ခြင်္သေ့ဧကရာဇ်ဆိုတာ ငါပဲကွ

ဤဝတ်ရုံ၏တောက်ပသော အသွင်အပြင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရှန်းယီသည် ၎င်း၏ လက်တွေ့အသုံးဝင်မှုကို ပိုမိုအာရုံစိုက်လေသည်။

ခေတ္တမျှ စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ရလဒ်သည် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

သူ၏ပြီးပြည့်စုံသော ကောင်းကင်ဖျက်စီးခြင်း မိုးကြိုးငါးသွယ်ဓားသိုင်းပင်လျှင် ၎င်းကို အနည်းငယ်မျှထိခိုက်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

ရွှမ်ကွမ်းဂူ သည် ဤအရာအပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှစွဲလမ်းနေရသနည်း ဆိုသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ဤဝတ်ရုံတစ်ခုတည်းကို ကြည့်ရုံဖြင့် နန်ယန်ဂိုဏ်း ၏ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားကို ခန့်မှန်းနိုင်လေသည်။

အခြားသူများအနေဖြင့် ဤအဆင့်အတန်းမျိုး ရှိသောရတနာများ သို့မဟုတ် ဤထက် ပိုကောင်းသော ရတနာများကို ရရှိထားခြင်း ရှိမရှိ မသေချာပေ။

...

ဤသည်မှာ အကြီးအကဲတစ်ဦး၏မွေးနေ့အတွက် အစေခံတစ်ဦးကပေးသော လက်ဆောင်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှစွမ်းအားကြီးသော ကာကွယ်မှုမျိုး ရှိနေသည်။ သို့ဆိုလျှင် အကြီးအကဲ၏ လိုဏ်ဂူ... သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းချုပ်၏လိုဏ်ဂူထဲတွင် မည်သည့်အရာများ ရှိနေနိုင်မည်နည်း။

ထို့ပြင် နန်ယန်ဂိုဏ်းသည် ဤကဲ့သို့သော ရတနာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါလျက် အဘယ်ကြောင့် လိုဏ်ဂူများကိုသာ ချန်ထားရစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးတစ်လေမျှ အသက်ရှင်လျက်မကျန်ရစ်ခဲ့သနည်း။

ရှန်းယီသည် ပို၍သိလိုစိတ် ပြင်းပြလာ၏။

အကယ်၍သာ အကြီးအကဲ၏လိုဏ်ဂူ တည်နေရာကိုအတိအကျ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏သံသယအများစုမှာ သေချာပေါက် ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

"..."

အဆောက်အအုံငယ်လေးမှ ထွက်လာသည်နှင့် ရှန်းယီသည် အရပ်ရှည်ပြီးခန့်ညားထည်ဝါသော ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့ဧကရာဇ် ပုံစံသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သို့သော် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာမှာ ဓားဒဏ်ရာမဟုတ်တော့ဘဲ လက်သီးဒဏ်ရာ ဖြစ်သွား၏။

သူသည် ရွှေရောင်ခန္ဓာဓမ္မကိုယ်ထည်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဝက်ဝံနက်နှင့် မီးခိုးငွေရောင်မျောက်ဧကရာဇ်တို့၏ အလောင်းများမှာမူ နတ်ဆိုးသွေးသည် စွမ်းအင်ပြန်လည်ဖြည့်တင်းခြင်းမှလွဲ၍ လက်ရှိတွင် အခြားအသုံးဝင်မှု မရှိသဖြင့်၊ ရှန်းယီသည် ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်းရှင်းလင်းပစ်ရန် အလျင်မလိုဘဲ သိုလှောင်ရတနာအတွင်း၌ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

သူ လိုဏ်ဂူထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ခြင်္သေ့ဧကရာဇ်ထံမှ သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်ရှိလာပေ၏။

"သခင်ကြီးကို တင်ပြပါရစေ၊ မြေခွေးပြောတဲ့ ဆေးမြစ်ငါးမျိုးထဲက တစ်မျိုးကို ရှာတွေ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ရဲ့ နယ်မြေဖြစ်နေတယ်။ ဘယ်လို သဘောရပါသလဲ"

"ငါ နားလည်ပြီ" ရှန်းယီသည် လမ်းကြောင်းမပြောင်းဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူတွင် ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏နယ်မြေဟူ၍ မရှိချေ။ လက်သီးအရွယ်အစားကသာ နယ်မြေကို ဆုံးဖြတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု သူလုပ်ရမည်မှာ ခြင်္သေ့ဧကရာဇ်အပေါ် ထားရှိသောနတ်ဆိုးများ၏ အမြင်ဟောင်းများကို ပြောင်းလဲပစ်ရန်ပင်။

...

မိုးကြိုးစွမ်းအင်ရေကန်

ထူထပ်သောမိုးကြိုးစွမ်းအင်များသည် ဆူပွက်လှုပ်ရှားနေပြီး သိုးနှင့်တူသော ချီလင်သားရဲတစ်ကောင်သည် ကမ်းစပ်သို့ ပျင်းရိစွာ လျှောက်လှမ်းလာ၏။

၎င်း၏ခွာလေးဖက်စလုံးကို ခရမ်းရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးအုပ်ထား၏။

ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း ခြေထောက်အောက်မှ ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မြေနိမ့်ပိုင်းတစ်ခု၏ အထက်တွင် ကြီးမားသော အနက်ရောင်ရေနဂါးကြီးတစ်ကောင် ဝဲပျံနေပြီး အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

"မင်း ငါ့ကို ကူညီမှာလား၊ မကူညီဘူးလား"

"ကူညီရမယ်"

မိုးကြိုးခွာနတ်ဆိုးဧကရာဇ် သည် လှဲလျောင်းရန် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရှာတွေ့သွား၏။

"ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာမို့လို့လဲ"

"ရှူး..."

ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က အမြီးကိုခါရမ်းလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့အမြီးရိုးကို ပြန်ယူပေးရင် မင်းကို ငါ့လိုဏ်ဂူထဲမှာ နေခွင့်ပေးမယ်"

"အင်း... ငါက ဒီနေရာကိုပဲ သဘောကျတယ်"

မိုးကြိုးခွာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် စိတ်ဝင်စားမှုမရှိသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအရာကိုမြင်တော့ ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လေထဲတွင် ဝဲပျံလိုက်သည်။ သူသည် ဝူထုံတောင်မှ ယွီချောင်အန်းကို ရင်ဆိုင်ရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသူကို ဖမ်းဆီးနိုင်မှသာလျှင် သူ၏မဟာမိတ်များ ရှိရာနေရာကို အတင်းအကျပ် မေးမြန်းနိုင်မည်။

နိုင်အောင်တိုက်ဖို့က မခက်ခဲသော်လည်း သူ့ကို အရှင်ဖမ်းရန်နှင့် ဝူထုံတောင်မှ အခြားကျင့်ကြံသူများကို အသိပေးခြင်းမရှိဘဲ ဖမ်းဆီးရန်မှာ အကူအညီများစွာ လိုအပ်လေသည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် တစ်ကိုယ်တည်း နေလေ့ရှိပြီး အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရေး မကောင်းလှချေ။

သူ သစ္စာခံထားရသော ထိပ်တန်းလိုဏ်ဂူ ၁၀ ခုမြောက် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကြီးမှာ လက်ရှိတွင် ဆောင်းခိုနေသဖြင့်၊ တူညီသော ဧကရာဇ်၏ လက်အောက်ခံဖြစ်သည့် မိုးကြိုးခွာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ထံမှ အကူအညီတောင်းခံရန် ရွေးချယ်စရာမရှိဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ဤမျှအထင်သေးဟန် ပြလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"မင်း..."

ထိုစဉ် နတ်ဆိုးဧကရာဇ် နှစ်ပါးစလုံးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက်အာရုံခံမိလိုက်ကြပြီး အပေါ်ဘက်ရှိ သစ်တောအုပ်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ရှည်လျားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများကြားမှ ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

လူသစ်ကို မှတ်မိလိုက်သောအခါ ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွား၏။ မဟာမိတ် လိုအပ်နေချိန် ဖြစ်သော်လည်း နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့်မျှသာရှိသော တုံးအသည့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို သူ ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။

မိုးကြိုးခွာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က မျက်ခွံများကို အနည်းငယ် ပင့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဘယ်လိုလဲ... အဆင်ပြေခဲ့ရဲ့လား"

ရှန်းယီက တည်ငြိမ်စွာငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ "ကိစ္စပြတ်သွားပြီ"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် သတင်းလာပို့ရုံ သက်သက်ကဲ့သို့ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က မထီမဲ့မြင်ပြုံးလိုက်ပြီး မိုးကြိုးခွာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးမကောင်းဘူးလို့ နာမည်ကြီးနေပေမယ့် ဒီတစ်ပိုင်းသေသိုးကြီးက သူ့ထက်အများကြီး နိမ့်ကျတဲ့ ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့ကိုတောင်နိုင်အောင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတာပဲ။

"..."

မိုးကြိုးခွာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။

"နေဦး"

ရှန်းယီသည် ခြေလှမ်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မေးခွန်းထုတ်သကဲ့သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

ထိုရွှေရောင်မျက်လုံးများဖြင့် ဖုံးကွယ်ခြင်းမရှိဘဲ တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ခံရမှုကြောင့် မိုးကြိုးခွာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သောအလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။ ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခေါက် တွေ့ဆုံကတည်းက ဒေါသအချို့ရှိနေခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်က မပေါက်ကွဲခဲ့ပေ။

တခါပြီး တခါ၊ ထပ်ခါတလဲလဲပါပဲလား။ ဒီခြင်္သေ့က သူ့ကိုယ်သူဒေါသ မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။

"ငါ မင်းကို မေးစရာရှိသေးတယ်။ မီးခိုးငွေရောင်မျောက်နဲ့ ဝက်ဝံနက်ကော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ"

"သေသွားပြီ"

ရှန်းယီ၏ တိုတောင်းသော အဖြေကြောင့် နတ်ဆိုးဧကရာဇ်နှစ်ပါးစလုံး ကြောင်အသွားကြ၏။ အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် တစ်ဖက်လူက ဆက်လက်ရှင်းပြရန် ဆန္ဒမရှိကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

ဒါအကုန်ပဲလား။

မိုးကြိုးခွာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် နောက်ဆုံးတွင် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"မင်း... ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးရင် ကောင်းလိမ့်မယ်"

ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည်လည်း သူ၏အမြီးကိစ္စကို ခေတ္တမေ့လျော့သွားပြီး စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေလေ၏။

၈ ကျန်းခန့် မြင့်မားသော ခြင်္သေ့ကြီးသည် ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းသို့ ပြန်လျှောက်လာမှသာ...

သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်ဝါးကို ဖွင့်လိုက်ရာပြတ်တောက်နေသော ခေါင်းတစ်လုံးသည် ချောက်ကမ်းပါးအတိုင်း လိမ့်ဆင်းသွားလေသည်။

ထိုခေါင်းသည် မိုးကြိုးခွာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ၎င်း၏ခွာဖြင့် တားဆီးလိုက်၏။

မျက်နှာကို သေချာမြင်လိုက်ရသောအခါ...

၎င်း၏အစိမ်းရင့်ရောင် မျက်လုံးလေးလုံးစလုံး ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"..."

ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည်လည်း ခေါင်းပြတ်ကို ကြည့်လိုက်၊ ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းရှိ ခြင်္သေ့ကြီးကို ကြည့်လိုက်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။

သူသည် အခြားကျင့်ကြံသူများကို မသိနိုင်သော်လည်း...

ရွှမ်ကွမ်းဂူမှ ကျန်းရွှမ်ယန် သည် နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူအတွင်း၌ ကျော်ကြားမှုအနည်းငယ် ရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းသည် သူတို့ထက် အနည်းငယ် နိမ့်ကျနိုင်သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ရှိ အဖိုးတန်ကိရိယာများသည် နတ်ဆိုးအားလုံးအတွက် ခေါင်းကိုက်စရာပင်။ အနည်းဆုံးတော့ ဂူအဆင့် ၂၀ အောက်ဘက်ရှိ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်များသည် သူ့အတွက် ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ကြပေ။

ယခုမူ သူ၏ခေါင်းပြတ်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေလေ၏။

သူ၏မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ သေဆုံးချိန်၌ပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မေးစရာ ရှိသေးလား"

ရှန်းယီသည် ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းတွင် ထိုင်လျက်တစ်ဖက်လူကို လျစ်လျူရှုစွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

မိုးကြိုးခွာနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ခြေထောက်အောက်ရှိ မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာမှခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်သည်။

"အောက်ကျို့နေတာက ဘယ်တော့မှ မမှားဘူးဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်"

"ဟွန့်"

သန်မာထွားကျိုင်းသော ခြင်္သေ့နတ်ဆိုးကြီးသည် ပါးစပ်ဟကာ ထက်မြက်သော အစွယ်များကို ထုတ်ဖော်ပြသရင်း မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်၏။

"တကယ်လို့ ဒီဧကရာဇ်ကသာ ပိုပြီးအောက်ကျို့နေလိုက်ရင် နောက်ထပ် ညီအစ်ကိုတွေ ငါ့လိုဏ်ဂူထဲ ဝင်ချင်လာကြမှာ စိုးလို့ပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ခြင်္သေ့ကြီးသည် လက်များကို ခါရမ်းကာမတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ လျှောက်သွားကာ သစ်တောအုပ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဘုန်း

ခြင်္သေ့ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် မိုးကြိုးခွာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ၎င်း၏ခြေထောက်အောက်ရှိခေါင်းပြတ်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေပစ်လိုက်၏။

သု့မျက်လုံးလေးလုံးစလုံးတွင် ဒေါသအမျက်များ ဆူပွက်လာသည်။

"အတင့်ရဲနေတဲ့ ငမှိုက်ကောင်"

တစ်ဖက်လူသည် ကျန်းရွှမ်ယန်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ဤနေရာ၌တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နိုင်သေးသည်ကို ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းသည် မိမိနှင့် တန်းတူပြောဆိုခွင့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကောင်ကို ဖြိုခွင်းရန်အတွက် သေချာပေါက် ပေးဆပ်မှု တစ်ခုခုရှိလာလိမ့်မည်။

ဒေါသထွက်နေသော်လည်း မိုးကြိုးခွာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် စကားနိုင်လုရုံမျှဖြင့် ယိုဝေနဂါးအိုကြီးကဲ့သို့ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေမျိုး မရောက်လိုပေ။

"နားထောင်ရတာ သူ မင်းကို အများကြီး အကြွေးတင်နေပုံပဲ" ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က တွေးတောရင်း ပြောလိုက်၏။

"နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူထဲမှာက အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲကွာ" မိုးကြိုးခွာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး မိုးကြိုးရည်များရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ငါ့ကို ကူညီဖို့ သဘောတူလား၊ မတူဘူးလား" ယိုဝေက လေထဲသို့ တဖန်ပြန်တက်သွား၏။

မိုးကြိုးရည်များကို သောက်သုံးနေသော မိုးကြိုးခွာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ခေါင်းပင် မမော့တော့ချေ။

"ထွက်သွားစမ်း"

"..."

ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းတစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေ၏။

သူများကိုသာ ပြောနေတာ၊ ဒီတစ်ပိုင်းသေသိုးကြီးကကော အတူတူပဲမဟုတ်ဘူးလား။ ငါ့အမြီးရိုး မဆုံးရှုံးခင်တုန်းကသာဆိုရင် ဒီသတ္တိတွေနဲ့ဘယ်လိုလာပြီး ဒီလောက်မောက်မာရဲမှာလဲ။