အဖွဲ့ဖွဲ့ခြင်း

“ဟုတ်တယ်... ငါပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြောရင်းဆိုရင်းပင် ဘေးနားရှိ အခြားသော ကျင့်ကြံသူများကိုပါ အလွယ်တကူ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်ယောက်လျှင် တစ်ချက်နှုန်းဖြင့်သာ ဖြေရှင်းသွားပြီး ဒုတိယတစ်ချက်ပင် အသုံးမပြုလိုက်ရချေ။

ရန်သူများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် သူသည် မုရုန်ရှောင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းလည်း ဒီလိုမျိုး အခြေအနေ ကြုံရတတ်သေးတာပဲကိုး... သူတို့ရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲကို တည့်တည့်ကြီး ဝင်သွားတာပဲ...”

သူသည် ပြောနေရင်း လက်ရဲဇက်ရဲနှင့်ပင် စစ်မြေပြင်မှ တိုက်ပွဲဝင်ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ တိုက်ပွဲဆုလာဘ်များ ဖြစ်သဖြင့် အားနာနေရန် မလိုချေ။

“မင်း လာပါစရာ မလိုပါဘူး...”

မုရုန်ရှောင်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သော်လည်း ကျေးဇူးတင်သည့် အရိပ်အယောင်တော့ မပြသေးချေ။

“ငါ လာပါစရာ မလိုဘူးလား... ခုနက တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ပြီး ဘယ်သူက အရှုံးပေးဖို့ လုပ်နေတာလဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါသာ ထွက်မလာခဲ့ရင် မင်းကတော့ ပြိုင်ပွဲကနေ ထွက်သွားရပြီပဲ... ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ် မဟုတ်လား... ငါက မင်းရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်လေ... အနည်းဆုံးတော့ ကျေးဇူးတင်စကားလေး တစ်ခွန်းလောက် ပြောသင့်တာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား...”

မုရုန်ရှောင်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာကို ဘေးသို့ လွှဲလိုက်သည်။ သူမသည် ကျေးဇူးမတင်လိုသည့် ပုံစံမျိုး ပြနေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းမှ တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပဲ...”

“ဘာ... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ ငါ လုံးဝ မကြားရဘူး... နောက်တစ်ခါ ပြန်ပြောပါဦး...”

ယီထျန်းယွမ်က သေချာပေါက် ကြားလိုက်သည်။ အသံက ယခုထက် ဆယ်ဆလောက် သေးငယ်သွားလျှင်ပင် သူ ကြားနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူမ၏ အသံမှာ အလွန်သေးငယ်လွန်းလှပြီး တောင်းပန်စကား ဆိုသည့် ပုံစံမျိုး လုံးဝ မရှိချေ။

“ကျေးဇူးပဲလို့ ပြောတာလေ... ကြားပြီလား...”

မုရုန်ရှောင်းက သူ့ကို စောင့်စောင့်အောင့်အောင့်နှင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကြားပါပြီ... ကြားပါပြီ...”

ယီထျန်းယွမ်က မတတ်သာသလို ပုခုံးတစ်ချက် တွန့်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အမူအရာကတော့ နည်းနည်း ဆိုးတာပဲ... ကျေးဇူးတင်တယ်ဆိုရင် စိတ်ပါလက်ပါ ရှိသင့်တယ်... ထားလိုက်ပါတော့... ငါ မင်းရဲ့ အဆိပ်ကို အရင်ဖြေပေးမယ်... မင်း အဆိပ်မပြေဘူးဆိုရင် ဘယ်အချိန်အထိ လှုပ်မရဘဲ နေမလဲတောင် မသိဘူး...”

“ဒါက ယွီဟယ်နတ်ဘုရားအဆိပ်လေ... မင်းက ဖြေနိုင်လို့လား...”

မုရုန်ရှောင်းက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဖြေနိုင်မှာပါ... စမ်းကြည့်ရင် သိရမှာပေါ့... မင်းက နတ်ဘုရားသစ်သားခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ အဆိပ်ဖြေနိုင်တယ် ဆိုဦးတော့ အချိန်အများကြီး ပေးရလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းက ပြိုင်ပွဲဝင်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့... ဒီအတိုင်း ထုံထိုင်းပြီး ကျန်နေခဲ့မှာပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ဆူးချွန်လေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ လွှဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုဆူးချွန်လေး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် မြေပြင်မှာ မည်းနက်သွားခဲ့ရာ အဆိပ်မှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သိသာလှပေသည်။

“ဒီအဆိပ်က တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပဲ... တခြားသူသာဆိုရင် ပြန်မတိုက်နိုင်တော့ဘဲ သေမှာ သေချာတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မြေကမ္ဘာအရှင်အဆင့်မှာ သန်မာလှသော်လည်း သေစေနိုင်သည့် အဆိပ်များမှာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

“နတ်ဘုရားသစ်သားခန္ဓာကိုယ် ဆိုတာကလည်း အမြဲတမ်း ကံကောင်းတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး...”

သူမ၏ အကြည့်များက မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီး သူမ မည်သည့်အရာများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

ယီထျန်းယွမ်က သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ ထိုအကြောင်းကို ဆက်မမေးတော့ဘဲ ယုံမင်ဝိညာဉ်မီးလျှံကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဒဏ်ရာရှိရာ နေရာကို ဖိကပ်လိုက်သည်။ ထိုမီးလျှံများက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဆိပ်များကို အလျင်အမြန်ပင် စတင် သန့်စင်ပေးလိုက်တော့သည်။ သူမသည် နတ်ဘုရားသစ်သားခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သဖြင့် မီးကို အလွန်ကြောက်သော်လည်း ယခုမီးမှာ အေးမြသော မီးအမျိုးအစား ဖြစ်သဖြင့် ပြဿနာမရှိချေ။

“ယုံမင်ဝိညာဉ်မီးလျှံပဲ...”

သူမက အာမေဍိတ်သံလေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ ယင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော နတ်ဆိုးမီးလျှံ ဖြစ်သဖြင့် ယီထျန်းယွမ်တွင် ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ယီထျန်းယွမ်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဆိပ်များကို ဆက်လက် သန့်စင်ပေးနေခဲ့သည်။ အရှိန်က မမြန်လှသော်လည်း နှေးကွေးခြင်းတော့ မရှိချေ။ ယွီဟယ်နတ်ဘုရားအဆိပ်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဖြေရှင်းရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။

သာမန်အဆိပ်များမှာ သူမကို မည်သို့မျှ မထိခိုက်စေနိုင်သော်လည်း ယွီဟယ်နတ်ဘုရားအဆိပ်မှာမူ ပြင်းထန်လှသည်။ သေချာပေါက်ပင် သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ဤအဆိပ်မှာ သူမအတွက် ပြဿနာ မရှိနိုင်တော့ချေ။ နတ်ဘုရားသစ်သားခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆိပ်ဒဏ်ကို အလွန်ခံနိုင်ရည် ရှိလှသည်။

မုရုန်ရှောင်းသည် ယီထျန်းယွမ်က သူမအတွက် အဆိပ်ဖြေပေးနေသည်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။ ယီထျန်းယွမ်ကမူ သူမကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထာဝရအသက်ရှည်ခြင်း ဆွဲကြိုးကို ထုတ်ယူကာ ကုသမှုအရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ မုရုန်ရှောင်းမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

“ဒီဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေက တကယ့်ကို ထူထပ်လွန်းတယ်... ဒါက ဘယ်လို ရတနာမျိုးလဲ...”

သူမသည် ဤမျှ ထူထပ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့် ရတနာမျိုး တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။

“မိသားစု အမွေအနှစ် ရတနာပါ...”

ယီထျန်းယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလိုက်သည်။ မုရုန်ရှောင်းကမူ မျက်လုံးလေး ကလည်ကလည် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤပစ္စည်းက တန်ဖိုးရှိမှန်း မည်သူက မသိဘဲ နေပါမည်နည်း။ သူမက မည်သည့်ရတနာလဲဟုသာ သိလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဟော... ဒီမှာ သမီးရည်းစားနှစ်ယောက် ဒဏ်ရာကုသနေကြတာပဲကိုး...”

ထိုအချိန်တွင် တောအုပ်အတွင်းမှ အမြင်မတော်သူအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့က ယီထျန်းယွမ်နှင့် မုရုန်ရှောင်းကို မြင်သည့်အခါ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားခဲ့သည်။

“မင်းတို့ တံဆိပ်ပြားကို လွှင့်ပစ်ပြီး ထွက်သွားမလား... ဒါမှမဟုတ် သေတူရှင်ဘက် သမီးရည်းစားတွေအဖြစ် သေမလား... ကြိုက်တာ ရွေးစမ်း...”

ယီထျန်းယွမ်က လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ မုရုန်ရှောင်းကို ဆက်လက် ကုသပေးနေခဲ့သည်။ မုရုန်ရှောင်းက ရန်သူများ ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်ပင် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ ပြင်းထန်သော မြည်ဟီးသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြေအောက်မှ ကြီးမားလှသော နတ်ဆိုးသားရဲ အမြောက်အများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုကျင့်စဉ်သမားများကို တစ်ခါတည်း နှိမ်နှင်းလိုက်တော့သည်။

“နတ်... နတ်ဆိုးသားရဲတွေပဲ...”

မုရုန်ရှောင်းသည် ယီထျန်းယွမ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကြီးမားလှသော ဖြူးကောင်ကြီးများကို ကြည့်ကာ စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် မှင်တက်မိသွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ချက်ချင်း ထရပ်၍ သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယီထျန်းယွမ်က သူမကို မြေပြင်ပေါ်၌သာ ဖိထားသဖြင့် လှုပ်ရှား၍ မရချေ။

“ငြိမ်ငြိမ်လေး ကုသမှုကို ခံယူပါ...”

ယီထျန်းယွမ်က ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့...”

မုရုန်ရှောင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆိုလိုက်သော်လည်း ထိုနတ်ဆိုးသားရဲများမှာ မြေအောက်သို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မြေပြင်ရှိ အပေါက်ကြီးများမှာလည်း အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည် ပြုပြင်သွားခဲ့ရာ မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမျှ ကျန်ရှိမနေတော့ချေ။ ၎င်းတို့သည် မြေအောက်၌ ပုန်းအောင်းနေကြောင်း မည်သူမျှ မသိနိုင်အောင် ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ပြုပြင်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ...”

မုရုန်ရှောင်းမှာ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ နတ်ဆိုးသားရဲများက ထွက်လာပြီး ပြန်ဝင်သွားကြသည်မှာ ဘာကြောင့်လဲ သူမ မသိချေ။ အဓိကအချက်မှာ ထိုသားရဲများက သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အမှိုက်ကောင်များကိုသာ ရှင်းထုတ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်ကမူ သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက် ကုသပေးနေခဲ့သည်။ သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ့ကို တိုက်ခိုက်လာသော နတ်ဆိုးသားရဲများကို အားလုံး ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ လက်အောက်တွင် အစွမ်းထက်သော အကူအညီများစွာ ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုမူ ၎င်းတို့မှာ အကောင်းဆုံးသော အစောင့်အရှောက်များ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကုသမှုကြောင့် မုရုန်ရှောင်းမှာ ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်လာခဲ့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဆိပ်များကို လုံးဝ မသန့်စင်ရသေးသော်လည်း အတော်လေး သက်သာသွားပြီဖြစ်ရာ ပြဿနာ မရှိတော့ချေ။

“ရပြီ... ကျန်တဲ့ အဆိပ်တွေကိုတော့ မင်းဘာသာမင်း သန့်စင်နိုင်မှာပါ...”

ယီထျန်းယွမ်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမကိုပါ ဆွဲထူလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

မုရုန်ရှောင်း၏ အသံမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပါလက်ပါ ရှိလှသည်။ သူမ ပြောပြီးနောက်တွင်မူ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းသွားခဲ့ရာ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုး တစ်ခါမျှ မပြောဖူးကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

“ဒါမှ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုတဲ့ အသံမျိုးပေါ့... ဒါဆိုရင် ငါ သွားတော့မယ်... မင်းလည်း မင်းဘာသာမင်း ဆက်သွားတော့...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

“နေဦး...”

မုရုန်ရှောင်းက သူ့ကို လှမ်းတားလိုက်သည်။

“ဘာကိစ္စ ရှိသေးလို့လဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ မင်းနဲ့ အတူတူ အဖွဲ့ဖွဲ့လို့ ရမလား... စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းရဲ့ တံဆိပ်ပြားတွေကို ငါ လုံးဝ မယူပါဘူး...”

မုရုန်ရှောင်းက သူ့ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ ယီထျန်းယွမ်က သူမကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကောင်မလေး၏ စိတ်နေစိတ်ထားက ပြောင်းလဲသွားခြင်းလား။

“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း အတူတူ လာခဲ့ပေါ့... အဖွဲ့ဖွဲ့တာကလည်း ပြဿနာ မရှိပါဘူး... ကိုယ့်အစွမ်းနဲ့ရတဲ့ တံဆိပ်ပြားကို ကိုယ့်ဘာသာယူကြေးပေါ့...”

ယီထျန်းယွမ်သည်လည်း တစ်စုံတစ်ရာကို လုယူလိုစိတ် မရှိချေ။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဆုလာဘ်များ မဟုတ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ...”

မုရုန်ရှောင်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့သည် တံဆိပ်ပြားများ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် အရေးကြီးသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ယင်းမှာ နတ်ဘုရားစစ်ပွဲ မိုးကြိုးစည်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရုတ်တရက်ပင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ ရှေ့တွင် ကြီးမားလှသော မိုးကြိုးစည်ကြီး ဆယ်လုံး ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုစည်ကြီးများမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေကြသည်။

အခန်း ၉၉၄ ပြီးပါပြီ။