အခန်း (၂၇-၂၈)

အခန်း။ ၂၇

မည်မျှပင် လျင်မြန်သော ခုန်ပျံမှု၊ မည်မျှပင် ဝင့်ကြွားသော ကန်ချက်မျိုး ဖြစ်ပါစေ... အကြွင်းမဲ့ ခွန်အား၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ အရာအားလုံးမှာ အရေးမပါသော အရာများကဲ့သို့ မှေးမှိန်သွားရစမြဲပင်။

ဝင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လုံယီသည် သစ်ပင်ပင်စည်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် တစ်လက်မခန့် နက်ရှိုင်းသော လက်သီးရာကြီး တစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ကျွမ်းကျင်သော လက်သမားတစ်ဦးက ဆောက်ဖြင့် အချိန်ပေး၍ သေသေချာချာ ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ပင်။

လုံယီသည် သူ၏ အစွမ်းကုန် ခွန်အားကို ထုတ်သုံးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ သာမန် ထိုးချက်တစ်ခုသည်ပင် သာမန်လူတစ်ယောက်ထက် ဆယ်ဆမကသော အားပါဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် လွန်စွာ ထူးခြားအံ့ဩဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။ ၎င်းအပြင် ဤသစ်ပင်မှာ လေဒဏ်မိုးဒဏ် ခံထားရသဖြင့် အသီးနှင့် အရွက်များမှာ ကြွေလုနီးပါး ဖြစ်နေခြင်းကလည်း အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပိုမိုသိသာစေခဲ့သည်။

“အံ့ဩစရာပဲဗျာ...”

ဆရာကြီး ဝမ်အင်းက ပထမဆုံးအကြိမ် အော်ဟစ်ချီးကျူးလိုက်သည်။

အခြားသူများလည်း မှင်တက်နေရာမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ချီးကျူးကြတော့သည်

“အိမ်ရှင်ကြီးက သူ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက် တန်ဖိုးထားလဲဆိုတာ အခုမှပဲ သိတော့တယ်။ သူက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ”

“ဒီလက်သီးချက်မျိုးသာ ငါ့ကို ထိကြည့်စမ်း။ မနက်ဖြန် နေထွက်တာကိုတောင် ငါ မြင်ရပါဦးမလား မသိဘူး”

ခုနက ရန်စခဲ့သော ကျားတက်တူးနှင့် အမျိုးသားမှာလည်း ယခုမူ ကြည်ညိုလေးစားသော မျက်နှာပေးဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ လက်သီးဆုပ် အလေးပြုရင်း ပြောလိုက်သည် “ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက ကန်းနေလို့ တကယ့်သူရဲကောင်းကို မမှတ်မိခဲ့တာပါ။ တောင်းပန်ပါတယ် ခင်ဗျာ”

“ကျွန်တော် ဒီကို အခုမှ စရောက်တာဆိုတော့ အားလုံးဆီကနေ အများကြီး သင်ယူရဦးမှာပါ” လုံယီက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်တာဗျာ... မလိုပါဘူး”

လုံယီ၏ နှိမ့်ချသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ အားလုံးက သူ့အပေါ် ပိုမို၍ သဘောကျသွားကြတော့သည်။

အကယ်၍ လုံယီက သူ၏ ခွန်အားကိုသာ ထုတ်မပြခဲ့လျှင် လူများက သူ့ကို ကြောက်တတ်သူဟုသာ ထင်ကြပေလိမ့်မည်။ ယခုမူ သူ၏ အရည်အချင်းအနည်းငယ်ကို ပြသလိုက်ခြင်းက လူတိုင်းကို ရှိန်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် အခြေအနေမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး လူတိုင်း မိမိတို့၏ လေ့ကျင့်မှုများဆီသို့ ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။

သစ်သားရုပ်တုများဖြင့် လက်သီးသိုင်း အခြေခံကို လေ့ကျင့်ခြင်းအပြင် ကျားမိသားစု၏ အစောင့်အရှောက်များတွင် အဓိက လေ့ကျင့်ရသော ဘာသာရပ်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ လှံသိုင်းပင်။

အပြင်လောကတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်သည့်အခါ အန္တရာယ်များနှင့် မကြာခဏ ရင်ဆိုင်ရတတ်သဖြင့် လက်ဗလာဖြင့်ဆိုလျှင် အထိနာနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် အနည်းဆုံး လက်နက်တစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်အောင် သင်ယူထားရမည် ဖြစ်သည်။ လှံသည် လက်နက်အားလုံး၏ ဘုရင်ဟု အသိအမှတ်ပြုထားကြပြီး တကယ့်တိုက်ပွဲများတွင် သိသာထင်ရှားသော အားသာချက်များ ရှိသည်။ သို့သော် ရုံးတော်က လေးနှင့် လှံကဲ့သို့သော အန္တရာယ်ရှိ လက်နက်များကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ပင်ထားသောကြောင့် ကျားမိသားစုသည် လှံအစား တုတ်

ရှည်ကိုသာ လေ့ကျင့်ရန် အသုံးပြုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တုတ်ရှည်လေ့ကျင့်ခန်းသည် လှံသိုင်းနှင့် အခြေခံသဘောတရားချင်း တူညီသည်။ တုတ်

ထိပ်တွင် လှံသွားတပ်ဆင်လိုက်ပါက လှံဖြစ်လာပြီး ဖြုတ်ထားပါက တုတ်ရှည်အတတ်ပင်။

လှံသိုင်းသင်ကြားပေးသူမှာ အသားညိုညိုနှင့် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် အခြားဆရာတစ်ဦးဖြစ်သူ ဆွေယွမ်ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ အိမ်ရှင်ကြီးအတွက် ကုန်ပစ္စည်းတွေ လိုက်ပို့ပေးတဲ့အခါ အမျိုးမျိုးသော သားရဲတွေတင်မကဘူး ဓားပြတွေနဲ့ပါ ထိပ်တိုက်တိုးတတ်တယ်"

"မင်းတို့သာ လှံသိုင်းကို ကျွမ်းကျင်အောင် မတတ်မြောက်ထားရင် တာဝန်ကျေဖို့ နေနေသာသာ ကိုယ့်အသက်ကိုတောင် ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"တုတ်ကို လှံလိုသဘောထားပြီး ကိုင်တွယ်ရမယ်။ ကဲ... ငါ့နောက်ကနေ ဒီပုံစံအတိုင်း လိုက်လုပ်ကြစမ်း"

ဆွေယွမ်သည် သင်ကြားပြသရာတွင် လွန်စွာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး အခြားလူတစ်ယောက်အလား ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် တုတ်ရှည်ကို ညာဘက်ဂျိုင်းအောက်တွင် ညှပ်၍ ခါးနှင့် ထိန်းထားပြီး ဘယ်လက်ဖြင့် တုတ်ရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ခြေထောက်ကို လေးပစ်သည့်ဟန်ကျယ်ကျယ်လှမ်းထားကာ တုတ်ထိပ်ကို ရှေ့တည့်တည့်သို့ အခိုင်အမာ ချိန်ရွယ်ထားသည်။

"ဒီပုံစံအတိုင်း နာရီဝက်တိတိ ရပ်ထားရမယ် လှုပ်ရှားတဲ့သူကို နေ့လယ်စာမှာ အသားစားခွင့် ပိတ်မယ်"

"ဗျာ..."

တစ်ဦးက မှင်တက်သွားပြီး "ဒါကိုပဲ ဘာလို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ကျင့်နေရတာလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။

"ခိုင်ခံ့တဲ့ အဆောက်အအုံတွေဟာ အောက်ခြေမြေပြင်ကနေ စရတာကွ"

ဆွေယွမ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်၍ သတိပေးလိုက်သည်။

လုံယီကမူ ဤသည်မှာ လူသစ်ဖြစ်သော သူ့အတွက်ပါ ရည်ရွယ်၍ အခြေခံပြန်လည်နွှေးပေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူသည် ဆွေယွမ်၏ အမူအရာကို အတတ်နိုင်ဆုံး တုပ၍ လေ့ကျင့်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ စံနှုန်းအတိုင်း မှန်ကန်တိကျလှသဖြင့် ဆွေယွမ်၏ ကျေနပ်အားရသော ခေါင်းညိတ်မှုကို ရရှိခဲ့သည်။

"တင်ပါးကို ချပ်ထား၊ ရင်ကို ဆန့်၊ စနစ်တကျ ရပ်စမ်း"

ဆွေယွမ်က တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ တင်ပါးကို တုတ်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွပုတ်၍ ငေါက်ငမ်းသည်။

"ခါးကို လျှော့ထား၊ ဗိုက်ကို ချပ်၊ မဟုတ်ရင် မနက်ဖြန် မင်းတို့ ရပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"လှံကို အလျားလိုက် ကိုင်ထား၊ အပေါ်ကို မမြှောက်နဲ့"

"ဟေ့ကောင်... မင်းဒူးက အဲဒီလောက်ကြီး ကွေးနေတာ၊ ဒူးထောက်မလို့လား"

တောက်... တောက်... တောက်...

ဆွေယွမ်သည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် လျှောက်သွားရင်း လူတိုင်း၏ အနေအထားကို စူးစူးရှရှ စစ်ဆေးနေသည်။ သူစီးထားသည့် အပြာရောင် အဝတ်ဖိနပ်သံမှာ ဝင်းအတွင်း အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ လုံယီသည် ဤအခြေအနေကို ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ ယခင်ဘဝက စစ်သင်တန်းတက်ခဲ့ရသည်များကို ရုတ်တရက် သတိရသွားမိသည်။

နာရီဝက်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဆွေယွမ်က လူများကို ခဏတာ အနားပေးသည်။ ထို့နောက် တုတ်ဖြင့် အခြေခံပုံစံယူသည့် လေ့ကျင့်ခန်းကို နောက်ထပ်တစ်ကျော့ ပြန်လည်စတင်သည်။ နှစ်ကျော့ပြည့်သွားသည့်အခါတွင်မူ မူလအခြေခံပေါ်တွင် အခြေခံထားသော ထူးခြားသည့် အပြောင်းအလဲသစ်များ ပါဝင်သည့် လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုကို စတင်လိုက်လေတော့သည်။

"ခုနက ရပ်ထားတဲ့ ပုံစံအတိုင်းပဲ... ရှေ့ကို အားကုန် လှံထိုးချက် ထိုးစမ်း"

"ပုခုံးကို ညီအောင်ထား၊ လှံဦးကို အဆင့်တည်းထား၊ ခြေထောက်ကို လုံးဝ မရွေ့စေနဲ့"

"အားနဲ့ ထိုးစမ်း တစ်ယောက်ကို အကြိမ်သုံးရာကနေ စမယ်"

နေမွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး နေရှိန်ပြင်းပြလာသော်လည်း လေ့ကျင့်မှုမှာ ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။ လူအများစုမှာ မျက်နှာများ နီမြန်းကာ အားအင်ကုန်ခမ်းစပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုံယီမှာမူ သာမန်ထက်ထူးကဲသော ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုရှိသဖြင့် ချွေးစို့ရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။

"ထမင်းလာပြီဟေ့"

အသက် ၃၀၊ ၄၀ ခန့်ရှိ အပြာရောင်ဝတ် အစေခံတစ်ဦးသည် သစ်သားပုံးကြီး သုံးပုံးတင်ဆောင်ထားသော လက်တွန်းလှည်းဖြင့် ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာသည်။ မွှေးကြိုင်လှသော အစားအစာရနံ့ကြောင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ထိုလှည်းဆီသို့ အလိုလို ရောက်ရှိသွားကြသည်။ သို့သော် ဆွေယွမ်က ရပ်နားရန် အမိန့်မပေးသေးသဖြင့် မည်သူမျှ မရပ်နားရဲကြချေ။

"စားကြတော့"

ဆွေယွမ်၏ အမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လူအချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံလျက်သား ထိုင်ချလိုက်ကြပြီး အချို့မှာမူ လက်တွန်းလှည်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြတော့သည်။

သစ်သားပုံးကြီး သုံးပုံးအနက် ပထမတစ်ပုံးတွင် သစ်သားပန်းကန်များနှင့် တူများ ပါရှိသည်။

ဒုတိယတစ်ပုံးတွင် အဆီဝေ့နေသော ဟင်းရည်ကြည်များ ပါရှိကာ တတိယတစ်ပုံးတွင်မူ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်မြစ်များ၊ ပဲများ၊ ပြောင်းဆန်နှင့် ဆန်တို့ ရောနှောချက်ပြုတ်ထားသော ထမင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လုံယီသည် အစားအစာထဲတွင် အသားစလေးများ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ထို့ပြင် အရသာမှာလည်း အနည်းငယ် ငန်ကျိကျိလေး ရှိနေသည်။

'ကျားမိသားစု စံအိမ်ဆိုတာ တကယ့်ကို ကြွယ်ဝချမ်းသာတာပဲ'

အစောင့်အရှောက် တစ်စုလုံးကို အစားအသောက်၊ နေထိုင်စရာနှင့် သင်တန်းများ ပေးထားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မြေရှင်ကျားတွင် ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

လုံယီသည် အတွေးဝင်နေရင်းပင် ထမင်းနှစ်ပန်းကန်ကို ခဏချင်းအတွင်း ကုန်အောင် စားလိုက်သည်။ သို့သော် ဤပမာဏမှာ သူ့အတွက် ဗိုက်ဝရန် ဝေးစွ။

တတိယမြောက် ပန်းကန်၊ စတုတ္ထမြောက် ပန်းကန်၊ ပဉ္စမမြောက် ပန်းကန်...

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးသည် သူတို့ကိုယ်တိုင် ဗိုက်ဝသည်ဖြစ်စေ မဝသည်ဖြစ်စေ လုံယီ၏ အားရပါးရ စားသောက်ပုံကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် မှင်တက်နေကြလေတော့သည်။

ခုနစ်ပန်းကန်မြောက် ရောက်သောအခါတွင်မူ လုံယီသည် တူကိုအသာချ၍ ဟင်းရည်ကြည်တစ်ခွက် သွားရောက်ခပ်ယူလေသည်။ ထိုအခါမှသာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။

"သူ့ခွန်အားက ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးမားနေရသလဲဆိုတာ အခုမှပဲ သဘောပေါက်တော့တယ်"

"ဒီလောက်စားနိုင်တာကို အိမ်ရှင်ကြီးက သူ့ကိုခေါ်ခဲ့မိတာ နောင်တမရလောက်ဘူးလား မသိဘူးနော်"

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ပြောဆိုနေကြသည်များကို လုံယီ ကြားရသော်လည်း သူသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

'တကယ်တော့ ငါ ခုနစ်ပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ဗိုက်ပြည့်သေးတာပါ။ အစပိုင်းဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ ထိန်းစားရဦးမယ်။ သူတို့ကို သိပ်အလန့်မပေးသင့်ဘူး'

သူက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် နာရီဝက်ခန့် အနားယူချိန် ရရှိသည်။ လူအများစုမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေကြသော်လည်း လုံယီမှာမူ ကျားတက်တူးနှင့် အမျိုးသားနှင့် အေးအေးလူလူ စကားစမြည် ပြောဆိုနေလေသည်။

လုံယီကို စတင်ရန်စခဲ့သည့် ကျားတက်တူးနှင့် အမျိုးသား၏ အမည်မှာ ရှီကျန့်ဖြစ်သည်။ သူသည် လုံယီ၏ အရည်အချင်းကို အထင်ကြီးသွားပုံရပြီး စကားလာရောက် ပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒီလှံသိုင်းက သင်ယူဖို့ လွယ်ပေမဲ့ ကျွမ်းကျင်ဖို့ကျတော့ ခက်တယ်ဗျ။ သာမန်လူတွေအတွက် အခြေခံရဖို့တင် လပေါင်းများစွာ ကြာတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုပြီးထူးချွန်ဖို့ကတော့ အချိန်ပေးရုံနဲ့ မရတော့ဘူး"

ရှီကျန့်က နှစ်သိမ့်စကား ပြောကြားရင်း "ဒါပေမဲ့ ညီအစ်ကိုလုံ... မင်းရဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် အခြေခံလေးရသွားတာနဲ့ ဆရာဆွေတို့၊ ဆရာဝမ်တို့တောင် မင်းကို ရှောင်ပေးရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုံယီက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် "ဆရာဆွေယွမ်ရဲ့ လှံသိုင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ သူ ဘယ်သူ့ဆီမှာ သင်ခဲ့တာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်က အခု ကျွန်တော်တို့ စံအိမ်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်"

ရှီကျန့်က ဘေးဘီကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီး တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။

"အနောက်ဘက် အစွန်ဆုံးက ဝင်းထဲမှာ နေတာဗျ။ အိမ်ရှင်ကြီးကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ကို အလွန်

ရိုသေရတယ်။ သူ့မျိုးရိုးနာမည်က လင်းလို့ ခေါ်တယ်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးကတော့ ဆရာကြီးလင်းလို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်"

"ဆရာကြီးလင်း... သူက တကယ့်ကို သိုင်းပညာရှင်စစ်စစ် ဖြစ်နိုင်တယ်"

"သိုင်းပညာရှင် ဟုတ်လား"

လုံယီမှာ မှင်တက်သွားရသည်။

ဆင်ရှန်းမြို့တွင် လူသတ်သမားဟူသော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်ဟု ကြားဖူးသော်လည်း ကျားမိသားစု စံအိမ်တွင်လည်း ရှိနေပါသလော။

"ဆရာကြီးလင်းက ကျားမိသားစု စံအိမ်မှာပဲ အမြဲနေတာလား"

လုံယီက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းသည်။

"မဟုတ်ဘူးဗျ၊ ဆရာကြီးလင်းက ခြေရာဖျောက်တတ်သူပဲ ရံဖန်ရံခါမှပဲ လာတတ်တာ"

ရှီကျန့်က ဆက်လက်ပြောပြသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးလင်းနဲ့ အိမ်ရှင်ကြီးကြားမှာ သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရှိပုံရတယ်။ သူက အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုကြာတိုင်း စံအိမ်ကို လာလည်ပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ပြန်သွားတတ်တယ်။ ဆရာကြီးလင်းက ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ အိမ်ရှင်ကြီးဟောင်းနဲ့ အလွန်ခင်မင်ခဲ့တာလို့ ကြားဖူးတယ်"

အခြားတစ်ဦးကလည်း ဝင်ရောက်ပြောလိုက်သည်။

လုံယီသည် ထိုဆရာကြီးလင်းအပေါ် လွန်စွာ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ဤကမ္ဘာ၏ အမြင့်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုစိတ်များ ပြင်းပြလာခဲ့သည်။ သူသည် ဆရာကြီးလင်း နေထိုင်ရာ ဝင်းအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အပေါက်ဝတွင် အစောင့်အရှောက်များ ချထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ မြေရှင်ကျားသည် ဆရာကြီးလင်းအား မည်သူမျှ အနှောင့်အယှက် မပေးစေလိုကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ထိုစဉ် ဝင်းအတွင်းမှ ဩဇာညောင်းလှသော အသံဖြင့် ကြိမ်းမောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်

"ဟက် ဒါကိုများ အရက်လို့ ခေါ်သလား အဲဒါက အရက်မဟုတ်ဘူး။ ရေတွေချည်းပဲ မဟုတ်လား"

"ဆရာကြီးခင်ဗျာ... ဒါက ဆင်ရှန်းမြို့မှာ နာမည်အကြီးဆုံး မက်မွန်ပန်းအရက်ပါ။ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ကျော်ကြားလှတာမို့ သာမန်လူတွေဆိုရင် ဝယ်ဖို့တောင် မလွယ်ပါဘူး"

အနီးကပ်ပြုစုပေးသူက အားနာဟန်ဖြင့် ရှင်းပြနေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း ဒါတွေနဲ့ ငါ့ကို လာပြီး မလှည့်စားနဲ့။ ကျားရုန်ကို သွားပြောလိုက် ဇီးသီးစိမ်းအရက်ကိုပဲ ထုတ်ခဲ့ဖို့။ ငါ့မှာ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ အားမယားဘူး"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လုံယီ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် အရက်ကြိုက်တတ်ပြီး ပညာထူးချွန်သော ဖရိုဖရဲ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ဆရာကြီးတစ်ဦးကို မြင်ယောင်လာခဲ့သည်။

'နောက်မှပဲ အခွင့်အရေးရှာပြီး လာခဲ့တော့မယ်'

သူက တွေးတောလိုက်လေသည်။

အခန်း။ ၂၈

လောလောဆယ်တွင် အချိန်အခါ မသင့်သေးသဖြင့် လုံယီသည် သိုင်းပညာရှင်၏ အစွမ်းကို မြင်တွေ့လိုသည့် စိတ်ကို ခေတ္တဘေးဖယ်ကာ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ညပိုင်းတွင် ကျားမိသားစုက လုံယီအတွက် တည်းခိုရန် နေရာစီစဉ်ပေးသည်။ အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း လူငါးဦးနှင့် အတူတူ စုပြုံနေထိုင်ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ ကုတင်များ ရှိနေခြင်းပင်။ အိပ်ရာခင်းများမှာ အသစ်စက်စက် ဖြစ်သည့်အပြင် သူ၏ နေရာမှာလည်း ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ဖြစ်သည်။

အခန်းဖော်များမှာ လုံယီ ရောက်ရှိလာခြင်းအပေါ် ငြင်းပယ်မှု မရှိကြပေ။ ထို့ပြင် နေ့ခင်းဘက်က သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းနှုတ်ဆက် စကားပြောဆိုကြသည်။

"ငါကတော့ ရှန်းစီရွာက လီဟူပါ..."

"ငါ့နာမည်ကတော့ ဝမ်ကျုံးပါ..."

လုံယီသည် လူသစ်ဖြစ်သဖြင့် ညဘက် ကင်းစောင့်တာဝန်များ မရှိသေးပေ။ ကျားမိသားစု စံအိမ်တော်သည် သူ၏ တစ်ကိုယ်ရည် လှုပ်ရှားမှုများအပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်သတ်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် ထိုညတွင်ပင် သူသည် သုသာန်သို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ အုတ်ဂူအသစ်များ ရှိမရှိ စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ဤခရီးမှာ တစ်နာရီပင် မကြာမြင့်ဘဲ မည်သူမျှလည်း သတိမထားမိလိုက်ကြချေ။

နှစ်ရက်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်တွင် နောက်ဆုံး၌ အပြောင်းအလဲအချို့ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

[အမည်: လုံယီ]

[အသက်: ၁၉ / ၅၅]

[အဆင့်: မရှိသေးပါ]

[ကျွမ်းကျင်မှုများ: လုံမိသားစု ပုဆိန်သိုင်း ( 0/30)၊ ကျောက်ခဲပစ်အတတ် (0/30)၊ အခြေခံလက်သီးသိုင်း (0/1)၊ အခြေခံလှံသိုင်း (0/2)]

[စွမ်းအင်: ၂]

သစ်သားရုပ်တုဖြင့် လေ့ကျင့်ခြင်းသည် လက်သီးသိုင်းကို အာရုံစိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး တုတ်ရှည်ဖြင့် လေ့ကျင့်ခြင်းသည် လှံသိုင်းကို အားစိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စုဆောင်းရရှိထားသည့် အတွေ့အကြုံများအရ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုသည် သတ်မှတ်ထားသည့် အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိပါက စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်တွင် ပေါ်ထွက်လာလေ့ရှိသည်။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် သက်ဆိုင်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုများသာ ပေါ်ထွက်လာပြီး နေ့စဉ်ဘဝ လူမှုရေးကျွမ်းကျင်မှုများမှာမူ ပေါ်မလာချေ။

လုံယီသည် ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်သီးသိုင်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ သူသည် လက်ရှိတွင် အဝေးပစ်အတွက် ကျောက်ခဲပစ်အတတ်ရှိပြီး အနီးကပ်အတွက် ပုဆိန်သိုင်းရှိနေကာ နှစ်မျိုးလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်သည့်အဆင့်တွင် ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လှံသည် သဘာဝအရ ပုဆိန်ထက် ပိုမိုအားသာသော်လည်း တူညီသောအဆင့်သို့ မရောက်ရှိပါက သိသာထင်ရှားသော ခွန်အားတိုးတက်မှုကို ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လက်သီးနှင့် ခြေထောက်အတတ်မှာမူ မတူညီချေ။ အကယ်၍ လက်နက်မဲ့သွားသည့် အစွန်းရောက်အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်ရန် လိုအပ်သည်။ သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြေခံလက်သီးသိုင်းအခြေအနေမှာ အခြေခံအဆင့်မှ အစပြုအဆင့်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မှတ်ဉာဏ်အသစ်များ လုံယီ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။ ဤမှတ်ဉာဏ်တွင် လုံယီသည် သေနတ်များနှင့် အမြောက်များဖြင့် တိုင်းတစ်ပါးရန်သူများ ကျူးကျော်နေသော ခေတ်ကာလတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ရန်သူကို ခုခံတွန်းလှန်ရန် သူသည် အနီးအနားရှိ ဟုန်ရန်သိုင်းသင်တန်းကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သင်ကြားပေးသူမှာ ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော ဒေသတွင်း ကျော်ကြားသည့် သိုင်းပညာရှင် အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"လက်သီးကို လေ့ကျင့်ချင်ရင် အရင်ဆုံး အခြေခံပုံစံကို ကျင့်ရမယ်။ အခြေခံပုံစံကို ကျင့်ချင်ရင် အရင်ဆုံး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားရမယ်"

"ဒီနေရာမှာ အလွယ်လမ်းဆိုတာ မရှိဘူး ခိုင်မာတဲ့ အဆင့်ဆင့် စုဆောင်းမှုပဲ ရှိတယ်"

ဤနေရာသို့ လေ့ကျင့်ရန် လာသူအများစုမှာ တိုင်းပြည်အတွက် အမှုထမ်းလိုသည့် စိတ်ဖြင့် လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ဦးက မေးမြန်းသည်မှာ "ဒါက သေနတ်တွေ အမြောက်တွေကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား"

ဆံပင်ဖြူနှင့် သိုင်းပညာရှင်ကြီးမှာ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ အမှန်အတိုင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။ လက်ရှိမှာတော့ ငါက ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်လောက်ကို ယှဉ်နိုင်ပေမဲ့ အဲဒီထက် ပိုလာရင်တော့ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေထဲက သိုင်းအကျော်အမော်အဆင့်မျိုး ဖြစ်မှပဲ အခွင့်အရေး ရှိပါလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူအများစုမှာ စိတ်ပျက်သွားကြပြီး ထက်ဝက်ခန့်မှာ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြတော့သည်။ သို့သော် လုံယီကမူ ဆက်လက် တောင့်ခံနေခဲ့ပြီး ဆံပင်ဖြူ သိုင်းပညာရှင်ကြီးထံမှ လက်သီးသိုင်းကို သင်ယူခဲ့သည်။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ငြိမ်သက်ခြင်းအခြေခံနှင့် လှုပ်ရှားခြင်းအခြေခံတို့ကို သစ်သားရုပ်တုများဖြင့် သုံးနာရီထက်မနည်း ပုံမှန်လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းပြီး သိသာထင်ရှားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိလှသဖြင့် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မခံနိုင်တော့ဘဲ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ လူသစ်များ ရောက်လာပြီး လူဟောင်းများ ထွက်သွားကြသော်လည်း လုံယီကမူ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နှစ်နှစ်အကြာတွင် ဆံပင်ဖြူ သိုင်းပညာရှင်ကြီးက သူ့ကို အသိပေးလိုက်သည်။

"မင်း အစပြုတဲ့အဆင့်ကို ရောက်ပြီ။ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကို တက်လှမ်းနိုင်ပြီ"

ဘုန်း…..

မှတ်ဉာဏ်များမှာ ဤနေရာတွင်ပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် လုံယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နွေးထွေးသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အသားစများကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပေးလေသည်။

ခြေထောက်များ၊ တင်ပါးဆုံ၊ ခါး၊ ဝမ်းဗိုက်နှင့် ကျောပြင်...

လုံယီသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး မှတ်ဉာဏ်များမှ သင်ယူရရှိခဲ့သည့် အတိုင်း ရှေ့သို့ အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဖတ်….

လေထုသည် ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ တုန်ခါသွားတော့သည်။ ခွန်အားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခြင်း မရှိသော်လည်း အားထုတ်ပုံ နည်းစနစ်မှာမူ ပိုမိုသိပ္ပံနည်းကျလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း ကြွက်သားမှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုအဆင့်အရ ယခင်ကကဲ့သို့ အကြီးအကျယ် တိုးတက်ပြောင်းလဲရန် ခက်ခဲတော့မည်ကို သူ မရေမရာ ခံစားမိသည်။ သို့သော် အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်နေသရွေ့ အရေအတွက်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုများမှတစ်ဆင့် အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုသို့ ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိလာမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဆက်လက်၍ လုံယီသည် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲကာ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဆက်တိုက် ထိုးနှက်လေသည်။ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်၍ဖြစ်စေ လက်ဝါးကို ဖြန့်၍ဖြစ်စေ အဟန့်အတားမဲ့ ရှေ့သို့ ထိုးနှက်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်မောင်းများကို ယှက်၍ ခုခံကာကွယ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ကြည့်သည်။ ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လက်သီးသိုင်းမှာ အစပြုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ပိုမိုစနစ်ကျပြီး အားပါလာကြောင်း ခံစားရသည်။

"ကျားမိသားစု စံအိမ်ကို လာရတာ တကယ်ကို တန်တာပဲ"

လုံယီက ဝမ်းသာအားရ တွေးလိုက်မိသည်။

ဤလက်သီးသိုင်းနှင့် လှံသိုင်းတို့မှာ ဆင်ရှန်းမြို့ ဆယ်မိုင်ပတ်လည်တွင် အခြားမည်သည့်နေရာ၌မျှ သင်ယူ၍ မရနိုင်သော ပညာရပ်များ ဖြစ်သည်။ ဤအရာများမှာ အခြေခံလှုပ်ရှားမှုများသာ ဖြစ်ပြီး မြို့ကြီးများရှိ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းများမှ ဒဏ္ဍာရီလာ အထွတ်အထိပ်သိုင်းများနှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာနိမ့်ပါးနေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ရှိနေသရွေ့ လုံယီသည် သာမန်အဆင့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားသော အဆင့်သို့ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

အဆင့်မြင့်မားနေသရွေ့ အခြေခံလက်သီးသိုင်းသည်ပင်လျှင် ဝါရင့်သိုင်းသမားကြီးများကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ကျားမိသားစု စံအိမ်သို့ ရောက်ရှိပြီး တတိယမြောက်နေ့တွင်ပင် လုံယီသည် တာဝန်တစ်ခု ပေးအပ်ခြင်း ခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ မိုင် ၅၀ ခန့် ဝေးကွာသော ဒါဖုန်းမြို့သို့ ကုန်ပစ္စည်းများ သွားရောက်ပို့ဆောင်မည့် အဖွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သည်။

ဒါဖုန်းမြို့သည်လည်း ထိုင်မြို့၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင်သာ ရှိသည်။ ဆင်ရှန်းမြို့နှင့် မိုင် ၅၀ သာ ဝေးကွာသော်လည်း သွားရမည့် လမ်းကြောင်းမှာ တောင်သုံးလုံး၊ မြစ်တစ်စင်းနှင့် လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေပြင်ကျယ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

လမ်းခရီးမှာ ကြမ်းတမ်းရုံသာမက ဘေးအန္တရာယ်များဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေသည်။

"လှည်းပေါ်မှာပါတဲ့ ပစ္စည်းတွေက မြေရှင်ကြီးကိုယ်တိုင် အကုန်အကျခံပြီး ဝယ်ယူထားတဲ့ အဆင့်မြင့်ပိုးထည်တွေပဲ။ မင်းတို့အားလုံး သေသေချာချာ စောင့်ရှောက်ကြရမယ်"

"မြေရှင်ကြီးက မင်းတို့အတွက် ငွေအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံပြီး ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ထားတယ်။ နေစရာပေးတယ်။ လက်သီးသိုင်းနဲ့ လှံသိုင်းတွေ သင်ပေးထားတယ်ဆိုတာ ဒီနေ့လို အချိန်မျိုးအတွက်ပဲ"

အဖွဲ့မထွက်ခွာမီ အနက်ရောင်ဝတ် စောင့်ရှောက်ရေးမှူးက မျက်နှာသေဖြင့် လာရောက်မှာကြားလေသည်။ ဝါရင့်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဆွေယွမ်က ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လျက် "မြေရှင်ကြီးကိုသာ အသိပေးလိုက်ပါ။ ညီအစ်ကိုတွေက ဒီကုန်ပစ္စည်းတွေကို ဘေးကင်းအောင် ပို့ဆောင်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

"မင်းတို့ကော ယုံကြည်ချက်ရှိကြရဲ့လား"

"ရှိပါတယ်"

အစောင့်အရှောက်များက ဟိန်းထွက်သွားအောင် အော်ဟစ်ဖြေကြားကြသည်။

ကုန်ပို့အဖွဲ့တွင် အစောင့်အရှောက် ၁၆ ဦး၊ ကုန်လှည်း ၇ စီးနှင့် ၎င်းတို့၏ လှည်းမောင်းသမားများ ပါဝင်သည်။ ဆွေယွမ်က လမ်းကြောင်းစစ်ဆေးရန် ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းစီး၍ ဦးဆောင်သည်။ အလယ်တွင်မူ သစ်သားသေတ္တာများ တင်ဆောင်ကာ လျှော်ကြိုးများဖြင့် အခိုင်အမာ ချည်နှောင်ထားသည့် မြင်းနှစ်ကောင်ဆွဲ နှစ်ဘီးတပ် လှည်း ၇ စီးရှိသည်။ ယောင်ခန်းအမည်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးက လေးနှင့်မြှားကို ကိုင်ဆောင်ကာ အဖွဲ့၏ နောက်ဆုံးမှ မြင်းစီး၍ လိုက်ပါလာသည်။

လုံယီနှင့် အခြားမြင်းမစီးတတ်သူများမှာမူ လှည်းပေါ်ရှိ သစ်သားသေတ္တာများပေါ်တွင် စုပြုံ၍ ထိုင်လိုက်ပါကြရသည်။ လမ်းခရီး ကြမ်းတမ်းသည့် နေရာများသို့ ရောက်ရှိပါက လှည်းကို ဝိုင်းဝန်းတွန်းရန် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းကြရသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် ကတ္တရာလမ်း သို့မဟုတ် ကွန်ကရစ်လမ်းဟူ၍ မရှိပေ။ ယိမ်းထိုးနေသော လှည်းများပေါ်တွင် ထိုင်၍ ခရီးနှင်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကောက်ရိုးများ ခံထားသော်လည်း တုန်ခါမှုကြောင့် တင်ပါးများမှာ နာကျင်လှသဖြင့် လူတိုင်းက မကျေမနပ် ညည်းညူနေကြသည်။

"ဒါဖုန်းမြို့ကို ရောက်တဲ့အချိန်ဆိုရင်တော့ ငါ့တင်ပါးက သွေးတွေတောင် ထွက်နေလောက်ပြီ"

ကျားတက်တူးနှင့် ရှီကျန့်က လုံယီကို ညည်းပြသည်။

လုံယီက မည်သို့မျှ မဖြစ်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုယီ... မင်းကော မနာဘူးလား"

တကယ်တော့ လုံယီမှာ ဘာဝေဒနာမျှ မခံစားရချေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သာမန်လူများထက် များစွာ သာလွန်နေပြီဖြစ်ရာ မထက်သော ဓားနှင့် ခုတ်လျှင်ပင် ဒဏ်ရာရရန် မလွယ်ကူပေ။ သို့သော် သူက အခြားသူများထက် ထူးကဲနေသည်ကို မပြလိုသဖြင့် "ငါက နည်းနည်း ပိုပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိလို့ နေမှာပါ" ဟု ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် အကြောင်းပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အရင် ကုန်စည်ပို့ဆောင်တဲ့ အခါတွေမှာရော ဘာအန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံဖူးလဲ"

ရှီကျန့်က ရှေ့ဆုံးမှ ဆွေယွမ်ကို ညွှန်ပြလျက် "ဆွေယွမ်မှာ မြေပုံရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ကိစ္စမျိုးနဲ့ မကြုံဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျားတွေ၊ သစ်အောက်တွေနဲ့ ဝံပုလွေအုပ်တွေကတော့ တွေ့နေကျပဲ။ ငါတို့က လူအင်အားများသလို လက်နက်လည်း ပါတာကြောင့် သူတို့က သိပ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်ပါဘူး။ တကယ် ဒုက္ခပေးတာကတော့ လမ်းမှာတွေ့တတ်တဲ့ ဓားပြတွေပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်။

"အဲဒီကောင်တွေက ဥပဒေကိုလည်း မရိုသေဘူး။ ယုံကြည်လို့လည်း မရဘူး ပြီးတော့ အရမ်းလည်း လောဘကြီးကြတာ"

ထိုညတွင်ပင် ကုန်ပို့အဖွဲ့သည် ပထမဆုံး တောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်နေစဉ်မှာပင် ရှီကျန့်ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း လမ်းပိတ်ဆို့ထားသော တောင်ဓားပြများနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိပ်တိုက်တိုးလေတော့သည်။