အခန်း (၁၆၁-၁၆၂)

အခန်း ၁၆၁ - လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းခြင်း.......

“ယူကြ၊ အကုန်ယူကြစို့.......”

ဂျိချန်းဖန်သည် မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုရွှယ်ချီနှင့် အခြားအမျိုးသမီး (ကျင့်ပင်အာ) တို့သည် သူတို့၏ နုနယ်သော လက်ကလေးများဖြင့် ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ပစ္စည်းများကို အဆက်မပြတ် ဆွဲထုတ်ကာ အိတ်များထဲသို့ မဆိုင်းမတွပင် ထည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာ သူနှင့် မရှေးမနှောင်းပင် ရှိလှသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အိတ်ပေါင်း လေးငါးအိတ်ခန့်ကို အပြည့်အသိပ် ဖြည့်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဂျိချန်းဖန်သည် လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ထိုအိတ်ပုံကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီးနောက် လုရွှယ်ချီနှင့် ကျင့်ပင်အာကို ခေါ်လိုက်သည် —

“ရွှယ်ချီ၊ ကျင့်ပင်အာ... မြန်မြန်သွားကြစို့”

“အင်း.......” လုရွှယ်ချီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဤသို့ ခိုးယူရသည်မှာ အတော်လေး ရင်ခုန်ဖို့ ကောင်းလှသည်။

ကျင့်ပင်အာသည် ရှောင်ယောက်စမ်းချောင်းဘက်သို့ နှမြောတသစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မဆိုင်းမတွပင် လှည့်ထွက်ကာ ဂျိချန်းဖန်၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

“ဝှစ်—”

သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် အနီရောင်နှင့် အနက်ရောင် ရောယှက်နေသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်ယံသို့ အဟုန်ဖြင့် ပျံတက်သွားကြတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ရှေ့ဘက်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြသော နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် ဂိုဏ်းဝင်များကို ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

“သွားပြီ....... အဲ့ဒါက...”

အကြီးအကဲ ပိပို နှင့် ယွီရုံ တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ပျက်ယွင်းသွားသည်။

ထိုဦးတည်ချက်မှာ သူတို့ ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်း၏ ဘဏ္ဍာတိုက် ရှိရာအရပ် မဟုတ်ပါလား.......

အဲ့ဒီ အစုတ်ပလုတ်မ ကျင့်ပင်အာ.......

သူမက ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက် တစ်ခုလုံးကိုများ မွှေနှောက်သွားတာလား..............

အကြီးအကဲ ပိပိုသည် သူမကိုယ်တိုင် သွားရောက်စစ်ဆေးရန် အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။

“ကုန်ပြီ၊ အကုန်ကုန်ပြီ....... ကျင့်စဉ်တွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ နတ်လက်နက်တွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အခုဆို ဘဏ္ဍာတိုက်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တောင် လုံးဝ မကျန်တော့ဘူး.....................” အကြီးအကဲ ပိပိုသည် တိုးညင်သော အသံဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူမ ဘာတတ်နိုင်ပါဦးမည်နည်း....... ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းနှင့် ရွှမ်ချာဂိုဏ်းကြားတွင် ၎င်းမှာ ကျင့်စဉ်၏ အမွေအနှစ်ကို လုယူကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အံ့ဖွယ်သုံးပါးနတ်သမီးသာ အသက်ရှင်နေသေးလျှင် ကျင့်ပင်အာသည် ဤမျှအထိ ရက်စက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုမူ... သူမနှင့် ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းကြားရှိ သံယောဇဉ်မှာ ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ်နှင့် အနာဂတ်အတွက်သာ အစွမ်းကုန် ကြံစည်တော့မည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဟဲ့ဟွမ် မူလလမ်းစဉ်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်းမှာ သူမ၏ ဆရာမ မြင်တွေ့လိုသော အရာ မဟုတ်ပါလား.......

ထိုနေရာရှိ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြောင်အမ်းစွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းမှာတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်ရသည်။

သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ သေကြေ ဒဏ်ရာရကုန်ကြပြီ၊ သူတို့၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာလည်း အခိုးခံလိုက်ရပြီ၊ ယခုဆိုလျှင် တပည့်တစ်စုသာ ကျန်တော့သည်...။ သို့သော် ထိုတပည့်များသည်လည်း မကြာမီ သစ္စာဖောက်ကြလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လာရခြင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်များကို ရရှိရန်သာ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ယခုမူ ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်းတွင် ဘာမှမကျန်တော့ပေ။ သူတို့ ဘာကြောင့် ဒီမှာ ဆက်နေကြဦးမည်နည်း.......

ဤသို့တွေးကာ ချင်းဝူယန်၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ လူသစ်စုဆောင်းရန် အခွင့်အရေးကောင်း မဟုတ်ပါလား.......

သူ့ဘေးရှိ ပိယောင် သည်လည်း ဤအချက်ကို တွေးမိသည်။ သို့သော် သူမ စိတ်ဓာတ်ကျနေမိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂျိချန်းဖန် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူမကို နှုတ်တောင် မဆက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကောင်းပြီလေ... သူက သူ့ရဲ့ အထောက်အထား ပေါ်သွားမှာ စိုးလို့ ဖြစ်မှာပါ... ပိယောင်သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းလေးကို ဆူလိုက်မိသည်။

သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည် — ဂျိချန်းဖန်၊ မြန်မြန်လေး အနိုင်မတိုက်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်လာပါတော့....... အဲ့ဒီအခါကျမှ ဒီ ဖြောင့်မတ်တဲ့လမ်းစဉ်နဲ့ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်ဆိုတာတွေက ငါ့ကို ဆက်ပြီး မချုပ်နှောင်နိုင်တော့မှာ...

...

လျိုပေါ်တောင်ကို ဓားပြတိုက်ပြီးနောက် ဂျိချန်းဖန်တို့ သုံးဦးသည် ထိုအနီးအနားတွင် ဆက်လက် လှည့်လည်မနေတော့ဘဲ ဓားဖြင့် ကျင်းယွမ်ကလန်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂျိချန်းဖန်တွင် မကြာသေးမီက လုပ်စရာများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှေးဟောင်းစုန်းကျင့်စဉ်၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိထားသော်လည်း ၎င်းကို လေ့လာရန် အချိန်မရသေးပေ။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် အတားအဆီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း ပြန်လည် ပျိုးထောင်ရန် လိုအပ်နေသည်။ ထို့ပြင်... အရေးကြီးဆုံး ကိစ္စတစ်ခု ကျန်သေးသည်။

၎င်းမှာ သူသည် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်တွင် လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းရန်အတွက် သူ၏ ဆရာကတော် (စူးရူ) ကို အကူအညီတောင်းရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် သိမြင်နားလည်မှုများကို ပြန်လည် စုစည်းရန်အတွက် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ အထီးကျန်စွာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံ ရပေလိမ့်မည်။

သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်လိုသည်။ အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် ကျင့်ကြံပြီးနောက် ရှန်ကျင်း အထွတ်အထိပ်နယ်ပယ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက် သွားခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုအဆင့်သို့ တစ်ရှိန်ထိုး ရောက်ရှိရန်အတွက်မူ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ တရားကျင့်ရပေလိမ့်မည်။

၎င်းအပြင်... ကြားထဲတွင် သူသည် ရှေးဟောင်းစုန်းကျင့်စဉ်ကို လေ့လာရန် အချိန်ပေးရဦးမည် ဖြစ်ပြီး မီးလျှံမှန် အတွင်းရှိ ရှစ်ပါးသော မကောင်းဆိုးဝါး မီးတောက်အခင်းအကျင်း ကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်နိုင်ရန် ကြိုးစားရမည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဂျိချန်းဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးအချို့ ရှိနေသည်။ သူသည် မိမိနှင့်အတူ သယ်ဆောင်သွားနိုင်သော ရှစ်ပါးသော မကောင်းဆိုးဝါး မီးတောက်အခင်းအကျင်းကို တိုက်ရိုက် ဖန်တီးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခါ မီးလျှံမှန်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက သူသည် လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသလောက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်...။

“ဟင်း—”

သူ၏ နတ်သမီးလေး ရွှယ်ချီ၊ ကျင့်ပင်အာနှင့် သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးတို့ကို နှစ်အနည်းငယ်ကြာ မတွေ့ရတော့မည်ကို တွေးမိသည်နှင့် ဂျိချန်းဖန် မသက်မသာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

“စီနီယာအစ်ကို ဂျိ... ဘာဖြစ်လို့လဲ.......” လုရွှယ်ချီက မျက်တောင်လေး ခတ်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျင့်ပင်အာသည်လည်း ဂျိချန်းဖန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ခုနက ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဓားပြတိုက်တုန်းက သူ အရမ်းပျော်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား....... အခု ဘာလို့ သက်ပြင်းချနေတာလဲ.......

“ရွှယ်ချီ၊ ကျင့်ပင်အာ... ငါတို့ ပြန်ရောက်သွားရင် ငါ ခဏလောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံဖို့ ရှိတယ်။ နှစ်အနည်းငယ်လောက် ကြာမယ်ထင်တယ်” ဟု ဂျိချန်းဖန်က တွေးတောရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အာ.......”

ထိုစကားကို ကြားသော် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နှစ်အနည်းငယ်ကြာ တရားကျင့်မည်ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ကြာလွန်းလှသည်။

“ဒါကြောင့်...”

“တရားမကျင့်ခင်မှာ ငါ လုပ်စရာရှိတဲ့ ကိစ္စအချို့ကို အရင်ဆုံး အစွမ်းကုန် ဖြေရှင်းသွားမယ်” ဂျိချန်းဖန်က ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

“နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလို့လဲ.......” လုရွှယ်ချီက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ။” ဂျိချန်းဖန်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။ သူသည် လုရွှယ်ချီ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော လျိုဟယ်မှန် ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

“ဟင်....... အာ.......” လုရွှယ်ချီသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမအား လျိုဟယ်မှန် ပေးစဉ်က ဂျိချန်းဖန် သုံးခဲ့သော အကြောင်းပြချက်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည် — လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းခြင်း.......

သူက လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဖို့အတွက် ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို သွားတော့မှာလား.......

လုရွှယ်ချီ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးတွင် ရှက်သွေးများ ချက်ချင်း ဖြန်းသွားကာ သူမ၏ အကြည့်မှာ မသိမသာ အောက်သို့ ရောက်သွား၏...။

လုရွှယ်ချီသည် ကလေးမလေး မဟုတ်တော့ပေ။ သူမသည် ယခုနှစ်တွင် ဆယ့်ကိုးနှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ဦး၏ အရွယ်တွင် ရှိနေသေးသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာမူ ပြည့်ဖြိုးလာပြီဖြစ်ရာ လူကို ငေးမောသွားစေနိုင်သည်...။

ကျင့်ပင်အာကမူ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည်။ လျိုဟယ်မှန်သည် လုရွှယ်ချီအတွက် မည်သို့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို သူမ သိချင်နေသော်လည်း အများကြီးတော့ မမေးမြန်းခဲ့ပေ။

တစ်လမ်းလုံးတွင် လုရွှယ်ချီသည် စကားမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ငြိမ်သက်နေသည်။

သူမ၏ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လှပသော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေပြီး ဆောင်းဦးရာသီ စမ်းချောင်းလေးကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများတွင်လည်း အရည်လဲ့နေ၏...။

၎င်းမှာ မျှော်လင့်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို ရှက်ရွံ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းဒိန်းတုန်နေ၏။ သူမသည် ဤနေ့ကို မျှော်လင့်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ မဟုတ်ပါလား.......

ယခုမူ ၎င်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ကျင်းယွမ်ကလန်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုရွှယ်ချီသည် သူမ၏ ပုံမှန် အေးစက်လှသော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကလေးမလေး တစ်ဦးကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်ကာ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ အမြန် ပြန်သွားတော့သည်...။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ဂျိချန်းဖန်ကို အတော်လေး သဘောကျသွားစေသည်။

ရွှမ်ချာဂိုဏ်း၏ အခြေစိုက်စခန်းမှာ လုံးဝ မတည်ဆောက်ရသေးသဖြင့် ကျင့်ပင်အာသည် မြောင်ယင်းတောင်ထိပ် မသွားသေးဘဲ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်တွင် ခေတ္တ တည်းခိုနေသည်။

တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဂျိချန်းဖန်နှင့် ကျင့်ပင်အာတို့သည် လျိုကျင်းခန်းမသို့ သွားရောက်ကာ ကျန့်ပူယီ နှင့် သူ၏ ဇနီး (စူးရူ) တို့ကို ဂါရဝပြုကြသည်။

ထို့နောက်... ဂျိချန်းဖန်သည် လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းမည့် ကိစ္စကို ထိုနေရာတွင်ပင် တိုက်ရိုက် ပြောချင်လိုက်တော့သည်။

“ဆရာကတော်... တစ်ခုလောက် အကူအညီ တောင်းလို့ ရမလား.......” ဂျိချန်းဖန်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်နေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား....... သူ ရှက်နေမိဆဲပင်။

“ဘာကိစ္စလဲ.......” စူးရူက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကျန့်ပူယီက မျက်ခုံးပင့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြား တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များကလည်း အတင်းပြောချင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။

“အဟွတ် အဟွတ်...” ဂျိချန်းဖန်က အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် —

“အဲ့ဒါက... ဆရာကတော် အနေနဲ့ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားပေးပြီး ကျွန်တော့်အတွက် လက်ထပ်ခွင့် ကမ်းလှမ်းပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းချင်တာပါ”

“.....................”

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လျိုကျင်းခန်းမ တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

အခန်း ၁၆၂ - တောင်းရမ်းလက်ဆောင်များ စီစဉ်ခြင်း....... ကိုးကမ္ဘာနတ်လက်နက်တစ်ခု သွန်းလုပ်ခြင်း.......

“လက်ထပ်ခွင့် တောင်းမယ် ဟုတ်လား............................”

လျိုကျင်းခန်းမအတွင်းရှိ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များမှာ ဂျိချန်းဖန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ဂျိချန်းဖန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြ၏။

လက်ထပ်ခွင့်တောင်းသည့် ကိစ္စမှာ အမှန်တကယ်တော့ အတော်လေး ထိရှလွယ်သော အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည်။

ဆုန့်တာရန်တို့ အဖွဲ့ကို ကြည့်လျှင် သူတို့သည် အသက်အရွယ်အားဖြင့် ဆယ်စုနှစ်များစွာ သို့မဟုတ် ရာစုနှစ်တစ်ခုနီးပါး နေထိုင်လာကြသူများ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ...

သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ လက်ကိုပင် မကိုင်ဖူးကြသေးပေ။ အချို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် သူတို့သည် လူ့လောကရှိ သာမန်လူသားများထက်ပင် နိမ့်ကျနေကြသေးသည်။

ထို့ကြောင့် လူအများရှေ့တွင် 'လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခြင်း' ဟူသော စကားကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရဲသော ဂျိချန်းဖန်ကို သူတို့ အံ့သြချီးကျူးနေမိကြသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်... မင်းက...”

စူးရူသည် သူမရှေ့မှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးကို ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းနေမိသည်။ သူက ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီး လှပသော မျက်လုံးများတွင် စနောက်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ “မင်းက အဲ့ဒီမိန်းကလေး ရွှယ်ချီကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းမလို့လား.......” ဟု မေးလိုက်သည်။

“အတိအကျပါပဲ.......” ဂျိချန်းဖန်က ခေါင်းငြိမ့် ဝန်ခံလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် စူးရူက ခေါင်းအသာအယာ ငြိမ့်ပြသည်။

သူမသည် နောက်သို့ မသိမသာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော ကျန့်ပူယီမှာ မျက်နှာတွင် အပြုံးကို ဖုံးမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတာ ကောင်းတာပေါ့.......”

“လက်ထပ်ခွင့်တောင်းတာ ကောင်းတယ်....... ဟားဟားဟားဟား.......”

ကျန့်ပူယီသည် တပည့်များအားလုံး၏ ရှေ့တွင်ပင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဆရာ ဘာဖြစ်တာလဲ....... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက်တောင် ပျော်နေတာလဲ.......

ကျန့်ပူယီ ဘာကြောင့် ရယ်နေသည်ကို သူတို့ နားမလည်ကြသော်လည်း စူးရူကမူ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်နေပါသည်။

“သိက္ခာမရှိလိုက်တာ.......” စူးရူက ကျန့်ပူယီကို မကျေမနပ် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

ဤလူမှာ ပျော်စရာတွေ့သွားခြင်း မဟုတ်ပါလား....... ထိုစဉ်က ကျန့်ပူယီသည် သူမ (စူးရူ) ကို လက်ထပ်ပြီး တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့စဉ်က စီနီယာအစ်မ ရွှယ်ယွဲ့မှာ အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ယခုမူ သူ၏ တပည့်က စီနီယာအစ်မ ရွှယ်ယွဲ့၏ တန်ဖိုးအထားရဆုံး တပည့်ကို လက်ထပ်ပြီး တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာတော့မည် ဖြစ်ရာ မည်သူမဆို စိတ်တိုပေလိမ့်မည်...။

မင်းတို့ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်က ငါ့ရဲ့ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်ကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားပြီး ပြဿနာရှာနေကြတာလား....... ဟမ်..............

ကျင့်ပင်အာသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်မိသည်။

'လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခြင်း' ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသယောင် ရှိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူမ နားလည်သွားသည်။

ဒါဆိုရင်... လျိုဟယ်မှန် ကလည်း တောင်းရမ်းလက်ဆောင်တွေထဲက တစ်ခုပေါ့.......

လုရွှယ်ချီ၏ ခါးတွင် အမြဲချိတ်ထားတတ်သော မှန်အသေးလေးကို တွေးမိရင်း ကျင့်ပင်အာသည် ထူးဆန်းသော မနာလိုစိတ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဂျိချန်းဖန်၏ အဆင့်အတန်းအရ အကယ်၍ ဤလက်ထပ်ပွဲသာ အောင်မြင်သွားပါက လုရွှယ်ချီသည် အနာဂတ်တွင် ငြင်းပယ်၍မရသော 'ဂိုဏ်းချုပ်ကတော်' ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်...။

ထိုအဆင့်အတန်းမျိုးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အားကျဖွယ် ကောင်းလှသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် လုရွှယ်ချီထက် မနိမ့်ကျဟု ယုံကြည်သော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အဆင့်အတန်းမှာမူ အနည်းငယ် အားနည်းချက် ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမှာ မတရားဟု သူမ မယူဆပေ။

ကျင့်ပင်အာသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို ဆက်မတွေးတော့ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆောင်းဦးလှိုင်းကဲ့သို့ မျက်လုံးများမှာ ခန်းမအလယ်မှ လူငယ်လေးထံတွင်သာ စွဲထင်နေ၏။

သူမ ကောင်းကောင်း သိပါသည်... ဂျိချန်းဖန်သည် သူမကို ဘယ်တော့မှ မကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းကပင် သူမအတွက် လုံလောက်လှပါပြီ။ အခြားအရာများကို သူမ မတောင်းဆိုရဲတော့ပေ။

ဂျိချန်းဖန်၏ အကြည့်မှာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ကျင့်ပင်အာ၏ မျက်နှာအမူအရာကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မရှိသည်ကို တွေ့ရချိန်မှသာ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်...။

လက်ထပ်ခွင့်တောင်းသည့် ကိစ္စမှာ နောက်ဆုံးတွင် လူသိရှင်ကြား ဖြစ်လာမည်သာ ဖြစ်ရာ တိတ်တိတ်လေးပြောသည်ဖြစ်စေ၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောသည်ဖြစ်စေ ထူးခြားမှု မရှိပေ။

၎င်းအပြင် သူသည် ကျင့်ပင်အာကိုလည်း ဖုံးကွယ်မထားချင်ပေ။

ကျင့်ပင်အာ၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရ သူမကို ဖုံးကွယ်ထားမည့်အစား သူမရှေ့တွင် တိုက်ရိုက်ပြောပြခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။

သူမ နားလည်ပေးလိမ့်မည်ဟု ဂျိချန်းဖန် တွေးနေမိသည်။ ၎င်းအပြင် သူသည် ရွှယ်ချီကို လက်ထပ်ပွဲ ကျင်းပပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သူ၏ ကတိကဝတ်ပင် ဖြစ်သည်။

အနာဂတ်တွင် သူ အခြားသူများကို လက်ထပ်သည်ဖြစ်စေ၊ လက်မထပ်သည်ဖြစ်စေ လုရွှယ်ချီမှာ အမြဲတမ်း ပထမဦးဆုံး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ ဤအချက်ကို ပြောင်းလဲ၍ မရပေ။

ကျန်ရှိနေသူများအတွက်မူ နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည် ကုစားပေးရန် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိနေပါသေးသည်။

စူးရူသည်လည်း ကျင့်ပင်အာကို သတိထားမိပြီး သူမတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ မရှိသည်ကို တွေ့ရချိန်တွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကလေးတွေ အားလုံးက တကယ်ကို လိမ်မာကြတာပဲ... စူးရူ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် လင်းအာမှာ တရားကျင့်ရန် ထိုက်ကျိဂူ ထဲသို့ ဝင်သွားပြီဖြစ်ရာ မဟုတ်လျှင် ယနေ့ သူမ ပြဿနာရှာနေပေလိမ့်မည်။

စူးရူသည် ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် ဂျိချန်းဖန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ — “ဂိုဏ်းချုပ် ဂျိချန်းဖန်... မင်းမှာ ဘယ်လို အကြံအစည်တွေ ရှိလဲ.......” ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

လက်ထပ်ခွင့် သွားတောင်းပေးရန်မှာ မခက်ခဲပေ။ သူမ ရှောင်ကျူးတောင်ထိပ်သို့ တစ်ခေါက် သွားရုံသာ ရှိသည်။ သို့သော် တောင်းရမ်းလက်ဆောင်များ၏ အဆင့်အတန်းကိုမူ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က စူးရူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားကာ — “စီနီယာအစ်မ (စူးရူ)... ကျွန်တော့်ကို ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး။ တောင်းရမ်းလက်ဆောင် အချို့ကို အရင် ပြင်ဆင်လိုက်ပါဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

၎င်းကို ကြားရချိန်တွင် ကျန့်ပူယီနှင့် သူ၏ ဇနီးတို့မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကြသည်။

သူတို့၏ တပည့်က လက်ထပ်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ဘက်မှ ကောင်းမွန်သော တောင်းရမ်းလက်ဆောင်များပင် မထုတ်ပေးနိုင်ကြပေ...။

မတတ်နိုင်ပေ၊ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆင်းရဲချို့တဲ့လှသည်။ ဆုန့်တာရန် ယွီကျင်း စတုတ္ထအဆင့်သို့ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့စဉ်က သူကိုင်ဆောင်သော 'ကျားဆယ်ကောင် နတ်ဘုရားဓား' မှာပင် ကျန့်ပူယီက သူ၏ စုဆောင်းထားသမျှကို အကုန်ထုတ်သုံးပြီး ဝယ်ပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“အဟွတ်၊ အဟွတ်။”

“ခုနစ်ယောက်မြောက် (ဂျိချန်းဖန်)... မင်းရဲ့ ဆရာကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ငါတို့ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်ရဲ့ အခြေအနေကို မင်းလည်း သိတာပဲ။ မင်းရဲ့ တောင်းရမ်းလက်ဆောင်တွေအတွက် ငါ အတတ်နိုင်ဆုံး နည်းလမ်းရှာပေးပါ့မယ်...” ကျန့်ပူယီက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲတွင် လက်ဝါးခန့်သာရှိသော ကိုးကမ္ဘာ့ထူးခြားသတ္တု အပိုင်းအစလေး တစ်ခု ကျန်နေသေးသည်။

သို့သော် ၎င်းကို အရည်ကျိုပြီးလျှင်ပင် နတ်ဘုရားဓားတစ်စင်း သွန်းလုပ်ရန် လုံလောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသော် ဂျိချန်းဖန်က လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းပြသည်။ သူသည် တောင်းရမ်းလက်ဆောင်များအတွက် အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေခြင်း မရှိပေ။

အဆိုးဆုံးအခြေအနေတွင် သူသည် နတ်ဆေးလုံး အချို့ကို ဖော်စပ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား....... မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူဖော်စပ်သော နတ်ဆေးလုံးများမှာ လောကတွင် ရှားပါးလှပြီး ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးမှာလည်း ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းကမှ မရသေးလျှင် သူ ထုံထျန်းတောင်ထိပ်သို့ သွားပြီး အချို့ကို ယူနိုင်ပါသေးသည်။ သူသည် ထုံထျန်းတောင်ထိပ်၏ တပည့်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေသည်ကို မမေ့ပါနှင့်။

ထုံထျန်းတောင်ထိပ်မှ တပည့်တစ်ယောက် လက်ထပ်မည်ဆိုပါက စီနီယာဦးလေး တောက်ရွှမ်း အနေဖြင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တစ်ခုခု ပေးရမည် မဟုတ်ပါလား.......

“ဆရာ၊ စီနီယာအစ်မ... ကျွန်မဆီမှာ တောင်းရမ်းလက်ဆောင်အတွက် လုံလောက်တဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်~”

ထိုအချိန်မှာပင် နူးညံ့သောအသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကျင့်ပင်အာက လူတိုင်းကို ပြုံးပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမတွင် ဟဲ့ဟွမ်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံး၏ အခြေခံအုတ်မြစ်များ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား....... ထို့ကြောင့် တောင်းရမ်းလက်ဆောင် တစ်စုံ ပြင်ဆင်ရန်မှာ သူမအတွက် လွယ်ကူလှသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

စူးရူမှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။ သူမသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းကလေးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း “ကျင့်ပင်အာ... မင်းက...”

ကျင့်ပင်အာက ဤမျှအထိ ရက်ရောလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားပေ။ သူမနှင့် လုရွှယ်ချီမှာ ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်နေကြသော်လည်း သူမက တောင်းရမ်းလက်ဆောင်အတွက် ကူညီပေးရန် လိုလိုလားလား ရှိနေသည်လား..............

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်မှ တပည့်များမှာလည်း ကျင့်ပင်အာ၏ ရက်ရောမှုကို အံ့သြနေကြသည်။

သူမ ချစ်ရသောသူက အခြားတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်တော့မည် ဖြစ်သော်လည်း သူမက စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် တောင်းရမ်းလက်ဆောင်အတွက်ပင် ကူညီပေးနေသည်လား..............

ဘယ်လို သဘောထားကြီးမှုမျိုးပါလိမ့်.......

ဂျိချန်းဖန်မှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီး ကျင့်ပင်အာ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် သူက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး “ကျင့်ပင်အာ... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို အားမနာတော့ဘူးနော်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မင်းပစ္စည်း ငါ့ပစ္စည်း ခွဲနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါတို့ အားလုံးက မိသားစုတွေပဲ....... သူပိုင်တာ ကျင့်ပင်အာပိုင်တာ၊ ဒါကြောင့်... ကျင့်ပင်အာပိုင်တာဟာ လုရွှယ်ချီပိုင်တာလည်း ဖြစ်တယ်....... ငါတို့အားလုံးက မိသားစုတစ်ခုတည်းပဲ....... ဘာတွေ ငြင်းခုံနေစရာ လိုဦးမလဲ.......

“အင်း” ကျင့်ပင်အာက ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ဆောင်းဦးလှိုင်းများကဲ့သို့ စိုပြည်နေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ဂျိချန်းဖန်သည် ကျင့်ပင်အာထံမှ ကိုးကမ္ဘာ့ထူးခြားသတ္တု အပိုင်းအစတစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။

တိုက်ကျူးတောင်ထိပ်တွင် ရှိနေသော အပိုင်းအစနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက သူသည် နတ်လက်နက်တစ်ခုကို သွန်းလုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ မတော်တဆမှုများ မရှိခဲ့လျှင် ကိုးကမ္ဘာနတ်လက်နက် တစ်ခု သွန်းလုပ်နိုင်ရန်မှာ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း ပညာရပ်မှာ အလွန်ပင် ထူးကဲလှပြီး ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများသာ ရှိပါက ကိုးကမ္ဘာနတ်လက်နက်တစ်ခု သွန်းလုပ်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် အလွန်လွယ်ကူသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်...။