ငါ မင်းကို ဘယ်လောက်အထိ မီနိုင်မလဲဆိုတာ ပြစမ်းပါ
Vol. 71 Ch. 996
ယီထျန်းယွမ်နှင့် မုရုန်ရှောင်းတို့သည် အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် နတ်ဘုရားစစ်ပွဲ မိုးကြိုးစည်ရှိရာသို့ လှမ်းလျှောက်သွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ကြီးမားလှသော မိုးကြိုးစည် ဆယ်လုံးရှိပြီး ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စိန်ခေါ်နေကြသည်။
သို့သော် အစောပိုင်းကလူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယခုလူများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ များစွာထူးခြားခြင်းမရှိဘဲ အဆင့် ၂ နှင့် အဆင့် ၃ ဝန်းကျင်သာရှိကြပြီး အများဆုံးမှ အဆင့် ၄ အထိသာ ရရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့၏ အရည်အချင်းမှာ အစောပိုင်းက ပါရမီရှင်များနှင့် ယှဉ်ပါက များစွာကွာခြားနေကြောင်း သိသာလှသည်။
၎င်းတို့မှာ မိမိတို့၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုထားသော်လည်း ဤမျှသာ ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ရာ ဤနေရာသို့ လေ့ကျင့်ရန်သာ လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး ထိပ်တန်း ၁၀၀ စာရင်းအတွင်း ဝင်ရောက်ရန်မှာမူ အလွန်ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
“မုရုန်ရှောင်း...”
ထိုအချိန်တွင် ဘေးနားမှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ယီထျန်းယွမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ယွမ်ထျန်းယို ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ယွမ်ထျန်းယို တစ်ဦးတည်းမဟုတ်ဘဲ စီခုန်းသည်လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေခဲ့သည်။
မူလက ၎င်းတို့သည် ယခုထက် ပို၍စောစီးစွာ ရောက်ရှိနိုင်သော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မုရုန်ရှောင်းအား အဆိပ်ဖြေပေးပြီး ကုသပေးခဲ့ရသဖြင့် ခရီးဖင့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်သာ ၎င်းတို့က အရင်ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ယွမ်ထျန်းယိုသည် ယီထျန်းယွမ်က မုရုန်ရှောင်း၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားခဲ့သည်။ ယီထျန်းယွမ်က မုရုန်ရှောင်းနှင့်အတူ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
“မင်းတို့ပါလား...”
မုရုန်ရှောင်းက ၎င်းတို့ကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ တော်တော်စောစော ရောက်နေကြတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အရင်ကထက်စာရင် လူတွေ တော်တော်လျော့သွားသလိုပဲ...”
ယွမ်ထျန်းယို ဦးဆောင်လာသော အဖွဲ့မှာ အမှန်တကယ်ပင် လူနည်းသွားခဲ့ပြီး ထက်ဝက်ကျော်ခန့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စီခုန်းတို့မှာ အလွန်ပင် အရှက်ရသွားခဲ့ရသည်။ အဖွဲ့လိုက် လာပါလျက်နှင့် ဤမျှအထိ လူဆုံးရှုံးမှု ရှိခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
“လမ်းတစ်လျှောက်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူတွေ အများကြီးနဲ့ တွေ့ခဲ့ရလို့ပါ... ဒီလောက် ဆုံးရှုံးမှုရှိတာက သဘာဝပါပဲ... ဒါပေမဲ့ အများစုကတော့ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြပါတယ်...”
ယွမ်ထျန်းယိုက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။
“အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ...”
မုရုန်ရှောင်းက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သွားကြရအောင်... ငါတို့ နတ်ဘုရားစစ်ပွဲ မိုးကြိုးစည်ကို အမြန်သွားစမ်းကြည့်ရအောင်... ငါတို့ ဘယ်လောက်အထိ ရမလဲဆိုတာ သိချင်နေပြီ...”
သူမသည် ယီထျန်းယွမ်ကို ပြောဆိုရာတွင် အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး ယွမ်ထျန်းယိုကို ဆက်ဆံပုံနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေခဲ့သည်။
“အင်း...”
ယီထျန်းယွမ်သည်လည်း ယွမ်ထျန်းယိုတို့ကို လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။
“ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ... သူတို့နှစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး အဆင်ပြေသွားရတာလဲ...”
ယွမ်ထျန်းယိုသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ အစောပိုင်းက ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အတူတူ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသဖြင့် သူ ဝမ်းသာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အတူတူ ရှိနေကြပြီး ဆက်ဆံရေးမှာလည်း မဆိုးလှကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ရင်ထဲ၌ မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ယွမ်ထျန်းယို... အခုက မင်းအတွက် အစွမ်းပြရမယ့် အခွင့်အရေးပဲ... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်ကလည်း တိုးတက်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်လား... နတ်ဘုရားစစ်ပွဲ မိုးကြိုးစည်က မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို ပြသဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲ...”
စီခုန်းက ယွမ်ထျန်းယိုအား မိုးကြိုးစည်ကို စမ်းသပ်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ အစွမ်းထက်သော ခွန်အားဖြင့် မိန်းမလှလေး၏ စိတ်ကို ဖမ်းစားရန်မှာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း သူက ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်သားပဲ...”
ယွမ်ထျန်းယိုက အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ကို တစ်ချက်ကန်ကာ လွတ်နေသော မိုးကြိုးစည်တစ်လုံးရှိရာသို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားလှသော မိုးကြိုးနဂါးကြီးတစ်ကောင်မှာ ဟိန်းဟောက်လျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူသည် အမှန်တကယ်ပင် နဂါးမျိုးနွယ် သွေးစွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ရာ ပါရမီမှာလည်း မနည်းလှပေ။
ထိုမျှ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အစွမ်းပြမှုကြောင့် လူတိုင်းမှာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရသည်။ အဆင့် ၆ မြေကမ္ဘာအရှင်၏ ခွန်အားကို သူသည် အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“မိုးကြိုးနဂါး ဟိန်းဟောက်သံ...”
ယွမ်ထျန်းယိုက စည်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်သည်။ စည်သံမှာ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးတစ်ခု ပစ်ချလိုက်ပြီး ကျောက်စာတိုင်ရှိ စာသားများကို လင်းလက်သွားစေတော့သည်။
အလင်းတန်းမှာ အဆင့် ၁ မှ အဆင့် ၂ သို့ အလျင်အမြန် တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဆင့် ၅ ၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် တံဆိပ်ပြား ၉၀ ကို ရရှိခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ရလဒ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ယီထျန်းယွမ် အစောပိုင်းက တွေ့ရှိခဲ့သော လူနှင့် ကျင့်စဉ်အဆင့် တူသော်လည်း ခွန်အားမှာမူ လုံးဝ ကွာခြားနေခဲ့သည်။
ယင်းမှာ ပထမတစ်ချက်သာ ရှိသေးသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် အဆင့် ၆ အထိ ရောက်ရှိရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။
ယွမ်ထျန်းယိုသည် သူ၏ ဤလက်သီးချက်ကို အလွန်ကျေနပ်နေခဲ့ပြီး မုရုန်ရှောင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မုရုန်ရှောင်းမှာ သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် စိတ်ဝင်စားသွားမလားဟု သူက မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဆင့် ၅ ဆိုရင်တော့ မဆိုးပါဘူး...”
ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ယွမ်ထျန်းယိုကို အနည်းငယ် အသိအမှတ် ပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခွန်အားက အလွန်ကြီးမားသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း ယွမ်ထျန်းယိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဤမျှ ခွန်အားကို ပြသနိုင်ခြင်းမှာ မဆိုးလှဟု သူက ယူဆခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါကို မဆိုးဘူးလို့ ခေါ်တာလား... ထိပ်တန်း ၁၀၀ ထဲကိုတောင် ဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သာမန် အဆင့်လောက်ပဲ ရှိတာပါ...”
မုရုန်ရှောင်း၏ ဆတ်ဆတ်ထိမခံသော စကားသံမှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ယွမ်ထျန်းယိုကို လုံးဝ အညှာတာမရှိ ပြောဆိုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ယွမ်ထျန်းယိုသည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဤလက်သီးချက်မှာ အဆင့်မဆိုးလှပါဘဲနှင့် သာမန်အဆင့်ဟုသာ သတ်မှတ်ခံရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
“မုရုန်ရှောင်း... မင်းကရော ဘယ်လောက်အထိ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါ့ကို လမ်းညွှန်ပေးပါဦးလား...”
သူသည် အမြဲတမ်း နှိမ်ချပြောဆိုခံနေရသဖြင့် ယခုအခါ အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ မိန်းမလှလေး၏ စိတ်ကို ဖမ်းစားနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာမူ ပြောင်လှောင်ခံရခြင်းသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ယီထျန်းယွမ်ကမူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ယွမ်ထျန်းယိုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရူးသွပ်သွားပြီဟု သူက ထင်မှတ်လိုက်သည်။
“ကြည့်နေစမ်း...”
မုရုန်ရှောင်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မြေပြင်ကို ကန်ကာ အထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ၏ နောက်ကွယ်၌ ကောင်းကင်အထိ မြင့်မားလှသော နတ်ဘုရားသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဝေဆာလှသော သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များက ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီးနောက် ကြီးမားလှသော သစ်တုံးကြီးတစ်ခုအလား စည်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်တော့သည်။
“ဒုန်း...”
နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မိုးကြိုးစည်ကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားခဲ့ရာ နောက်သို့ပင် ရွေ့လျားသွားတော့မည့်အလား ထင်ရသည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးတစ်ခု ပစ်ချလိုက်ပြီး ကျောက်စာတိုင်ရှိ ကိန်းဂဏန်းများကို လင်းလက်သွားစေကာ နောက်ဆုံးတွင် အဆင့် ၆ ၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သူသည် တံဆိပ်ပြား ၁၅၀ ကို အလွယ်တကူပင် ရရှိသွားခဲ့ပြီး ယွမ်ထျန်းယို၏ လက်သီးချက်ကို အပြတ်အသတ် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။
“ဘယ်လို ခံစားရလဲ...”
မုရုန်ရှောင်းက ယွမ်ထျန်းယိုကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
“ငါ့ကို ချဥ်းကပ်ချင်တယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ထက် ပိုသန်မာရမယ်... နားလည်လား...”
သူမ၏ စကားမှာ အလွန်ပင် တိုက်ရိုက်ကျလှသည်။ မုရုန်ရှောင်းမှာ လူအ မဟုတ်ချေ။ ယွမ်ထျန်းယိုက သူမကို လိုက်နေသည်ကို သူမ သိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမထက်ပင် မသာလွန်ပါဘဲနှင့် သူမကို လိုက်နေခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သည့်ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။
ယွမ်ထျန်းယို၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။ သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မိုးကြိုးစည်ကို ဆက်လက် ရိုက်နှက်နေခဲ့သော်လည်း မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ အဆင့် ၅ မှာပင် ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး အဆင့် ၆ သို့ မရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ချေ။
သူသည် မိမိ၏ သွေးစွမ်းအင်များကို အစွမ်းကုန် မထုတ်ဖော်ပါက အဆင့် ၆ သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ သို့သော် ဤနေရာ၌ သွေးစွမ်းအင်များ အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်ခြင်းမှာ မလိမ္မာရာကျပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ကြိုးစားမှု သုံးကြိမ်စလုံးမှာ အဆင့် ၅ ဖြင့်သာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ ရရှိသော တံဆိပ်ပြားအရေအတွက်မှာ မနည်းလှသော်လည်း မုရုန်ရှောင်းကိုမူ မကျော်လွန်နိုင်ခဲ့ချေ။
“သုံးကြိမ်စလုံးမှာ တစ်ခါမှ ငါ့ကို မကျော်နိုင်ဘူးလား...”
မုရုန်ရှောင်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ပြီး လူတိုင်း၏ ရှေ့မှာပင် နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်မံ ရိုက်နှက်လိုက်ရာ အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
သူမသည် အဆင့် ၇ အထိ ရောက်ရှိနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့သည်။ မုရုန်ရှောင်း၏ အရည်အချင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။
ယွမ်ထျန်းယို၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခွန်အားမှာ မုရုန်ရှောင်းကို မီနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အကြီးအကျယ် မှားယွင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။
မုရုန်ရှောင်းက တတိယအချက်ကို ထပ်မံ ရိုက်နှက်လိုက်သော်လည်း ထိုအချက်မှာ အဆင့် ၆ သို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ယင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ရလဒ်ဖြစ်ပြီး တံဆိပ်ပြား ၆၀၀ ရရှိခဲ့သဖြင့် ယွမ်ထျန်းယိုကို အပြတ်အသတ် ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“အဆိပ်တွေက လုံးဝ မပြေသေးဘူးဆိုတော့ အကန့်အသတ် ရှိနေတာပေါ့...”
ယီထျန်းယွမ်က သူမရှိရာသို့ လျှောက်သွားရင်း ဆိုလိုက်သည်။
“နည်းနည်းတော့ ရှိသေးတယ်...”
မုရုန်ရှောင်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူလျော်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားခြင်းမှာ အဆိပ်များက လုံးဝ မစင်ကြယ်သေးဘဲ ပြန်လည် ထကြွလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ဦး... အဆိပ်တွေ ပြေသွားမှ ဆက်ပြီး လှုပ်ရှားတာပေါ့...”
ယီထျန်းယွမ်က ဆိုလိုက်သည်။
“ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုက မင်းအလှည့်ပဲ...”
မုရုန်ရှောင်းက သူ့ကို ကြည့်ကာ မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြစမ်းပါဦး... ငါ မင်းကို ဘယ်လောက်အထိ မှီနိုင်မလဲဆိုတာ သိချင်နေပြီ...”
အခန်း ၉၉၆ ပြီးပါပြီ။