အခန်း (၂၅-၂၆)

အခန်း။ ၂၅

ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော သားရဲဆိုးကြီးသည် ၎င်း၏ တိရစ္ဆာန်ဗီဇအတိုင်း ရက်စက်မှုများကို အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးလိုက်ရာ ချီမိသားစု၏ အိမ်ကြီးမှာ ခဏချင်းမှာပင် ငရဲခန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ အကူအညီတောင်းသံများ အသားကို ကိုက်ခွဲသံနှင့် ဝါးစားသံများ...

အယ်ဟယ်ရွာသားများအတွက်မူ ယနေ့ညသည် ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်တော့မည်မဟုတ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အားလုံးက အိမ်ထဲတွင်သာ ပုန်းအောင်းရင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေကြရသည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မသိရသော်လည်း လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားချိန်တွင် သွေးအိုင်ထဲမှ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုသည် အိမ်မကြီး၏ တံခါးဝမှနေ၍ အပြင်သို့ အသည်းအသန် တွားထွက်လာသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားလှသော သွေးလမ်းကြောင်းကြီး တစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ကယ်... ကယ်ကြပါဦး...”

သူမသည် အားအင်ချိနဲ့စွာဖြင့် အကူအညီတောင်းသော်လည်း မည်သူက အပြင်ထွက်ကြည့်ရဲမည်နည်း ထိုစဉ် အရိပ်တစ်ခုသည် ချီမိသားစု၏ အိမ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားသည်။ လုံယီ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်မူ စွမ်းအင် ၉ မှတ် ရုတ်တရက် တိုးလာခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချီတာလန်၏ ဇနီးသည်မှာ သွေးလွန်ကာ တံခါးဝတွင်ပင် သေဆုံးနေသည်ကို ရွာသားများ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ကျန်ရှိသော မိသားစုဝင်များမှာလည်း ပို၍ပင် ရင်နာစရာကောင်းသော အခြေအနေမျိုးဖြင့် သေဆုံးနေကြသည်။

ချီမိသားစုတစ်ခုလုံး သားရဲကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် မျိုးဖြုတ်သုတ်သင်ခံလိုက်ရ၏။

ဤတုန်လှုပ်ဖွယ် သတင်းသည် မြို့နယ်အတွင်းရှိ အစိုးရရုံးတော်အထိ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

“ချီဟူက မြို့ထဲကို ရောက်နေတာ။ စစ်ဆေးရေးမှူးက သူ့ကို ရာထူးတိုးပေးဖို့ ကြံရွယ်နေတာတဲ့”

“လူတစ်ယောက်ကို မြင်းနဲ့ အမြန်လွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်ပြီ ဒါပေမဲ့ သတင်းရောက်ဖို့က ရက်အနည်းငယ် ကြာဦးမှာပဲ”

“သူပြန်ရောက်လာတဲ့ အချိန်ဆိုရင် အလောင်းတွေတောင် ပုပ်စပြုနေလောက်ပြီ”

အယ်ဟယ်ရွာ၏ ရွာသူကြီးမှာ ချီမိသားစု၏ တံခါးဝတွင် ရပ်ရင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ သူသည် နာရေးကိစ္စများကို ကူညီစီစဉ်ပေးချင်သော်လည်း မည်သူကမျှ လာရောက်ကူညီခြင်းမရှိပေ။ ပုံမှန်နေ့ရက်များတွင် ချီမိသားစုမှာ အလွန်ပင် ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလွန်းသဖြင့် ရွာထဲမှ လူတိုင်းနီးပါး သူတို့၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“အာယီ... မင်းတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်နီးချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာပဲ။ လာပြီး ကူညီပေးပါဦးလား”

ရွာသူကြီးက အိမ်ပြင်ကနေ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

လုံယီကမူ မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။ ၎င်းအပြင် သူသည် တံခါးကိုလည်း အတွင်းကနေ ပိတ်ထားလိုက်ရာ သူတို့ ဝင်လာ၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သူသည် စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ စွမ်းအင်မှာ ၁၀ မှတ် ပြန်လည် ပြည့်သွားခဲ့လေပြီ။

လုံမိသားစု ပုဆိန်သိုင်းကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့ စွမ်းအင် အမှတ် ၃၀ ပြည့်အောင် စောင့်ရမလား။ ဒါမှမဟုတ် လက်ရှိရထားတဲ့ အမှတ်တွေကို သုံးပြီး ကျောက်ခဲပစ်အတတ်ကိုပဲ ချက်ချင်း အဆင့်မြှင့်လိုက်ရမလား။

လုံယီ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဒုတိယရွေးချယ်မှုကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ အန္တရာယ်က ဘယ်အချိန် ရောက်လာမလဲ မသိနိုင်တာကြောင့် ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို အခုချက်ချင်း မြှင့်တင်ထားမှသာ စိတ်ချရပေမည်။ သူသည် ကျောက်ခဲပစ်အတတ်ဘေးရှိ အပေါင်းလက္ခဏာလေးကို စိတ်ထဲမှ နှိပ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်ခဲပစ်အတတ်သည် (0/10) မှ (0/30 - ဆရာတစ်ဆူအဆင့်) သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လုံယီ၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်ထပ် ထူးဆန်းသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ထူးခြားဆန်းပြားသော စွမ်းအားများရှိသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ဆေးမြစ်ရှာဖွေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တောတောင်များထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ အနှံ့အပြား ရှိနေသလို တောင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် ဆယ်ပေအကွာအဝေးကိုပင် မမြင်နိုင်ချေ။

ထိုမြူနှင်းများကြားမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတတ်သည့် အန္တရာယ်များကြားတွင် အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန်နှင့် တန်ဖိုးရှိသော ဆေးမြစ်များကို ရှာဖွေနိုင်ရန် လုံယီသည် သူ၏ အကြားအာရုံနှင့် အာရုံခံစားမှုများကို အမြဲနိုးကြားနေစေခဲ့ရသည်။ သူ၏ လောက်လွှဲမှာ သူ၏ အသက်သခင်ပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မြူနှင်းများကြားမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် သူသည် လျင်မြန်စွာ ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်ပြီး အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်ကာကွယ်ခဲ့သည်။

သူ၏ ထူးချွန်မှုကြောင့် ဆရာဖြစ်သူက ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အာရုံငါးပါးကို သန်မာစေသည့် ဆေးလုံးများ တိုက်ကျွေးခဲ့သဖြင့် သူ၏ ကျောက်ခဲပစ်အတတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်...

ထိုမှတ်ဉာဏ်များကို အစာခြေပြီးနောက် လုံယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း နွေးထွေးသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ တစ်ဝက်မှာ ကိုယ်လက်အင်္ဂါများဆီသို့ စီးဝင်သွားပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ ဦးခေါင်းနှင့် လည်ပင်းဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်းနှင့် နက်နဲလှသော ဦးနှောက်တို့မှာ ထိုစွမ်းအင်ကြောင့် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မြေပြင်ပေါ်က ပုရွက်ဆိတ်များကိုပင် အထင်အရှား မြင်နိုင်လာသည် သူ၏ နားများမှာ မီတာပေါင်းများစွာ အကွာက ရွာသူကြီး၏ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသံကို ကြားနိုင်လာသည် သူ၏ နှာခေါင်းမှာလည်း ဘေးအိမ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ပြင်းထန်လှသည့် သွေးညှီနံ့ကို အလူးအလဲ ခံစားနေရသည်။

ကျောက်ခဲပစ်အတတ်မှာ ပိုမိုအစွမ်းထက်လာခဲ့သည်။

မီတာ ၂၀၀ အကွာအဝေးအတွင်းရှိ ကြက်ဥအရွယ်အစား ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်နိုင်ခြေမှာ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ မီတာ ၂၀၀ မှ ၃၀၀ ကြားတွင်ပင် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ထိမှန်နိုင်သည်။ မီတာ ၄၀၀ ကျော်သွားမှသာ ထိမှန်နိုင်ခြေ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီသားရဲကြီးကို အဆုံးသတ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ”

လုံယီသည် အိမ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ အယ်ဟယ်ရွာသား မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်မီမှာပင် သူသည် လေညင်းတစ်ခုအလား ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အာရုံငါးပါး ပိုမိုထက်မြက်လာမှုကြောင့် သူ၏ ခြေရာခံနိုင်စွမ်းမှာ ရဲခွေးတစ်ကောင်ထက်ပင် သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲနေသော မထင်မရှား သွေးနံ့လေးကို ခြေရာခံရင်း လုံယီသည် လမ်းကြောင်းများကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲကာ ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် စွန့်ပစ်ထားသော မြေစောင့်နတ်စင်ဟောင်းတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုနတ်စင်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လူသူကင်းဝေးနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ တံတိုင်းအချို့မှာ ပြိုကျနေပြီး ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း လူတစ်ရပ်ကျော် မြင့်သော ပေါင်းမြက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လုံယီသည် သူ၏ ခြေသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာပေ။

ဒီကောင်က တကယ်ကို ပါးနပ်တာပဲ။

ကျားဆိုးကြီးတစ်ကောင်က တောနက်ထဲမှာ မနေဘဲ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကမှ ထင်မှာမဟုတ်ဘူး။

ရှူး... ဝေါင်း...

သားရဲကြီး၏ အသက်ရှူသံမှာ လေမှုတ်စက်ကြီး တစ်လုံးအလား ကျယ်လောင်လှပြီး အာရုံထက်မြက်နေသော လုံယီ၏ နားထဲတွင်မူ ပို၍ပင် အတိုင်းအသား ကြားနေရသည်။ သူသည် ဝင်းထဲသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ဝင်လိုက်ရာ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ကာ ဗိုက်နီနီကြီးကို ဖော်၍ အိပ်ပျော်နေသော ကျားကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါက အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။

လုံယီ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည် ဗိုက်သားမှာ သားရဲတစ်ကောင်၏ အနူးညံ့ဆုံးသော အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။ သူသည် လောက်လွှဲကို ဆွဲထုတ်ကာ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ကျောက်ခဲကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။

သူသည် လောက်လွှဲကို ရှေ့တွင် ရှစ်ဂဏန်းပုံစံအတိုင်း အရှိန်ပြင်းပြင်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးမှ ကြိုးကို လွှတ်လိုက်ရာ ကျောက်ခဲသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျားကြီး၏ ဗိုက်အလယ်တည့်တည့်သို့ ထိမှန်သွားတော့သည်

ဖတ်... ဒုန်း….

ကျောက်ခဲသည် ကျားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး မြင်သာသော သွေးပေါက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

“ဝုန်း...”

ကျားကြီး၏ အမွေးများမှာ ထောင်ထွက်သွားပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မြေပြင်မှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပထမအကြိမ်တွင် မအောင်မြင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ကျလာသည် လုံယီ၏ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုက ၎င်းကို မည်မျှအထိ အထိနာသွားစေသည်မှာ သိသာလှသည်။

“ဝုန်း...”

၎င်းသည် လုံယီကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“လာခဲ့လေ”

လုံယီက လက်ယပ်ခေါ်ကာ စိန်ခေါ်လိုက်သည်။

ကျားကြီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အရှိန်ယူကာ လုံယီထံသို့ အားကုန်ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။ လုံယီ၏ အပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော အရိပ်ကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဤသားရဲကြီးသည် လုံယီကို အဆုံးစွန်ထိ မုန်းတီးသွားပြီဖြစ်ရာ တစ်ချက်တည်းနှင့် နင်းချေသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်က လူမဟုတ်သေးပါဘူးလေ။

ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးသည် ကြီးမားသော ဟာကွက်တစ်ခု ဖြစ်သွားစေသည်ကို ကျားကြီး မေ့လျော့နေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းမှာ လုံယီ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ထပ်မံ၍ အကာအကွယ်မဲ့စွာ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

လုံယီသည် သူ၏ ပုဆိန်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ခြင်္သေ့ဆိုသည်မှာ ယုန်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းလျှင်ပင် အင်အားအပြည့် သုံးတတ်သည်။

သူသည် ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို အားကုန်နင်းလိုက်ရာ မြေကျင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ အပေါ်သို့ လွင့်တက်သွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျားကြီး၏ အောက်တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

“တောင်ဖြိုခုတ်ချက်”

လုံယီသည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများအားလုံးကို စမ်းချောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ စီးဆင်းစေကာ ညာဘက်လက်မောင်းထဲသို့ စုစည်းလိုက်ပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားများကို သူကိုင်ဆောင်ထားသော ပုဆိန်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

“သေစမ်း”

ပုဆိန်သည် လေထုကို တုန်ခါစေလျက် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။ လုံယီ၏ တောင်ဖြိုခုတ်ချက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါကြောင့် ကျားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခဏတာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အမိအရဆုပ်ကိုင်ကာ လုံယီ၏ ပုဆိန်သည် ကျားကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တို့ဖူးကို လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်သွားပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ကျောဘက် အရေပြားနှင့် အသားစများအထိ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် ကျားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဖောက်ထွက်ကာ လရောင်ရှိရာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားစဉ် ကျားကြီးမှာမူ လေထဲတွင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ဘုန်း…

ကျားကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး နှစ်ချက် သုံးချက်မျှ အသည်းအသန် ရုန်းကန်ပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ လုံယီသည်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းကာ ဒူးထောက်လျက် အရှိန်သတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်ရာ လက်တွင် သွေးများ ပေကျံသွားတော့သည်။

ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုလွယ်နေပါလား။ တောင်ဖြိုခုတ်ချက်ကို မသုံးရင်တောင် ငါ ဒီကောင့်ကို အပြတ်ရှင်းနိုင်မှာပဲ။

လုံယီ တွေးလိုက်မိသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တစ်ကိုယ်လုံးကို သေချာဆေးကြောဖို့နဲ့ ဒီနေရာကို သဲလွန်စမကျန်အောင် ရှင်းလင်းဖို့ လိုတယ်။

ကျားသားရေကို ယူချင်စိတ် ရှိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဘာက ပိုအရေးကြီးသည်ကို လုံယီ နားလည်သည်။ သူသည် ကျားအလောင်းကို ရွှေ့ရန် ကိုင်တွယ်လိုက်စဉ်မှာပင် ရင်းနှီးနေသော စာတန်းလေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စွမ်းအင် +1 စုပ်ယူမလား။

သားရဲတွေဆီကလည်း စွမ်းအင်ရနိုင်တာလား လုံယီ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း ဤသည်မှာ သဘာဝကျသည်ဟု ပြန်တွေးမိသည်။ ဤကျားကြီးမှာ အလွန်ပါးနပ်ပြီး မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သာမန်တိရစ္ဆာန်များနှင့် မတူချေ။ ဤသည်မှာ စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်းသည် လူသားများထံမှသာမက အသိဉာဏ် မြင့်မားသော သတ္တဝါများထံမှလည်း ရနိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

သူ အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ပေါင်တစ်ထောင်ကျော် လေးသော ကျားကြီးကို အနားရှိ မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ မြစ်ထဲရှိ မိကျောင်းများမှာ သွေးနံ့ကို ရသည်နှင့် စုရုံးလာကြရာ နောက်တစ်နေ့ရောက်လျှင် ကျားကြီး၏ အသားတစ်စပင် ကျန်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

“ချန်းချိန်... မင်းအတွက် ငါ ကလဲ့စားချေပေးလိုက်ပြီ“

မြစ်ကမ်းနားတွင် သက်ပြင်းသံတိုးတိုးလေးတစ်ခု လွင့်ပျံ့သွားတော့သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် တောင်ပေါ်သို့ သစ်ခုတ်သွားသောအခါ လုံယီသည် ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဖက်တီးရန်ကို တကူးတက သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။

“ကျားမိသားစု စံအိမ်က လူတွေ ထပ်ငှားနေတုန်းပဲလားလို့ သိချင်လို့ပါ”

ဖက်တီးရန်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။

“ငှားတာပေါ့ မင်းလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူမျိုးအတွက် ငါတို့ဆီမှာ အမြဲတမ်း နေရာရှိပါတယ်”

အခန်း။ ၂၆

ဖက်တီးရန်ထံမှ အတည်ပြုချက် ရရှိပြီးနောက် လုံယီသည် ကျားမိသားစုစံအိမ်သို့ ချက်ချင်း မပြေးသွားသေးပေ။

သူသည် ပထမဆုံး တိုက်ဟယ်ရွာသို့ ပြန်သွားပြီး ချန်းဆွန်ရှီအား ထိုအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူမက ငြင်းဆိုနေသည့်ကြားမှပင် ငွေငါးကျပ်ကို အတင်းအကျပ် လက်ထဲထည့်ပေးခဲ့သည်။

“ဦးလေးလုံ... ပြန်လာဦးမှာလားဟင်”

ဒိုကီက ညစ်ပတ်ပေကျံနေသော မျက်နှာလေးဖြင့် လုံယီကို သနားစဖွယ် ကြည့်ကာ မေးရှာသည်။

“ပြန်လာမှာပေါ့။ ကျားမိသားစုစံအိမ်က ဒီနဲ့ သိပ်မဝေးဘူးလေ”

လုံယီက ပြုံးလျက် “အိမ်မှာ လိမ္မာလိမ္မာနေပြီး အမေပြောတာကို နားထောင်ရမယ်နော်”

“ဟုတ်ကဲ့”

ဒိုကီက ခေါင်းကို အခိုင်အမာ ငြိတ်ပြလိုက်သည်။

ဒုတိယအကြိမ် သူတွေ့ဆုံခဲ့သူများမှာ ဝူပြောင်နှင့် သူ၏ လူမိုက်တစ်စု ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီးက ကျားမိသားစုစံအိမ်ကို သွားတော့မလို့လား။ နောက်ဆို အစ်ကိုကြီး ချမ်းသာလာရင် ဒီညီလေးတွေကို မေ့မသွားနဲ့ဦးနော်”

ဝူပြောင်က အားကျတောင့်တစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဘေးမှာရှိသော ရန်အာကလည်း တတွတ်တွတ် ခေါင်းညိတ်နေတော့သည်။

ဆင်ရှန်းရှိ မြေရှင်ကျားသည် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လူအများအပြားက သူ၏အလုပ်အကျွေးအဖြစ် ဝင်ရောက်လိုသော်လည်း အခွင့်အရေး မရရှိကြပေ။

“သူများလက်အောက်မှာ နေရတာ ဘယ်မှာ ချမ်းသာနိုင်မှာလဲ”

လုံယီက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ဝူပြောင်ကို ငွေစအချို့ ကမ်းပေးလိုက်ကာ “အရင်လိုပဲ... တစ်ခုခု သတင်းထူးတာရှိရင် ကျားမိသားစုစံအိမ်ကို လာပြီး ငါ့ကို အကြောင်းကြားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”

“မလိုပါဘူး အစ်ကိုကြီးရယ်...”

ဝူပြောင်က အားနာဟန်ပြသော်လည်း လက်ထဲရောက်လာသော ငွေကိုတော့ ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ထုပ်ပိုးစရာ ထွေထွေထူးထူး မရှိပေ။ လုံယီသည် ကျန်ရှိနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အစာခြောက်အချို့ကို ယူကာ တံခါးကို ကြေးသော့ဖြင့် ခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အယ်ဟယ်ရွာမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး သူ၏ ဘဝပထမဆုံးသော ခရီးလမ်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။

ကျားမိသားစုစံအိမ်သည် အယ်ဟယ်ရွာမှ ခြောက်မိုင်၊ ခုနစ်မိုင်ခန့်သာ ဝေးကွာသော်လည်း လုံယီ ထိုနေရာကို ရွေးချယ်ခဲ့ရသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ အကာအကွယ်လိုချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ အမှားအယွင်းမရှိ ပြောင်မြောက်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် အရာအားလုံးကို စေ့စပ်အောင် လုပ်ထားသည့်ကြားမှ တစ်ခုခုကို လွတ်သွားတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

အကယ်၍ အာဏာပိုင်များက စုံစမ်းစစ်ဆေးလာခဲ့လျှင် ကျားမိသားစုစံအိမ်သည် သူ့အတွက် လုံလောက်သော အကာအကွယ်တစ်ခုဖြစ်လာနိုင်သည်။ ပြဿနာများ အေးဆေးသွားသည့်အခါမှသာ လောကကြီးက ကျယ်ပြောလှသည်ဖြစ်ရာ သူသွားချင်ရာသို့ သွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကျားမိသားစုသည် ဆင်ရှန်းမြို့၏ အကြီးဆုံးမြစ်ဖြစ်သော မြစ်နီဘေးတွင် တည်ရှိသည်။

မြစ်နီဟူသော အမည်မှာ မြစ်အောက်ခြေရှိ ထူးခြားသော ဘူမိဗေဒ အနေအထားကြောင့် မြစ်ရေမှာ နီမြန်းနေခြင်းကို အစွဲပြု၍ ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမြစ်သည် ဝမ်ကျန်းခရိုင်ကို ဝန်းရံထားသော ဆန်းလုံမြစ်နှင့် သွားရောက် ပေါင်းဆုံသည်ဟု ပြောကြသည်။

မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သော ကျားမိသားစု၏ စံအိမ်တော်ကြီးမှာ ဧကပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းလှသည်။ အိမ်တော်ကြီးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး နီရဲသော တံတိုင်းများနှင့် စိမ်းလန်းသော အုတ်ကြွပ်မိုးများ ရှိသည်။ အိမ်တော်အတွင်း၌မူ ပန်းပုလက်ရာမြောက်သော လက်ရန်းများ၊ ဆေးရောင်ခြယ် တိုင်လုံးများ၊ မြင့်မားသော အဆောင်ဆောင်၊ ကျောက်ဆောင်အတုများနှင့် ရေကန်များအပြင် အမျိုးမျိုးသော သစ်ပင်ပန်းမန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အင်အားကြီးသော မိသားစုကြီးတစ်ခု၏ ခန့်ညားမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

လုံယီသည် နံနက်စောစောတွင် လာရောက် ခိုလှုံခဲ့သဖြင့် မြေရှင်ကျားမှာ လွန်စွာ ဝမ်းမြောက်သွားပြီး လစဉ်လစာထဲတွင် မပါဝင်သော အခြေချစရိတ် ငွေငါးကျပ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ပေးခဲ့သည်။

မျက်နှာသေနှင့် အနက်ရောင်ဝတ် စောင့်ရှောက်ရေးမှူးသည် လုံယီကို ကျားမိသားစု၏ နောက်ဖေးဝင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးများ ရှိပြီး အကျယ်အဝန်းမှာ အလွန်ကျယ်ပြောလှသည်။

လုံယီ ဝင်လာသောအခါ တန်းစီထားသော လက်နက်စင်ကြီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစင်များပေါ်တွင် သစ်သားတုတ်ရှည်များကို တင်ထားပြီး ဆေးရောင်အချို့မှာ ကွာကျနေကာ တုတ်ထိပ်များမှာ ပွတ်တိုက်မှုများကြောင့် ချောမွတ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဝင်း၏အလယ်တွင် သစ်သားရုပ်တုအခုပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းထားသော သန်မာသည့် အမျိုးသားများမှာ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ ထိုရုပ်တုများကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လေ့ကျင့်နေကြသည်။

အနီးအနားတွင်မူ အပြာရင့်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ကာ ခေါင်းပေါင်းအနက်ရောင် ပေါင်းထားသော အမျိုးသားအချို့မှာ ထိုလေ့ကျင့်နေသူများကို ရယ်မောကာ ကြည့်ရှုနေကြပြီး ၎င်းတို့မှာ ဆရာများဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

အနက်ရောင်ဝတ် စောင့်ရှောက်ရေးမှူးက လူတိုင်း သတိထားမိစေရန် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး "အားလုံး ဒီကို လာကြစမ်း။ ဒါကတော့ ငါတို့ ကျားမိသားစုစံအိမ်ရဲ့ သူရဲကောင်းအသစ် လုံယီပဲ။ သူက နွားလားဥဿဘကြီး တစ်ကောင်လုံးကို တစ်ကိုယ်တည်း နှိမ်နင်းခဲ့ဖူးတဲ့သူပဲ"

"အိမ်ရှင်ကြီးက အထူးညွှန်ကြားထားတယ်။ လုံယီက တပည့်ခံစရာ မလိုဘူး။ သူက ကျားမိသားစုစံအိမ်ရဲ့ တရားဝင် အစောင့်အရှောက်အဖြစ် တိုက်ရိုက် ခန့်အပ်ခံရမယ်"

ဤနေရာသို့ လာနေစဉ် လမ်းတလျှောက်တွင် စောင့်ရှောက်ရေးမှူးက ကျားမိသားစုတွင် လိုက်နာရမည့် စည်းမျဉ်းများနှင့် အခြေခံအချက်အလက်များကို လုံယီအား ရှင်းပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ လူရှိလျှင် အဆင့်အတန်းလည်း ရှိစမြဲပင်။ ကျားမိသားစု၏ အစောင့်အရှောက်များကို အဆင့်အမျိုးမျိုး ခွဲခြားထားသည်။

တပည့်များမှာ အသစ်ဝင်လာသူများကို ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်ပြီး ဆရာထံမှ သစ်သားရုပ်တု လေ့ကျင့်ခန်းနှင့် တုတ်ရှည်အတတ်ကို သင်ယူရသည်။

တရားဝင် အစောင့်အရှောက်ဆိုသည်မှာ ပညာစုံသွားသူများကို ခေါ်ဆိုပြီး ၎င်းတို့သည် မိမိဘာသာ လွတ်လပ်စွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်သည်။

ဆရာများမှာ အသက်ကြီးရန် မလိုသော်လည်း အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နိုင်ပြီး အစောင့်တပ်မှူးအဆင့်နှင့် ညီမျှသည်။

လုံယီသည် တပည့်အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ တိုက်ရိုက်ခန့်အပ်ခံရသဖြင့် လေ့ကျင့်နေသော လူအုပ်ကြားတွင် အတော်လေး လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။ အနက်ရောင်ဝတ် စောင့်ရှောက်ရေးမှူးမှာမူ မည်သည့် အမူအရာမျှ မပြဘဲ အချို့အချက်များကို ထပ်မံမှာကြားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ညီအစ်ကိုလုံ မင်းရဲ့သတင်းကို ကြားနေတာ ကြာပြီ။ ငါက ဝမ်အင်းပါ"

"ငါကတော့ ဆွေယွမ်ပါ"

ဆရာအဆင့်ရှိသော အမျိုးသားအချို့မှာ လုံယီကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြပြီး လုံယီကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ထိုစဉ် ဝင်းအလယ်တွင် သစ်သားရုပ်တုများဖြင့် လေ့ကျင့်နေသော သန်မာသည့် အမျိုးသားများမှာမူ မထူးခြားသည့် မျက်နှာပေးများဖြင့်သာ ရှိနေကြပြီး ဤလူသစ်အပေါ် အထင်ကြီးဟန် မရှိကြပေ။ သို့သော် အချို့ကမူ လုံယီကို အရင်က မြင်ဖူးသကဲ့သို့ အံ့ဩသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

“ညီအစ်ကိုလုံ... မင်း သစ်သားရုပ်တုတွေနဲ့ လေ့ကျင့်ဖူးလား”

ဝမ်အင်းက မေးသည်။ သူသည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အရပ်ရှည်သောအလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်နှာတွင် ကျောက်ပေါက်မာများနှင့် မှဲ့ခြောက်များရှိသဖြင့် အသားအရေက သိပ်မကောင်းလှချေ။

“မလေ့ကျင့်ဖူးဘူးဗျ”

လုံယီက အမှန်အတိုင်းပင် ဖြေလိုက်သည်။

“လွယ်ပါတယ် ငါပြပေးမယ်”

ဝမ်အင်းက အလွန်တက်ကြွစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ဖော်ရွေမှုက သူ၏ ရုပ်ရည်မလှပမှုကိုပင် မေ့ပျောက်သွားစေသည်။

“အရင်ဆုံး မြင်းထိုင်တဲ့ပုံစံကို ကျင့်ရမယ်။ အဲဒါကို ငြိမ်သက်ခြင်း အခြေခံလို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါရပြီဆိုမှ လှုပ်ရှားခြင်း အခြေခံကို ဆက်ကျင့်ရမယ်”

ဝမ်အင်းက ထိုနေရာ၌ပင် ပုံစံယူပြလိုက်ရင်း “ခန္ဓာကိုယ်ကို ငြိမ်ငြိမ်ထား။ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ခွဲထား၊ ဒူးကိုကွေး၊ လက်နှစ်ဖက်ကို စုထား၊ ရင်အုပ်ကို ချပ်ပြီး ကျောကို ဆန့်ထုတ်...”

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လုံယီကလည်း ဘေးတွင် ပုံစံတူအတိုင်း ဝင်ရပ်လိုက်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်အင်းမှာ အိုးဟု ရေရွတ်ကာ အံ့ဩသွားတော့သည်။

“ညီအစ်ကိုလုံ... မင်းရဲ့ အခြေခံက တော်တော်လေး ခိုင်မာတာပဲ”

ဝမ်အင်းက ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က လယ်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေကျမို့ပါ”

လုံယီက အကြောင်းပြလိုက်သည်။

တကယ်တော့ လုံမိသားစု ပုဆိန်သိုင်းကို ကျွမ်းကျင်အဆင့်အထိ တက်လှမ်းထားသော လုံယီအဖို့ အခြေခံပုံစံယူခြင်းကို မသိဘဲ မနေနိုင်ချေ။ မည်သည့် သိုင်းပညာမဆို ဤသည်မှာ အစပြုရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လှုပ်ရှားလေ့ကျင့်မှုအတွက်မူ လက်သီးသိုင်းကို သင်ယူရန် လိုအပ်သည်။ လုံယီသည် လက်ရှိတွင် လက်နက်ပိုင်း၌သာ ထူးချွန်ပြီး လက်သီးပိုင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူရရှိထားသော မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် အနည်းငယ်သာ ပါဝင်သည်။

ဝမ်အင်းသည် လှုပ်ရှားလေ့ကျင့်ပုံ၊ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားထုတ်ပုံနှင့် လှုပ်ရှားမှုစည်းချက် စသည့် အချက်များကို သေချာသင်ကြားပေးသည်။ သူ၏ စေတနာကောင်းမှုကြောင့် လုံယီပင် အားနာစိတ် ဖြစ်လာရသည်။ လုံယီသည် သစ်သားရုပ်တုကို ခပ်ယောင်ယောင် နှစ်ချက်၊ သုံးချက်မျှ ထိုးနှက်ကြည့်ရာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လှောင်ပြုံးအချို့ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျွမ်းကျင်မှုအမှတ်များ တက်လာစေရန် ဆက်လက်လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာရှိ အမျိုးသားများမှာ သွေးကြွနေသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ မကြာမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ဦးက စတင်စိန်ခေါ်လာတော့သည်။

“လုံယီ... မင်းပေါ့လေ။ ငါက ဆင်ရှန်းမြို့သား မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ နွားကို နှိမ်နင်းခဲ့တဲ့ သတင်းကိုလည်း မကြားဖူးသလို အဲဒါကလည်း အထင်ကြီးစရာလို့ မထင်ဘူး”

“ငါကတော့ ဒီစံအိမ်မှာ တစ်နှစ်လုံး ညစောင့်ခဲ့ရတယ်။ အခြေခံကျင့်စဉ်တွေကို တစ်နှစ်လုံး ကျင့်ခဲ့ရတယ်။ နောက်တစ်နှစ်မှာ လှံသိုင်းကို သင်ယူခဲ့ရတယ်။ အခုမှပဲ အပြင်ထွက်ပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်ခွင့် ရတာ”

“မင်းကတော့ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ ငါတို့ထက် သာသွားတယ်ဆိုတော့ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို အနည်းငယ်လောက် ထုတ်ပြသင့်တာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား”

လူကောင်ကြီးမားသန်မာလှသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လူအုပ်ကြားမှ ဝင့်ကြွားစွာ ထွက်လာသည်။ သူသည် လုံယီကဲ့သို့ပင် ၁.၈ မီတာကျော် အရပ်ရှိပြီး ရင်ဘတ်တွင် သက်ရှိထင်ရှား ကျားတစ်ကောင်အလား တက်တူးကြီးကို ထိုးထားသည်။ ကြွက်သားများမှာ မာကျောတောင့်တင်းနေပြီး အကြည့်များကလည်း ခက်ထန်လှရာ ရန်စရန် မလွယ်ကူသော သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

“အရည်အချင်း ထုတ်ပြတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးကို ပြောတာလဲ”

လုံယီက ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရတာပေါ့”

ရင်ဘတ်တွင် ကျားတက်တူးနှင့် အမျိုးသားက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် မြင့်ပြီး လူတစ်ဖက်စာ မကသော သစ်တော်သီးပင်ကြီးဆီသို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။ သူသည် အရှိန်ယူကာ ထိုအပင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

တုန်း... တုန်း... တုန်း

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ သန်မာလှပြီး မြေပြင်နှင့် ထိမိသံမှာလည်း ပြတ်သားလှသည်။ သာမန်လူများထက် သိသိသာသာ ပိုမိုမြန်ဆန်လှသည်။ သစ်တော်သီးပင်နှင့် လေးမီတာ၊ ငါးမီတာခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ရုတ်တရက် မြေပြင်ကို ဆောင့်ကန်ကာ အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လေဟုန်စီး ကန်ချက်တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သုံးမီတာခန့် မြင့်သော သစ်ကိုင်းပေါ်ရှိ သစ်တော်သီးတစ်လုံးကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။

သစ်တော်သီးမှာ အကိုင်းမှ ပြုတ်ထွက်သွားပြီး ဝင်းတံတိုင်း အပြင်ဘက်အထိ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

“ကောင်းတယ် သာဓုဗျာ”

လေ့ကျင့်နေသော အမျိုးသားများစွာက ဝိုင်းဝန်းအားပေးကြပြီးနောက် လုံယီကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုသည်ကို အားလုံးက စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံယီကလည်း စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိသည်။ ဤလူ၏ ခွန်အားမှာ မှတ်သားလောက်စရာဖြစ်ပြီး ဆင်ရှန်းမြို့တွင် ထူးချွန်သူတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူ၏ ကံဆိုးမှုမှာ လုံယီနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းပင်။

လုံယီသည် ထိုသစ်တော်သီးပင်ဆီသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားသည်။ အချို့ကမူ သူ တစ်ခုခု လှည့်စားတော့မည်ဟု ထင်ကာ မထီမဲ့မြင် ကြည့်နေကြသည်။ အပင်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ လုံယီသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ ညာဘက်လက်ကို လက်သီးဆုပ်ကာ အနေအထားယူလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းပြင်၊ ခါးကိုလှည့်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သစ်တော်သီးပင်၏ ပင်စည်ကို ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ရှူး...

ခွန်အားမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော အသံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ဘုန်း……

ညနေခင်း စည်တီးသံကဲ့သို့ လေးလံလှသော အသံကြီးမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှသည်။ ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် မြင့်သော သစ်တော်သီးပင်ကြီးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တုန်ခါသွားတော့သည်။

ထို့နောက် သစ်ကိုင်းများ၊ အရွက်များနှင့် အသီးများအားလုံးမှာ လေပြင်းတိုက်ခတ်ခံရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ရှဲရှဲမြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သစ်တော်သီးများနှင့် အရွက်များမှာ မိုးရွာသကဲ့သို့ တဖွဲဖွဲ ကြွေကျလာပြီး ခဏချင်းမှာပင် မြေပြင်တစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

အားလုံးမှာ ကြောင်အသွားကြပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်ဘဲ မှင်တက်နေကြတော့သည်။