အခန်း (၂၃-၂၄)
Vol. 3 Ch. 23-24
အခန်း။ ၂၃
“ဝေါင်း...”
ကျားဟိန်းသံကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံထက်ပင် ပိုမိုတုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ကောင်းလှသည်။
အယ်ဟယ်ရွာအတွင်းရှိ အိမ်တိုင်းစေ့ တံခါးများကို ကျကျနန ပိတ်ထားကြပြီး သစ်သားတုတ်များဖြင့် ကန့်လန့်ဖြတ်ပိတ်ခြင်း ဗီရိုများ ကျောက်တုံးများနှင့် ရေအိုးကြီးများကို တံခါးဝတွင် စုပုံထားခြင်းတို့ဖြင့် ကျားဆိုးကြီး အထဲမဝင်နိုင်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။ ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ အိပ်မပျော်နိုင်ကြချေ။ အပူအပင်ကင်းလှသည်ဆိုသော သူများပင်လျှင် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြရသည်။
လက်သမားရွှီ၏ အိမ်တွင် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး သူတို့၏ကလေးများနှင့် လူကြီးလေးဦးတို့မှာ လက်ထဲတွင် ဟင်းချက်ဓား ပေါက်ပြား သို့မဟုတ် ဂေါ်ပြားကိုယ်စီကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့အားလုံး ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ထိုင်နေကြရသည်။ ကလေးငယ်မှာ လေးလံလှသော ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကြောင့် အော်ငိုရန် ပြင်သော်လည်း လက်သမားရွှီ၏ဇနီးက ကလေး၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် မြဲမြံစွာ ပိတ်ထားလိုက်သည်။ ကျားကြီးကို ဆွဲဆောင်မိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကောင်းမိသားစုအိမ်တွင် ပုံမှန်ဆိုလျှင် စကားပြောကောင်းလှသော ဒေါ်ကြီးကောင်းမှာ ယခုမူ ဝိညာဉ်လွင့်နေသူကဲ့သို့ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက အနားသို့ သွားကြည့်သောအခါ ကုတင်ခင်းပေါ်တွင် အကွက်လိုက် စိုရွှဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ကြောက်လွန်း၍ ဆီးထွက်ကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဂူမိသားစုအိမ်တွင် အဘွားအိုဂူ ဂူယုံနှင့် အခြားသူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ထားကြသည်။ ဤသို့ နီးနီးကပ်ကပ် နေခြင်းကသာ သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို လျော့ပါးစေမည်ဟု ထင်နေကြပုံရသည်။ သူတို့ မွေးထားသော ခွေးဝါကြီးမှာလည်း ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဆူညံနေတတ်သော်လည်း ယခုမူ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်နေတော့သည်။
လုံမိသားစုအိမ်တွင် လုံယီသည် ချွေးစေးများ ထွက်နေသော ဒိုကီ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။
“မကြောက်နဲ့နော်... မင်းရဲ့ ဦးလေးလုံ ဒီမှာ ရှိပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အမေက...”
ဒိုကီ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာသော်လည်း သူသည် အသံမထွက်ရဲဘဲ အောင့်ထားရှာသည်။
“မင်းအမေက တိုက်ဟယ်ရွာမှာလေ။ ကျားကြီးက အဲဒီကို သွားမှာမဟုတ်ပါဘူး”
လုံယီက လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောနေသော်လည်း သူ၏ရင်ထဲတွင်မူ မအေးချမ်းနိုင်ပေ။ သူ၏ ညာဘက်လက်က ပုဆိန်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး ဘယ်ဘက်လက်ကမူ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ကျောက်ခဲကို တပ်ဆင်ထားသည့် လောက်လွှဲကို ကိုင်ထားသည်။ ဤကျားကြီးသည် သူ ကြားထားသည့် သတင်းများအရ သူ၏ မူလကမ္ဘာမှ ကျားများနှင့် တစ်တန်းစားတည်းဟု ယူဆ၍ မရပေ။ ၎င်းကို ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလားဆိုသည်ကို လုံယီကိုယ်တိုင်လည်း မသေချာချေ။
ဘေးအိမ်ရှိ ချီမိသားစုတွင် ကလေးလူကြီး အယောက်တစ်ဆယ်ခန့်သည် အိမ်မကြီး၏ ခန်းမထဲတွင် စုရုံးထိုင်နေကြသည်။
သားကြီး၏ မျက်လုံးများက အပြင်ဘက်သို့ ခဏခဏ ဝေ့ဝဲကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သားသတ်သမားချီက မနေနိုင်ဘဲ ဆူပူတော့သည်။
“ဘာကို လိုက်ကြည့်နေတာလဲ ဒီကျားက အရူးမဟုတ်ရင် ငါတို့အိမ်က ဒီလောက်အမြင့်ကြီးကို မြင်တာနဲ့ လာမှာမဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့... အဖေပြောတာ မှန်ပါတယ်”
ချီတာလန်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချရင်း အာခေါင်ခြောက်ကပ်စွာ ပြန်ပြောရှာသည်။
ဧည့်ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေစဉ် ချီချိုင်လေးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒီကျားကြီးက ဘေးအိမ်က လူရိုင်းကြီးကိုသာ သတ်ပေးလိုက်ရင် ကောင်းမှာပဲ”
ချီတာလန်က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံသည်။
“ဟုတ်တယ် အဲဒီကောင်က တော်တော်စော်ကားတာ။ အာလန် ဘယ်တော့ပြန်လာမလဲ မသိဘူး။ ငါတို့ တကယ်ပဲ သူ့အိမ်ရှေ့က တံတိုင်းကို ဖျက်ပေးရတော့မှာလား”
“ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း”
သားသတ်သမားချီ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းနေသည်။
“ငါ့တစ်သက်မှာ ဒီလောက် အရှက်ရတာမျိုး မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ အဲဒီကောင်လေးကိုတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်”
“ကျွန်တော့်အမေက ဆုံးသွားတာ ကြာလှပြီပဲကို...”
ချီတာလန်က တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောမိသည်။
“မင်း... ဘာပြောလိုက်တာလဲ”
သားသတ်သမားချီက ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်ထဲက တုတ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“အဖေ... အခုချိန်မှာ မျှော်လင့်ချက်မရှိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး“
ချီတာလန်၏ ဝဖြိုးသော ဇနီးသည်က မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် အကြံပေးသည်။
“သူတို့ တံခါးဝကို သွေးတစ်ဇလုံလောက် သွားလောင်းလိုက်ရင် ကျားကြီးက သေချာပေါက် ရောက်လာမှာပဲ။ ဒီနေ့ သတ်ထားတဲ့ ဝက်သွေးတွေ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှိသေးတယ်...”
“ဟမ်”
သားသတ်သမားချီ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ချီတာလန်ဘက်သို့ အကြည့် ရောက်သွားသည်။
“အဖေ... ကျွန်တော် အပြင်မထွက်ရဲဘူးနော်...”
ချီတာလန်က ထိတ်လန့်တကြား လက်ခါပြတော့သည်။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင် အပြင်ထွက်ဖို့ လိုလို့လား”
သားသတ်သမားချီက မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။
သူကိုယ်တိုင် ထရပ်ကာ လှေကားတစ်စင်းကို ရှာပြီး လုံယီ၏ အိမ်နှင့် နီးကပ်သော တံတိုင်းနားတွင် ထောင်လိုက်သည်။ အစေခံတစ်ဦးမှာ သွေးအပြည့်ပါသော ပုံးကို သယ်ကာ လှေကားပေါ် တက်သွားတော့သည်။
ဝုန်း... ဖျန်း…
အိမ်ထဲတွင် ထိုင်နေသော လုံယီနှင့် ဒိုကီတို့သည် တံခါးပေါ်သို့ အရည်များ ပက်လိုက်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စူးရှလှသော သွေးညှီနံ့များက တံခါးကြားမှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ လှိုင်တက်လာတော့သည်။
“ဒါ... ဒါက မဟုတ်မှလွဲရော”
လုံယီ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ကျားဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ဝုန်း...”
“ဝုန်း...”
ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာပြီး ကျားဆိုးကြီးမှာ အနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
“တောက်... ယုတ်မာလိုက်တာ”
အခုချိန်မှာ ထွက်ပြေးဖို့က နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ လုံယီသည် ဒိုကီကို ကုတင်အောက်သို့ အမြန်ထည့်ကာ ရေအိုးကြီးဖြင့် ပိတ်ဆို့ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် လောက်လွှဲကို အားအပြည့်ဖြင့် စတင်လွှဲယမ်းလိုက်ပြီး ကျားကြီး တံခါးကို ချိုးဖျက်ဝင်လာသည်နှင့် ပစ်လွှတ်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ လက်ရှိခွန်အားဖြင့် လောက်လွှဲကို အားကုန်သုံး၍ ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်လိုက်ပါက ကျားကြီးကို အထိနာစေနိုင်ပြီး အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အလမ်း တစ်ခုခု ရနိုင်ပေသည်။
“ဝုန်း...”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျားဆိုးကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ အိမ်နှင့် ဆယ်မီတာပင် မဝေးတော့သည့် နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
လုံယီ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာသွားပြီး နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း ဒိန်းဒိန်းနှင့် မြန်ဆန်လာကာ လောက်လွှဲကို အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။
ငါ အနိုင်ရပါ့မလား။
ငါသာ သေသွားရင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဝင်စားဦးမှာလား။
ဤကဲ့သို့ အသက်နှင့်သေခြင်းတရားကြား အဆုံးအဖြတ်ပေးရမည့် အခိုက်အတန့်တွင် လုံယီ၏ အတွေးများမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ပျံ့လွင့်နေမိသည်။
"အား..."
သူ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုအော်သံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက်တွင် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝါးစားသံများနှင့် တဟီးဟီး ဟိန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ လုံယီ၏ လက်မောင်းများ နာကျင်လာသည်ဟု ခံစားရချိန်တွင် ကျားဆိုးကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ သက်ပြင်းအသာ ချနိုင်ခဲ့သည်။ ဟိန်းသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားသဖြင့် ကျားကြီးမှာ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
၎င်းမှာ ဗိုက်ဝသွားပြီ ဖြစ်သည်။
လုံယီသည် လောက်လွှဲကို အောက်သို့ချလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ကုတင်ဘေးမှ ရေအိုးကြီးကို ဖယ်လိုက်ရာ ဒိုကီမှာ အထဲမှ အမြန်တွားထွက်လာတော့သည်။
"ဦးလေးလုံ... ကျားကြီး သွားပြီလားဟင်"
"အေး... သွားပြီ"
"ခုနက အပြင်ကနေ သွေးတွေနဲ့ ပက်တာ ဘယ်သူလဲ"
"အဲဒါကို ငါလည်း သိချင်နေတာပဲ"
လုံယီသည် လည်ချောင်းများ ခြောက်ကပ်နေသဖြင့် ခွက်တစ်ခွက်ယူကာ ရေအိုးထဲမှ ရေကိုခပ်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်အောင် သောက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှထက်မြက်နေပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း သတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေတော့သည်။
သွေးနှင့် ပက်ခဲ့သူမှာ ဘယ်သူလဲဆိုသည်ကို မေးနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။ ဘေးအိမ်က ထိုမိသားစုသည် သူ၏အိမ်ကိုသာမက သူ၏အသက်ကိုပါ လိုချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
လုံယီသည် တံခါးကိုဖွင့်ကာ ရေပုံးကိုယူပြီး တံခါးပေါ်ရှိ သွေးများကို စင်ကြယ်သွားအောင် ဆေးကြောပစ်လိုက်သည်။ ကျောက်ခဲပစ်အတတ်ကြောင့် သူ၏ အကြားအာရုံမှာ ထူးကဲစွာ တိုးတက်နေသဖြင့် ဘေးအိမ်မှ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံကိုပင် သူ ကြားလိုက်ရသည်။
"ဒါတောင် မသေဘူးလား... သူကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ..."
“ဟုတ်တယ် ငါမသေဘူး... ဒါကြောင့် မင်းတို့အားလုံး သေရမယ်“
လုံယီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဘေးအိမ်က တစ်မိသားစုလုံးကို အပြတ်ရှင်းပစ်ချင်သည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက သူ့ရင်ထဲတွင် အတိုင်းအထက်အလွန် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သို့သော် အသိတရားက သူ့ကို ပြန်လည်
ထိန်းကျောင်းပေးသည်။
ဤသို့လုပ်လိုက်ပါက သူသည် တစ်သက်လုံး ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရမည့် ရာဇဝတ်သား ဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ရာ မထိုက်တန်ပေ။ သူသည် ရုံးတော်၏ ဥပဒေများကို တစ်ကိုယ်တည်းနှင့် ယှဉ်တိုက်၍ မရနိုင်သေးချေ။
ထို့အပြင် ဘေးအိမ်က ဒုတိယသားဖြစ်သူမှာ အစိုးရရာထူးတစ်ခု ရှိနေသည်။ အကယ်၍ သူ လက်တုံ့ပြန်မည်ဆိုပါက မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မကျန်စေရန်နှင့် အဖမ်းမခံရစေရန် အလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော နည်းလမ်းဖြစ်ဖို့ လိုသည်။ ပြီးတော့ အချိန်ဆွဲလို့မရဘဲ အမြန်ဆုံး လုပ်ဆောင်ရမည်။
ယနေ့တွင် သူ ကံကောင်းခဲ့သော်လည်း မနက်ဖြန်နှင့် သဘက်ခါတို့တွင်ရော သူခိုးကို တစ်သက်လုံး စောင့်ကြည့်ကာကွယ်နေဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လုံယီသည် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။
သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ စွမ်းအင်မှာ ၉ မှတ် အထိ စုဆောင်းမိနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက် နောက်ဆုံး ၁ မှတ်သာ လိုတော့သည်။ ထိုအမှတ်မှာလည်း လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ရှိနေသည်။
လုံယီသည် အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ကျားဆိုးကြီး နောက်ဆုံး ပေါ်လာခဲ့သည့် နေရာသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
အေးစက်သော လရောင်အောက်တွင် ကျားကြီး သောင်းကျန်းသွားသည့် နေရာတစ်ခုလုံး သွေးချင်းချင်းနီနေသည်။ ပြတ်တောက်နေသော လက်များ ကျိုးကြေနေသော အရိုးများ အသားစများ အူများနှင့်... သေဆုံးချိန်တွင် မျက်လုံးပြူးလျက်သား ရှိနေသည့် ရင်းနှီးသော ဦးခေါင်းတစ်ခု။
ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များ နီနီမည်းမည်း ပေကျံနေသည့် မျက်နှာ ပြူးထွက်နေသော မျက်လုံးများနှင့် အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေသည့် ပါးစပ်...
ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ် ကျိုးအာဖန် ဖြစ်သည်။
ဤအရူးလေးမှာ လုံယီအတွက် ကိုယ်စားသေပေးသူဖြစ်သွားခဲ့ရရှာသည်။ အကယ်၍သာ ယနေ့ညတွင် သူ အပြင်မှာ လျှောက်မသွားခဲ့ပါက လုံယီသည် ကျားနှင့် မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ရလဒ်မှာလည်း မရေရာနိုင်ပေ။
လုံယီ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း အိမ်ပြန်ကာ ဝါးခြင်းတောင်းတစ်ခု ယူလာသည်။ ကျိုးအာဖန်၏ ဦးခေါင်းကို ခြင်းထဲထည့်ကာ အနက်ရောင်ပိတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် မြှုပ်နှံပေးရန် စီစဉ်လိုက်သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဒိုကီ အိပ်ပျော်သွားသည်နှင့် လုံယီသည် ကုတင်ပေါ်မှ တိတ်တဆိတ် ဆင်းကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ စွမ်းအင် ၁၀ မှတ် ပြည့်သွားပြီဖြစ်သော စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တိုးတက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
'အဆင့်မြင့်မယ်'
ကျွမ်းကျင်မှုကဏ္ဍတွင် လုံမိသားစု ပုဆိန်သိုင်း၏ အခြေအနေမှာ အခြေခံအဆင့်မှ ကျွမ်းကျင်အဆင့်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
[အမည်: လုံယီ]
[အသက်: ၁၉ / ၅၅]
[အဆင့်: မရှိသေးပါ]
[ကျွမ်းကျင်မှုများ: လုံမိသားစု ပုဆိန်သိုင်း (0/30) ကျောက်ခဲပစ်အတတ် (0/10)]
[စွမ်းအင်: ၀]
မရင်းနှီးသော ဗဟုသုတနှင့် မှတ်ဉာဏ်အမြောက်အမြားမှာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်းပိုင်းအထိ အလုံးအရင်းနှင့် စီးဝင်လာတော့သည်။
အခန်း။ ၂၄
မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လုံယီသည် ရှေးဦးလူမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သိပ်သည်းသော တောနက်ကြီးထဲတွင် အခြေချကာ အမျိုးမျိုးသော သားရဲကြီးများနှင့် တောငှက်ရိုင်းများကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေသည်။
ထိုမျိုးနွယ်စုတွင် အချို့က လှံကို ကျွမ်းကျင်ကြသည်။ အချို့က လေးနှင့်မြားကို အသုံးပြုကြပြီး အချို့ကမူ ထောင်ချောက်ဆင်သည့် အတတ်ကို နှစ်သက်ကြသည်။ သို့သော် လုံယီ၏ တစ်ခုတည်းသော လက်နက်မှာမူ ပုဆိန် သာဖြစ်သည်။
သူသည် ဤပုဆိန်ဖြင့်ပင် ကျားနှင့် သစ်ကုလားအုတ်များကို အမဲလိုက်ခဲ့သည် ဝက်ဝံနှင့် တောနွားရိုင်းများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ လင်းယုန်ငှက်များကို ခုတ်ချခဲ့ပြီး ရန်သူမျိုးနွယ်စုများစွာကိုလည်း နှိမ်နင်းခဲ့သည်။ ပုဆိန်သည် သူ၏လက်ထဲတွင် ပိုမိုရင်းနှီးလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
ပုဆိန်သိုင်းဆိုတာ သတ်ဖြတ်ခြင်းအတတ်ပဲ။
ဤသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများမှ သူရရှိလာသည့် အသိတရားဖြစ်သည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် လုံယီသည် မျိုးနွယ်စု၏ ထိပ်သီးစွမ်းအားရှင် သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏လက်ထဲမှ ပုဆိန်မှာလည်း ထူးခြားသော သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ပုဆိန်ကြီးတစ်လက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
တစ်နေ့တွင် ဆွေမျိုးသားချင်းတစ်ဦး ဒဏ်ရာရရှိသွားသောအခါ သူသည် ငြင်းပယ်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လူသားစား ဘီလူးကြီးများ ရှိသည်ဟု ကျော်ကြားသော ဘေးအန္တရာယ်ထူပြောရာ နယ်မြေသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဒဏ်ရာများကို အမြန်ဆုံး ပျောက်ကင်းစေနိုင်သည့် သန့်စင်သော ဆေးပင်ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ထိုဘီလူးကြီးနှင့် တည့်တည့်တိုးတော့သည်။ ဘီလူးကြီးမှာ အရပ် ဆယ်ပေကျော်မြင့်ပြီး ကြွက်သားများမှာ ကျောက်တုံးများအလား မာကျောလှသလို အမြန်နှုန်းမှာလည်း သာမန်လူထက် များစွာ သာလွန်သည်။ လုံယီမှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုထဲသို့ မလွဲမသွေ ကျရောက်သွားတော့သည်။
သူ၏ ပုဆိန်မှာ ဘီလူးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အပေါ်ယံဒဏ်ရာလေးများကိုသာ ပေးနိုင်သဖြင့် ဘီလူးကြီးမှာ ဒေါသထွက်ကာ သူ့ကို တရစပ် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ကြီးများမှာလည်း တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် ကျိုးပျက်ကုန်သည်။ လုံယီမှာ အသက်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
သေခါနီးအချိန်တွင် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ အရာအားလုံးက လျှပ်တပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ငယ်စဉ်က တောခွေးတစ်အုပ်၏ လိုက်လံခြင်းကို ခံခဲ့ရပုံ လူလားမြောက်စက ပထမဆုံးအကြိမ် တောကျားသစ်ကို အမဲလိုက်ခဲ့ပုံ ရန်သူ့တပ်ထဲသို့ တစ်ကိုယ်တည်း ဝင်ရောက်ကာ ခေါင်းဆောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပုံ...။
ပုဆိန်ဖြင့် ခုတ်ချက်တိုင်း သွေးစက်တိုင်း ဆင်းရဲဒုက္ခကို အရှုံးမပေးခဲ့မှုတိုင်း...
ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုံယီ၏ စိတ်အာရုံမှာ ထူးကဲစွာ စုစည်းသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ စွမ်းအင်အားလုံးမှာ လက်ထဲက ပုဆိန်ထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏ အောင်းအခြေခံ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်ယူကာ သမိုင်းတစ်လျှောက် အပြင်းထန်ဆုံးသော ခုတ်ချက်ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။
ဘီလူးကြီးမှာ သူ၏လည်ပင်းကို အုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း သွေးများမှာ ရေပန်းကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာကာ အားအင်ကုန်ခမ်းလျက် လဲကျသွားတော့သည်...
မှတ်ဉာဏ်များမှာ ဤနေရာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ လုံယီ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ပလောကမှ စွမ်းအင်အမြောက်အမြားမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ နူးညံ့သော စွမ်းအင်မျိုးမဟုတ်ဘဲ ဤစွမ်းအင်မှာ လွှမ်းမိုးလိုသော ဂုဏ်သတ္တိရှိကာ သူ၏ အကြောများ အရိုးများနှင့် သွေးကြောများထဲသို့ အကြမ်းပတမ်း တိုးဝင်နှိမ်နင်းနေတော့သည်။
ဤစွမ်းအင်သည် သူ၏ အရွတ်များ ကြွက်သားများနှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။
လုံယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရှည်လျားသော ကြွက်သားအမြောင်းကြီးများမှာ ဖောင်းကြွလိုက် နိမ့်ဝင်လိုက်နှင့် ကြည့်ရသည်မှာ အရေပြားအောက်တွင် မြွေများ တွားသွားနေသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးရောင်လွှမ်းကာ နီမြန်းနေပြီး ဦးခေါင်းထက်မှ အခိုးအငွေ့ဖြူများ ဝေနေကာ ချွေးပေါက်များမှလည်း ဝါညစ်ညစ် အမည်းရောင် စေးကပ်သော အရည်များ စိမ့်ထွက်လာတော့သည်။
အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မသိရသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ် အသွင်ပြောင်းမှု ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် လုံယီ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ဂျောက်... ဂျက်နှင့် အရိုးမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“နံလိုက်တာ...”
ဘေးရှိကုတင်ပေါ်မှ ဒိုကီသည် ထိုအသံကြောင့် လန့်နိုးသွားဟန်တူပြီး မျက်တောင်များ လှုပ်ခတ်ကာ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
လုံယီသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တံခါးကိုဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်တပြက် လှုပ်ရှားသွားပြီး အိမ်ရှေ့မှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် မြစ်ကမ်းနားသို့ ရောက်ရှိသွားလေပြီ။ မြစ်ရေဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို ဆေးကြောလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှ စွန့်ထုတ်လိုက်သော အညစ်အကြေးများ စင်ကြယ်သွားတော့သည်။
အသစ်တဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ခံစားရသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အာရုံခံရင်း လုံယီသည် သူ၏ လက်ငါးချောင်းကို လေထဲတွင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။
ပေါက်….
လေထု ပေါက်ကွဲသွားသံကို အထင်အရှား ကြားလိုက်ရသည်။ လုံယီမှာ အံ့ဩသွားပြီး အနားရှိ မိုးမခပင်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။
ဒုန်း….
မိုးမခပင်၏ ပင်စည်အလယ်တွင် စင်တီမီတာ အနည်းငယ်ခန့် နက်သော လက်သီးရာကြီး ထင်ကျန်ရစ်သည်။ သို့သော် လုံယီ၏ လက်သီးမျက်နှာပြင်မှာမူ အနည်းငယ် နီရဲရုံသာ ရှိတော့သည်။
ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း
လုံယီသည် ထိုလက်သီးရာနေရာသို့ပင် တရစပ် ခုနစ်ချက် ရှစ်ချက်ခန့် ထပ်မံထိုးနှက်လိုက်ရာ အချိုင့်မှာ ပိုနက်သွားရုံသာမက ပတ်ပတ်လည်သို့ အက်ကြောင်းများပါ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် ပန်းကန်လုံးအဝခန့် တုတ်သော မိုးမခပင်ကြီးမှာ ထိုအချိုင့်နေရာမှ ကျိုးကျသွားပြီး ရေထဲသို့ ဖလွမ်းခနဲ ကျသွားကာ လှိုင်းလုံးကြီးများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ဒီခွန်အားက အရင်အဆင့်ထက် တစ်ဝက်မက ပိုများသွားပြီ။ အခုဆိုရင် သေချာပေါက် သာမန်လူတွေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားပြီပဲ။
လုံယီက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။
သူသည် စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ပုဆိန်သိုင်း၏ ညာဘက်အောက်ခြေတွင် အနက်ရောင် တြိဂံပုံသင်္ကေတလေး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ မူလကမ္ဘာမှ ဆော့ဖ်ဝဲလ်များရှိ မီးနူးလေးနှင့် တူလှသည်။ သူက စိတ်ထဲမှ ထိုသင်္ကေတကို နှိပ်လိုက်သောအခါ လုံမိသားစု ပုဆိန်သိုင်း၏ အောက်တွင် စာတိုလေး နှစ်ကြောင်း ပေါ်လာတော့သည်။ လုံမိသားစု ပုဆိန်သိုင်းမှာ ကျွမ်းကျင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် အဆင့်မြင့် ကျွမ်းကျင်မှု တောင်ဖြိုခုတ်ချက်ကို ရရှိပါသည်။
[တောင်ဖြိုခုတ်ချက်: မိမိ၏ အောင်းစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ပေးသည်။ အချို့သော ဆိုးကျိုးသက်ရောက်မှုများကို လျစ်လျူရှုနိုင်ပြီး မိမိ၏ အမြင့်ဆုံး ခွန်အား ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းကို တရစပ် ထုတ်ဖော်နိုင်စေသည်။ ရန်သူအပေါ်တွင်လည်း ဖိအားပေး ခြောက်လှန့်နိုင်သည်။ သွေးစွမ်းအင် ပိုမိုသန်မာလေလေ ကျွမ်းကျင်မှု သက်တမ်း ပိုကြာလေလေ ဖိအားပေးနိုင်စွမ်း ပိုသိသာလေလေနှင့် စွမ်းရည်ပြန်သုံးနိုင်ရန် စောင့်ဆိုင်းချိန် ပိုတိုလေလေ ဖြစ်သည်]
“ဒီ စွမ်းရည်ကတော့ တကယ့်ကို အလန်းစားပဲ”
အမြင့်ဆုံး ခွန်အား ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ထုတ်သုံးနိုင်ခြင်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် ခဏတာအတွင်း တစ်ကြိမ်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ ထိုသို့လုပ်လျှင်ပင် တကယ့် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ဟုတ်မဟုတ်မှာ မသေချာချေ။ ယခုမူ လုံယီအတွက်မူ ထိုခွန်အားကို တရစပ် ထုတ်သုံးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
သာမန်လူတစ်ယောက်သည် လက်သီးဆယ်ချက် ဆက်တိုက်ထိုးလျှင် တစ်ချက်မျှ အမြင့်ဆုံးခွန်အားသို့ ရောက်ရှိရန်ပင် ခဲယဉ်းလှပြီး ကျန်ကိုးချက်မှာမူ အားနည်းသွားမည်မှာ သေချာသည်။ အကယ်၍ ထိုသူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပါက ထိုသို့လုပ်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော် တောင်ဖြိုခုတ်ချက်ကျွမ်းကျင်မှုကမူ ဆိုးရွားသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေများကိုပါ လျစ်လျူရှုနိုင်စွမ်းရှိသည်။ လုံယီသည် ထိုနေရာ၌ပင် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ အသက်ရှူနှုန်း သုံးကြိမ်စာအတွင်း သူထိုးလိုက်သော လက်သီးချက်တိုင်းမှာ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ခွန်အားအပြည့် ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ဤသည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူနှင့် ခွန်အားချင်းတူသော ရန်သူနှင့် တွေ့လျှင်ပင် ဤသုံးချက်စာ အချိန်အတွင်း ထိုသူကို အလဲထိုးပစ်နိုင်သည်။ ရန်သူကို ဖိအားပေး ခြောက်လှန့်နိုင်စွမ်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူသည် ရန်သူနှင့် တိုက်ရိုက်မတွေ့ရသေးသဖြင့် မည်မျှထိရောက်မည်ကို မသေချာသေးပေ။ ကျွမ်းကျင်မှုကို တစ်ကြိမ်သုံးပြီးတိုင်း ပြန်လည်
အသုံးပြုနိုင်ရန် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် စောင့်ရသည်။
လုံယီသည် လွန်စွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ ဤတောင်ဖြိုခုတ်ချက်ဟူသော ဝှက်ဖဲနှင့်ဆိုလျှင် ကျားကြီးကို အနိုင်ယူရန်မှာ သေချာပေါက် လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေပြီဟု သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် သူသည် ကျိုးအာဖန်ကို မြှုပ်နှံပေးလိုက်ပြီး ဒိုကီကိုလည်း ချန်းဆွန်ရှီထံ ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ထိုနေ့၌ သူ တောင်ပေါ်သို့ သစ်ခုတ်မသွားတော့ဘဲ အိမ်မှာပင် အနားယူကာ ခွန်အားများကို စုဆောင်းရင်း ညရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
နေဝင်သွားသည်နှင့် ဆယ်မိုင်ပတ်လည်ရှိ ရွာများအားလုံးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြတော့သည်။ ကလေးငိုသံ ခွေးဟောင်သံနှင့် အိမ်တွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော အသံဗလံများပင် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။
“ဝုန်း...”
ကျားကြီး၏ ပထမဆုံး ဟိန်းသံမှာ အယ်ဟယ်ရွာနှင့် နှစ်မိုင်ခန့်အကွာ တခြားရွာတစ်ရွာ၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုံယီသည် အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လိုက်ပြီး ကျားဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်ရာအရပ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှပြီး ပုံရိပ်မှာ လေညင်းတစ်ခုအလားပင်။
“ဝုန်း...”
ကျားကြီးသည် အမဲမလိုက်မီ လူသားများကို သူ၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ခြောက်လှန့်လိုဟန်ရှိသည်။ ဤသည်ကပင် လုံယီအတွက် အဆင်ပြေသွားစေခဲ့သည်။ တတိယအကြိမ်မြောက် ဟိန်းသံအပြီးတွင် လုံယီသည် ကျားကြီးရှိရာ နေရာကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရွာထိပ်တွင် ဗြောင်ကျကျ ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ လုံယီအနေဖြင့် ထိုကျားကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ ငါးမီတာကျော် ရှည်လျားပြီး အရပ်မှာ လုံယီနှင့် အတူတူပင် ရှိသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် လိမ္မော်ရောင်နှင့် အနက်ရောင် အစင်းကြားများ ရှိနေပြီး မျက်လုံးများမှာမူ ညမှောင်မှောင်ထဲတွင် ဝင်းလက်နေသော အဝါရောင် ရတနာကျောက်ကြီး နှစ်လုံးအလားပင်။
တစ်စုံတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် ကျားကြီးသည် ခေါင်းကို ဝုန်းခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ သံသယဖြစ်မှုများ ခဏတာ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
ဒီကောင်ကတော့ သေချာပေါက် မိစ္ဆာဖြစ်နေပြီပဲ။
လုံယီ တွေးလိုက်မိသည်။
ဒီလို ခန္ဓာကိုယ်ထည်နဲ့ ဒီလို အရှိန်အဝါမျိုးက သာမန်ကျားတစ်ကောင်မှာ ရှိနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ ငါ့မှာ လုံလောက်တဲ့ ခွန်အားနဲ့ ယုံကြည်ချက်ရှိနေပြီဖြစ်လို့ ဒီကျားကြီးကို ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုလို့ မမြင်တော့ပါဘူး။
သူသည် ခါးကြားမှ လောက်လွှဲကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကြက်ဥအရွယ်အစားရှိသော ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို အမြန်တပ်ဆင်လိုက်ပါသည်။ ထို့နောက် "ဝေါင်း... ဝေါင်း..." ဟု လေထဲတွင် အရှိန်ပြင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး….
ရှူး... ဒုန်း….
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျောက်ခဲသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အရှိန်မျိုးဖြင့် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားကာ မီတာတစ်ရာအကွာရှိ ကျားကြီး၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ဆောင့်မိသွားပါတော့သည်။
ဖတ်….
ကျားကြီး၏ နဖူးပေါ်တွင် ဒဏ်ရာတစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်ပေါက်လာပြီး သွေးများ တရဟော စီးကျလာပါတော့သည်။ လုံယီ၏ လက်ရှိခွန်အားဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သော ကျောက်ခဲ၏ အရှိန်မှာ ရိုင်ဖယ်သေနတ်တစ်လက်၏ အရှိန်ထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်နိုင်ပါသည်။ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းမှာမူ သေနတ်ကျည်ဆံလောက် မရှိသော်လည်း ကျားကြီးအား အတော်လေး အထိနာသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသည်။
"လာခဲ့လေ... ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့စမ်း တိရစ္ဆာန်စုတ်ရဲ့"
လုံယီက မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ ထွက်ပြေးပါတော့သည်။
"ဝုန်း..."
ကျားကြီး၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံမှာ ဆယ်မိုင်ပတ်လည်အထိ ဟိန်းထွက်သွားပါသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများအတွင်း ပြင်းထန်သော အငြိုးအတေးများနှင့်အတူ လုံယီ၏နောက်သို့ အသည်းအသန် လိုက်တော့သည်။
သို့သော် လုံယီ၏ လက်ရှိအရှိန်မှာ သာမန်လူသားများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ သူသည် S ပုံစံအတိုင်း ဘယ်ညာဝေ့ဝိုက်ပြေးရင်း လောက်လွှဲဖြင့်လည်း တရစပ် ပြန်လည်ပစ်ခတ်နေသောကြောင့် ကျားကြီးနှင့် သူ၏ကြားမှ အကွာအဝေးကို စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
အတန်ကြာသော်...
လုံယီသည် ကျားကြီး၏ အမြင်အာရုံအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ဝုန်း..."
ကျားကြီးက ဒေါသတကြီး ထပ်မံဟိန်းဟောက်ပြန်သည်။ နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးသော ထိုလူသား မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသနည်းဟု ဦးခေါင်းကို ရမ်းခါလျက် လိုက်လံရှာဖွေနေစဉ်မှာပင်….
၎င်း၏ ရှေ့တည့်တည့်ရှိ အုတ်တံတိုင်းမြင့်မြင့်နှင့် နှစ်ထပ်တိုက်အိမ် သုံးလုံးတွဲ၏ တံခါးမကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ရှူး... ဒုန်း….
အိမ်အတွင်းမှ နောက်ထပ် ကျောက်ခဲတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျားကြီး၏ နဖူးမှ ဒဏ်ရာဟောင်းကိုပင် ထပ်မံထိမှန်ပြန်သည်။
"ဝုန်း..."
အကြိမ်ကြိမ် လှောင်ပြောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသောကြောင့် ကျားကြီး၏ ဒေါသမှာ အသိတရားကို လွှမ်းမိုးသွား၏။ ၎င်း၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ထိုအိမ်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ဝါဂွမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော သွားရည်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်
စင်ကျလျက်...
ဒီလူသားကို သေအောင် ကိုက်သတ်ပစ်ရမယ်။
"အား..."
"ကယ်ကြပါဦး..."
ခဏချင်းမှာပင် အုတ်တိုက်အိမ်ကြီးအတွင်းမှ လူတို့၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံများသည် ကျားဟိန်းသံများနှင့် ရောထွေးကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သံစုံတီးဝိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“အသွားရှိရင် အပြန်ရှိရမယ်လေ...”