံးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသည်။

သူမ၏ တပည့်များထံမှ သတင်းစကားကို နားထောင်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် သူမက မေးလိုက်သည် ..... "ထုံထျန်းတောင်ထိပ်က ဘယ်တပည့်က သတင်းလာပို့တာလဲ......"

"ဆရာမကို ပြန်ပြောရရင်... ဂျူနီယာမောင်လေး ဂျိ (ဂျိချန်းဖန်) ပါ" ဟု ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးက တိုးညင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဂျိချန်းဖန်......" ရွှယ်ယွဲ့ ဂရန်းမာစတာ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် ..... "ဒါက ဂိုဏ်းချုပ်ဆီက သတင်းဆိုရင် သူကိုယ်တိုင် ဘာလို့ မလာတာလဲ။ဘာလို့ မင်းကိုပဲ သတင်းအကြောင်းအရာတွေ ပြောပြသွားတာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသော် တပည့်မလေးမှာ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ဖိလိုက်မိသည်။ သူမသည် ဆရာမကို မော့ကြည့်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ..... "ဂျူနီယာမောင်လေး ဂျိက... ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်က အမျိုးသားတပည့်တွေကို လက်မခံဘူးလို့ ကြားထားလို့ သူ အထဲကို မဝင်တော့ဘူးတဲ့။ ဒါကြောင့် ဒီတပည့်မကိုပဲ ဆရာမဆီ သတင်းပို့ပေးဖို့ အပ်နှံသွားတာပါ"

"..." တာအိုသခင်မ (ရွှယ်ယွဲ့) ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်။ သူမ အခုမှ နားလည်သွားပြီ...... ဒီဂျိချန်းဖန်က ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကိစ္စကို အခု လက်စားပြန်ချေနေတာပဲ......

"ဟွန့်......" ရွှယ်ယွဲ့ ဂရန်းမာစတာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရသည်။

ငါက မင်းကို တစ်ခါတည်း တားလိုက်ရုံနဲ့ မင်းက စိတ်နာနေတာလား......

ကောင်းပြီ... ၊ဒါဆို နောက်တစ်ခါဆိုရင်လည်း လကြည့်မျှော်စင်ကို လာဖို့ စိတ်တောင်မကူးနဲ့တော့......

ရွှယ်ယွဲ့ ဂရန်းမာစတာသည် မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်ပြီး ..... "သွားတော့၊ ရွှယ်ချီကို တောင်ပေါ်က ဆင်းဖို့ ပြောလိုက်" ဟု အေးစက်စွာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင်ကတောင် သတင်းပို့လာမှတော့ သူမ ဘာပြောနိုင်ပါဦးမည်နည်း......

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမ......" တပည့်မလေးသည် အရိုအသေပေးကာ ကျင့်ကျူးဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

မကြာမီမှာပင်... အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လုရွှယ်ချီသည် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်၏ ဂိတ်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူမသည် ဂျိချန်းဖန်ကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသော်လည်း စနောက်သလိုဖြင့် ..... "ငါ့ဆရာမကို မင်းက အေးအေးဆေးဆေး ပစ်ထားခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်နော်"

ဂျိချန်းဖန်က ရယ်မောရင်း ..... "ဘာလို့ 'ပစ်ထားတာ' ဖြစ်ရမှာလဲ...... ငါက စီနီယာဒေါ်လေးကို ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လိုလုပ်ရဲမှာလဲ...... ဒါက ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ဂရန်းမာစတာ ရွှယ်ယွဲ့ ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုစကားကို ကြားသော် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကင်းလှည့်နေသော တပည့်မလေးများမှာ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ တခိခိ ရယ်မောကြတော့သည်။ လုရွှယ်ချီက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ..... "စကားများနေတုန်းပဲလား......"

ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် မိန်းကလေးထံသို့ လက်ကမ်းလိုက်ကာ ..... "သွားကြစို့"

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သော် အေးစက်လှပသော မိန်းကလေး၏ ပါးပြင်မှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။ သူမသည် စီနီယာအစ်မများ၏ အကြည့်အောက်မှာပင် ဂျိချန်းဖန်၏ လက်ကို မဆိုင်းမတွပင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဝှစ်.....

သူတို့နှစ်ဦး လက်ချင်းချိတ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် တောက်ပသော ဓားဆန္ဒ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ တခိခိ ရယ်မောရင်း အတင်းပြောနေကြသော ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်မများသာ ဖြစ်သည်။

...

ဂျိချန်းဖန်နှင့် လုရွှယ်ချီတို့သည် တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်၏ ဂိတ်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကြည့်လိုက်ရာ အင်္ကျီနှင့် စကတ်တွဲလျက် ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြိုနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပြီး မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်သော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပနေကာ လက်ချင်းတွဲလျက် ရောက်လာသော သူနှစ်ဦးကို ကြည့်နေသည်။

"စီနီယာအစ်မ လုကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ကျင့်ပင်အာက ပြုံးလျက် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်သည်။

၎င်းကို မြင်သော် လုရွှယ်ချီက နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်သည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ဟန်ဆောင်မှုမျိုးကို သိပ်မကြိုက်သော်လည်း...

အကယ်၍ သူမကသာ ဤနှုတ်ဆက်မှုကို အသိအမှတ်မပြုခဲ့လျှင် ကျင့်ပင်အာကို လက်မခံသည့်သဘော သက်ရောက်သွားမည် ဖြစ်ရာ သူမ အနေရခက်နေမိသည်။

သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ထိုမျှအထိ မနီးစပ်သေးဟုသာ ဆိုရမည်။

"သွားကြစို့" ဂျိချန်းဖန်က ကျင့်ပင်အာ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် ဓားဆန္ဒအတွင်းသို့ တစ်ပြိုင်နက် ပေါင်းစည်းသွားကာ တောက်ပသော အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကြတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူသည် ဟုန်လူ ဓားနတ်ဘုရား ဆိုသည့် အမည်ကိုပင် ဆက်လက် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤအမည်မှာ လုံးဝ ပေါက်ကြားခြင်း မရှိသေးပေ။ ဤအလုပ်ပြီးလျှင် ဖန်ရှန်းကု တွင် နောက်ထပ် အလုပ်တစ်ခု လုပ်ပြီးပါက သူ အနားယူတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်မှ ကျင်းယွမ်ကလန်၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

...

လျိုပေါ်တောင်၊ ရှောင်ယောက်စမ်းချောင်း။

အံ့ဖွယ်သုံးပါးနတ်သမီး ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုသည့် သတင်းမှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီးနောက် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်များစွာမှာ လျိုပေါ်တောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့သည် နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်၏ ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို နောက်ဆုံး ဂါရဝပြုရန် လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်ဂိုဏ်း၊ အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်းနှင့် သက်ရှည်ခန်းမတို့မှာလည်း နောက်ကျမခံနိုင်ကြပေ။ သူတို့အားလုံးသည် ဂါရဝပြုရန်နှင့် ဝမ်းနည်းကြောင်းပြရန် တပည့်များကို အသီးသီး စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့် သူတို့ကိုယ်တိုင် မလာကြသနည်း......

အကယ်၍ နတ်ဆိုးဘုရင်နှင့် အဆိပ်နတ်ဘုရားတို့ ကိုယ်တိုင်လာပါက ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းဝင်များမှာ ဝမ်းသာမည့်အစား ထိတ်လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အကြီးအကဲများကိုသာ တပည့်များနှင့်အတူ စေလွှတ်ခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်ဂိုဏ်းမှ ရောက်လာသူများမှာ ကျူးချွဲ တမန်တော်နှင့် ဂိုဏ်းချုပ်လောင်း ပိယောင် တို့ ဖြစ်သည်။

အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်းမှမူ အကြီးအကဲ လေးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ပိုးနဂါး နှင့် ဂိုဏ်းချုပ်လောင်း ချင်းဝူယန် တို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သက်ရှည်ခန်းမမှမူ ယွီရှန့်ကျီ ဟုခေါ်သော ရှန်ကျင်း အကြီးအကဲတစ်ဦးနှင့်အတူ သက်ရှည်ခန်းမ၏ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သော တပည့်ကျော် မုန့်ကျီ တို့ ရောက်လာကြသည်။

နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်မှ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှာ ရှောင်ယောက်စမ်းချောင်းအတွင်းသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့အပြင် အခြားသော နတ်ဆိုးဂိုဏ်းငယ်လေးများလည်း ရောက်ရှိလာကြ၏။ အခြားဂိုဏ်းကြီးတွေ လာမှတော့ မင်းတို့က မလာဘဲ နေလို့ရမလား...... မလာခြင်းမှာ ထူးခြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူ တစ်ယောက်ယောက်က ဤအချက်ကို ဆုပ်ကိုင်မိပါက မင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ သဘာဝမှာ ထိုသို့ပင်။ မင်းက ငါ့ကိုတိုက်၊ ငါက မင်းကိုတိုက်။ ဟန်ဆောင်မှုဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် အပေါ်ယံ အဝတ်အစားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

မင်းဆီက အားနည်းချက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သည်နှင့် မင်းဆီက အသားတစ်စကို ကိုက်ဖဲ့ရယူမှသာ သူတို့ ကျေနပ်ကြမည် ဖြစ်သည်။

"အမိန့်ပေးလိုက်" အကြီးအကဲ ယွီရုံက အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည် ..... "တပည့်တွေ အားလုံး သတိနဲ့ စောင့်ကြည့်ကြ။ အဲ့ဒီ သစ္စာဖောက် ကျင့်ပင်အာကို မြင်တာနဲ့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဖမ်းဆီးရမယ်."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်း တပည့်များက ချက်ချင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်း၏ အခြားအကြီးအကဲဖြစ်သော ပိပို မှာမူ ဂါရဝပြုရန် လာကြသော အခြားဂိုဏ်းမှ ရှန်ကျင်း ကျွမ်းကျင်သူများကို ဧည့်ခံနေရသည်။

အကြီးအကဲ ယွီရုံကမူ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မလိုလားအပ်သော မတော်တဆမှုများ မဖြစ်စေရန်အတွက် ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းသည် နတ်ဆိုးဘုရင်ဂိုဏ်းနှင့် အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိထားရသလို ကျင့်ပင်အာ၏ သဲလွန်စကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူတို့သည် သက်ရှည်ခန်းမနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် သဘောတူညီမှု ရထားပြီး ဖြစ်သည်။

သက်ရှည်ခန်းမက ကျင့်ပင်အာကို သတ်ဖြတ်ရန် ကူညီပေးမည်ဖြစ်ပြီး ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းကလည်း အခြားဂိုဏ်းများ၏ ကျူးကျော်မှုကို သက်ရှည်ခန်းမဘက်မှ ကာကွယ်ပေးရန် သဘောတူထားကြသည်။

ဝှစ်.....

ထိုအချိန်မှာပင် အဝေးမှ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ ကြည့်လိုက်ရာ အင်္ကျီနှင့် စကတ်တွဲလျက် ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် လူတိုင်း၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

"ဆရာမ..."

ကျင့်ပင်အာ၏ အကြည့်မှာ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် အံ့ဖွယ်သုံးပါးနတ်သမီး၏ ရုပ်အလောင်း ထည့်ထားသော အခေါင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း တပည့်များမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းဝင်များက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည် ..... "ကျင့်ပင်အာ... မင်း တကယ် လာတာပဲ......"

မိန်းကလေးမှာ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် အခေါင်းရှိရာသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ ဆရာမကို အမွှေးတိုင်ထွန်းကာ ဦးချရန်သာ ရည်ရွယ်ထားသည်။

"ဟမ့်...... လူတွေ... ဖမ်းကြ......" အကြီးအကဲ ယွီရုံက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဝှစ်.....

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ တောက်ပသော ဓားဆန္ဒတစ်ခုမှာ လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများက ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားကာ ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ဝှစ်......

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် မနီးမဝေးတွင် ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံနေပြီး ဆံပင်နက်နက်များမှာလည်း ဝဲဖြာနေ၏။

ဝါးခပတ်က သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း ထိုအနီရောင် နတ်ဘုရားဓားက သူ၏ အထောက်အထားကို ဖော်ပြနေပြီ ဖြစ်သည်...။

"ဟုန်လူ ဓားနတ်ဘုရား............" ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

လူငယ်လေးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် .....

"လှုပ်တဲ့သူ သေရမယ်......"

.........