မင်းပဲလား...

ယီထျန်းယွမ်သည် ပြင်ပမှအခြေအနေများကို လုံးဝမသိရှိသလို မိမိ၏လုပ်ဆောင်ချက်များက ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေအတွက် သိက္ခာဆယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်ကိုလည်း မသိရှိပေ။

သူသည် တံဆိပ်ပြားများကို တမင်တကာ လိုက်လံရှာဖွေခြင်းမပြုဘဲ ရှေ့သို့သာ တစိုက်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။ သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့လာသူမှန်သမျှကိုလည်း အညှာတာမဲ့စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ကြင်နာမှုပြနေခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သေတွင်းတူးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုးကို သူယခင်ကတည်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ တစ်ဖက်လူက တံဆိပ်ပြားကို လွှင့်မပစ်သရွေ့ မည်သည့်စကားမျိုးပြောပြော အပိုသာဖြစ်သည်။ သူ၏ခွန်အားက သန်မာသော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူသတ်ဖြတ်ခြင်းမခံရမီ တံဆိပ်ပြားကို လွှင့်ပစ်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးရှိပေသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့က ထိုသို့မလုပ်ဆောင်ကြချေ။ ၎င်းတို့သည် အရှုံးမပေးလိုကြဘဲ ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ထို့ကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် အမြင်မတော်သည့်လူများမှာ သူ့ထံသို့ အဆက်မပြတ် ပြေးဝင်လာကြပြီး တံဆိပ်ပြားများမှာလည်း သူ့ထံသို့ အလိုအလျောက် စီးဝင်လာတော့သည်။ ၎င်းတို့အားလုံးက သူ့ကို အဖွဲ့နှင့်ကွဲနေသူ သို့မဟုတ် အထီးကျန်သွားသူဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။ သို့မဟုတ် တစ်ကိုယ်တည်း သွားလာနေသူဖြစ်သဖြင့် ရူးနှမ်းနေသူ သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေသူဟု သတ်မှတ်ကာ သေတွင်းတူးရန် လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယီထျန်းယွမ်မှာ အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှုရှိသလို အမှန်တကယ်လည်း အစွမ်းထက်သူဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကို ချေမှုန်းရန်မှာ ခဲယဉ်းသောကိစ္စမဟုတ်ပေ။

“တကယ်ပဲ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် လာနေကြတာပဲ... အတွေ့အကြုံတွေလည်း မနည်းဘူးရတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က အလွန်ကျေနပ်နေခဲ့သည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားမည်ဆိုပါက အဆင့်ခုနစ်မြေကမ္ဘာအရှင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ ပြဿနာမရှိချေ။

ပြဿနာမှာ ဤနေရာ၌ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ရန် သင့်တော်သည့်နေရာ ရှိ၊ မရှိပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ကျော်ဖြတ်မည်ဆိုပါက ဘေးနားရှိလူများက သူ့ကို ခိုးတိုက်ကြမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့သာ ဆက်လက်တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏စိတ်က တံဆိပ်ပြားများပေါ်၌ မရှိဘဲ ရှေ့သို့သွားရန်သာ အာရုံစိုက်ထားသည်။ သူသွားရမည့် ခရီးလမ်းမှာ ဝေးကွာနေသေးသဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အေးအေးဆေးဆေးပင် သတ်ဖြတ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

အဆင့်သတ်မှတ်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း သူက လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ ပထမအဆင့်တွင် တံဆိပ်ပြားအများဆုံးရရှိခြင်း၏ အကြီးမားဆုံးအားသာချက်မှာ အပိုဆုလာဘ်များ ရရှိခြင်းသာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တံဆိပ်ပြားပေါင်း သောင်းဂဏန်းကျော် ရရှိခြင်းကဲ့သို့သော အံ့မခန်းစွမ်းဆောင်ရည်မျိုး မပြသနိုင်ပါက တပည့်အဖြစ် ချက်ချင်းရွေးချယ်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

သေချာပေါက်ပင် ပြိုင်ပွဲဝင်ပေါင်း သောင်းဂဏန်းကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ နတ်ဘုရားစစ်ပွဲကုန်းမြေမှာ မသေးငယ်လှဘဲ လူတိုင်းက အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေကြသဖြင့် တံဆိပ်ပြားအမြောက်အများရရှိရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

“ကောင်မလေး... မင်းက တော်တော်တိုက်နိုင်တာပဲနော်... အခုရော ဘယ်လိုတိုက်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့...”

“မင်းတို့တွေ... အဆိပ်သုံးရဲတယ်ပေါ့...”

ရင်းနှီးနေသော အသံများ ဘေးနားမှ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ယီထျန်းယွမ်၏ အာရုံမှာ ထိုဘက်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ မူလက သူသည် မည်သည့်ပဋိပက္ခကိုမျှ ဝင်ပါရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့သော်လည်း ထိုအသံမှာ မုရုန်ရှောင်း၏ အသံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း ထိုနေရာသို့ သွားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မုရုန်ရှောင်းက အနည်းငယ် ခေါင်းမာသည်မှလွဲ၍ ကျန်သည့်အချက်များမှာ ပြဿနာမရှိပေ။ သူတို့မှာ တစ်နယ်မြေတည်းသားများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူမကို ကူညီရန် သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ လမ်းတစ်ဝက်ခန့် ရောက်ရှိချိန်တွင် မုရုန်ရှောင်း၏ မျက်နှာမှာ ညိုမည်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သေသေချာချာ မကြည့်ပါက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဆူးချွန်တစ်ခု စိုက်ဝင်နေသည်ကို သတိပြုမိမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုမျှသေးငယ်သော ဆူးချွန်လေးတစ်ခုက အဆင့်ခုနစ်မြေကမ္ဘာအရှင်တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို အလျင်အမြန်ပင် ကျဆင်းသွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် တိုက်ခိုက်ရန်မဆိုထားနှင့် ထွက်ပြေးရန်ပင် မစွမ်းသာတော့သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ယွီဟယ်နတ်ဘုရားအဆိပ်သည် ပမာဏများပြားပါက ပြိုင်ဘက်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို အကြီးအကျယ် လျော့ကျစေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထုံထိုင်းသွားစေကာ လှုပ်ရှား၍မရအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

“ယွီဟယ်နတ်ဘုရားအဆိပ်...”

ယီထျန်းယွမ်၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ ဤအဆိပ်မှာ အတော်လေး ရှားပါးသောအဆိပ်မျိုးဖြစ်သည်။ မုရုန်ရှောင်းက တစ်ဖက်လူကို အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့က ဤအဆိပ်ကို သုံးစွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

“အဆိပ်သုံးတော့ ဘာဖြစ်လဲ... ဒီနေရာမှာ စည်းကမ်းတွေ လိုက်နာနေရဦးမှာလား... မင်းက တကယ့်ကို အူတူတူမလေးပဲ... ငါတို့က အရှုံးပေးမယ်ဆိုတာနဲ့ တကယ်ယုံသွားတာလား... ဟဲဟဲ... မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုရှိတယ်... တစ်ခုက တံဆိပ်ပြားကို လွှင့်ပစ်ပြီး ထွက်သွားဖို့... ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ ငါတို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့...”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အဆင့် ၆ မြေကမ္ဘာအရှင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ကျင့်စဉ်အဆင့်က မုရုန်ရှောင်းထက် နိမ့်သော်လည်း ပရိယာယ်သုံးလိုက်သဖြင့် မုရုန်ရှောင်းမှာ အဆိပ်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသူသည် လက်ဖဝါးများကို ပွတ်သပ်ရင်း မုရုန်ရှောင်းကို အထက်အောက် ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်သည်။

“ဒီလောက် ကျင့်စဉ်အဆင့်မြင့်တဲ့ ကောင်မလေးကို ငါတစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးသေးဘူး... နတ်ဘုရားစစ်ပွဲကုန်းမြေမှာ ပျော်ပါးရတာကလည်း အရသာတစ်မျိုး ဖြစ်မှာပဲ...”

ကျန်သည့်လူများမှာလည်း တဟားဟား ရယ်မောနေကြသည်။ အကယ်၍ မုရုန်ရှောင်းက တံဆိပ်ပြားကို လွှင့်မပစ်ပါက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝထုံထိုင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကျမှ သူမသည် လှုပ်ရှား၍မရဘဲ စိတ်ကြိုက် ခြယ်လှယ်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။

မုရုန်ရှောင်း၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်နေပြီး သူမ၏ ဓားရှည်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ကို အရှုံးပေးခိုင်းဖို့က... မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

သူမသည် ခေါင်းမာနေဆဲပင်။ သူမအတွက် အရှုံးပေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ပြိုင်ပွဲစတင်ရုံသာ ရှိသေးသဖြင့် ချက်ချင်းရှုံးနိမ့်ရန် သူမ အလိုမရှိပေ။ သူမ၏ မိသားစုက သူမအပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်များစွာ ထားရှိထားကြသည်။

အကယ်၍ ပထမအဆင့်ကိုပင် မကျော်ဖြတ်နိုင်ပါက အလွန်ပင် အရှက်ရစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

“ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် လာသတ်လေ... လာခဲ့လေ...”

၎င်းတို့က မုရုန်ရှောင်းကို ကြည့်ကာ ပြောင်လှောင်ရယ်မောနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တိုင်တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်မကူးဘဲ မုရုန်ရှောင်းကိုသာ လာရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ဆွဲဆောင်နေကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ လှုပ်ရှားလေလေ အဆိပ်များက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပိုမိုပျံ့နှံ့လေလေဖြစ်ကာ အလျင်အမြန် ထုံထိုင်းသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ခန္ဓာကိုယ် ထုံထိုင်းသွားသည်နှင့် သူမ၏ အဆုံးသတ်မှာ ဆိုးရွားပေလိမ့်မည်။

“သေစမ်း...”

မုရုန်ရှောင်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အဆိပ်မိနေသော်လည်း အစွမ်းထက်သော ဓားချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်နိုင်ဆဲပင်။ ထိုဓားချက်ကြောင့် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပျက်သွားခဲ့ပြီး ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ကြသည်။

“ဒီဘက်ကို လာတိုက်လေ...”

၎င်းတို့က ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် မုရုန်ရှောင်းကို ထပ်မံလှောင်ပြောင်ကာ သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို တမင်ဆွဲဆောင်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် မုရုန်ရှောင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိမ်းလန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် မြေပြင်မှ သစ်နွယ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့ရှိ ကျင့်စဉ်သမားအချို့ကို ရစ်ပတ်လိုက်တော့သည်။

“ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ...”

ထိုရုတ်တရက်ပြောင်းလဲမှုကြောင့် ၎င်းတို့အားလုံး ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုသစ်နွယ်များ၏ ရစ်ပတ်မှုကို ခံထားရသဖြင့် လုံးဝ လှုပ်ရှား၍မရတော့ပေ။

၎င်းတို့ ရုန်းကန်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက ပြေးဝင်လာပြီး ၎င်းတို့၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် စိမ်းလန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အလျင်အမြန် စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုကျင့်စဉ်သမားမှာ ခြောက်ကပ်သွားခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် ထိုသူမှာ အသက်ငင်နေပြီး မည်သည့်တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မျှ မရှိတော့ပေ။

မုရုန်ရှောင်းသည် လူသတ်ရာတွင် လုံးဝတွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် နောက်ထပ်ကျင့်စဉ်သမားတစ်ဦးကို ထပ်မံတိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ဓားချက်က တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလွယ်တကူ စိုက်ဝင်သွားခဲ့ပြီး ယခင်လူကဲ့သို့ပင် ချက်ချင်းပင် ခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။

“မြန်မြန်... သူ့ကို တားကြ...”

ဘေးနားရှိ ရစ်ပတ်ခြင်းမခံရသေးသော ကျင့်စဉ်သမားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မုရုန်ရှောင်းကို ဝိုင်းဝံတိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် မုရုန်ရှောင်းက အလျင်အမြန် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်သော်လည်း တုန်ခါမှုကြောင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ပြီး မျက်နှာမှာလည်း ပိုမို ညိုမည်းလာခဲ့သည်။

သူမသည် အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားသစ်သားခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ဤအဆိပ်ကို ခဏချင်းအတွင်း မဖြေရှင်းနိုင်ချေ။ ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်သော ခွန်အားကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်းကပင် အလွန်တော်လှန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“တောက်... အခုတော့ သူ့ကို နှိမ်နှင်းနိုင်ပြီပဲ... ငါတို့ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ကိုတောင် သတ်ရဲတယ်ပေါ့... ဒီမိန်းမ တကယ့်ကို တော်တာပဲ...”

အမျိုးသားတစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် မုရုန်ရှောင်းကို ဓားဖြင့်ထိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။

မုရုန်ရှောင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူကာ လွှင့်ပစ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ ထိုသူက အမျိုးသားကို ခြေဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးကို တိုက်မိပြီး ရွှံ့စေးတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ပျော့ခွေကျသွားတော့သည်။

“မင်းပဲလား...”

မုရုန်ရှောင်းသည် ပေါ်လာသူကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မှင်တက်မိသွားခဲ့သည်။ သူမကို လာရောက်ကယ်တင်သူမှာ ယီထျန်းယွမ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အခန်း ၉၉၃ ပြီးပါပြီ။။