အခန်း (၂၁-၂၂)

အခန်း။ ၂၁

“ကျားလား။ ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ”

လုံယီ၏စိတ်ထဲတွင် ချန်းချိန်ကို သတ်ခဲ့သည့် ကျားကြီးကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။ ထိုစဉ်က မြေပိုင်ရှင်ကြီးကျား လွှတ်လိုက်သောလူများက ကျားကို ခြောက်လှန့်မောင်းထုတ်

လိုက်သော်လည်း မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူးဟု သူ ကြားခဲ့ဖူးသည်။

“ကျွန်တော်လည်း ဘယ်သိမလဲဗျာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဂန်းဇီရွာမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သားအမိနှစ်ယောက်ကို စားသွားတာတဲ့”

ရန်အာ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။

“ကြားတာတော့ အတွင်းကလီစာတွေကို ပြောင်သလင်းခါအောင် ဝါးစားသွားတာ ခေါင်းနှစ်လုံးပဲ ကျန်ခဲ့သတဲ့။ တကယ်ကို ကြောက်စရာကြီးဗျာ”

“မင်းတို့လည်း သတိထားကြဦး”

လုံယီက ပြောလိုက်သည်။

ရန်အာ ထွက်သွားပြီးနောက် လုံယီသည် အကယ်၍ ထိုကျားနှင့် တည့်တည့်တိုးခဲ့လျှင် မိမိတွင် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေး ဘယ်လောက်ရှိမလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။ ယခုအခါ သူ၏ ခွန်အားမှာ သာမန်လူထက် ငါးဆမက ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်၏ အားမှာ ပေါင် ခုနစ်ရာ ရှစ်ရာခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ၏ မူလကမ္ဘာမှ ကျားများပင်လျှင် လက်သည်းဖြင့် ရိုက်ချက်တစ်ခု၌ ပေါင် တစ်ထောင်မှ နှစ်ထောင်အထိ အားပါတတ်သည်။ ဤကမ္ဘာရှိ ကျားများမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ခွန်အားမှာလည်း ပို၍ပင် ကြီးမားနိုင်ပေသည်။

“သေချာတဲ့ အာမခံချက်မရှိဘဲနဲ့တော့... ငါ့ရဲ့ ပုဆိန်သိုင်းက ကျွမ်းကျင်အဆင့်ရောက်မှပဲ ရင်ဆိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိမယ်”

လုံယီတွင် ကြိုတင်အာရုံတစ်ခု ရနေသည်။ သူ၏ ပုဆိန်သိုင်း အဆင့်တက်သွားသည်နှင့် သူ၏ ခွန်အားမှာလည်း သိသိသာသာ ခုန်ပျံတိုးတက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ကျားကိုသတ်ရန် အခွင့်အရေးကောင်း ရလာမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်အထိတော့ ဤရက်စက်သော ကျားကြီးကို ခဏတာ အသက်ဆက်ခွင့် ပေးထားရဦးမည်။

ကျားဆိုးကြီး ရောက်ရှိလာမှုက လုံယီ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ရိုက်ခတ်မှု ရှိလှသည်။

လမ်းပေါ်တွင် လူများမှာ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်လှမ်းနေကြပြီး သိသူများနှင့် တွေ့လျှင်ပင် ယခင်ကကဲ့သို့ ရပ်၍ စကားမပြောတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြရုံဖြင့်သာ ဖြတ်သွားကြတော့သည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဈေးများတွင်လည်း လူအလွန် နည်းသွားခဲ့သည်။

နေ့တိုင်း လမထွက်မီမှာပင် ရွာရှိ အိမ်အများစုမှာ တံခါးများကို ကျကျနန ပိတ်၍ မင်းတုတ်များ ထိုးထားကြလေပြီ။ ယခင်က လမ်းသရဲလုပ်ကာ အချိန်ဖြုန်းနေတတ်သည့် လူမိုက်များပင်လျှင် လိပ်ကလေးများ ဂူအောင်းသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်ကုန်ကြသည်။

တစ်ခုတည်းသော စီးပွားရေး တက်နေသူမှာ လက်သမားရွှီ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ လူတိုင်းက သူတို့၏ တံခါးများကို ပြုပြင်ခြင်း အပေါက်များ ပိတ်ခြင်းနှင့် မင်းတုတ်များကို ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်ခြင်းတို့ကြောင့်ပင်။

လူမိုက်များ အိမ်အောင်းနေခြင်းက လုံယီ၏ စွမ်းအင်စုဆောင်းရေး လုပ်ငန်းကြီးကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ သတင်းစီးဆင်းမှု ပြတ်တောက်သွားသဖြင့် သူသည် သုသာန်သို့ ရောက်လာမည့် လူသစ်များကိုသာ ငုတ်တုတ်ထိုင် စောင့်နေရတော့သည်။ စွမ်းအင် အနည်းငယ်ရရန် ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။

“ဂန်းဇီရွာ ထပ်ပြီး အတိုက်ခံရပြန်ပြီ”

“မုဆိုးဖို အဘိုးကြီးတစ်ယောက် စားခံလိုက်ရတာ... တကယ့်ကို ရင်နာစရာပဲ”

နံနက်စောစောတွင် လုံယီသည် ဒေါ်ကြီးကောင်းနှင့် ဒေါ်ကြီးချန်းတို့ တံခါးဝတွင် စကားစမြည် ပြောနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဂန်းဇီရွာသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကျားများသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် ပေါ်လာခဲသော်လည်း စွန့်စားရမည်မှာတော့ အမှန်ပင်။ သို့သော် ရနိုင်သည့် စွမ်းအင်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရမည်မှာလည်း နှမြောစရာ ဖြစ်နေသည်။

ငါးမိုင် ခြောက်မိုင်ခန့် ခရီးလမ်းမှာ လူအသွားအလာ သိသိသာသာ နည်းပါးနေသည်ကို ခံစားရသည်။ လယ်ကွင်းထဲရှိ အဘိုးအို လယ်သမားများမှာမူ လုပ်ငန်းခွင်ကို မစွန့်ကြပေ။ အကြောင်းမှာ ဗိုက်ဆာရခြင်းက ကျားအကိုက်ခံရခြင်းထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဂန်းဇီရွာပတ်ပတ်လည်တွင် လူနှစ်ရပ်ခန့် မြင့်သော သစ်သားခြံစည်းရိုးများကို ကာရံထားကြသည်။ နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်၍ ခြံစည်းရိုးတွင် အပေါက်တစ်ခု ချန်ထားသော်လည်း လူတစ်ဦးချင်းစီသာ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သည်။

ရွာထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လုံယီသည် တံခါးဝတွင် အဖြူရောင် ပိတ်စများ ချိတ်ဆွဲထားပြီး ရွှံ့နံရံတစ်ဖက် ပြိုကျနေသည့် အိမ်တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တံခါးဝတွင် သွေးကွက်များ ထင်ကျန်နေပြီး ရုပ်ဆိုးဆိုး အဘွားအိုတစ်ဦးမှာ တံမြက်စည်းဖြင့် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေလေသည်။

သူမသည် လုံယီကို မြင်သောအခါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ လျစ်လျူရှုထားသည်။ လုံယီက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ချဉ်းကပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဘွား... ဒါ အဘိုးဟူရဲ့ အိမ်လားခင်ဗျာ"

"ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က သူ ကျွန်တော့်ကို သကြားလုံးတွေ ဝယ်ပေးဖူးတယ်ဗျာ။ စိတ်မကောင်းလိုက်တာ... အဘိုးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နှုတ်ဆက်ချင်လို့ပါ"

ထိုသို့ပြောရင်း လုံယီက အဝတ်အိတ်လေးတစ်အိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုအဘွားအိုမှာ အိတ်ကို ချက်ချင်းပင် ဖွင့်ကြည့်ပြီး ကြေးပြားစေ့များကို ဆွဲထုတ်ကြည့်တော့သည်။ လုံယီ၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် အိတ်ထဲတွင် ကြေးပြား ၃၀ ထည့်ခဲ့မိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်ပြားတည်းသာ ထည့်ခဲ့လျှင်မူ အရှက်ကွဲပေလိမ့်မည်။

လုံယီက ငွေအလုံအလောက် ပေးခဲ့သော်လည်း အဘွားအို၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ အေးစက်နေဆဲပင် "ခေါင်းပဲ ကျန်တော့တာကို ဘာကြည့်စရာ ရှိလို့လဲ"

"ဟိုအထဲက သေတ္တာထဲမှာ ရှိတယ် ကြည့်ချင်ရင်လည်း သွားကြည့်တော့"

လုံယီ အိမ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့က နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ မြေပြင်နှင့် နံရံများတွင် သွေးကွက်နီနီများ ရှိနေပြီး ဆံပင်အချို့မှာလည်း ပြန့်ကျဲနေသည်။ ကုတင်ရှေ့တွင် နှစ်ပေခန့် ရှည်သော အနက်ရောင် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး ရှိနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ချိုနှစ်ချောင်းပါသော ခွေးနှင့်တူသည့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါပုံကို ထွင်းထုထားသည်။

သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အထဲတွင် ဆံပင်ဖြူကျဲကျဲနှင့် အဘိုးအို၏ ဦးခေါင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ လည်ပင်းအောက်ပိုင်းကို အနက်ရောင် ပိတ်စဖြင့် ပတ်ထားပြီး မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ထားသဖြင့် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသည့်အလား ထင်ရသည်။

"အဘိုးဟူ... နောက်ဘဝမှာ ကောင်းရာသုဂတိ ရောက်ပါစေဗျာ"

လုံယီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို စုကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏လက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏လက်သည် အဘိုးအို၏ မျက်နှာနှင့် ၃ စင်တီမီတာခန့် အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ရင်းနှီးနေသော တစ်ပိုင်းတစ်စ ပွင့်လင်းမြင်သာသည့် စာလုံးလေးများ ပေါ်လာတော့သည်။

'စွမ်းအင် +၁ စုပ်ယူမလား'

"စုပ်ယူမယ်"

လုံယီ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာသောအခါမှ သက်ပြင်းကို အသာချလိုက်မိသည်။ သူ အစိုးရိမ်ဆုံး ကိစ္စက ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ သေဆုံးပြီးနောက် ဦးခေါင်းတစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့လျှင်ပင် သူ့အတွက် စွမ်းအင်ပေးနိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

နောက်ရက်များတွင်...

ကျားဆိုးကြီးသည် ဂန်းဇီရွာနှင့် အနီးနားရှိ ရွာများတွင် ဆက်လက်သောင်းကျန်းနေပြီး လူအချို့ကို ထပ်မံကိုက်သတ်စားသောက်ခဲ့သည်။ လူထု၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ ပိုမိုလှုပ်ခတ်ကာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ မြင့်တက်လာသော်လည်း လုံယီကမူ သေဆုံးသူများကို အမီလိုက်၍ အလေးပြုရင်း စွမ်းအင် ၅ မှတ် အထိ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ လောကကြီး ပိုမိုရှုပ်ထွေးလေလေ သူ့အတွက် စွမ်းအင်စုဆောင်းရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူလာလေလေ ဖြစ်နေသည်။

“အစိုးရရုံးတော်က အရေးယူဆောင်ရွက်နေပြီဟေ့”

“စစ်ဆေးရေးမှူးက ကျားကိုဖမ်းဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပြီ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာတာက လူသတ်သမား နင်ရှုံတဲ့”

ဤသတင်းက လူတိုင်းကို အားတက်သွားစေသည်။ လူသတ်သမား နင်ရှုံသည် ကျားတစ်ကောင်ကို အရှင်လတ်လတ် သတ်ဖူးသည့် မှတ်တမ်းရှိသူဖြစ်သည်။ သူသည် မြို့မမှလာသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆင်းရှန်းနယ်တစ်ခုလုံးတွင် တစ်ဦးတည်းသော သိုင်းပညာရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူ သိုင်းလောက၏ ထိပ်သီးစွမ်းအားရှင် ဖြစ်သည်။

လုံယီကို သူရဲကောင်းဟု အနီးနားရွာများက ခေါ်ဝေါ်ကျော်ကြားနေသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ လူသတ်သမား နင်ရှုံနှင့်တော့ တစ်တန်းစားတည်း မဟုတ်သေးချေ။

နင်ရှုံနှင့် လေးသည်တော်အဖွဲ့သည် ကျားကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် ကျားကြီးမှာ ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင်မူ မိုင်အနည်းငယ်ဝေးသော လူမိသားစုရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီး နောက်ထပ်လူတစ်ဦးကို စားသွားပြန်သည်။

နင်ရှုံသည် ဒေါသအမျက်ထွက်ကာ ကိုယ်တိုင်လိုက်လံ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သူသည် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုအပိုင်းတွင် အားနည်းပြီး ကျားကြီးမှာမူ အလွန်ပါးနပ်လှသည်။ ကျားကြီးသည် တစ်နေရာတွင် တိုက်ခိုက်ပြီးတိုင်း နေရာသစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ ပြောက်ကျားစနစ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသဖြင့် နင်ရှုံမှာ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတော့သည်။

အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း အစိုးရရုံးတော်မှ ဘာမှရလဒ်မထွက်ဘဲ လေးသည်တော်များမှာလည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ နွမ်းနယ်ကုန်ကြသည်။ ကျား၏ အမြီးဖျားကိုပင် မမြင်လိုက်ရချေ။

“ဒီကျားက မိစ္ဆာဖြစ်နေပြီလား မသိဘူး”

“ကြားတာတော့ အစိုးရရုံးတော်က လူတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီတဲ့”

“ငါတို့တော့ သွားပြီ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”

“အလကား လူသတ်သမား နင်ရှုံ... နာမည်ပဲ ရှိတာပဲ”

စစ်ဆေးရေးမှူးသည် ကျားတစ်ကောင်တည်းအပေါ်တွင် သူ၏ အစွမ်းအစအားလုံးကို အာရုံမစိုက်နိုင်ပေ။ အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးပြီးနောက် အဖွဲ့ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ ရုံးတော်သို့ ပြန်သွားတော့သည်။ ဤအတောအတွင်း ကျားဆိုးကြီးမှာ ပိုမိုရဲတင်းလာပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင် လူကို စတင်တိုက်ခိုက်လာသည်။

တိုက်ခိုက်ခံရသူမှာ ကံကောင်းထောက်မစွာ ရေထဲသို့ ခုန်ချလိုက်သဖြင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း ဤသည်က အနီးနားရွာသားများကို ပိုမို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ လုံယီအတွက် တစ်ခုတည်းသော နှစ်သိမ့်မှုမှာ စွမ်းအင် ၂ မှတ် ထပ်ရလိုက်သဖြင့် နောက်ထပ်ချိုးဖျက်ရန် လိုအပ်သော ၁၀ မှတ်သို့ နီးကပ်လာခြင်းပင်။

“အာယီ... မင်း လိုက်ဦးမလား”

သစ်ခုတ်ဖော် သစ်ခုတ်ဖက် လျိုဇီနှင့် အိမ်နီးချင်းရွာမှ လူအချို့သည် လုံယီကို တောင်ပေါ်သို့ သစ်ခုတ်သွားရန် နံနက်စောစောတွင် လာခေါ်ကြသည်။

ဤသို့သော ဘေးအန္တရာယ် ထူပြောနေသည့် အချိန်တွင် ဆင်းရှန်းနယ် တစ်ဝိုက်၌ အသန်မာဆုံးဟု ကျော်ကြားနေသော လုံယီမှာ အားလုံးက အားကိုးခြင်း ခံနေရတော့သည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ရန် ဈေးသွားလျှင်ပင် လူအများက သူ့ကို အဖော်အဖြစ် လိုက်ခဲ့ပေးရန် ဝိုင်းဝန်း တောင်းဆိုကြသည်။

“ကျားကြီးက ငါတို့နဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ ထျန်းဖန်းရွာမှာ ပေါ်လာပြန်ပြီတဲ့”

လျိုဇီက ပြောလိုက်သည်။

ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဖိအားတစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

“တောက်... အသုံးမကျတဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူးကတော့ ထွက်ပြေးသွားပြီ”

“ဟေး... သူတို့က ငါတို့လို သာမန်လူတွေအတွက်နဲ့တော့ အသက်အသေခံမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”

“မြို့မက သိုင်းပညာရှင်တွေများ လာပြီး အရေးယူပေးမလား မသိဘူးနော်”

ထိုသို့ပြောလိုက်လျှင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတတ်သည်။ မြို့မမှ သိုင်းပညာရှင်များသည် လူသတ်သမားထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ကြောင်း ကျားနှင့် သစ်ကုလားအုတ်တို့ကို လက်ဗလာဖြင့် ဆွဲဖြဲနိုင်ပြီး မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်ကာ ကျားတစ်ကောင်ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ကြောင်း ကောလာဟလများ ရှိနေသည်။

“အခုတော့ အောင့်အည်း သည်းခံနေရဦးမှာပဲ။ မြို့မက ဒီနေရာနဲ့ အရမ်းဝေးတော့ သူတို့ လူလွှတ်ပေးဖို့ဆိုတာ အခုချက်ချင်းတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

လုံယီနှင့် အခြားလူအချို့ တောင်ကုန်းငယ်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ပုံမှန်ရှိနေကျ သစ်ခုတ်သမား အရေအတွက်၏ တစ်ဝက်ပင် မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အာယီ... ဒီဘက်ကို ခဏလာပါဦး“

ဖက်တီးရန်မှာ လုံယီကို မြင်သည်နှင့် မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားကာ လူသူကင်းဝေးရာသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

“ဒီကျားကြီးက ငါတို့ဆီကို ပိုပိုပြီး နီးကပ်လာပြီ။ မင်းရော မကြောက်ဘူးလား အာယီ”

“ကြောက်တာပေါ့ဗျာ ဒါပေမဲ့ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ”

“ဟေး... မင်းက သူ့ကို မနှိမ်နင်းနိုင်ရင် ရှောင်လို့ရတာပဲလေ။ ဒီကျားကြီး ဘယ်လောက်ပဲ ကြမ်းကြမ်း ကျားမိသားစုမှာက ကိုယ်ရံတော် အဖွဲ့အစည်းရှိသလို ၂ ဇန်း ကျော်မြင့်တဲ့ တံတိုင်းကြီးတွေရှိတယ်။ သူက လာပြီး ပြဿနာရှာနိုင်ပါ့မလား”

ဖက်တီးရန်က ထပ်မံ၍ သိမ်းသွင်းပြန်သည်။

“ကျားမိသားစုထဲကို ဝင်လိုက်စမ်းပါ။ အဲဒါဆိုရင် မင်း ဒီကျားကြီးကို ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး”

လုံယီက သက်ပြင်းချကာ လက်နှစ်ဖက်ကို စုလိုက်ပြီး “ကျွန်တော့်အတွက် စဉ်းစားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုရန်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းရဲ့ သားမယားတွေက အန္တရာယ်ကြားမှာ ရှိနေသေးတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ပစ်မထားနိုင်ဘူး...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖက်တီးရန်မှာ လုံယီအပေါ် မလေးစားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“အာယီ... မင်းက တကယ့်ကို သစ္စာရှိတဲ့လူပဲ”

ထိုနေ့ ညနေစောင်းတွင် လုံယီသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး တိုက်ဟယ်ရွာရှိ ဒိုကီတို့အိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

“မရီး... ကျားဆိုးကြီး သောင်းကျန်းနေတဲ့ အချိန်မှာ သိက္ခာတွေ ဘာတွေ ဂရုစိုက်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်တော့ဘူး။ မရီးနဲ့ ဒိုကီ ကျွန်တော့်အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ။ ကျွန်တော့်အိမ်က အုတ်နဲ့ ကျောက်နဲ့ ဆောက်ထားတာဆိုတော့ ပိုစိတ်ချရတယ်။ ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်ပါ့မယ် မရီးတို့က ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ကြပေါ့...”

“ကျွန်တော် ကျားကြီးကို မကြောက်ဘူး။ အဖေ့အတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်” ဒိုကီက ကျားကြီးအကြောင်း ကြားလိုက်ရလျှင် မျက်လုံးများ နီရဲကာ အော်ဟစ်တော့သည်။

ချန်းဆွန်ရှီသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ “ဒိုကီကိုပဲ ခေါ်သွားပါ မောင်လေးရယ်။ ရွာထဲမှာ လူတွေအများကြီးပဲ ကျားကြီးက မရီးကိုပဲ ရွေးပြီး တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

လုံယီက ထပ်မံ၍ ဖျောင်းဖျသော်လည်း ချန်းဆွန်ရှီက ခိုင်ခိုင်မာမာ ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။ အခြားနည်းလမ်းမရှိသဖြင့် သူသည် ဒိုကီကိုသာ အိမ်သို့ ခေါ်လာခဲ့ရသည်။

“မလိုက်ချင်ဘူး အမေနဲ့ပဲ နေချင်တယ်”

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဒိုကီမှာ အမေ့ကို တမ်းတကာ ငိုယိုလာသဖြင့် လုံယီ၏ စိတ်ထဲတွင် အတော်ပင် မချမ်းမသာ ဖြစ်ရသည်။ သူသည် ထိုကျားဆိုးကြီးကို အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်ချင်သော်လည်း လက်ရှိ ခွန်အားက ကျားကို အနိုင်ရရန် အာမခံချက် မရှိသေးပေ။

သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ စွမ်းအင် ၈ မှတ် စုဆောင်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုံမိသားစု ပုဆိန်သိုင်းကို အဆင့်မြင့်ရန် ၂ မှတ် သာ လိုတော့သည်။

နီးနေပြီ... နီးနေပြီ...

လုံယီသည် စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အခန်း။ ၂၂

အယ်ဟယ်ရွာထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

ကောက်ရိုးပုံသဏ္ဌာန် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များ ရွှံ့မည်းများ ပေကျံနေသည့် မျက်နှာနှင့် စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အူကြောင်ကြောင် ပြုံးနေသူမှာ ကျိုးအာဖန်မှလွဲ၍ တခြားသူ မရှိနိုင်ပေ။

“မြန်မြန်အိမ်ပြန်စမ်း အပြင်မှာ သားရဲတွေ လှည့်သွားနေတာ လျှောက်မသွားနဲ့”

လုံယီက ဆူပူလိုက်သည်။

“ဟီးဟီး... အဲဒီသားရဲတွေက စားလို့ကောင်းလားဟင်...”

ကျိုးအာဖန်မှာ သားရဲသား စားရမည့်အသိဖြင့် သွားရည်များပင် ကျလာတော့သည်။

လုံယီမှာ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းမိတော့သည် ဤအရူးတစ်ယောက် ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေသည်မှာပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဘေးအိမ်မှ ချီချိုင်တစ်ယောက် အပြင်ထွက်၍ ခွေးကျောင်းချင်သည်ဟုဆိုကာ ငိုယိုပူဆာနေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော် လုံယီနှင့်အတူ ပါလာသည့် ဆံပင်နှစ်ဖက်ထောင်နှင့် ဒိုကီမှာမူ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ပဲနက်စေ့လေးနှစ်စေ့ကဲ့သို့ မည်းနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အခန်းထဲကို ဝေ့ဝဲကြည့်နေလေသည်။

“ဦးလေးလုံ... ကျွန်တော် ကူညီပါရစေ”

လုံယီ ဆန်အိုးထဲမှ ဆန်ခတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်လေးမှာ ကူညီရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြေးလာသည်။ သို့သော် သူက အရပ်ပုလွန်းသဖြင့် ခြေဖျားထောက်လျှင်ပင် စားပွဲတင်ခုံကို မနည်းမီအောင် လုပ်နေရသည်။

“မလိုပါဘူး မီးမွှေးတဲ့နေရာမှာပဲ ကူညီပေးပါဦး”

“ဟုတ်ကဲ့”

လုပ်စရာတစ်ခုခု ရသွားသဖြင့် ကောင်လေးမှာ ပြုံးသွားတော့သည်။

လုံယီက ထမင်းဟင်းချက်ပြီး ကောင်လေးက မီးကြည့်ပေးသည်။ ဆင်းရဲသော မိသားစုမှ ကလေးများသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက တာဝန်သိတတ်ကြရာ သူသည် ဤအလုပ်တွင် တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်လှသည်။

ဆန်ဖြူထမင်း ခိုစွပ်ပြုတ်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ် ကြက်ဥကြော်တို့မှာ သူတို့၏ ညစာပင်။ ကောင်လေးမှာ အငမ်းမရ စားသောက်နေပြီး သူ့အမေချက်သည်ထက် ပို၍ အရသာရှိသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ အမှန်တကယ်တော့ လုံယီသည် ဆီနှင့် ဆားကို သုံးစွဲထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လုံယီ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ငွေ ၁၀ ပြားကျော် ရှိနေပြီဖြစ်သလို သစ်ခုတ်ရာမှလည်း နေ့စဉ် ဝင်ငွေရှိနေသဖြင့် သာမန်မိသားစုများထက် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ပို၍ ရက်ရက်ရောရော သုံးနိုင်ခြင်းပင်။ အသက် ရှစ်နှစ် ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးပီပီ ပူပင်ကြောင့်ကြကင်းစွာဖြင့် သားရဲကြီး၏ ဘေးအန္တရာယ်ကိုလည်း မကြာမီမှာပင် မေ့လျော့သွားတော့သည်။

ထိုနေ့ည။

ကောင်လေးနှင့် လုံယီတို့သည် ကုတင်တစ်ခုတည်းပေါ်တွင် အတူတူ အိပ်ကြရသည်။

“ဦးလေးလုံ...”

“ဟမ် ဘာလဲ”

“ဦးလေးက တကယ်ပဲ နွားကြီးတစ်ကောင်လုံးကို မခဲ့တာလား”

“အဲဒါ ကောလာဟလတွေပါကွာ ငါက နွားကို လှဲချလိုက်ရုံတင်ပါ”

“ဒါတောင် အံ့ဩဖို့ကောင်းလှပြီ ကျွန်တော် ကြီးလာရင်ရော ဦးလေးလို သန်မာလာနိုင်မလားဟင်”

“မင်း သေချာပေါက် ဖြစ်နိုင်တာပေါ့...”

“ကောင်းလိုက်တာ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း သားရဲတွေအားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်”

ကောင်လေး၏ မေးခွန်းပေါင်းစုံကို ဖြေကြားရင်း လုံယီမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

နောက်ရက်များတွင်မူ လုံယီသည် နေ့ခင်းဘက်၌ ကောင်လေးကို ချန်းမိသားစုထံ ပြန်ပို့ပေးပြီး သူကတော့ တောင်ပေါ်တက်၍ သစ်ခုတ်သည်။ ညဘက်ရောက်မှသာ ကောင်လေးကို ခေါ်လာပြီး အတူအိပ်သည်။ ကျားဆိုးကြီးကို နောက်ဆုံးတွေ့ရှိခဲ့သည့် နေရာမှာ အယ်ဟယ်ရွာနှင့် တစ်မိုင်ပင် မဝေးတော့ပေ။

အယ်ဟယ်ရွာသားများသည် လိုအပ်သည့် ရိက္ခာများကို ကြိုတင်စုဆောင်းထားကြပြီး အပြင်သို့ ထွက်ခဲလှသည်။ အချို့က လူစုပြီး ကျားကို ဝိုင်းဝန်းနှိမ်နင်းရန် စဉ်းစားကြသော်လည်း ယခင်ရွာသားများ၏ ကြိုးပမ်းမှုမှာ အလွယ်တကူ ပျက်ပြားခဲ့ရပြီး အသေအပျောက် ပိုများခဲ့သည်ကို သတိရကာ လက်လျှော့ထားကြသည်။ လေ့ကျင့်မှုမရှိသော ရွာသားများသည် ထိုကဲ့သို့ သားရဲကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက သဲအိမ်ကဲ့သို့ ပြိုကွဲလွယ်ပြီး မည်သည့်ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မပေးနိုင်ပေ။

ဤအခြေအနေတွင် တည်ငြိမ်နေသူမှာ ချီမိသားစု၏ အိမ်ထောင်စုသုံးခုသာ ရှိသည်။ သူတို့၏ နှစ်ထပ်အုတ်အိမ်ကြီးများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်သွယ်ထားပြီး မြင့်မားသော တံတိုင်းများ ကာရံထားသဖြင့် ကျား၏ရန်ကို များစွာမစိုးရိမ်ကြချေ။

ထိုနေ့ နံနက်ခင်းတွင် ကောင်လေးမှာ စောစောနိုးလာပြီး ဆန်ဆေးကာ မီးဖိုပေါ်တင်သည် ထို့နောက် ရေအိုးထဲမှ အမှိုက်များကို ခပ်ထုတ်သည်...

သူလုပ်နိုင်သမျှကို ကူညီပြီးနောက် ကလေးပီပီ ဆော့ချင်စိတ်ဖြင့် တံခါးကိုဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချီမိသားစုမှ ဝဝတုတ်တုတ် ကောင်လေး ချီချိုင်သည် အမည်းရောင် ခွေးကြီး

တစ်ကောင်ကို ဦးဆောင်ကာ အပြင်ထွက်လာခိုက်နှင့် တည့်တည့်တိုးတော့သည်။ သူ့ထက် အားနည်းသော ကောင်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချီချိုင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကလေးတစ်ဦးနှင့် မလိုက်ဖက်သော ရက်စက်မှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

“ဘလက်ကီး... သူ့ကို ကိုက်စမ်း”

ခွေးနက်ကြီးသည် လေအဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ကောင်လေးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ ခွေးခြေထောက်များဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိထားကာ ကိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်တော့သည်။

“ဦးလေးလုံ... ကယ်ပါဦး”

ကောင်လေးမှာ အသည်းအသန် ရုန်းကန်သော်လည်း ခွေးနက်ကြီးမှာ သူ့ထက် ပိုလေးသဖြင့် ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲ လုံယီကိုသာ အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းနေမိသည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော လုံယီမှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး ဝုန်းခနဲ ထလိုက်သည်။ ခွေးနက်ကြီး၏ သွားရည်များကျနေသော ပါးစပ်က ကောင်လေးထံသို့ မရောက်မီမှာပင် လုံယီသည် ခွေးကြီးရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားလေပြီ။

“တိရစ္ဆာန်စုတ်”

လုံယီက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ် ခါးကိုလှည့်ကာ အရှိန်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ခွပ်…

ပေါင်တစ်ထောင်နီးပါးရှိသော ခွန်အားမှာ ခွေးနက်ကြီး၏ ဦးခေါင်းဘေးဘက်သို့ တည့်တည့်ကျရောက်သွားပြီး ဦးခေါင်းခွံမှာ ချိုင့်ဝင်သွားတော့သည်။ ခွေးကြီး၏ နားရွက်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ အနားတွင် ကြည့်နေသည့် ချီချိုင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်ဟပ်သွားသည်။

ကလေး၏မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်ရာမှ ကြောက်လန့်တကြား အံ့ဩသွားသည့် အမူအရာသို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“အား... အဘိုးရေ ကယ်ပါဦး...”

ချီချိုင်မှာ ငိုယိုကာ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

မကြာမီမှာပင် ချီမိသားစုဝင်များမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အပြေးအလွှား ထွက်လာကြတော့သည်။

“လုံယီ... မင်း ငါ့ခွေးကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ”

သားသတ်သမားချီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဆံပင်များမှာ တစ်ဝက်ခန့် ဖြူနေပြီဖြစ်သော်လည်း သန်သန်မာမာရှိနေဆဲပင်။ အပြာရောင် ပိုးထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ လက်ထဲတွင် နဂါးခေါင်းပါသော ရွှေရောင်လက်ကိုင်တုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ခက်ထန်နေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း သားကောင်ကို ကြည့်နေသည့်အလား စူးရှလှသည်။

“လူကိုကိုက်တဲ့ခွေးက သေဖို့ပဲ ထိုက်တန်တယ်”

လုံယီက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

“မင်း တော်တော်ရဲတင်းတာပဲ”

သားသတ်သမားချီက သူ၏ လက်ကိုင်တုတ်ကို လုံယီ၏ မျက်နှာသို့ ပြင်းထန်စွာ လွှဲရိုက်လိုက်သည်။

ထိုလက်ကိုင်တုတ်၏ ထိပ်ဖျားတွင် ငွေသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သတ္တုခေါင်းပါရှိရာ အကယ်၍သာ ရိုက်မိပါက သေချာပေါက် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဖတ်…

လုံယီသည် လက်ကိုင်တုတ်ကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး အလွယ်တကူပင် ဆွဲယူလိုက်သည်။ သားသတ်သမားချီမှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲသွားတော့သည်။

“မင်း... ယုတ်မာလှချည်လား”

ချီလုံမှာ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်ကာ လေဟုန်စီးကန်ချက်ဖြင့် ကန်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် လုံယီ၏ လျင်မြန်လှသော ကန်ချက်မှာ သူ၏ရင်ဘတ်သို့ အရင်ဦးဆုံး ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ပေါင်နှစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိသော လူကောင်ကြီးမှာ မည်သည့်ခုခံမှုမျှ မလုပ်နိုင်ဘဲ လွင့်ထွက်သွားပြီး အနီးရှိ တံတိုင်းနှင့် ဆောင့်မိကာ သွေးများအန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

အစေခံများဟု ထင်ရသော ထူးဆန်းသည့် အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ လိပ်လက်သီးသုံးကာ ဝိုင်းပတ်တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံယီ၏ လက်သီးတစ်ချက်စီအောက်တွင်ပင် ပြိုလဲသွားကြတော့သည်။ ကျန်ရှိနေသော ချီမိသားစုဝင်များမှာ အမျိုးသမီးများသာဖြစ်ရာ ရှေ့မတိုးရဲတော့ဘဲ လုံယီကို အမုန်းတရားများဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

"မင်း... မင်းလိုကောင်ကို ငါ အပြတ်ရှင်းပစ်မယ် ငါ့ရဲ့ ဒုတိယသား ပြန်လာတာကိုသာ စောင့်နေလိုက်"

သားသတ်သမားချီမှာ မျက်နှာတွင် ရွှံ့များပေကျံလျက် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သန့်ရှင်းရေးပင် မလုပ်နိုင်ဘဲ ခြိမ်းခြောက်တော့သည်။

"သူ့ကို သတ်ပစ် သတ်ပစ်"

ချီချိုင်ကလည်း ဘေးမှနေ၍ အော်ဟစ်နေသည်။

"ငါ့ကို အပြတ်ရှင်းမယ် သတ်မယ်"

လုံယီ၏ ဒေါသမီးမှာလည်း ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်သွားသည်။

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မင်းတို့ ချီမိသားစုက ငါ့ကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ နှိပ်စက်ခဲ့တာ။ အရင်က ငါ့မှာ ခွန်အားမရှိလို့ သည်းခံခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ မင်းတို့ဘက်က ပြန်သည်းခံရမယ့် အလှည့်ပဲ"

"ငါ့အိမ်ရှေ့မှာ ပိတ်ဆောက်ထားတဲ့ တံတိုင်းကို ဖျက်ပစ်ဖို့ မင်းတို့ကို သုံးရက် အချိန်ပေးမယ်။ သုံးရက်ပြည့်လို့မှ ရှိနေသေးရင် မင်းတို့ တစ်မိသားစုလုံးကို ငါ အပြတ်ရှင်းပစ်မယ်"

"ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အသက်က ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ လူဆယ်ယောက်ရဲ့ အသက်နဲ့ လဲရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါက အရှုံးမရှိဘူး"

ဤသို့ ကြုံးဝါးလိုက်ပြီးနောက် လုံယီ၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်စွာ ပေါ့ပါးသွားကာ နှစ်ရှည်လများ စုပြုံနေသော အာဃာတများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ချီမိသားစု၏ ခွေးကြောင့်သာ ယနေ့ ဤပဋိပက္ခကို အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းရန် အကြောင်းပြချက်ကောင်း ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် သူသည် ကောင်လေးကို ပွေ့ချီကာ ချီမိသားစုကို ကျောခိုင်း၍ ခန့်ညားသော ပုံရိပ်ဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သားသတ်သမားချီမှာ ကြောင်အသွားတော့သည်။ သူက သူ၏ ဒုတိယသားနှင့် ခြိမ်းခြောက်ရန် ကြံရွယ်သော်လည်း ယခုမူ သူကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ခြိမ်းခြောက်ခံလိုက်ရသည်။ ဘေးမှကြည့်နေသော အိမ်နီးချင်းများ၏ လှောင်ပြုံးများကြောင့် သူ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာပြီး မြေကြီးထဲသို့သာ တိုးဝင်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။

"ဒါ... ဒါကတော့ အတော့်ကို လွန်သွားပြီ ငါ့ရဲ့ ဒုတိယသားကို သွားခေါ်ကြ..."

သားသတ်သမားချီမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်ကာ ဒေါသကြောင့် အနောက်သို့ လန်ကျသွားတော့သည်။

"အဖေ"

"အဘိုး"

ချီမိသားစုမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကုန်ကြပြီး သားသတ်သမားချီကို အိမ်ထဲသို့ အပြေးအလွှား မသွားကြရတော့သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ... လုံယီလေးကတော့ အခု လူလားမြောက်သွားပြီပဲ"

"ဟုတ်ပဗျာ... သူ့အဖေက စာပေနတ်မင်း ဝင်စားတာဆိုရင် သူကတော့ သိုင်းနတ်မင်း ဝင်စားတာပဲ။ ဟိုကန်ချက်ကို ကြည့်ပါဦး ချီလုံတစ်ယောက် ကောင်းကင်ပေါ် ပျံတက်သွားတာပဲ။ နွားကြီးတွေကို မနိုင်တာ မဆန်းပါဘူး"

"ဟဲ... အကောင်းတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ စောင့်သာကြည့်လိုက် ချီလုံက အစိုးရရုံးတော်မှာ အလုပ်လုပ်တာ။ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ အစိုးရကိုတော့ သူ ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား"

အိမ်နီးချင်းများမှာ တစ်ဦးတစ်မျိုးစီ ဝေဖန်ဆွေးနွေးနေကြသည်။ လုံယီကမူ ကောင်လေးကို ချန်းမိသားစုထံ ပြန်ပို့ပေးပြီး တောင်ပေါ်သို့ သစ်ခုတ်ရန်သာ ပြန်သွားကာ ငွေများ ထပ်မံရှာဖွေနေခဲ့သည်။

သို့သော် ပြဿနာတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆိုသကဲ့သို့ ထိုနေ့ညတွင် လူတိုင်း၏ နားစည်များ ပေါက်ထွက်သွားတော့မတတ် ပြင်းထန်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝေါင်း..."