အခန်း (၁၇၃-၁၇၄)

အခန်း ၁၇၃ - ကောင်းကင်အထက်နှင့် မြေပြင်အောက်၌ ငါတစ်ယောက်တည်းသာ အမြတ်ဆုံး........

ပိယောင် နှင့် ယူကျင်း တို့သည် လက်တွဲလျက် ဂိုဏ်းချုပ်ဘုရင်ဂိုဏ်း ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤနေရာတွင် သွေးကန်တစ်ခု ရှိ၏။

သွေးကန်အတွင်း၌ ကြီးမားသော သားရဲကြီးတစ်ကောင် လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်းမှာ အခြားမဟုတ်၊ နတ်သားရဲ ခူနျူး ပင် ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ဘုရင်ဂိုဏ်းမှ ဝိညာဉ်ဆေးဝါး များစွာ စုဆောင်းကာ အဆင့်မြင့်ဆေးရည်များ ဖော်စပ်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ခူနျူး၏ သွေးနှင့် စွမ်းအင် များမှာ အတော်အတန် ပြန်လည်ပြည့်ဝလာပြီဖြစ်ရာ ယခင်ကကဲ့သို့ တစ်ပိုင်းသေဘဝ မဟုတ်တော့ပေ...။

သူတို့သည် သွေးကန်၏ အနားသတ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ဘုရင်ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်များမှာ စုံလင်စွာ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရန်ဝမ်၊ ဂိုဏ်းချုပ် ဝိညာဉ်သခင်၊ မြင့်မြတ်သော သံတမန်ကြီးလေးဦး၊ ကွေ့လိ နှင့် နောက်ကျမှ ရောက်လာသော ပိယောင် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ပိယောင်သည် သူမရှေ့ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည် ........ “ဟေး... ကွေ့လိ၊ ဂျိချန်းဖန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီလား........”

၎င်းကို ကြားသော်...

ရှေ့မှ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားသည် အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်ရာ အေးစက်သော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ယခုအခါ ကွေ့လိ ဟု လူသိများသော ကျန်းရှောင်ဖန် ပင် ဖြစ်သည်။

“သခင်မလေး ပိယောင်”

ကွေ့လိ က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လေသံမှာ အေးစက်လှသည် ........ “ကျွန်တော်နဲ့ ကျင်းယွမ်ကလန် ကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အချို့သော ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် မသိပါဘူး...”

ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ...

ပိယောင်သည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားကာ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်က ထိုသို့ပြောမှတော့ ဂျိချန်းဖန်သည် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာမှ ပြန်ထွက်လာဦးမည် မဟုတ်ချေ။ ဟင်း........ကိုးနှစ်တောင် ရှိပြီ၊ သူ ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ................

ပိယောင် အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သွားသည်။

“ကောင်းပြီ... ယောင်အာ” ဝမ်ရန်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တုန်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့ စကားမလုံသော သမီးလေး ရှိနေခြင်းမှာ သူ၏ ကံကောင်းခြင်းပင်...။

၎င်းကို ကြားသော် ပိယောင်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

သူမသည် ဘေးတွင် ထိုင်ကာ စိတ်ကောက်နေပြီး သူတို့ ဆက်လက်ပြောဆိုမည့် စကားများကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

ဝမ်ရန်ဝမ် ကလည်း သိပ်ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူသည် အပြာရောင် နဂါး ၊ ကွေ့လိ နှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ တည်ကြည်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် ........

“မကြာသေးခင်က တပည့်တစ်ယောက် သတင်းပို့ချက်အရ ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်း နဲ့ သက်ရှည်ခန်းမ တို့ရဲ့ အင်အားစုတွေဟာ အနောက်ဘက် သေမင်းရွှံ့ညွန် ဆီကို လျှို့ဝှက် ရွှေ့ပြောင်းနေကြတယ်လို့ သိရတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဂိုဏ်းချုပ်က လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းခဲ့တယ်...”

“ငါတို့ အမှန်အမှား မခွဲခြားနိုင်သေးတဲ့ သတင်းတစ်ခု ရခဲ့တယ်”

ဝမ်ရန်ဝမ်၏ အကြည့်မှာ လူအားလုံးကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံးက အာရုံစိုက် နားထောင်နေကြသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည် ........

“သတင်းအရဆိုရင် အနောက်ဘက် သေမင်းရွှံ့ညွန် ထဲမှာ ရတနာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပုံရတယ်။

သက်ရှည်ခန်းမ က လူတွေက တိကျတဲ့ သတင်းရထားပုံရပြီး ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်း နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အဲဒီရတနာကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြံစည်နေကြတယ်”

၎င်းကို ကြားသော်...

ဝမ်ရန်ဝမ် နှင့် ဝိညာဉ်သခင် တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ဝိညာဉ်သခင်က အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီး အက်ရှရှအသံဖြင့် ........ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်တုန်းက နတ်သားရဲ ရွှေငှက် နဲ့ ရက်စက်တဲ့ သားရဲ မြွေနက်ကြီးတို့ဟာ အနောက်ဘက် သေမင်းရွှံ့ညွန် မှာ တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးတယ်။

အဲဒါကလည်း ရတနာတစ်ခုကို လုယူဖို့အတွက် ဖြစ်ပုံရတယ်...”

၎င်းကို ကြားသော်...

အားလုံး၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကြသည်။

နတ်သားရဲ နှစ်ကောင်ကို တိုက်ခိုက်လုယူစေနိုင်သည့် ရတနာဆိုလျှင် အနောက်ဘက် သေမင်းရွှံ့ညွန် ရှိ ထိုရတနာမှာ မရိုးရှင်းကြောင်း ထင်ရှားနေသည်...။

ဝမ်ရန်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် ရတနာကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ရည်မှန်းချက်မှာ ကိုးပါးကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနေသော နတ်သားရဲ ရွှေငှက် သာ ဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးတောရင်း...

ဝမ်ရန်ဝမ်က ကွေ့လိကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် ........

“ကွေ့လိ... ဒီကိစ္စကို မင်းလက်ထဲ အပ်မယ်။ ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး အနောက်ဘက် သေမင်းရွှံ့ညွန် ကို သွားပါ။ အဲဒီ ရတနာဆိုတာ တကယ်ပဲ ဘာလဲဆိုတာကို စုံစမ်းခဲ့ပါ...”

“ဟုတ်ကဲ့... ဂိုဏ်းချုပ်”

ကွေ့လိက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဤနှစ်များအတွင်း ဝမ်ရန်ဝမ်သည် နတ်သားရဲ လေးကောင်ကို ဖမ်းဆီးရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကို အတိအကျ မပြောပြသော်လည်း သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းလည်း မရှိပေ...။

ထို့ကြောင့်...

သူသည် လေးပါးဝိညာဉ် သွေးအခင်းအကျင်း အကြောင်းကို သိထားသည်။

သို့သော် ထိုအခင်းအကျင်းကို စတင်လိုက်လျှင် မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမည်ကိုမူ သူ မသိသေးပေ...။

...

...

ကျင်းယွမ်ကလန်။

တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်၊ ဘိုးဘွားစင်္ကြံ။

ဝမ်ကျန့်ယီ နှင့် ချန်စုန့် တို့သည် ကျောက်စားပွဲတစ်ခုကို ဝိုင်းထိုင်နေကြပြီး သူတို့ရှေ့တွင် လက်ဖက်ရည်အိုးနှင့် ဘေးနားတွင် စစ်တုရင်ခုံ တစ်ခု ရှိနေသည်။

ဤကဲ့သို့ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စစ်တုရင် ကစားနေရသော ဘဝမျိုးမှာ...

အမှန်တကယ်ပင် အားကျစရာ ကောင်းလှသည်။

တောက်ရွှမ်း သည် အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေပြီး မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်သော စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်နေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည်လည်း ဤကဲ့သို့ အနားယူသော ဘဝမျိုးကို လိုချင်မိသည်...။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့်...

ဂိုဏ်းအတွင်း၌ သူကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့် ကိစ္စများစွာ ရှိနေသေးသည်။ ယခုအခါ ချန်စုန့်၏ အကူအညီ မရှိသဖြင့် သူသည် အရာအားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းနေရသလောက် ဖြစ်နေသည်။

ရှီဟောင် က ကူညီပေးနိုင်သည် ဆိုသော်လည်း...

လူကြီးတစ်ယောက်အနေနှင့် ကိစ္စအားလုံးကို လူငယ်တစ်ယောက်ပေါ် ပုံချထားရန်မှာ မသင့်တော်ပေ။

“ဟင်း..........” တောက်ရွှမ်း တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် စစ်တုရင် ကစားနေကြသော ချန်စုန့် နှင့် ဝမ်ကျန့်ယီ ကို အားကျစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည် ........

“မဖြစ်သေးဘူး... ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာရင်...”

“ငါ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို သူ့ဆီ ကျိန်းသေ လွှဲပေးရမယ်”

၎င်းကို ကြားသော်...

ဝမ်ကျန့်ယီက ပြုံးလျက် ........ “ဟားဟားဟား... တောက်ရွှမ်း၊ တောက်ရွှမ်း၊ မင်းတောင် သူတပါးကို အားကျတတ်တဲ့ နေ့ ရှိသေးတာပဲကိုး................”

“ဂျိချန်းဖန် ဘယ်တော့လောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာမလဲ သိချင်မိတယ်........” ချန်စုန့် တန်ခိုးရှင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူ့ထံမှ ရှန်ကျင်းနယ်ပယ် ၏ စစ်မှန်သော အငွေ့အသက် များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူသည် ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ယခုအခါ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် သို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

တောက်ရွှမ်းက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို အနည်းငယ် သပ်လိုက်ရင်း ........ “မကြာခင် ဖြစ်မှာပါ။ သူက အများဆုံး ဆယ်နှစ်လို့ ပြောထားတာ အခု ကိုးနှစ် ရှိပြီဆိုတော့... ဖြစ်နိုင်တာက...”

“သူ မကြာခင်မှာပဲ ပြန်ထွက်လာတော့မှာပါ”

ချန်စုန့် က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဝုန်း........................”

ထိုစဉ်မှာပင်...

အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသော အငွေ့အသက် တစ်ခုသည် တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်၏ နောက်တောင်ကုန်းမှ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်လာပြီး ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးသို့ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

“ဝှစ်........”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

အလွန်တောက်ပလှသော ဓားအသိ တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။ အဆုံးမဲ့သော ဓားအလင်းတန်းများမှာ မတုန်မလှုပ်သော ဓားအသိနှင့်အတူ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ခွဲထုတ်ပစ်နိုင်တော့မည့်အလား ပျံ့နှံ့သွား၏...။

“ဝုန်း........................”

အဆုံးမဲ့ ဝိညာဉ်အလင်းတန်း များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အလွန်နက်ရှိုင်းလှသော ယင်နှင့်ယန် ထိုက်ကျိပုံရိပ် ကြီးတစ်ခုမှာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်၏ နောက်တောင်ကုန်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာသည်။

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အံ့အားသင့်ဖွယ် အပြောင်းအလဲမှာ ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံး၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ................”

“ဟင်း........ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ အငွေ့အသက်........ ဒါက ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်ထက် အများကြီး သာလွန်နေတာပဲ........”

“မြန်မြန်ကြည့်........ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ကနေ ဘာလို့ ထိုက်ကျိပုံရိပ်ကြီး ထွက်လာတာလဲ........ ရတနာတစ်ခုခု ပေါ်လာတာများလား........”

“မဟုတ်ဘူး........”

“အဲဒီ ထိုက်ကျိပုံရိပ်က တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ရဲ့ နောက်တောင်ကုန်းကနေ ထွက်လာတာ၊ အဲဒါက...”

“လကြည့်မျှော်စင် ရှိတဲ့ ဘက်ပဲ........”

“လကြည့်မျှော်စင်........”

“ဒါဆိုရင်...”

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အံ့အားသင့်ဖွယ် အပြောင်းအလဲမှာ ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးကို အာရုံစိုက်စေခဲ့သည်။

သူတို့အားလုံး ထိုက်ကျိပုံရိပ်ကြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်သွားသည်ကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင်၊ ရုတ်တရက် ဟင်းလင်းပြင် နယ်ပယ်ထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။

ထိုလူမှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လူအများဘက်သို့ ကျောခိုင်းထားသော သန်မာထူးခြားသည့် ကျောပြင်ရှိသည်။

နက်မှောင်သော ဆံနွယ်ရှည်များမှာ လွင့်ပျံ့နေပြီး သူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် အဆုံးမဲ့ ဓားအသိများမှာ လည်ပတ်နေ၏...။

“ဝုန်း........................”

အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသော အငွေ့အသက် တစ်ခုသည် သူ့ထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ........

ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်ပဲ................

အဆုံးမဲ့သော ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်၏ နက်ရှိုင်းသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

နက်ရှိုင်းသော တာအိုအငွေ့အသက်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသက်လာသည်။

ထိုအလင်းတန်းများနှင့် ထိတွေ့ရသူတိုင်းမှာ စိတ်ကြည်လင်သွားကြပြီး နှလုံးသားထဲတွင်လည်း အမည်မသိသော နားလည်သဘောပေါက်မှုများကို ရရှိသွားကြသည်...။

“ဝှစ်........”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ရွှေလည်းမဟုတ်၊ ကျောက်စိမ်းလည်းမဟုတ်သော ကျောက်ဓားတစ်လက်မှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

သူသည် ထိုကျောက်ဓားကို ကိုင်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ခုတ်ချလိုက်ရာ........

“ဒိုင်း........................”

ချက်ချင်းပင်...

အဆုံးမဲ့သော ဓားအလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

တောက်ပလှသော ခုနစ်ရောင်ခြည် ဓားအသိများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။

အဝေးမှ ကြည့်လျှင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်သည် သူ၏ ဓားကို ကောင်းကင်သို့ ချိန်ရွယ်လျက် လူအများအား ကျောခိုင်းထားသည်။ သူသည် ကောင်းကင်အထက်နှင့် မြေပြင်အောက်၌ သူတစ်ယောက်တည်းသာ အမြတ်ဆုံး ဖြစ်နေသည့်အလား...။

ဤသည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အငွေ့အသက် ပင်........

အတိတ်ကာလ၌ ဘိုးဘေးကြီး ကျင်းယဲ့ သည် ၁၃ နှစ်ကြာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယနေ့တွင်မူ ဂျိချန်းဖန် သည်လည်း ကိုးနှစ်ကြာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး........

လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်...............

...

အခန်း ၁၇၄ - ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သော ဓားတစ်လက်........ တောင်ထိပ်အားလုံးမှ ဦးညွှတ်ခြင်း........

“ဝုန်..”

တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်၏ နောက်ဘက်တွင်...

တောက်ပလှသော ခုနစ်ရောင်ခြည် ဓားစွမ်းအင်တန်းများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။

အဆုံးမဲ့သော ဓားအသိ များမှာ တားဆီး၍မရသော ဓားအရှိန်အဝါ နှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ရုတ်တရက် ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။

ခဏတာအတွင်း ကျင်းယွမ်၏ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။

ရေတွက်မရနိုင်သော တပည့် များမှာ မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ ခန့်ညားထည်ဝါသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်ကြီးတစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူရိပ်သည် သတ္တဝါအားလုံးကို ကျောခိုင်းထားသည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင် နယ်ပယ် ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ မတ်မတ်ရှိပြီး အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လွင့်ပျံ့နေကာ လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်း ကျောက်ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

“ဝှစ်.......”

ကြီးမားလှသော ခုနစ်ရောင်ခြည် နတ်ဓားကြီးတစ်ခုမှာ ဆင်းသက်လာသည်။

ထိုက်ကျိပုံရိပ် ကြီးမှ ထိုက်ကျင်း နက်ရှိုင်းသော အလင်းတန်း များကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်...။

ဤသို့သော အံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းကို...

ကျင်းယွမ်ကလန်မှ တပည့်များသာမက မိုင်တစ်ရာအတွင်းရှိ အချို့သော တစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံသူများ ပင်လျှင် မျက်မြင်တွေ့ရှိလိုက်ကြရသည်။

“ဝုန်း…”

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပြင်းထန်လှသော အငွေ့အသက် တစ်ခု ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်လာသည်။

ခန့်ညားထည်ဝါသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်သည် ထိုက်ကျိပုံရိပ်ကို နင်းလျက်၊ ကျူးရှန်းဓား ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏နောက်တွင် ကြီးမားလှသော ခုနစ်ရောင်ခြည် နတ်ဓားကြီး ရှိနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် အဆုံးမဲ့သော ဓားအသိများမှာ ဝဲလည်နေ၏...။

အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်သည် သူ၏ ဓားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ ကိုးပါးကောင်းကင်ယံ ဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး လက်ထဲရှိ ကျူးရှန်းဓားကို ရုတ်တရက် စတင်အသုံးပြုလိုက်သည်။

“ဓားဖြင့် ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်ခြင်း”

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင်...

“ဝုန်း…”

အဆုံးမဲ့သော ဓားစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းများမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ပြင်းထန်လှသော ဓားအသိများမှာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ရုတ်တရက် ခုတ်ချလိုက်လေသည်...။

“ဝုန်း….”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အားလုံးက တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယခင်က ငြိမ်သက်နေသော ကောင်းကင်ယံမှာ ဤဓားတစ်ချက်ကြောင့် ရုတ်တရက် ထက်ဝက်ကွဲသွားရသည်။ မိုင်တစ်ရာအတွင်းရှိ တိမ်တိုက်များမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ထိုနေရာ၌ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်...။

“ဝှစ်..”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

နတ်အလင်းတန်းများမှာ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းထဲတွင် လှိုင်းထနေသည်။

မရေမရာ မြင်တွေ့နိုင်သော ကောင်းကင်တံခါး တစ်ခုမှာ ထိုအက်ကြောင်းအတွင်း လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မည်သူမျှ ဤမြင်ကွင်းကို သတိမထားမိလိုက်ကြသော်လည်း ကောင်းကင်ယံထက်မှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်မှာမူ စဉ်းစားဟန်ရှိသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

နတ်သက်ကြွေ ကောင်းကင်တံခါး လား။

စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။

...

...

ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်၊ ကျင့်ကျူးဆောင်။

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲမှာ ကျင်းယွမ်ကလန် တစ်ခုလုံးကို အာရုံစိုက်စေခဲ့ပြီး ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များမှာလည်း တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်မှ အံ့အားသင့်ဖွယ် အပြောင်းအလဲကို ပထမဆုံး အခိုက်အတန့်မှာပင် သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

“တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်မှာ တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်တာလဲ”

“ဘာလို့ ဒီလောက် အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်ကုန်ရတာလဲ။ ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်နေတာများလား”

ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ အမျိုးသမီးတပည့်များမှာ အချင်းချင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။

အငယ်ဆုံးလေး ရှောင်ရှီ က ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ အဆုံးမဲ့ တောက်ပနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်...။

“ဝှစ်..”

ထိုစဉ်မှာပင်...

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

ကိုးပါးကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးလေး တစ်ပါးကဲ့သို့ လူတစ်ဦး တောင်တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။

သူမသည် တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ရှိ အပြောင်းအလဲများကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာမှုများ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။

“သူပဲ... သူပဲ”

“သူ ဖြစ်ရမယ်၊ သူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီ”

လုရွှယ်ချီ ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သွယ်လျလှပသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး အပြစ်ပြောစရာမရှိသော မျက်နှာလေးမှာလည်း ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ အေးစက်သော အငွေ့အသက် များမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအလား...။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ...

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်မှ အမျိုးသမီးတပည့်များ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လုရွှယ်ချီ ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အမူအရာကို ပြသရသနည်းဆိုသည်ကို သူတို့ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက...

သူတို့အားလုံး ထိုပြိုင်ဘက်ကင်း လှပခန့်ညားသော လူငယ်လေးကို တစ်ပြိုင်နက် သတိရလိုက်ကြသည်။ သူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာမှ အမှန်တကယ် ပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီလား။

“တောက်.......”

ပေါ့ပါးသော ခြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထူးခြားသော ကျော့ရှင်းမှုရှိသည့် တာအိုသခင်မ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ဆရာ”

တပည့်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

“အင်း” တာအိုသခင်မ (ရွှယ်ယွဲ့) က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်သည်။

သူမသည် တုန်းထျန်းတောင်ထိပ် ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖော်ပြ၍မရသော ခံစားချက်တစ်ခုနှင့်အတူ ဘာတွေးနေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

“ဆရာ”

“စီနီယာအစ်ကို ဂျိ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီ”

လုရွှယ်ချီသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ သူမသည် စကားပြောချင်သော်လည်း တုန့်ဆိုင်းနေကာ၊ တစ်ခုခုကို ပြောချင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ...

တာအိုသခင်မ (ရွှယ်ယွဲ့) က တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည် ....... “သွားကြစို့... ငါနဲ့အတူ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး သွားကြည့်ရအောင်”

၎င်းကို ကြားသော် လုရွှယ်ချီ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် ....... “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ” ဟု အမြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဝှစ်.......”

ဓားအလင်းတန်း လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူမသည် သူမ၏ ဓားကို စီးလျက် တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ဆီသို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားတော့သည်။

မတတ်နိုင်ပေ။

ဆယ်နှစ်နီးပါးကြာ လွမ်းဆွတ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မေ့ပျောက်ရန် ခက်ခဲလှပါသည်။

...

...

တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်၊ လျိုကျင်းခန်းမ။

နေ့လယ်စာ စားနေကြသော လူအားလုံးမှာလည်း တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်မှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သူတို့အားလုံး သူတို့၏ ပန်းကန်များနှင့် တူများကို ချလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာကာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကြီးမားလှသော ထိုက်ကျိပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့အားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြရသည်...။

“ဒါက”

ကျန့်ပူယီ နှင့် စူးရူ တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု မရေမရာ ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ဖေဖေ… မေမေ”

“ဂျိချန်းဖန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီလို့ ထင်လား”

လှပသော အနီရောင်ဝတ်စုံဝတ် မိန်းကလေး (ကျန့်လင်းအာ) သည် စူးရူ၏ လက်မောင်းကို လှုပ်ခါကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးနေသည်။

၎င်းကို ကြားသော် ကျန့်ပူယီက အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

“အဟမ်း၊ အဟမ်း”

“ဟုတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မဟုတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်”

“ငါတို့ သွားကြည့်ရင် သိရမှာ မဟုတ်လား”

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့်...

ကျန့်ပူယီသည် သူ၏ နတ်လက်နက် ဖြစ်သော ချီယန်နတ်ဓား ကို ပထမဆုံး ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဓားကို စီးလျက် တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

“လင်းအာ... တို့လည်း သွားကြည့်ကြရအောင်”

စူးရူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အမူအရာတွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရပေ။ သူမ၏ အကြည့်မှာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ် ဘက်သို့ မကြာခဏ ရောက်ရှိနေပြီး အမှန်တရားမှာ သူမ စိတ်ထဲကအတိုင်း ဖြစ်နေပါစေဟု မျှော်လင့်နေမိသည်...။

“ဟုတ်ကဲ့.......”

ကျန့်လင်းအာသည်လည်း မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ နတ်လက်နက်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အနီရောင် ဝတ်စုံလေးမှာ လွင့်ပျံ့နေပြီး သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ လေထုကို ထိုးဖောက်ကာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

စူးရူသည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး...

သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

...

...

ကျင်းယွမ်၏ အပြင်ဘက် မိုင်တစ်ရာခန့်အကွာ။

ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၊ မြောင်ယင်းတောင်ထိပ်။

ဗလာကျင်းနေသော ရွှမ်ယင်းခန်းမ၏ အပေါ်ဆုံးထပ်။

သွယ်လျလှပကာ မြင့်မြတ်သော လူရိပ်တစ်ခု ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ လွင့်နေပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်လုံးများမှာ တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားကာ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

သူမသည် ကျင့်ကြံနေသည့်အလား ရှိနေသည်။

“ဟင်”

ရုတ်တရက် ကျင့်ပင်အာ မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် ထလိုက်ကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ကျင်းယွမ်ကလန် ရှိရာ ဘက်သို့ ဦးတည်နေသည်။

“ဝုန်း…”

ကျင့်ပင်အာသည် ထိုကြီးမားလှသော ခုနစ်ရောင်ခြည် ဓားစွမ်းအင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ...

သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့သည်။

“ရှင်... တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီလား........”

ကျင့်ပင်အာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။

ခဏတာအတွင်း သူမသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ရွှမ်ယင်းခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ နတ်လက်နက် ဖြစ်သော ခရမ်းရောင်အလင်းဓားကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး လေထုကို ထိုးဖောက်ကာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ကျင်းယွမ်၏ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုလုံးမှ ဓားအလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ဆက်တိုက် ထိုးတက်နေကြသည်။ သူတို့သည် ထိုက်ကျင်း နက်ရှိုင်းသော အလင်းတန်းများ၏ လမ်းညွှန်မှုကို လိုက်နာလျက် ဓားများကို စီးကာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းလာကြသည်။

“ဝုန်း…”

ကောင်းကင်ယံထက်မှ ထိုက်ကျိပုံရိပ်ကြီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယင်နှင့်ယန် အရောင်များသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ထိုက်ကျင်း နက်ရှိုင်းသော အလင်းတန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ထိုအလင်းတန်းများသည် ကျင်းယွမ်၏ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုရှိ နေရာအသီးသီးသို့ ပြန့်ကျဲကာ ကျဆင်းသွားတော့သည်...။

ထိုက်ကျင်း နက်ရှိုင်းသော အလင်းတန်းများနှင့် ထိတွေ့ရသော တပည့်တိုင်း...

သူတို့၏ စိတ်များ ကြည်လင်သွားသည်ကို ခံစားရပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာလည်း အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့ကြသည်။