အခန်း (၁၇၅-၁၇၆)

အခန်း ၁၇၅ - လေနှင်းများကြားမှ ဆုံစည်းမှု........ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လွမ်းဆွတ်ရခြင်းသည် အဆုံးမရှိ........

တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်၏ နောက်ဘက်၊ လကြည့်မျှော်စင်။

ဂျိချန်းဖန်သည် ကျူးရှန်းဓား ကို ကျင့်ကြံခြင်းဂူ အတွင်းသို့ ပြန်လည်ထားရှိပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူသည် ဤနေရာတွင် ကိုးနှစ်ကြာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း...

အချိန်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ သိပ်ပြီး သတိမထားမိခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အချိန်အများစုတွင် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် တာအိုကို ဆင်ခြင်ခြင်းတို့ဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့ရာ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ဆိုသည်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကိုးနှစ်တာအတွင်း...

ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် သို့ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်အချို့ကိုလည်း သုတေသနပြုခဲ့ပြီး အစွမ်းထက်သော ဓားသိုင်း အချို့ကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

ဤဓားသိုင်းများသည် အနာဂတ်တွင် ကျင်းယွမ်ကလန် အတွက် အဖိုးတန် အမွေအနှစ် တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အမြင်အရမူ...

ဓားသိုင်းဆိုသည်မှာ သူ့အတွက် အရေးမကြီးတော့ပေ။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် အဆုံးမဲ့သော ဓားအသိ များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဓားတစ်ချက် ခုတ်လိုက်တိုင်းတွင်လည်း အထူးကဲဆုံးသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသဖြင့် အခြားသူများအတွက် ခုခံရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်...။

၎င်းမှအပ...

ဂျိချန်းဖန်သည် ရှေးဟောင်း စုန်းအတတ်ကျမ်း၏ အမွေအနှစ်ကို အသုံးပြုကာ နတ်မီးမှန် ကိုလည်း အထူးတလည် သုတေသနပြုခဲ့ပြီး ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ လျှို့ဝှက်မီးအခင်းအကျင်း ကို တည်ဆောက်မည့် နည်းလမ်းကို အောင်မြင်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သည်...။

သို့သော်လည်း...

ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ လျှို့ဝှက်မီးအခင်းအကျင်း၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်လွှတ်နိုင်ရန်အတွက် အရေးကြီးသော အရာတစ်ခု လိုအပ်နေသေးသည်။

၎င်းမှာ ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင် ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်...

ဂျိချန်းဖန်သည် ဖန်ရှန်းဂူ သို့ အချိန်ပေး၍ သွားရောက်ကာ ထိုနေရာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ရှိသော ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင်မှာ အမှန်တကယ် မည်သို့သောအရာ ဖြစ်သည်ကို လေ့လာရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင်အကြောင်းကို နားလည်မှသာ...

၎င်းကို နတ်မီးမှန်နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး ရှစ်ပါးမိစ္ဆာ လျှို့ဝှက်မီးအခင်းအကျင်း၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“အင်း... သွားရင်းနဲ့ ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး ကိုလည်း တစ်ခါတည်း ကယ်ထုတ်ခဲ့လို့ ရတာပဲ” ဟု ဂျိချန်းဖန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

သူ ကျိန်ဆိုဝံ့သည်မှာ...

သူသည် ရွှမ်ဟော့ယဇ်ပလ္လင်ကို သွားကြည့်ချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ခြောက်မြီးစီနီယာအစ်ကို၏ မိခင်ကို ကူညီကယ်တင်ပေးချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ကိုးမြီးနတ်မြေခွေး သို့မဟုတ် ရှောင်ပိုင် နှင့် ပတ်သက်၍မူ...

သူ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပါ။

အကယ်၍ သူ လိမ်ပြောနေခြင်းဖြစ်ပါက မိုးကြိုးပစ်ခံရပါစေသတည်း။

“ဝုန်း........................”

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံ ခပ်အုပ်အုပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသည်။

တိုက်ဆိုင်တာပဲ ဖြစ်မှာပါ... မဟုတ်လား........

သူသည် စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို အသာအယာ ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

“ဝှစ်.......”

လမ်းမပေါ်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့်...

ဘိုးဘွားစင်္ကြံ ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တာအိုအဘိုးကြီး သုံးပါးသည် အတူတူထိုင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေကြသည်။

အချို့က လက်ဖက်ရည်သောက်နေပြီး အချို့က စစ်တုရင် ကစားနေကြရာ အမှန်တကယ်ပင် ကြည်နူးစရာကောင်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေကြခြင်းပင်...။

“ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်၊ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီလား........” တောက်ရွှမ်း က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ကျန့်ယီ က စစ်တုရင်နယ်ရုပ် တစ်ခုကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ ..... “တပည့်ကောင်းလေး... မင်း ကိုးနှစ်တောင် ကျင့်ကြံခဲ့တာဆိုတော့ အခု ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က ဘယ်လောက်ရှိနေပြီလဲ........” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်စုန့် ကလည်း သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

၎င်းကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ....... “ဆရာ... တပည့်က ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်”

“........................”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ...

သူတို့ သုံးဦးလုံး၏ အမူအရာမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လာသည်။

ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်........

သူက တကယ်ပဲ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့တာလား........

ဂျိချန်းဖန် ကျင့်ကြံခဲ့တဲ့ သက်တမ်းက စုစုပေါင်း ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ........

အများဆုံးရှိမှ ၁၄ နှစ်ဝန်းကျင်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်လား................

၁၄ နှစ်အတွင်းမှာ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့တယ်........

ဒါကတော့...

တောက်ရွှမ်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်လိုက်ပြီး ဂျိချန်းဖန်ကို ချီးကျူးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်......

“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်........ အခုဆိုရင် တို့ ကျင်းယွမ်ကလန်မှာ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ သုံးယောက် ရှိသွားပြီ........”

ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ သုံးယောက်........

လောကကြီးကို စိုးမိုးနိုင်တဲ့ အလားအလာ ရှိနေပြီ........

“သုံးယောက်ပဲလား........”

ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန့်ပူယီ ၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။

သူ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်း မပြုမီကပင် ကျန့်ပူယီသည် ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် နတ်စာအုပ် နှစ်တွဲကိုလည်း ရရှိထားရာ၊ ယခုအချိန်တွင် သူသည်လည်း ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်သို့ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့လောက်ပြီ မဟုတ်ပါလား........

ဒါဆိုရင်...

ကျင်းယွမ်ကလန်မှာ ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ သုံးယောက်တည်း ဘယ်ရှိပါ့မလဲ........

လေးယောက်တောင် ဖြစ်ရမှာပေါ့........

“သွားကြစို့... ယူကျင်းခန်းမ မှာ စကားပြောကြတာပေါ့။ သူတို့အားလုံး ရောက်နေလောက်ပြီ”

တောက်ရွှမ်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာမှ ပြန်ထွက်လာသည့် သတင်းမှာ အတော်လေး ကြီးကျယ်လှသည်။

ကျင်းယွမ်၏ တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုမှ လူများအားလုံး ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်သည်။

သူသည် ဝမ်ကျန့်ယီ နှင့် ချန်စုန့် တို့ကို ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် တောက်ရွှမ်း၏ နောက်မှ လိုက်၍ ယူကျင်းခန်းမသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

...

...

“ဝှစ်..........”

တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

တောက်ပလှသော အပြာရောင် ဓားရောင်စဉ်မှာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသည်။

အေးမြကျော့ရှင်းသော အမျိုးသမီး (လုရွှယ်ချီ) သည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံလေးဖြင့် လွင့်ပျံ့နေပြီး၊ သူမ၏ ဆံနွယ်များ ဝဲနေကာ တုန်းထျန်းတောင်ထိပ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေသည်။ သူမသည် သက်တန့်တံတားကို ဖြတ်ကျော်ကာ တိမ်ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည်...။

နောက်ဆုံးတွင်...

သူမသည် ယူကျင်းခန်းမ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူမ၏ မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်များက ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမ အလွန်အမင်း လွမ်းဆွတ်နေရသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုနေရာ၌ ရှိနေသည်။

ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ...

ဖြူစင်သော ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေး တစ်ဦးသည် လက်ကို နောက်ပစ်လျက် ဂိုဏ်းချုပ် တောက်ရွှမ်းနှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကိုးနှစ်ကြာပြီးနောက်တွင်ပင် သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ...။

သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ခန့်ညားလှပနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံမှာ လွင့်နေပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကျော့ရှင်းမှုများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လုရွှယ်ချီ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

သူမ၏ အလျင်စလို ခြေလှမ်းများမှာ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများက စိုက်ကြည့်နေပြီး တုန်ယင်နေသော အသံလေးဖြင့် .........

“စီနီယာအစ်ကို ဂျိ........”

အေးမြသော ထိုအသံလေးထဲတွင် အဆုံးမဲ့သော နူးညံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဖြူစင်သော ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားသည်။

သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ခန့်ညားလှပသော မျက်နှာထက်တွင် ပြုံးယောင်လေး ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော အေးမြကျော့ရှင်းသည့် အမျိုးသမီးလေးကို ကြည့်ကာ...

ဂျိချန်းဖန်သည် သူ၏ လက်မောင်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

“ဝှစ်.........”

လုရွှယ်ချီသည် သူမကိုယ်သူမ ထိန်းမထားနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် လျင်မြန်သော ရိပ်ခနဲ ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဂျိချန်းဖန် ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

“ဖျတ်........”

သူမသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်ကလေးများဖြင့် သူ့ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မလွှတ်ရဲတော့ပေ...။

“ကိုးနှစ်ဆိုတာ အရမ်းကြာလွန်းတယ်”

“နောက်ဆိုရင် ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အကြာကြီး မစောင့်ခိုင်းပါနဲ့တော့”

“ဟုတ်ပြီလား........”

ရှိုက်သံသဲ့သဲ့ ပါသော တုန်ယင်သည့် အသံလေးမှာ သူ၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဂျိချန်းဖန်၏ အမူအရာမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် ........

“ကောင်းပါပြီ”

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့်...

သူသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ လူသားလေးကို တင်းကြပ်စွာ ပြန်လည် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သင်းပျံ့သော ရနံ့ကို အငမ်းမရ ရှူရှိုက်နေမိသည်။

ကိုးနှစ်တာ ကွဲကွာခဲ့ရသည်...

သူသည်လည်း လွမ်းဆွတ်ရခြင်း၏ နာကျင်မှုကို မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိပါမည်နည်း........

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အနီးနားရှိ တောက်ရွှမ်းသည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ကြားထဲမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်...။

ယူကျင်းခန်းမ အပြင်ဘက်တွင် ကျင်းယွမ် တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုလုံးမှ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များ ရောက်ရှိနေကြသည်။

စူးရူ က မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ........

“ဂိုဏ်းချုပ် စီနီယာအစ်ကို၊ ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီလား........” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသော်...

အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဟုတ်တယ်” တောက်ရွှမ်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ကျန့်လင်းအာ သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

သူမသည် မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် ယူကျင်းခန်းမ ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ အတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်...။

ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ...

တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားကြသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်ခွင်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားတော့မည့်အလား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားကြခြင်းပင်။

“စီနီယာလု...”

ကျန့်လင်းအာ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။

သူမသည် မပျော်မရွှင်ဖြင့် စူးရူ၏ ဘေးသို့ ပြန်ဆုတ်လာကာ နှုတ်ခမ်းဆူလျက် စိတ်ကောက်ကာ ရပ်နေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ...

အားလုံးက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့အားလုံး ယူကျင်းခန်းမ ထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့သည် အလျင်အမြန်ပင် အားနာစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ပြန်လွှဲလိုက်ကြရသည်။

ကောင်းပါပြီ။

ချစ်သူမောင်နှံ နှစ်ယောက်မှာ အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

နှစ်ယောက်လုံးကတော့ တကယ်ကို စိတ်အားထက်သန်နေကြတာပဲ။

“ဟင်းးးးး......

” စူးရူသည် ကျန့်လင်းအာကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှလုံးသားထဲမှ ဖော်ပြ၍မရသော ပင်ပန်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သမီးလေးရယ်...

ဘာလို့ အမြဲတမ်း တစ်လှမ်း နောက်ကျနေရတာလဲ........

ဂျိချန်းဖန်နဲ့ ပထမဆုံး စတွေ့ခဲ့တာက သမီးပဲဟာကို၊ ဘာလို့ တိုးတက်မှုက အနှေးဆုံး ဖြစ်နေရတာလဲ...။

အခန်း ၁၇၆ - မာနကြောင့် ဘဝပျက်ရခြင်း၊ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို လွှဲပြောင်းရယူရန် ပြင်ဆင်ခြင်း

ယူကျင်းခန်းမ အတွင်း။

ချစ်သူမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပွေ့ဖက်ထားကြသည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် လုရွှယ်ချီကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားပြီး၊ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သင်းပျံ့သော ရနံ့ကို အငမ်းမရ ရှူရှိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ လှုပ်ရှားမှုများကို အနိုင်နိုင် ထိန်းချုပ်နေရသည်...။

ဂျိချန်းဖန်သည် လုရွှယ်ချီ၏ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လှပသော မျက်နှာလေးကို လက်ဖဝါးဖြင့် အသာအယာ ထိလိုက်သည်။

ကိုးနှစ်ကြာသော်လည်း ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ပြည့်စုံလွန်းနေဆဲဖြစ်သော သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်

“ရွှယ်ချီ... နှစ်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီနော်”

“မင်းကတော့ အရင်အတိုင်း လှနေတုန်းပဲ”

လုရွှယ်ချီ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် နူးညံ့သော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် ရှေ့မှ လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ မသိစိတ်ဖြင့် သူ့ကို နမ်းရှုံ့ရန် တိုးကပ်သွားမိသည်...။

“အမ်”

ဂျိချန်းဖန် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသည်။

သူသည် လုရွှယ်ချီကို အမြန်ထိန်းလိုက်ပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော လူများစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ယခုအချိန်တွင် နမ်းနေကြပါက အတော်လေး အားနာစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

“အပြင်မှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်”

“ဒီညကျမှ စောင့်ပါဦး... ငါ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို လျှို့ဝှက်လာခဲ့မယ်။ ငါ့အတွက် တံခါးဖွင့်ထားပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်...”

ဂျိချန်းဖန်က တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင် တမင်တကာ အစွမ်းထုတ်မပြသရွေ့ တာအိုသခင်မ ရွှယ်ယွဲ့သည် သူ့ကို ကျိန်းသေ ပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ...။

“တံခါးဖွင့်ထားပေးရမယ်”

လုရွှယ်ချီ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားတော့သည်။

သူမသည် အကြည့်ကို အသာအယာ နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

“အင်း...”

သူမ၏ အသံလေးမှာ လေသံမျှသာ ရှိသော်လည်း...

ဂျိချန်းဖန်ကမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် လုရွှယ်ချီ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ယူကျင်းခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်...။

“ဆရာ... ဆရာကတော်”

“စီနီယာ ဦးလေးတို့”

ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ဂျိချန်းဖန်သည် ကျန့်ပူယီနှင့် သူ၏ ဇနီးတို့ကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ ကျန်ရှိသော စီနီယာ ဦးလေးများကိုလည်း အလေးအမြတ်ပြု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

စီနီယာဦးလေး ကွမ်းနှင့် အခြားသူများက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။

တာအိုသခင်မ ရွှယ်ယွဲ့ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် သူ့ကို မျက်နှာမကောင်းပေ။

သူမ၏ အေးစက်သော မျက်နှာမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ၊ စူးရှသော အကြည့်များက ဂျိချန်းဖန်၏ နောက်ကွယ်ရှိ လုရွှယ်ချီထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်...။

လုရွှယ်ချီ၏ မျက်နှာလေး ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ...

တာအိုသခင်မ ရွှယ်ယွဲ့သည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

“ဟင်း........ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ ထားလိုက်ပါတော့”

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က မကြာခင်မှာ လက်ထပ်ကြတော့မှာပဲဟာ”

တာအိုသခင်မ ရွှယ်ယွဲ့သည် အသာအယာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဤချစ်သူမောင်နှံနှစ်ဦးကို အလွန်အမင်း တားဆီးပိတ်ပင်ခြင်း မပြုတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်အမင်း တားဆီးခြင်းမှာ...

ဆိုးကျိုးကိုသာ ဖြစ်ထွန်းစေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဂျိချန်းဖန်၏ အကြည့်မှာ စူးရူ၏ ဘေးနားရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးလေးထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အနီရောင် ဝတ်စုံဝတ် ကျန့်လင်းအာ သည် အရပ်အမောင်း မြင့်မားကာ သွယ်လျလှပနေပြီး၊ မသိနားမလည်သော မိန်းကလေးငယ်ဘဝမှ လူကြီးတစ်ဦးအဖြစ် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“လင်းအာ ......... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်”

ဂျိချန်းဖန်သည် လက်မောင်းများကို အနည်းငယ် ဖွင့်ဟလိုက်ပြီး ကျန့်လင်းအာကို ပွေ့ဖက်ချင်ဟန် ပြလိုက်သည်။

“ဟွန်း”

ကျန့်လင်းအာက မာနကြီးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

သူမသည် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီးနောက် ဂျိချန်းဖန်ကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်တော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ...

စူးရူသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ မဲ့လိုက်မိသည်။

ဒီလောက် မာနကြီးတဲ့ စရိုက်မျိုး ရအောင် ဘယ်သူက အလိုလိုက်ထားတာလဲ........

သူမနှင့် ကျန့်ပူယီတို့ကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီလောက်အထိ အလိုမလိုက်ခဲ့ကြပေ။

ဂျိချန်းဖန် .......... ...

ကျန့်လင်းအာ၏ မာနကြီးမှုကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ...

ဂျိချန်းဖန်လည်း အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် လုရွှယ်ချီ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကျန့်လင်းအာကို အတင်းသွားဖက်ရန်မှာလည်း မသင့်တော်ပေ။ ထားလိုက်ပါတော့လေ...။

အရင်တုန်းက ငါ မင်းကို အရမ်းအလိုလိုက်ခဲ့တာပဲ။

အခု မင်းလည်း လူကြီးဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ငါ ဆက်ပြီး အလိုမလိုက်နိုင်တော့ဘူး။

ဂျိချန်းဖန်သည် နှမြောတသဟန်ဖြင့် လက်များကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

လုရွှယ်ချီ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် မာနကြီးနေသော ကျန့်လင်းအာကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေမိသည်...။

“ဝှစ်..........”

ထိုစဉ်မှာပင်။

ဂျိချန်းဖန်သည် လက်မောင်းများကို ထပ်မံ ဖွင့်ဟလိုက်ပြန်သည်။

“ဟင်..သူ ငါ့ကို ကိုယ်တိုင်လာဖက်တော့မှာလား”

ကျန့်လင်းအာသည် မာနကြီးနေသယောင် ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဂျိချန်းဖန်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အာရုံစိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂျိချန်းဖန် လက်မောင်းများကို ထပ်မံ ဖွင့်ဟလိုက်သည်ကို မြင်ရသည့်အခါ...

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လျှို့ဝှက်သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဟွန်း…

ဟုတ်တယ်... အဲဒီလိုပဲ လုပ်စမ်းပါ။ ငါ အခု စိတ်ဆိုးနေတာ၊ မြန်မြန်လာပြီး အရင်တုန်းကလို ချော့စမ်းပါဦး။

ကျန့်လင်းအာ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေစဉ်မှာပင်...

“ဝှစ်..”

ရုတ်တရက်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူရိပ်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီး (ကျင်းပင်အာ) သည် နောက်ကွယ်မှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာကာ ဂျိချန်းဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

သူမသည် နုနယ်သော လက်ကလေးများဖြင့် သူ့ကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အကြည့်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

ကျန့်လင်းအာ : ...

ငါ မေ့သွားတာပဲ။

ကျင့်ပင်အာ လည်း ရှိသေးတာပဲ။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာ အတင်းအဖျင်း ပြောချင်သော အမူအရာများ ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့အားလုံး လုရွှယ်ချီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ဤ 'မိဖုရားကြီး' က တစ်ခုခု ပြောလေမလားဟု စောင့်ကြည့်နေကြခြင်းပင်။

သို့သော် မည်သူက သိပါမည်နည်း။

လုရွှယ်ချီ၏ အမူအရာမှာ ဂျိချန်းဖန်နှင့် ကျင့်ပင်အာတို့ ပွေ့ဖက်နေသည်ကို မြင်သည့်အခါ အနည်းငယ်မျှသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အခြားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ပြသခြင်း မရှိပေ...။

ဤနှစ်များအတွင်း...

သူမသည် ကျင်းပင်အာနှင့် အဆက်အသွယ် အတော်အတန် ရှိခဲ့ပြီး၊ ရွှမ်ချာဂိုဏ်း သို့ပင် ဧည့်သည်အဖြစ် ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခဲ့ဖူးရာ...

လုရွှယ်ချီနှင့် ကျင်းပင်အာတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ လက်ရှိတွင် အတော်လေး အဆင်ပြေနေပြီ ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့...

ချစ်သူသုံးဦးကြား အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်ပွားမည့် မြင်ကွင်းမျိုး ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဂျိချန်းဖန်သာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို တန်းတူညီတူ ဆက်ဆံမည်ဆိုလျှင် အခြေခံအားဖြင့် ဘာပြဿနာမှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ကျန့်လင်းအာ “ ဟင်.. ဒါဆို ငါကော”

နင်တို့ ငါ့ကို လုံးဝ မေ့သွားကြတာလား။

ဟင်း........ မတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ ဘယ်သူက နင့်ကို မာနကြီးခိုင်းလို့လဲ။

မာနကြီးတာက ဘဝကို ပျက်စီးစေတာပဲ။

“သခင်လေး......... နောက်ဆုံးတော့ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီပေါ့”

ကျင်းပင်အာ၏ အသံမှာ ယခင်အတိုင်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ မြူဆွယ်တတ်သော မျက်နှာလေး ပေါ်လာသည်။

နှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အသွင်အပြင်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ...။

အမှန်တကယ်တွင် ဤသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဂျိချန်းဖန် တံခါးပိတ်မကျင့်ကြံမီက သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီအတွက် တင်းရန်ဆေးလုံး များကို ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ကိုးနှစ်မကဘဲ နောက်ထပ် နှစ်တစ်ရာ ကြာသွားလျှင်ပင်...

သူတို့၏ အသွင်အပြင်မှာ ပြောင်းလဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“ခဏနေမှ ပြောကြတာပေါ့”

ဂျိချန်းဖန်သည် ကျင်းပင်အာ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

“အင်း” ကျင့်ပင်အာက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

သူမသည် သူ့ကို ဖက်ထားရာမှ အသာအယာ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး၊ လုရွှယ်ချီနှင့်အတူ ဂျိချန်းဖန်၏ ဘယ်နှင့်ညာတွင် ရံလျက် ရပ်လိုက်ကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ...

ကျန့်လင်းအာ၏ မျက်နှာလေး ပျက်သွားတော့သည်။

ဘယ်ဘက်ရော ညာဘက်ရော နေရာယူသွားကြပြီဆိုတော့ ငါ့အတွက် နေရာမကျန်တော့ဘူးပေါ့... ဟုတ်လား။

“အဟမ်း အဟမ်း”

တောက်ရွှမ်းက အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

ဂျိချန်းဖန်တို့ စကားပြောပြီးသွားသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးကို ယူကျင်းခန်းမ ထဲသို့ ဆွေးနွေးရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျင်းယွမ် တောင်ထိပ်ခုနစ်ခုလုံးမှ ခေါင်းဆောင်များ စုံလင်စွာ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

တောက်ရွှမ်းသည် လွန်ခဲ့သော ကိုးနှစ်တာကာလအတွင်း ရှန်ကျိုးနယ်မြေတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာ အကြီးအငယ်များကို ပထမဆုံး အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

သို့မှသာ ဂျိချန်းဖန်အနေနှင့် အခြေအနေများကို သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်မှ သူသည် အဓိက အကြောင်းအရာသို့ ကူးပြောင်းလိုက်သည်။

“အခု ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်က တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာက ပြန်ထွက်လာပြီ၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကလည်း လုံလောက်နေပြီဆိုတော့...

သူ ငါ့ဆီကနေ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူး ကို လွှဲပြောင်းရယူဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ထင်တယ်။ဂျူနီယာ ညီငယ်၊ ညီမငယ်တို့ ဘယ်လိုထင်ကြလဲ”

တောက်ရွှမ်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားသော်...

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များမှာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ရှီဟောင် နှင့် ချူယွီဟုန်း တို့မှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပါးနပ်စွာဖြင့် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်သာ နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့မှာ လူငယ်မျိုးဆက်များသာ ဖြစ်သည်။

အချို့သော ကိစ္စရပ်များမှာ သူတို့ ဝင်ရောက်ပြောဆိုရန် မသင့်တော်ပေ။

ကျန့်ပူယီသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး “ဂိုဏ်းချုပ် စီနီယာအစ်ကို... ဒါက နည်းနည်း စောလွန်းမနေဘူးလား။ ခုနစ်ယောက်မြောက်လေးက သူ...”

တောက်ရွှမ်းက လက်ကို မြှောက်ကာ စကားဖြတ်လိုက်သည်။

“မစောပါဘူး၊ လုံးဝ မစောပါဘူး။ ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မင်းတို့အားလုံးထက် မနိမ့်တဲ့အပြင်၊ ငါ့ရဲ့ အဆင့်နားကိုတောင် ကပ်နေပြီ...”

“ဒီလောက် ကျင့်ကြံမှုမျိုးနဲ့ဆိုရင်...”

“ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို လွှဲယူဖို့က အလုံအလောက်ထက်တောင် ပိုနေပါသေးတယ်”

၎င်းကို ကြားသော်...

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်ထိပ်ခေါင်းဆောင်များမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ဂျိချန်းဖန်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဂိုဏ်းချုပ် တောက်ရွှမ်း နားအထိ ကပ်နေပြီ ဟုတ်လား။

ဒါဆိုရင် အဲဒါက...

ထိုက်ကျင်းနယ်ပယ်

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံး၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း...

ဂျိချန်းဖန်ကမူ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေသည်။

သူသည် သူ၏ အငွေ့အသက် ကို တမင်သက်သက် ထုတ်မပြသလို၊ ရှင်းပြရန်အတွက်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

ယခင်အတိုင်းပင်...

သင်၏ အစွမ်းနှင့် ဂုဏ်သတင်းသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ စကားပြောရန်ပင် မလိုတော့ပေ။

သဘာဝအတိုင်းပင် သင့်အတွက် တစ်စုံတစ်ဦးက ရှေ့ထွက်ပြောပေးလာပေလိမ့်မည်...။