နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ... မင်းတို့ရဲ့ ဧကရာဇ် ပြန်ရောက်လာပြီ

နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ

တောင်တန်းကြီးများအတွင်းတွင် သဘာဝလက်ရာများဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းသောဂူကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေသည်။

ဂူအတွင်း၌ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝစွာ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သွေးညှီနံ့နှင့် ပုပ်သိုးနံ့ သဲ့သဲ့ ရောနှောနေ၏။

ထူထဲသောကော်ဇောလွှမ်းခြုံထားသည့် ရွှေရောင်ကျောက်စိမ်းပလ္လင်ထက်တွင် ကြီးမားသော ဝက်ဖြူကြီးတစ်ကောင်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးနတ်ဆိုးခြောက်ကောင်၏ ဝိုင်းရံပြုစုမှုကို ခံယူနေသည်။

၎င်းသည် ကြမ်းတမ်းသောလက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ခြင်္သေ့မတစ်ကောင်၏ပခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

ထို့နောက် လက်ကိုအားဖြင့် ဖိချလိုက်ရာ သူမ၏ ပခုံးရိုးကိုချိုးပစ်တော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

...

ခြင်္သေ့မ၏အော်ဟစ်သံများကို နားထောင်ရင်း...

ဝက်ဖြူကြီးသည် ကျေနပ်စွာရယ်မောလိုက်၏။

"ဟား... ကောင်းလိုက်တာ"

ဂူအဝင်ဝတွင် ခြင်္သေ့ငယ်နှစ်ကောင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဝပ်တွားနေကြသည်။ ပလ္လင်ပေါ်မှ ကြီးမားသော ပုံရိပ်ကို မော့ကြည့်ရဲခြင်း မရှိကြပေ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဟို ခြင်္သေ့ငတုံးကို လွမ်းနေတုန်းလား။ငါက မင်းတို့ကို ကောင်းကောင်း မဆက်ဆံပေးဘူးလား"

ဝက်နတ်ဆိုးကြီးသည် ခြင်္သေ့မ၏ချိုင်းအောက်မှ လှမ်းကိုင်ကာ သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ သူမအလိုအလျောက် ရုန်းကန်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

သူ၏လက်ဖြင့် ထပ်မံဖိချလိုက်ပြီး ခြင်္သေ့မကို မှောက်ခုံအနေအထား ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သူမ၏တိုးညှင်းသော ငိုရှိုက်သံများကို ကြားရသောအခါ အခြားအမျိုးသမီးနတ်ဆိုးများမှာ ပို၍ ဝီရိယရှိရှိ ပြုစုရလေတော့သည်။

ဝက်ဖြူကြီးမှာ ရယ်မောရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေပေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကျင့်ကြံသူ အလောင်းကောင်အချို့ကို ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

"ဗိုက်ဆာနေကြပြီ မဟုတ်လား။ ဒါကတော့ အရသာရှိတဲ့ လူသားအသားဆေးစွမ်းကောင်းတွေပဲ... မင်းတို့အတွက် ဆုကြေးပေါ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မူလပုံစံအတိုင်း ရှိနေသော ခြင်္သေ့ငယ်နှစ်ကောင်သည် ဝက်ဖြူကြီး ကျေနပ်စေရန်အတွက် အလောင်းကောင်များဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာတွားသွားကာ အသားတစ်ဖဲ့ကို ကိုက်ဖဲ့စားသောက်ရင်း သူ့ကိုမော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ခြင်္သေ့မသည်လည်း ဝက်ဖြူကြီး၏ကိုယ်ပေါ်မှ အားနည်းစွာဆင်းလာပြီး အသားနှင့် သွေးများကို အနည်းငယ်စီ ကိုက်ဖဲ့စားသောက်လေသည်။

ကြွေရုပ်လေးပမာသန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော တာအိုဝိညာဉ်ကို မျိုချလိုက်သည်အထိပင်။

ဝက်ဖြူကြီး၏အေးစက်သော အကြည့်အောက်တွင် သူမသည် နာခံမှုရှိစွာဖြင့် သူ့ဘေးသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

"ငါ မင်းတို့ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရဲ့လား"

ဝက်ဖြူကြီးက ပါးစပ်ဖြဲကာပြုံးလိုက်သည်။

ခြင်္သေ့မသည် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်နှေးကွေးလေးလံသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလို့လဲ"

၈ ကျန်း မြင့်မားသော ခံ့ညားထည်ဝါသည့် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုသည် ကျယ်ဝန်းသောဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သွေးများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရွှေရောင်ထောင်လိုက် သူငယ်အိမ်များက ပလ္လင်ထက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ယောကျ်ား..."

ခြင်္သေ့မသည်အလိုအလျောက် ရေရွတ်လိုက်မိသော်လည်း ဝက်ဖြူကြီးက လက်လှမ်း၍ သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သဖြင့် စကားသံပြတ်တောက်သွား၏။

ခြင်္သေ့ငယ်နှစ်ကောင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခွေးများကဲ့သို့ ဝပ်တွားနေဆဲပင်။

ကျန်ရှိသော အမျိုးသမီးနတ်ဆိုးများမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားလာကြသည်။

"အိုး... အစ်ကိုကြီး ပြန်လာပြီလား"

ဝက်နတ်ဆိုး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြရိပ် အနည်းငယ်ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြီး အောက်ရှိခြင်္သေ့မကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆက်လုပ်လေ"

အမျိုးသမီးနတ်ဆိုးများသည် ဝက်ဖြူကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ရွှေရောင်မျက်လုံး ခြင်္သေ့ဧကရာဇ်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ဝက်နတ်ဆိုးကိုသာ ဆက်လက်၍သတိထား ပြုစုနေကြရသည်။

"ငါ ပျင်းတာနဲ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဂူထဲကို လာကစားနေတာပါ... မင်း စိတ်မဆိုးဘူး မဟုတ်လား"

ရယ်မောနေရင်းဖြင့် ဝက်ဖြူကြီးသည် ခြင်္သေ့မကို ဆက်လက် ပွတ်သပ်နေ၏။

ခြင်္သေ့ငယ်နှစ်ကောင်သည် သူ့ခြေရင်းတွင် ဝပ်တွားနေကြပြီး ခြင်္သေ့မမှာလည်း မျက်ရည်များဖြင့် မျက်လုံးမှိတ်ထားရှာသည်။

ဤဝက်နတ်ဆိုးသည် ၃၉ ခုမြောက် ဂူ၏ နတ်ဆိုးဧကရာဇ် ဖြစ်သည်။

နံပါတ်စဉ် တစ်ခုသာ ကွာခြားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း...ကိစ္စက ထိုမျှ ရိုးရှင်းမနေပေ။

ရွှေရောင်မျက်လုံးခြင်္သေ့ဧကရာဇ်သည် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အစောပိုင်းအဆင့် ရှိသူများထဲတွင် အသန်မာဆုံးဟု သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း ဤဝက်နတ်ဆိုးရှေ့တွင်မူ အနည်းငယ်အားနည်းနေပုံရသည်။

"..."

ခြင်္သေ့နတ်ဆိုးဝိညာဉ် သည် သခင်ဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

၎င်းသည် နတ်ဆိုးမူလကို စားသုံးပြီး ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားရာ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းခန့် ကြာမြင့်သော စမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မပြည့်စုံသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ဖြစ်သောကြောင့် ပုံမှန်မဟုတ်သောတုံ့ပြန်မှုမျိုး မပြသချေ။

၎င်း၏သခင်က ဤကိစ္စကို မည်သို့ ဖြေရှင်းမည်ကိုသာ စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြစ်နေလေ၏။

"သခင်... ကျွန်မသာဆိုရင် ဒီဂူထဲကနေ ခဏလောက် ရှောင်နေလိုက်မယ်"

"..."

ချင်းဟွာသည် လေထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရရှိနေနေသည်။

သူမ၏သခင်အကြောင်း နားလည်ထားသလောက်ဆိုလျှင်...ရွှေရောင်မျက်လုံးခြင်္သေ့ဧကရာဇ်သည် ၃၉ခုမြောက် ဂူထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့တော့မည် ဖြစ်သည်။

"ငါ မေးနေတယ်လေ... ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလို့လဲလို့"

ကြီးမားသောခြင်္သေ့နတ်ဆိုးကြီးသည် ပလ္လင်ဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဝက်ဖြူကြီး၏အေးစက်သော အကြည့်အောက်၌ပင် သူသည် ပလ္လင်၏တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လက်သည်းများကို တင်လိုက်ပြီး အပေါ်စီးမှ မိုးကြည့်လိုက်သည်။

သူက အက်ကွဲပြီးအေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ပြောလေ"

"အစ်ကိုကြီး"

ဝက်ဖြူကြီး နောက်ဆုံးတွင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခြင်္သေ့မကိုကိုယ်ပေါ်မှ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဦးနှောက် ပျက်သွားပြီလား"

ထိုခြင်္သေ့ငတုံးကြီးကို ကျင့်ကြံသူက သတ်လိုက်ပြီဟုထင်မှတ်ပြီး အခြေအနေကို မှားယွင်းစွာ တွက်ဆမိခဲ့ကြောင်း သူ ဝန်ခံသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ မှားနေတာကို ဆက်မှားလိုက်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့၊ တောင်းပန်နေစရာ မလိုပါဘူး။

တောင်ကြီးပမာဝက်နတ်ဆိုးကြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးနတ်ဆိုးများသည် သူတို့လက်ထဲရှိ အဆီပြင်ကြီးတုန်ခါလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။

ခြင်္သေ့ငယ်နှစ်ကောင်သည် ကြောက်လန့်တကြား ကျောကုန်းများ ကွေးညွတ်သွားကြ၏။

သူတို့အဖေ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းသွားတာလဲ။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏အသက်ရှူသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

သူတို့၏ဖခင်သည် အလျင်စလို မဟုတ်ဘဲ လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ဝက်နတ်ဆိုး၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တည်ငြိမ်နေပုံရသော အမူအရာဖြင့် တစ်ဝက်လောက်သာထရပ်ရသေးသော ဝက်နတ်ဆိုးကို ပလ္လင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာပြန်လည် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

နတ်ဆိုးများအကြားတွင် မွေးရာပါနတ်စွမ်းရည်များမှလွဲလျှင် နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်၏ကြံ့ခိုင်မှုသည်သာ စွမ်းအားကို တိုင်းတာသည့် တစ်ခုတည်းသော စံနှုန်း ဖြစ်သည်။

ထိုခဏ၌ဝက်ဖြူကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာပြီး အဆီပြင်များ တုန်ခါသွား၏။

သူသည် ခြင်္သေ့နတ်ဆိုး၏လက်ကောက်ဝတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရုန်းကန်၍ ရိုက်ပုတ်နေတော့၏။

"လွှတ်... လွှတ်စမ်း..."

ဒီ ခြင်္သေ့အကြီးက သူ့ကိုပြန်မခုခံနိုင်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အင်အားမျိုးဘယ်တုန်းက ရသွားတာလဲ။ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်နောက်ဆုံးအဆင့်မှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသလို ခံစားနေရတယ်။

"ကျယ်ကျယ်ပြောစမ်း... မင်းတို့ဧကရာဇ် မကြားရဘူး"

ရွှေရောင်မျက်လုံးခြင်္သေ့ဧကရာဇ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ကာ ဝက်ဖြူကြီး၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။ သူ၏မျက်နှာထားမှာ အေးစက်နေပြီး ချွန်ထက်သော အစွယ်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖော်ပြလိုက်သည်။

သူ၏လက်သည်းများသည် ဝက်နတ်ဆိုး၏ လည်ပင်းရိုးကို ဆုပ်ကိုင်မိသည်အထိ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်ဝင်သွားသည်။

"မင်းတို့ဧကရာဇ်ကို ပြောပြစမ်း... ဘယ်လို ခံစားရလဲလို့"

ခြင်္သေ့ကြီးရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဂျွတ်ဆိုသော အသံနှင့်အတူ ဝက်နတ်ဆိုး၏လည်ပင်းကို ချိုးပစ်လိုက်သည်။

ရွှေရည်များယိုစီးကျနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသောအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဝက်နတ်ဆိုး၏ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖူး... ဖူး...

ဝက်ဖြူကြီးသည် ထိန်းချုပ်မရအောင် တုန်တက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လက်များ တွဲလောင်းကျသွားလေ၏။

အမျိုးသမီးနတ်ဆိုးများ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

ခြင်္သေ့မမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ အားနည်းစွာလဲကျသွား၏။

ခြင်္သေ့ငယ် နှစ်ကောင်မှာမူ လှုပ်ပင် မလှုပ်နိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်နေကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ဖခင်ဖြစ်သူသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ ဝက်ဖြူကြီး၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အေးအေးလူလူဆွဲဖြဲပြီး သွေးတစ်စက်မျှ အလဟဿမဖြစ်စေဘဲစေ့စပ်သေချာစွာ ဝါးမြိုစားသောက်နေသည်ကို ကြည့်နေမိကြသည်။

ထိုကိစ္စများပြီးစီးသွားသောအခါ သူသည် အက်ကွဲကာ တစ်ဝက်ပြိုကျနေသောပလ္လင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ခမ်းနားစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သွေးများစိုရွှဲနေသော လည်ဆံမွေးများမှာ အနည်းငယ်လှုပ်ခါသွားပြီး ရွှေရောင်မျက်လုံးများဖြင့် ကျန်ရှိနေသော နတ်ဆိုးများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ရင်ဘတ်နှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများသည် ကျောက်တုံးများကဲ့သို့ မာကျောခိုင်ခံ့နေသည်။

သူ့လက်ကို မြှောက်၍ နှုတ်ခမ်းကို သုတ်လိုက်ရာ အက်ကွဲသော အသံကြီးသည် ဂူအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... မင်းတို့ရဲ့ ဧကရာဇ် ပြန်လာတာကို မဝမ်းသာကြဘူးလား"

ထိုစကားသံ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နတ်ဆိုးအားလုံးနီးပါး သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

အားလုံး ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ဧကရာဇ် ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်"

ထိုအရာကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ခြင်္သေ့ကြီး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မထီမဲ့မြင် ပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်၏။

ဂူတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

စစ်မှန်သောရွှေရောင်မျက်လုံးခြင်္သေ့ဧကရာဇ် သည် ခေတ္တမျှကြောင်အသွားပြီးနောက် ချင်းဟွာ ဘက်သို့ လှည့်မေးလိုက်သည်။

"သခင်က ကျွန်တော့်ဆီက ဘာသင်ယူချင်တာလဲ... သူဘာတွေထပ်လေ့လာစရာ လိုသေးလို့လဲ"

"ငါလည်း မသိဘူး"

ချင်းဟွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏သခင်သည် ပိုမို၍ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်လာသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမဘေးက ဒီခြင်္သေ့အကြီးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့။

ထို့နောက် သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

မြေခွေးမနတ်ဆိုးမလေး အချို့သည် သခင်ဖြစ်သူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ အလိုအလျောက် တက်ရောက်ပြုစုနေကြသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ပင်။

"..."

ရှန်းယီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှနွေးထွေးနူးညံ့မှုများကို ခံစားနေကာ သူတို့ကို တားဆီးရန် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။

စားသောက်ခြင်းကို သွေးအသွင်ပြောင်းနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဖြင့် ဟန်ဆောင်နိုင်သလို၊ မျက်လုံးများကိုလည်း ရွှေရောင်မိုးကြိုးကျောက်စိမ်းဖြူဖြင့် အစားထိုးနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤအရာများသည် သူ လက်ခံနိုင်အောင် သင်ယူရမည့် အရာများဖြစ်သည်။

အသေးအဖွဲ စိတ်အနှောင့်အယှက်များကို သည်းခံခြင်းသည် ကြီးမားသောအစီအစဉ်များကို အောင်မြင်စေနိုင်၏။

ရှေ့ဆက်လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စများစွာအတွက် သူသည် ဤဖြစ်တည်မှုကို လိုအပ်နေသေးသည်။