အဲဒီလှံ ဘယ်မှာလဲ13

"သောက်ကျိုးနည်းပါကွာ ဒါတွေက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

ယွီချောင်အန်းသည် ထူထပ်သော တောအုပ်နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေရင်း၊ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှယိုဝေနဂါးကြီး တိမ်တိုက်များထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ သူသည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိ၏။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ထိုနတ်ဆိုးသည် သူ့ကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ တစ်ဖက်လူသည် မည်သည့်အကူအညီမျှ ရှာမတွေ့သေးပုံရခြင်းပင်။

'ငါပဲ အရင်လက်ဦးမှုယူပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်ရမလား'

သူသည် ခေတ္တမျှတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ အသုံးဝင်မည့် ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေနေလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ရှန်းယီသည် သူ၏လိုဏ်ဂူဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူသည် ဤနေရာ၌ ယိုဝေနှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှမတွေးခဲ့ဖူးချေ။

သူ ဝတ်ဆင်ထားသောဝတ်ရုံသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလေ့လာနိုင်သော စွမ်းရည်လည်း ရှိပုံရပေသည်။

အဝေးတစ်နေရာမှပင် ရှန်းယီသည် မိုးကြိုးရေကန်ဘေး၌ရှိနေသော ရှိနေသူ သုံးဦး၏အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူသည် ၎င်းတို့ကို ရှောင်ရှားလိုခဲ့သော်လည်း...

ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပိုမိုရဲတင်းသော လမ်းစဉ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

တစ်ဖက်လူသည် ယိုဝေလှံကို ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက်အကူအညီ ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနေရာ၌ အဆင်သင့်ရှိနေသော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းတစ်ဦး ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ရှန်းယီ၏အင်အားမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အထက်လူကြီးနှင့်လည်း စကားများထားပြီး ဖြစ်ရာ၊ ထိုနဂါးကြီးသည် အရူးမဟုတ်ပါက သူ့နောက်သို့ သေချာပေါက် လိုက်လာပေလိမ့်မည်။

မိုးကြိုးခွာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်စေပြီး အသက်အန္တရာယ် ကြုံရနိုင်မလား ဆိုသည့် အချက်မှာမူ...

သူ့တွင်ကာကွယ်ရန် ဝတ်ရုံရှိနေပြီး တိုက်ခိုက်၍ မနိုင်ပါက အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးနိုင်ပေသည်။ ထို့ပြင် ရန်ငြိုးတစ်ခုကို ဖန်တီးထားခြင်းဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုသိုးအိုကြီးကို သတ်ဖြတ်ရန် အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခု ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

အမှန်စင်စစ် ရှန်းယီသည် မိုးကြိုးခွာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာသည်နှင့်...

ကောင်းကင်ယံ၌ အရိပ်တစ်ခုသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး လူသားပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

"ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့ဧကရာဇ်... ခေတ္တလောက် စောင့်ပါဦး"

အနက်ရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော မျက်နှာဖြူဖြူနှင့် လူသည် ရှန်းယီအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး မျက်နှာတွင် မသိမသာ ပြုံးယောင်သန်းလျက် ဆိုသည်။

"စောစောက မိုးကြိုးခွာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ရဲ့ ရှေ့မှာမို့လို့ စကားပြောရတာ အဆင်မပြေလို့ပါ"

"ပြောစရာရှိရင်လည်း ပြောစမ်းပါ"

ရှန်းယီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးချလျက် ရပ်နေပြီး သူ၏ရွှေရောင်မျက်လုံးများသည် ရှေးဟောင်း ရေတွင်းတစ်တွင်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေလေ၏။

ဤကဲ့သို့သော ရဲတင်းလွန်းသည့် အမူအရာမျိုးသည် ယခင်က ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို ဒေါသထွက်စေမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ၎င်းသည် ပြုံးမြဲပြုံးနေဆဲပင်။

စိတ်ဓာတ်သည် စွမ်းရည်အပေါ်တွင် မူတည်လေ့ရှိသည်။

နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ၏ ဝါရင့်နတ်ဆိုးအုပ်စုဝင် တစ်ဦးဖြစ်သူ ၎င်းသည် အင်အားကြီးသော ရန်သူတစ်ဦးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စော်ကားမိလောက်အောင် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ချေ။

"ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့ဦး ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့ဧကရာဇ်"

ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က ဘေးဘက်သို့တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "မင်း ငါ့အကြောင်း သိတာပဲ။ ငါက တခြားသူတွေနဲ့ သိပ်မဆက်ဆံဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူထဲမှာ စစ်မှန်တဲ့ သံယောဇဉ်ဆိုတာ မရှိဘူးဆိုတာ ငါမြင်လို့ပဲ။ အဲဒါကြောင့်လည်း ငါက တစ်ယောက်တည်းပဲ နေတာ"

ရှန်းယီ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ဒဏ်ရာမှာလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားလာသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ အစွယ်များကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး

"ငါ ပြောနေတာ... လိုရင်းကိုပဲ ပြောစမ်းပါ"

သူ့ကို အမှန်တကယ်ထိခိုက်စေနိုင်သော မဟာနတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် မတွေ့မချင်း သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထည့်တွက်နေမည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ဖက်လူက အရင် လက်ဦးမှုယူ၍ တိုက်ခိုက်လာရန်ပင် သူက တိတ်တဆိတ် မျှော်လင့်နေသေးသည်။

အကယ်၍ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီး နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူ၏ အရှင်သခင်ရှေ့သို့ ရောက်သွားလျှင်ပင် သူကသာ မှန်ကန်သော ဘက်၌ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

"..."

ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် လက်သီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာဆို၏။

"မင်းက မိုးကြိုးခွာကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ပြီးပြီဆိုတော့ သူက မင်းကိုသတ်ချင်နေမှာပဲ။ ငါ့ရဲ့ စေတနာကို ငြင်းပယ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်း စိတ်တိုနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်..."

"ငါ့ကို သတ်ချင်နေတယ် ဟုတ်လား"

ရှန်းယီသည် သူ၏အကြည့်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လွှဲလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြစ်ပေါ်လာကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

ခြင်္သေ့ကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လေသံနှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ မင်းက ငါ့ရဲ့ယိုဝေလှံကို ပြန်ယူပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်... မင်း ဒီလို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် နည်းပါးတဲ့နေရာမှာ နေစရာ လိုတော့မှာမဟုတ်ဘူး"

ရှန်းယီသည် စိတ်ဝင်စားသွားဟန်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ယိုဝေကို လျစ်လျူရှုစွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"အဲဒီလှံ ဘယ်မှာလဲ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ကျေနပ်သွားသော အမူအရာဖြင့် "ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့ဧကရာဇ် စိတ်ချပါ။ ငါ့မှာ သတင်းအချက်အလက် ရှိတယ်။ ဒါက ငါ့ရဲ့အမြီးရိုးပဲလေ၊ ငါနဲ့ အနီးကပ် ဆက်နွယ်နေတာပဲ။ မင်းကို အချည်းနှီးခရီးမဖြစ်စေရပါဘူး"

"အဲဒါ အကောင်းဆုံးပဲ... ငါ့ကိုပြန်ကောင်းဖို့ ရက်နည်းနည်းလောက် အချိန်ပေးဦး"

ရှန်းယီသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလေ၏။

ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ဝေခွဲမရသော အကြည့်များဖြင့် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

'ဘယ်လို အခွင့်အရေးမျိုးက သူ့ကို ဒီလောက်အထိ အင်အားကြီးလာအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာလဲ'

သူ့အတွက်ပင်လျှင် ယိုဝေလှံမရှိတော့သောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းရွှမ်ယန်ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။

'ထားလိုက်ပါတော့... အမြီးရိုးကို ပြန်ရှာဖို့က အခုချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးပဲ'

သူ၏ လိုဏ်ဂူသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ...

ရှန်းယီသည် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ပြန်လည် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် အမှန်တကယ်တွင် မည်သည့် အနားယူမှုမျှ မလိုအပ်ချေ။

သူ ကုန်ဆုံးနေသော နေ့ရက်များသည် ယခင်က သူ အာရုံခံမိခဲ့သော အခြားတစ်ဦးအတွက် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယိုဝေနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို သိထားသဖြင့် ဝူထုံတောင်မှ ကျင့်ကြံသူသည်လည်း တန်ပြန်နည်းလမ်းများကို ပြင်ဆင်နေပေလိမ့်မည်။

ရှန်းယီသည် တစ်ဖက်လူက သူ အနိုင်မတိုက်နိုင်သောပညာရှင်တစ်ဦးကို ဆင့်ခေါ်လာမည်ကို မကြောက်ပေ။

အကယ်၍ နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူမှ ထွက်ခွာရမည်ဆိုလျှင်လည်း သူသည် လက်ရှိ အသွင်အပြင်ကို စွန့်ခွာလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မဟာချန် နှင့် ဝူထုံတောင်မှာ နာမည်အရ မဟာမိတ်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

သေချာသည်မှာ အခြားသူများအပေါ်တွင်သာ မျှော်လင့်ချက်အလုံးစုံ မထားနိုင်ချေ။

ရှန်းယီသည် စနစ်ဘောင်ကွက်ကို တစ်ဖြန်ပြန်ဖွင့်လိုက်၏။

သူသည် ချင်းချိုဘိုးဘေး၏ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် ခေါ်ယူလိုက်ပြီး လီမီးတောက်နှလုံးလောင်ကျွမ်းလက်ဝါး ကို အပြီးသတ်ရန် စတင် ကြိုးစားလေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အပြင်မှာ ဆေးမြစ်တွေကို ဆက်ရှာကြဦး" ဟု သူက ချင်းဟွာနှင့် ရွှေမျက်လုံး ခြင်္သေ့ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်မှသာ သူ၏ ရှေ့မှ စာသားများကို အာရုံစိုက်လိုက်၏။

[ပထမနှစ် - သင်သည် သင်၏ကျွမ်းကျင်လှသော လီမီးတောက်နှလုံးလောင်ကျွမ်းလက်ဝါး ကို ချင်းချိုးဘိုးဘေးအား ပြသခဲ့သည်။ ၎င်းသည် နေကိုးစင်းကို အစပိုင်းတွင် ထူးထူးခြားခြားမထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ သင်က နှလုံးသားလောင်ကျွမ်းခြင်း ကဏ္ဍ၏နောက်ဆုံးအဆင့်များအတွက် သင်၏ ထင်မြင်ချက်အားလုံးကို ပြောပြလိုက်သောအခါ ၎င်း၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်]

[အကယ်၍ ဤပညာရပ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့လျှင် ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဖျက်စီးခြင်းမိုးကြိုးငါးသွယ် ဓားသိုင်းထက် မနိမ့်ကျနိုင်ဘဲ၊ အချို့သော အခြေအနေများတွင် ယင်း၏ ထူးခြားသော အစွမ်းသတ္တိများက ပို၍ပင် သာလွန်နိုင်ပေသည်]

[နှစ်ပေါင်း ၁၇၆ နှစ် - ချင်းချိုဘိုးဘေးသည် ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို အကြိမ်ကြိမ် တွေးတောခဲ့ပြီး ယင်း၏ဆန်းပြားမှုကို အံ့သြချီးကျူးခဲ့သည်။ သို့သော် မပြီးပြတ်သေးသော နောက်ဆုံးအဆင့်ကိုမူ အလွန် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ နတ်ဝိညာဉ်၌ ပြဿနာအချို့ ဖြစ်ပေါ်လာပုံရသည်]

ရှန်းယီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအတွင်းသို့ သက်တမ်းစွမ်းအင်များ စီးဝင်နေမှုကို ခေတ္တ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူသည် ချင်းချိုဘိုးဘေးကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လိုက်၏။

မြေခွေးကြီးသည် ၎င်း၏အမွေးများကို ရူးသွပ်စွာ ဆွဲနုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါ မှတ်မိတယ်... ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုကို ငါ သေချာပေါက် မြင်ဖူးပါတယ်..."

"..."

ရှန်းယီသည် ပြဿနာမှာ အဘယ်မှာ ရှိသည်ကို သိရှိလိုက်သည်။

၎င်း၏ဝန်ဆောင်မှုများကို အသားကျနေသဖြင့် ၎င်းသည် ဝိညာဉ်အပိုင်းအစတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်ကို သူ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူသည် မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှ မရှိဘဲ နတ်ဆိုးမူလတစ်ခုကို ကျွေးလိုက်လေ၏။

သူ အနည်းငယ်မျှပင် နောင်တ မရချေ။

အကယ်၍ ၎င်းသည် စားသောက်ပြီးနောက် တာဝန်မကျေပါက နောက်ပိုင်းတွင် ရွှေရောင်ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌သာ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်မည်။

မူလစွမ်းအင်၏အားဖြည့်မှုကို ရရှိပြီးနောက်မှသာ ချင်းချိုဘေးဘေးသည် နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားပြီး ၎င်း၏မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာလေ၏။

"သခင်ကြီးရဲ့ ဆုလာဘ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

၎င်း စကားမဆုံးမီမှာပင် ရှန်းယီက ၎င်းကို စနစ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပုံဖော်တွက်ချက်မှုမှာ နောက်ဆုံး၌ တိုးတက်မှု ရှိလာခဲ့သည်။

[နှစ်ပေါင်း ၂၇၀၀ - ချင်းချိုဘိုးဘေးသည် သူ မြင်ဖူးခဲ့သမျှသော ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများအားလုံးကို သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ ပြန်လည် ရှာဖွေခဲ့ပြီး မှတ်စုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ လိုဏ်ဂူအတွင်းရှိ ပညာရပ်၏မူလဖန်တီးသူ ထားရှိခဲ့သော အတွေးအမြင်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်လာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ဘာကြောင့် မပြီးပြတ်ဘဲ ချန်ထားခဲ့သည်ကိုလည်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်]

[ဤပညာရပ်ကို ပြီးပြည့်စုံစေရန်အတွက် မှတ်တမ်းတင်ထားသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ လီမီးတောက်ကို နတ်ဝိညာဉ်အတွင်းသို့ ငါးကြိမ်တိုင်တိုင်ထည့်သွင်းရမည် ဖြစ်သည်။ တစ်ကြိမ်စီသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီကြဘဲ အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားလှသည်]

[ချင်းချိုဘိုးဘေးက သင့်အတွက် အကြံပြုချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်...]

စာသားများကိုပင် ဆုံးအောင်မဖတ်တော့ဘဲ ရှန်းယီသည် နတ်ဆိုးပုံဆောင်ခဲ တစ်ခုကို စုစည်းလိုက်သည်။

[နှစ်ပေါင်း ၃၁၀၀ - ပြန့်ကျဲနေသော နတ်ဆိုးအတွေးအမြင်များစွာ နိုးထလာခဲ့သည်။ ချင်းချိုဘိုးဘေး၏ရွေးချယ်မှုအရ အရိုးစား ဝက်ဝံဧကရာဇ်က ပထမဆုံး မီးတောက်ထည့်သွင်းမှုကို စမ်းသပ်ရန် ရှေ့သို့ထွက်လာခဲ့သည်။ သင်ကမူ တစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာစောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်]

ဤပညာရပ်၏အန္တရာယ်ရှိသော အချက်မှာ မီးတောက်ထည့်သွင်းခြင်း နည်းလမ်းငါးမျိုးစလုံးမှာ ထင်မြင်ချက်များသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

မိမိကိုယ်တိုင်အားစမ်းသပ်သူအဖြစ် အသုံးပြုပါက ပြဿနာများ အလွယ်တကူဖြစ်ပေါ်နိုင်ပေသည်။

အခြားအရာတစ်ခုခုနှင့် အစားထိုးပါကလည်း ယင်း၏အနှစ်သာရကို အမှန်တကယ် နားလည်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော် ရှန်းယီတွင် ထိုသို့သော စိုးရိမ်စရာ မရှိချေ။

သူ့တွင် ကူညီရန်ဆန္ဒရှိသော နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များစွာ ရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့တစ်ဦးစီသည် သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများကို တိကျစွာ ဖော်ပြပေးနိုင်ကြပေသည်။