သုံးချက်

ယီထျန်းယွမ်သည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း နတ်ဘုရားစစ်ပွဲ မိုးကြိုးစည်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ ခွန်အားအားလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြသရမည်လား သို့မဟုတ် သာမန်ကာလျှံကာသာ လုပ်ဆောင်ရမည်လားဟု တွေးတောနေခဲ့သည်။

သူ စမ်းသပ်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ဘေးနားမှ နားမခံသာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဒါက ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေရဲ့ ခွန်အားပဲလား... သာမန်အဆင့်ပဲလို့ ခံစားရတယ်... ဒါနဲ့ စကားမစပ် မုရုန်ရှောင်းကတော့ နည်းနည်း တိုးတက်လာတာပဲ... ဒါပေမဲ့ လိုပါသေးတယ်...”

ထိုအချိန်တွင် ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် အပြာရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး လှပသော ဂါဝန်ရှည်ကြီးမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အသက်မှာ မုရုန်ရှောင်းနှင့် မတိမ်းမယိမ်းဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးသားမှာ သိကျွမ်းသူများ ဖြစ်ကြပုံရသည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အများ လိုက်ပါလာကြပြီး ၎င်းတို့မှာ သူမ၏ ဂိုဏ်းသားများ သို့မဟုတ် သူမကို ဝန်းရံသူများ ဖြစ်ကြကာ လူတိုင်း၏ အကြည့်များတွင် သူမအပေါ် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“ယုချင်းလင် ပါလား... ငါက ဘယ်သူလဲလို့ အောက်မေ့တယ်... မင်းရဲ့ အလွန်အမင်း မာန်တက်တတ်တဲ့ အကျင့်က အခုထိ မပြင်သေးဘူးလား...”

မုရုန်ရှောင်းကလည်း အညှာအတာမရှိ ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။

“သခင်မလေးယု... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်...”

ယွမ်ထျန်းယိုက အမြန်ပြေး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာမှုများ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

“ဟုတ်ပါရဲ့... စီနီယာယွမ်နဲ့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ... ခုနက မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က မဆိုးပါဘူး... အရင်ကထက် အများကြီး တိုးတက်လာတာပဲ...”

ယုချင်းလင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမသည် ယွမ်ထျန်းယိုအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိနေပုံရသည်။

“သာမန်ပါပဲ... ငါ အစွမ်းကုန် မထုတ်ဖော်ရသေးဘူးလေ...”

ယွမ်ထျန်းယိုက ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း အားနာသလို ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယုချင်းလင်က ယီထျန်းယွမ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ အထက်အောက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“မုရုန်ရှောင်း... မင်းရဲ့ အကြိုက်က တကယ့်ကို သာမန်ထက် နိမ့်ကျလွန်းတာပဲ... ဒီလိုလူမျိုးကိုတောင် မင်းက လိုချင်နေတာလား... ကြည့်ရတာလည်း သိပ်ပြီး မသန်မာတဲ့ပုံပဲ... မုမိသားစုက မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူတူရှိနေတာကို ခွင့်ပြုလို့လား...”

“ယုချင်းလင်... မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို စောင့်စည်းစမ်း... သူက ငါ့လူ မဟုတ်ဘူး... ငါ့သူငယ်ချင်းပဲ...”

မုရုန်ရှောင်းက ချက်ချင်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီမြန်းနေခဲ့သည်။

“ဘာလို့ အတင်းအကျပ် ငြင်းနေတာလဲ... ငါတို့ မုမိသားစုရဲ့ သခင်မလေးက အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ အတူရှိနေတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... တစ်ခုခုတော့ ရှိမှာပဲ...”

ယုချင်းလင်က ရယ်မောလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ကြည့်ရတာတော့ အသုံးမကျတဲ့ ပုံစံပဲ... လင်သခင်လေးအတွက် တကယ့်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်... လင်သခင်လေးရဲ့ အလိုကို ငြင်းပယ်ပြီး ဒီလို အမည်မသိ လူငယ်လေးနောက်ကို လိုက်နေတာကိုး...”

“စိတ်ချပါ... သူက အဲဒီ လင်သခင်လေးထက် အဆပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး သန်မာတယ်... လူကျင့်ဝတ်ပိုင်းမှာဆိုရင်လည်း အဲဒီ လင်သခင်လေးထက် အများကြီး ပိုပြီး ကောင်းမွန်တယ်...”

မုရုန်ရှောင်းက ပြောင်လှောင်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ယီထျန်းယွမ်ကမူ နှာခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်လိုက်မိသည်။ မိမိ၏ လူကျင့်ဝတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မြင့်မားလှသည်ဟု သူက ယူဆလိုက်သည်။

ယခု အခြေအနေအရ မိသားစု နှစ်ခု၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မကောင်းလှကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ ဟော့ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေမှ ဖြစ်ပြီး ထျန်ယုနယ်မြေကဲ့သို့ပင် အပြင်မှ ငှားရမ်းလာသော သူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယုချင်းလင်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မုရုန်ရှောင်းနှင့် တူညီပြီး မြေကမ္ဘာအရှင် အဆင့် ၇ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ် ခွန်အားကိုမူ မသိရှိနိုင်သေးချေ။

“အိုး... အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား...”

ယုချင်းလင်က လှောင်ပြောင်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ့အမြင်အရဆိုရင် သူက အဆင့် ၅ ရောက်ဖို့တောင် ခဲယဉ်းဦးမယ်... ဒါကို အစွမ်းထက်တယ်လို့ ခေါ်တာလား... လင်သခင်လေးက အရင်ရောက်လာတုန်းက အဆင့် ၇ ကို အလွယ်တကူ ရခဲ့တာ... အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်မယ်ဆိုရင် အဆင့် ၈ တောင် မခက်ဘူး...”

ယုချင်းလင်သည် ထိုလင်သခင်လေးဘက်မှ ရပ်တည်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမသည် ထိုသူအပေါ် စိတ်ဝင်စားသော်လည်း ထိုသူက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မုရုန်ရှောင်းကိုသာ လိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“အဆင့် ၇ ဟုတ်လား...”

မုရုန်ရှောင်းက ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“သူက အဆင့် ၈ အထိ ရနိုင်စွမ်း ရှိတယ်... လင်သခင်လေးက သူ့ရဲ့ ခြေဖျားတောင် မမီပါဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ဘေးမှနေ၍ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ မိမိအတွက် ရန်သူရှာပေးနေခြင်း မဟုတ်ပါလော။

သူသည် မုရုန်ရှောင်း၏ ခေါင်းကို တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ပြီး သူမကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ငါ့ကို ပြဿနာ ရှာပေးနေတာလား...”

မုရုန်ရှောင်းက သူမ၏ ခေါင်းကို ပြန်ကိုင်ကာ သနားစဖွယ် ကြည့်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

“အစ်ကိုထျန်းယွမ်... ငါ့ကို တစ်ခါလောက် ကူညီပါနော်... အားလုံး ပြီးသွားရင် ငါ သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုတောင်းဆိုချက်ကို လုံးဝ လက်မခံလိုချေ။

“အိုး... တကယ့်ကို မောက်မာတာပဲ... ခြေဖျားတောင် မမီဘူးတဲ့လား...”

ယုချင်းလင်က ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အဆင့် ၈ အထိ ရနိုင်တယ်ဆိုရင် ပြစမ်းပါဦး... မုရုန်ရှောင်း... မင်းရဲ့ အကြိုက်က ပိုပိုပြီး ညံ့လာတာပဲ... လူသားမျိုးနွယ်ဆိုတာ အောက်တန်းစားတွေပဲလေ... ပြီးတော့ သာမန် နတ်ဘုရားနယ်မြေက ဆိုတော့ ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်... မင်းအတွက် တကယ်ပဲ အရှက်ရမိတယ်... ငါ့အမြင်မှာတော့ သူက လင်သခင်လေးရဲ့ ခြေဖျားတောင် မမီပါဘူး...”

“မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်လိုပဲ ငြင်းငြင်း ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ လူသားမျိုးနွယ်ကို ဆွဲထည့်လာတာကတော့ သိပ်ပြီး မယဉ်ကျေးဘူး မဟုတ်လား...”

ယီထျန်းယွမ်က သူမကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ ပြောတာ မှားလို့လား...”

ယုချင်းလင်က လက်ကို ဖြန့်ပြကာ အထင်သေးသော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“လူသားတွေက အမြဲတမ်း အောက်ဆုံးအဆင့်မှာ ရှိနေတာပဲ... ငါတို့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်နဲ့ ရောယှက်လိုက်ရင်တောင် အဲဒီ မျိုးဆက်သစ်တွေက ဘာအလားအလာ ရှိမှာလဲ...”

“ယုချင်းလင်... မင်းပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း...”

မုရုန်ရှောင်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆင့်မြင့်တယ်လို့ မထင်ပါနဲ့... လူသားတွေက အောက်ခြေမှာ ရှိနေပေမဲ့ သူတို့က ဘယ်တော့မှ ကြိုးစားမှုကို လက်မလျှော့ခဲ့ကြဘူး...”

“အိုး... မင်းရဲ့ အမေက လူသားဖြစ်နေလို့ မင်းက လူသားဘက်က ကူပြောနေတာလား... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မင်းက မင်းအဖေရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ဆက်ခံထားလို့သာ ဒီနေ့လို ပါရမီ ရှိနေတာ... မဟုတ်ဘူးလား...”

ယုချင်းလင်က တစ်စုံတစ်ခုကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက်ပင် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

မုရုန်ရှောင်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် တုန်ရင်နေခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယီထျန်းယွမ်က သူမ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

“တစ်ခါတလေ ပါးစပ်က သိပ်ပြီး မကြမ်းပါနဲ့... မဟုတ်ရင် တစ်နေ့မှာ ဘယ်လို သေသွားမလဲ မသိနိုင်ဘူး...”

ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား... မင်းက ဘာမို့လို့လဲ...”

ယုချင်းလင်က လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ချေ။ သူမ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ခွန်အားရှိသလို သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်လည်း ဝန်းရံသူ အမြောက်အများ ရှိနေခဲ့သည်။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘယ်လို အငြိုးအတေးတွေ ရှိရှိ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာ မင်းတို့က လူသားတွေကိုတောင် မမီဘူးဆိုတာ သိလာရလိမ့်မယ်... အမှိုက်ကောင်တွေ...”

ပြောပြီးသည်နှင့် ယီထျန်းယွမ်သည် နတ်ဘုရားစစ်ပွဲ မိုးကြိုးစည်ရှိရာသို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

“ဘယ်သူ့ကို အမှိုက်လို့ ပြောတာလဲ...”

ယုချင်းလင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ယီထျန်းယွမ်ကမူ သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“နဂါးနတ်ဘုရား သွေးရိုးဗီဇ... နိုးထစမ်း...”

“ကောင်းကင်တုန်လှုပ်ခြင်း နတ်ဘုရားစွမ်းရည်... ပွင့်စမ်း...”

“ဖီးနစ် သွေးရိုးဗီဇ... နိုးထစမ်း...”

“ရှေးဟောင်း ဝတ်စုံ... ဝတ်ဆင်လိုက်...”

သူသည် စွမ်းအားများကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် လှုပ်နှိုးလိုက်ပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားရာ ခြေလှမ်းတိုင်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခြေရာများကို ထင်ကျန်စေခဲ့သည်။ မိုးကြိုးစည်အောက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မြေပြင်ကို အစွမ်းကုန် ကန်ထုတ်ကာ လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ အထက်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်ပြီး စည်မျက်နှာပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ချလိုက်သည်။

“ဒုန်း...”

ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးမှာ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ်အထိ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိုးကြိုးစည်ကြီးမှာ မြည်ဟီးသွားခဲ့ပြီး အလယ်ဗဟိုမှာ ချိုင့်ဝင်သွားကာ ကြီးမားလှသော စည်ကြီးမှာ နောက်သို့ပင် အနည်းငယ် ရွေ့လျားသွားခဲ့၏။

“ဂျိမ်း...”

ကောင်းကင်ယံမှ ကြီးမားလှသော မိုးကြိုးတစ်ခု ပစ်ချလိုက်ပြီး ကျောက်စာတိုင်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ စာသားများမှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် လင်းထိန်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဆင့် ၈ ၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

ခြေတစ်ချက် ကန်လိုက်ရုံမျှဖြင့် အဆင့် ၈ ၏ ခွန်အားကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်းကြောင့် တစ်ကွင်းလုံး မှင်တက်မိသွားကြရသည်။

ဤသည်မှာ မပြီးသေးချေ။ ယီထျန်းယွမ်သည် လေထဲ၌ပင် ကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်မံ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ခွန်အားမှာ ယခင်ထက် ပိုမို ပြင်းထန်လှသည်။

“ဒုန်း...”

မိုးကြိုးစည်ကြီးမှာ နောက်သို့ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းခန့် ရွေ့လျားသွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးတစ်ခု ထပ်မံ ပစ်ချလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အဆင့် ၈ ၏ အစွန်းဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိရန် အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။

“ပွင့်စမ်း...”

ယီထျန်းယွမ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ညာခြေမှာ ကြီးမားလှသော ဥက္ကာခဲကြီးတစ်ခုအလား ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကြယ်တာရာစွမ်းအားများကိုပါ ထည့်သွင်းလိုက်သည့်အခါ သူသည် ကြယ်တစ်စင်းအလား ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်တော့သည်။

“ဘုန်း...”

မိုးကြိုးစည်ကြီးမှာ နောက်သို့ တစ်မီတာခန့် လွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးများ စုစည်းလာခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

“ဂျိမ်း...”

ကျောက်စာတိုင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်မှာ အဆင့် ၉ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၉၉၇ ပြီးပါပြီ။