အခန်း (၂၉-၃၀)

အခန်း။ ၂၉

တောင်တန်းများပေါ်ရှိ ထူထပ်လှသော ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများကြားတွင် ရန်သူများ ပုန်းခိုနေကြသည်။ အများစုမှာ လေးရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသဖြင့် ကြည့်ရသူအဖို့ ရင်လေးစရာ မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

အစောင့်အရှောက်များမှာ ချက်ချင်းပင် လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ တုတ်ရှည်များကို ကောက်ယူပြီး လှံဦးများ တပ်ဆင်လိုက်ကြသည်။ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနိုင်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"ငါတို့က ဆင်ရှန်းမြို့ကလာတာပါ မင်းတို့ရဲ့ ဂရင်းတောင်ကခေါင်းဆောင်နဲ့ ငါတို့ သဘောတူညီမှု ရထားပြီးသားပါ" ဟု ဆွေယွမ်က အကျယ်ကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဆင်ရှန်းမြို့ကလား ကျားမိသားစု စံအိမ်ကလူတွေပေါ့"

မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဓားဒဏ်ရာ အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နေသော ရုပ်ဆိုးဆိုး အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး သံသယဖြင့် မေးမြန်းသည်။

"မင်းတို့မှာ အထောက်အထားပါလား"

"ပါတာပေါ့"

ဆွေယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် အထဲတွင် ဘာပါမှန်းမသိရသော အဝတ်ထုပ်လေး တစ်ထုပ်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်ပေးလိုက်သည်။

ဓားပြက ထိုအထုပ်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ပြန်လည် ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ပုံမှန်အတိုင်းပဲဆိုတာ နားလည်တယ်မဟုတ်လား"

"နားလည်ပါတယ်... နားလည်ပါတယ်"

ဆွေယွမ်က လှည်းပေါ်မှ လေးလံသော အဝတ်အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပေးရန် တစ်ဦးကို ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး ဓားပြထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

"နည်းနည်းတော့ ပေါ့နေသလိုပဲဟ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆွေယွမ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး "မိတ်ဆွေ... ငါတို့ အမြဲတမ်း ပေးနေကျ ပမာဏက ဒီလောက်ပဲလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... ငါပြောမယ်။ အခုက အခြေအနေတွေ မကောင်းဘူး။ ဈေးနှုန်းတွေ တက်ကုန်ပြီကွ"

ဓားပြခေါင်းဆောင်က မျက်လုံးပြူးကာ စိန်ခေါ်သလို ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ခဏစောင့်ပါ"

ဆွေယွမ်သည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ နောက်ထပ် အိတ်ငယ်တစ်အိတ်ကိုပါ ထပ်မံပေးအပ်လိုက်မှသာ ဓားပြများက သူတို့ကို လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ဓားပြများနှင့် ထပ်မံ မတွေ့ဆုံတော့သော်လည်း အဖွဲ့သားများမှာ လှည့်ပတ်နေသော လမ်းကြောင်းဟောင်းများအတိုင်း သတိကြီးစွာဖြင့် ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

"ဒီလူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောကွင်းပြင်ကြီးကို ဖြတ်သွားလို့ မရဘူး။ မြေအောက်မှာ ခြေလှမ်းငါးလှမ်းမြွေတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အကိုက်ခံရရင် သေဖို့ပဲ စောင့်ရတော့မယ်"

"ဒီမြစ်က ကြည့်ရတာ ရေတိမ်တယ်ဆိုပေမဲ့ မင်းတို့ကတော့ ကွေ့ပတ်သွားရမယ်။ ကြားဖူးတာကတော့ အဲဒီမှာ ရေမျောက်တွေ ရှိတယ်တဲ့။ သူတို့က ကုန်လှည်းတစ်အဖွဲ့လုံးကို ရေထဲဆွဲချသွားတာ တစ်ယောက်မှ ပြန်ပေါ်မလာတော့ဘူး"

“ဟိုမှာကြည့်စမ်း... မြက်တွေက နီနေပြီ။ အဲဒါ လူသတ်လိပ်ပြာအုပ်တွေ ရှိနေနိုင်တဲ့ လက္ခဏာပဲ။ အမြန် ကွေ့ပတ်သွားကြစမ်း”

မြင်းစီးထားသော ဆွေယွမ်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ အဝါရောင် စာအုပ်ငယ်လေးကို အမြဲမပြတ် ထုတ်ကြည့်ရင်း လူအုပ်ကို လမ်းညွှန်ပေးနေသည်။

မြေပုံ... တကယ့်ကို အဖိုးတန်တဲ့အရာပဲ။

လုံယီသည် ထိုစာအုပ်ငယ်လေးကို သရေကျလုမတတ် စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ကုန်ပို့အဖွဲ့မှာ လွယ်လွယ်ကူကူ ခရီးနှင်နေရသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ဘေးကင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်အတွက် လူပေါင်းများစွာ၏ အသက်နှင့်ရင်း၍ ရှာဖွေခဲ့ရမည်မှာ အသေအချာပင်။ ဤကမ္ဘာတွင် GPS စနစ်ဟူ၍ မရှိပေ။ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော လမ်းကြောင်းတိုင်းကို အသက်ပေါင်းများစွာဖြင့် လဲလှယ်ရှာဖွေခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

လူသားများ စုဝေးနေထိုင်ရာ မြို့ပြများတွင်မူ အန္တရာယ်အမျိုးမျိုးကို ရှင်းလင်းထားပြီး ဖြစ်သလို ဖြေရှင်းမရနိုင်သော အန္တရာယ်များကိုလည်း မြို့တော်ကြီးများက နောက်ကွယ်မှ ထိန်းချုပ်ပေးထားသည်။ သို့သော် ထိုစုဝေးရာနေရာများ၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ထူးဆန်းသော အန္တရာယ်မျိုးစုံ ရှိနေပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် မြေပုံများသည် အရေးကြီးဆုံးသော အရင်းအမြစ်များဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို အခါအားလျော်စွာ အမြဲမပြတ် အဆင့်မြှင့်တင်နေရသည်။

အတွေ့အကြုံနှင့် မြေပုံကို အားကိုးကာ ကုန်ပို့အဖွဲ့သည် ဒုတိယမြောက်ညတွင် ဒါဖုန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကုန်ပစ္စည်းများကို သက်ဆိုင်ရာ ဆက်သွယ်သူထံသို့ ဘေးကင်းစွာ ပေးအပ်နိုင်ခဲ့သည်။ လုံယီမှာမူ အခက်အခဲအချို့နှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း မည်သည့်ပြဿနာမျှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ပေ။

လာသည့်လမ်းတွင် ကုန်ပစ္စည်းများ ပါရှိသောကြောင့် လေထုမှာ တည်ငြိမ်လေးနက်နေခဲ့သော်လည်း အပြန်လမ်းတွင်မူ အရှိန်အဟုန်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည်လည်း စိတ်လက်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် လွတ်လပ်စွာ စကားပြောဆိုနေကြတော့သည်။

အချို့က ဆင်ရှန်းမြို့ရှိ ပြည့်တန်ဆာရုံများမှ အလှအပများအကြောင်း၊ အချို့ကမူ နေရာတစ်ခုတွင် သရဲခြောက်သည့်အကြောင်းများကို တကယ့်အဖြစ်အပျက်များအလား ပြောဆိုနေကြသည်။ အချို့ကလည်း ထိုင်မြို့၏ အာဏာတည်ဆောက်ပုံများကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။

မြို့စားမင်း၏ အိမ်တော်၊ ထိပ်တန်း ရှုမိသားစု၊ ဂုဏ်သရေရှိ စူးမိသားစု၊ ဖူလင်း ကာကွယ်ရေးလုပ်ငန်း၊ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းနှင့် သိုင်းပညာရှင်များသာ လေ့ကျင့်နိုင်သည့် ထူးခြားနက်နဲသော အတွင်းအားကျင့်စဉ်များအကြောင်းပင်။

“သိုင်းပညာရှင်တွေက ခွန်အားပိုင်းမှာ သာမန်လူတွေကို အပြတ်အသတ် သာလွန်နိုင်တာက သူတို့မှာ အတွင်းအားကျင့်စဉ်လို့ခေါ်တဲ့ အရာကို လေ့ကျင့်ထားလို့တဲ့။ ငါတို့လို အပျော်တမ်းသမားတွေနဲ့ မတူဘူးကွ”

အစောင့်တစ်ဦးက လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ဘာသိလို့လဲ အတွင်းအားကျင့်စဉ်ဆိုတာ အသက်ရှူနှုန်းထိန်းကျောင်းတဲ့ အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကိုခေါ်တာကွ”

ကျားတက်တူးနှင့် ရှီကျန့်က မထီမဲ့မြင် ပြန်လည်ချေပသည်။

“အတူတူပါပဲဗျာ နာမည်ပဲ ကွဲတာ”

အစောပိုင်းကလူက မျက်နှာနီမြန်းကာ ပြန်လည်ခုခံပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို ငါ့ကို ပြောစမ်းပါဦး... သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် အဆင့်တက်ဖို့အတွက် ဖောက်ထွက်ရမယ့် အရေးကြီးဆုံး စစ်ဆေးရေးဂိတ်က ဘယ်မှာလဲ”

ရှီကျန့်က မရပ်မနား ထပ်မံဖိအားပေး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အဲဒါကတော့... ဟို...”

ထိုသူမှာ ချက်ချင်းပင် အဖြေရခက်ကာ အရှက်ရသွားတော့သည်။

လူတိုင်းက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ ဝိုင်းရယ်ကြလေသည်။

အခွင့်အရေး ရခဲ့ရင် ငါ ထိုင်မြို့ မြို့မဆီကို သွားရမယ်။ အဲဒီမှာ အတွင်းအားကျင့်စဉ်ဒါမှမဟုတ် အသက်ရှူကျင့်စဉ်ဆိုတာတွေကို ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ရမယ်။

လုံယီက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ သက်တမ်း ကန့်သတ်ချက်က နည်းလွန်းလှသည်။ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခြင်းကသာ ထိုကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။ လှုပ်ရှားမှု သိုင်းကွက်များကို သင်ယူနေရုံဖြင့် သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ မဟုတ်လျှင် သူ၏ ပုဆိန်သိုင်းကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ဖြင့် သူ၏ သက်တမ်းမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက တိုးလာသင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျားမိသားစု စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်တော်မှ ခရီးသွားများအတွက် အောင်ပွဲခံ စားပွဲတော်တစ်ခု တည်ခင်းပေးသည်။ ကောင်းမွန်သော အရက်နှင့် အသားများကို ကျွေးမွေးသဖြင့် လုံယီသည် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် အကောင်းဆုံးသော အစားအစာကို မြိန်ယှက်စွာ စားသုံးခွင့် ရခဲ့သည်။

ထိုင်မြို့၊ မြို့မ

ချီမိသားစုမှ ချီဟုသည် သူ၏ ဖြူလွှလွှ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းကာ ဒေါသကြောင့် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ရှေ့မှ လူ၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်ကာ လေထဲသို့ပင် မြှောက်ထားလေသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ နောက်တစ်ခါ သတင်းအမှားတွေ ထပ်ဖြန့်ရဲသေးလား"

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးတက်နေပြီး ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်။

"ဟု... အစ်ကိုဟု... ကျွန်တော် ပြောတာ တကယ်ပါဗျာ"

သတင်းလာပို့သူက ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် "အဲဒီ ကျားကြီးက ခင်ဗျားရဲ့ ဖခင်ကြီးရဲ့ အိမ်ထဲကို ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဝင်တိုက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြဘူး..."

"အားးးး"

ချီဟုသည် သတင်းပို့သူကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ခါးမှ ကြမ်းတမ်းသော ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အနီးအနားရှိ သစ်ပင်ကို ဒေါသတကြီး ခုတ်ထစ်လေတော့သည်။

"ညီအစ်ကိုချီ... စိတ်လျှော့ပါ လူဆိုတာ သေမျိုးပါပဲ"

ဘေးမှ နှစ်သိမ့်သံကြောင့် ချီဟု၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူသည် လှည့်၍ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်ဖခင်အတွက် ကလဲ့စားချေပေးဖို့နဲ့ ဆင်ရှန်းမြို့သူမြို့သားတွေအတွက် အဲဒီတိရစ္ဆာန်ကို နှိမ်နင်းပေးဖို့ အစ်ကိုချင်ကို ကျွန်တော် တောင်းဆိုပါတယ်"

"အင်း... မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ဆိုတာ ငါတို့ သိုင်းပညာရှင်တွေရဲ့ တာဝန်ပဲလေ။ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ ငါနဲ့ ခင်မင်မှုကို ထောက်ထားပြီး ဒီခရီးကို ငါ မဖြစ်မနေ သွားရမှာပေါ့"

ထိုသူက ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချင်က အဆင့်တက်ဖို့နီးစပ်နေတဲ့သူပဲ။ အစ်ကိုသာ လက်နက်ထုတ်မယ်ဆိုရင် အဲဒီကျားကြီး သေဖို့သာ ပြင်ပေတော့"

ချီဟု၏ စကားလုံးများမှာ နာကျည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ ဝမ်းသာသွားဟန် ရှိသည်။

ဝမ်ကျန်းခရိုင်၊ ထိုင်မြို့၊ ဆင်ရှန်းမြို့နယ်၊ အယ်ဟယ်ရွာ။

တစ်ချိန်က ဂုဏ်သရေရှိလှသော ချီမိသားစု၏ အဆောင်သုံးဆောင်ပါ အိမ်ရာကြီးမှာ ယခုမူ တံခါးမကြီးများပင် ပေါ့ဆစွာ ပွင့်လျက်ရှိနေသည်။ ဝင်းအတွင်း၌မူ စည်းစနစ်မကျဘဲ တူးထားသော မြေပုံဂူအချို့ ရှိနေပြီး ကျီးကန်း နှစ်ကောင်၊ သုံးကောင်မှာ ထိုဂူများပေါ်တွင် နားနေကြလေသည်။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ကစဥ်ကလျား အပြေးနှင်လာသည့် ခြေသံများကြောင့် ချီမိသားစုဝင်းအတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ပြိုကွဲသွားပြီး နားနေသော ငှက်များလည်း လန့်ဖျန့်ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။

အရပ်ရှည်ရှည်၊ ရုပ်ရည်ခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ခေါင်းပေါင်းအနက်ရောင်ကို ပေါင်းထားပြီး မီးခိုးရောင် လေးသမားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခါးတွင်လည်း ဓားတစ်လက် ချိတ်ထားသည်။ သူသည် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာမှာ ခက်ထန်နေပြီး မျက်လုံးများမှ ဒေါသအလျှံငြီးငွီး ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူကား ဆင်ရှန်းစစ်ဆေးရေးဗျူရိုတွင် အမှုထမ်းနေသော ချီဟုပင်။ သူ၏နောက်တွင်မူ လူအများအပြား ရပ်နေကြပြီး အားလုံးမှာ ငြိမ်သက်နေကာ သူ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးရဲကြချေ။

"ဒါကို တူးထုတ်စမ်း"

ချီဟုသည် ထိုစကားကို အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ တူးရမှာလားကွယ်"

ရွာလူကြီးဖြစ်သူက လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး စိတ်မကောင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် "ဒီလိုလုပ်တာက ကွယ်လွန်သူတွေကို အကြီးအကျယ် စော်ကားရာ ရောက်လိမ့်မယ်" ဟု ဖျောင်းဖျလေသည်။

ချီဟုမှာမူ ရွာလူကြီးကောင်း၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တူးရန်သာ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေတော့သည်။ ခေါ်ဆောင်လာသော အလုပ်သမားများမှာ ပေါက်ပြားများကိုယ်စီဖြင့် သင်္ချိုင်းဂူများကို စတင်တူးကြလေသည်။ ဂူများမှာ အလျင်စလို မြှုပ်နှံထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သိပ်မနက်လှပေ။

မကြာမီမှာပင် သွေးစွန်းနေသော ကောက်ရိုးဖျာတစ်ချပ် ပေါ်လာပြီး ပုပ်စော်နံလှသော အနံ့ဆိုးများလည်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဟူး..."

ရွာလူကြီးကောင်းက မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ချီဟုသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ သူ့ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လေသည်။

ဖြောင်း…

ရုတ်တရက် ရိုက်လိုက်သော ပါးရိုက်သံကြောင့် လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြသည်။ ရွာလူကြီးကောင်းသည် မယုံနိုင်ဟန်ဖြင့် သူ၏ ညာဘက်ပါးကို ကိုင်ထားရင်း "မင်း... မင်း ငါ့ကို ရိုက်တယ်လား"

"ခွေးအိုကြီး ငါ့မိသားစုက မင်းကို ပေးနေကျ အကျိုးအမြတ်တွေ မနည်းလှဘူးနော်"

ချီဟု၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးတက်နေပြီး "မင်းက ငါ့အဖေတို့ကို အိမ်မှာပဲ မြှုပ်ပေးထားပေမဲ့ အခေါင်းတောင် မဝယ်ပေးနိုင်ဘူးလား"

'အခေါင်းတစ်လုံးကို ငွေစပေါင်းများစွာ ပေးရတာလေ'

မစ္စတာကောင်းသည် မခံမရပ်နိုင်အောင် ဒေါသထွက်မိသော်လည်း ချီဟု၏ ရက်စက်သောအကြည့်ကို မြင်သောအခါ ပြန်မပြောရဲဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ ကြိတ်ခံနေလိုက်ရသည်။ အပြင်မှ ကြည့်နေကြသော အယ်ဟယ်ရွာသား အချို့မှာမူ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ခနဲ့သော အမူအရာများ ပြသနေကြလေသည်။

အခန်း။ ၃၀

ချီမိသားစုမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိအောင်ပင် အာဏာရှင်ဆန်လှသလို ရွာလူကြီးကောင်းမှာလည်း အောက်ကျနောက်ကျခံကာ ဖားချင်ဖား မဟုတ်လျှင် ဟန်ဆောင်ကောင်းသူသာဖြစ်ရာ မည်သူမျှ လူကောင်းမဟုတ်ကြချေ။ ရွာသားများမှာမူ သူတို့နှစ်ဦး အရိုးတစ်ချောင်းကို လုနေသည့် ခွေးနှစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပြန်အလှန် ကိုက်ခဲနေကြသည်ကိုသာ ကြည့်ချင်နေကြသည်။

အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် တူးဖော်မှုများ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေစဉ် အပုပ်နံ့မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသောကြောင့် ဘေးမှကြည့်နေသူအများအပြားမှာ လူစုခွဲသွားကြတော့သည်။ ချီဟုမှာမူ မည်သို့မျှမဖြစ်သကဲ့သို့ ရှေ့သို့အပြေးအလွှားသွားကာ အလောင်းများကို စစ်ဆေးလေသည်။

သူနှင့်အတူ ပိုမိုခန့်ညားသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးလည်း ပါဝင်သည်။ ထိုလူငယ်မှာ အသက် ၁၆ နှစ်၊ ၁၇ နှစ်ခန့်ရှိပြီး သိန်းငှက်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများရှိသည်။ သူသည် အနီရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရွှေရောင်ပန်းခက်များပါသော ခါးပတ်အနက်ကို ပတ်ထားကာ သမင်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် မြင့်မားသော ဖိနပ်အရှည်ကို စီးထားသည်။ သူ၏လက်တွင်မူ သာမန်လက်နက်ထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ဓားမကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

အလောင်းများပေါ်တွင် လောက်ကောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူသည် အလောင်းတစ်ခုချင်းစီကို အာရုံစိုက်ကာ အသေအချာ စစ်ဆေးနေလေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ... အစ်ကိုချင်"

ချီဟုမှာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် သူ၏မိသားစုဝင်များ၏ အလောင်းတွင် ထူးခြားချက်တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

ဓားမကြီးနှင့် လူငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "သူတို့ကို သတ်သွားတာက တကယ့်သားရဲတစ်ကောင်ပဲ လူသတ်ခဲ့တဲ့ အထောက်အထားမျိုး တစ်ခုမှ မတွေ့ရဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချီဟု၏မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ယှက်သန်းသွားပြီး သူ၏ဒေါသကို မည်သူ့အပေါ် ပုံချရမှန်းမသိ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ရာကြီးက တော်တော်လေး ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ခုခံဖို့လွယ်သလို တိုက်ခိုက်ဖို့လည်း ခက်ခဲတဲ့နေရာမျိုးလို့ ငါမြင်တယ်။ စိတ်ဝိညာဉ်ဝင်စားပြီး ဉာဏ်ရည်ရနေတဲ့ သားရဲတွေဟာ အန္တရာယ်ကို ဘယ်လိုရှောင်ရမလဲဆိုတာ သိကြတယ်။ ဒါကြောင့် ယုတ္တိဗေဒအရဆိုရင် သူတို့က ဒီလိုနေရာမျိုးကို ဝင်တိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချင်အမည်ရှိ လူငယ်က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဆက်လက်ပြောကြားသည်။

"အို..."

ချီဟု၏မျက်နှာတွင် စိတ်ဝင်စားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး "အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခုရှိနေဦးမယ်လို့ မင်းပြောချင်တာလား"

"ထူးခြားချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒါဟာ ဒီဝင်းထဲမှာပဲ ရှိရမယ်။ သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ရင် တစ်ခုခုတော့ တွေ့လာမှာပဲ"

လူငယ်ချင်သည် သူ၏လက်များကို မြေကြီးဖြင့် ပွတ်တိုက်သန့်စင်လိုက်သည်။ သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝင်းအတွင်းရှိ အခြားနေရာများသို့ စတင်လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျားမိသားစု စံအိမ်တော်၌ စံအိမ်အတွင်းရှိ အလွန်တရာ ဆန်းပြားထည်ဝါလှသော ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ခုတွင် ကြမ်းပြင်ကို အပြာရောင် အုတ်ချပ်များ ခင်းကျင်းထားပြီး နီရဲသော တိုင်လုံးကြီးများက ခန့်ညားစွာ ရှိနေသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် နှင်းဆီသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကုလားထိုင်များကို ချထားပြီး အမွှေးတိုင်အိုးမှ အပြာရောင်အငွေ့များ လွင့်ပျံ့နေသည်။ ခန်းမ၏ ရှေ့မျက်နှာစာ နံရံတစ်ခုလုံးတွင်မူ အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်ထားသော တောင်တန်းရှုခင်း ပန်းချီကားများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားလေသည်။

“လုံယီကို မင်းဘယ်လိုမြင်လဲ။ သူက ဆရာကြီးရဲ့ မျက်စိထဲ ကျပါ့မလား”

မြေရှင်ကျားသည် အဓိကထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ကြွယ်ဝလှသော ဝတ်စုံနှင့် ဆူဖြိုးလွန်းသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကုလားထိုင်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ပေါ်ပေါက်နေလေသည်။

သူ၏အောက်တွင်မူ အနက်ရောင်ဝတ် စောင့်ရှောက်ရေးမှူးသည် လူတိုင်းက သူ့ကို ငွေကြွေးတင်ထားသည့်အလား ခက်ထန်သောမျက်နှာပေးကို ထိန်းထားရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ စောင့်ကြည့်ချက်အရဆိုရင် လုံယီဟာ အလုပ်လုပ်ရာမှာ သတိရှိတယ်။ လေ့ကျင့်ရာမှာလည်း ဝီရိယရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီနဲ့ပေါင်းစပ်ရင် သူ တကယ်ပဲ အောင်မြင်နိုင်ပါတယ် ခင်ဗျာ”

“ဟူး... အောင်မြင်နိုင်တယ် အောင်မြင်နိုင်တယ်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဒီလောကမှာ ဘာမှ အသေအချာ မရှိဘူး”

မြေရှင်ကျားက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “အချိန်ကလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဆရာကြီးကို ဒီလောက်ရက်အကြာကြီး ဆိုင်းငံ့ထားခဲ့တာဆိုတော့ သူလည်း စိတ်ရှည်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်အချိန်မဆို ထွက်သွားနိုင်တယ်။ သူ နောက်တစ်ခါ ဘယ်နှစ်နှစ်နေမှ ပြန်လာမလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် လုံးဝပြန်မလာတော့ဘူးလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ သူ့ဆီကနေ တကယ့်အနှစ်သာရတစ်ခုခုကို ထုတ်မယူနိုင်ခဲ့ရင် ငါ စိတ်ကျေနပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

အနက်ရောင်ဝတ် စောင့်ရှောက်ရေးမှူးသည် ဘေးမှနေ၍ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ အမူအရာကင်းမဲ့စွာ နားထောင်နေသည်။

“လုံယီကို ဒီနောက်ဆုံး ဇီးသီးစိမ်းအရက်ပုလင်း သွားပေးလိုက်ပါ။ ကျန်တာတော့ ကံတရားအတိုင်းပဲပေါ့”

မြေရှင်ကျားက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း “အောင်မြင်မလား ရှုံးနိမ့်မလားဆိုတာ ဒီအချိန်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်”

“သူ့ကို ဒီစံအိမ်မှာ ဆယ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ ကတိကဝတ်စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးခိုင်းရမလား ခင်ဗျာ”

စောင့်ရှောက်ရေးမှူးက အကြံပြုသည်။

“သူက တကယ့်နဂါးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင် စာချုပ်တစ်ခုက သူ့ကို ချည်နှောင်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အမုန်းပွားဖို့ပဲ ရှိလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲဆိုရင်တော့ ငါတို့ ကျားမိသားစုကိုပဲ အလိုလို အားကိုးလာလိမ့်မယ်။ စာချုပ်ဆိုတာ မလိုအပ်ပါဘူး”

“အိမ်ရှင်ကြီးရဲ့ အမြင်က တကယ်ကို နက်နဲလှပါတယ် ခင်ဗျာ”

အနက်ရောင်ဝတ် စောင့်ရှောက်ရေးမှူးသည် ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာလာပြီး သစ်သားရုပ်တုဖြင့် လေ့ကျင့်နေသော လုံယီကို အမြန်ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

“အိမ်ရှင်ကြီးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အရ ဆရာကြီးဆီကို ပို့ပေးရမယ့် ပစ္စည်းတစ်ခုရှိတယ်”

လုံယီသည် သူ့ရှေ့မှ တစ်ပေပတ်လည်ခန့်ရှိသော သစ်သားသေတ္တာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခရမ်းရောင်သန်းသော အနီရောင်ရှိပြီး သစ်သား၏ သင်းပျံ့သောရနံ့မှာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဒါ နှင်းဆီသားလား။

သေတ္တာထဲတွင် ဘာများရှိနေ၍ အဖိုးတန် နှင်းဆီသားဖြင့် ထုပ်ပိုးထားရသနည်း လုံယီ တွေးတောနေစဉ် စောင့်ရှောက်ရေးမှူးက ထပ်မံမှာကြားသည်။

“အကယ်၍ ဆရာကြီးက မင်းကို ဆုလာဘ်တစ်ခုခု ပေးမယ်ဆိုရင်... အခြေခံကျင့်စဉ်ကိုပဲ တောင်းဖို့ မမေ့နဲ့”

အခြေခံကျင့်စဉ်လား။

လုံယီသည် အလွန်အမင်း ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီး အသေးစိတ်ကို မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စောင့်ရှောက်ရေးမှူးမှာ မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မဆိုဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ညီအစ်ကိုလုံ... ဒါက တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲဗျ”

အနီးအနားတွင်ရှိနေသော မျက်နှာတွင် မှဲ့ခြောက်များဖြင့် ဝမ်အင်းက အားကျသော အကြည့်များဖြင့် ချဉ်းကပ်လာလေသည်။

“ဆရာကြီးက ကွယ်လွန်သူ အိမ်ရှင်ကြီးဟောင်းအပေါ် အကြွေးရှိခဲ့လို့သာ ဒီစံအိမ်မှာ ခေတ္တတည်းခိုနေတာ။ အခု မင်းက ဒီအရက်ကောင်းကို သွားပို့ပေးတယ်ဆိုတာ အိမ်ရှင်ကြီးကိုယ်တိုင် သွားပို့သလိုပဲ။ ဆရာကြီးက မင်းကို တကယ့်ပညာအစစ်အမှန်တွေ သင်ပေးရင် သင်ပေးလိမ့်မယ်”

“မင်းအနေနဲ့ ဆရာကြီးဆီကနေ အစအနလေးပဲ သင်ယူနိုင်ရင်တောင် တစ်သက်လုံး အသုံးတည့်သွားမှာပါ”

ဝမ်အင်း၏စကားကို နားထောင်ရင်း လုံယီသည် ယခင်က ဆရာကြီး၏ဝင်းရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ် ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ အရက်ကို အလွန်နှစ်သက်သူဖြစ်ကြောင်း ကြားခဲ့ရသည်ကို သတိရသွားသည်။

“ဒါဆို ဒီအရက်ကို သွားပို့ဖို့ ဘာလို့ ကျွန်တော့်အလှည့် ဖြစ်လာရတာလဲ”

လုံယီသည် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည်သုံးသပ်လိုက်သည်။ ဤစံအိမ်တွင် သူ့ထက် သင့်တော်သူများစွာ ရှိနေမည်ကို သူ သိထားသည်။

“ငါနဲ့ ဝမ်အင်းလည်း အရင်က သွားပို့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပညာအနည်းအကျဉ်းပဲ သင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီအနည်းအကျဉ်းကတောင် ငါတို့အတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်”

ဆွေယွမ်က အနားသို့ လျှောက်လာရင်း ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

“တခြားလူတွေဆိုရင်လည်း မြေရှင်ကြီးရဲ့ တူတွေ၊ တူမတွေအပါအဝင် သွားသင့်တဲ့သူမှန်သမျှ အကုန်သွားဖူးကြပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါတို့လောက်တောင် အစွမ်းမရှိကြဘူး”

“ဆရာကြီးလင်းက တစ်ခါပြောဖူးတယ်... သူ့ရဲ့ ပညာအစစ်အမှန်ဆိုတာ အသုံးမကျတဲ့သူတွေဆီ လက်ဆင့်ကမ်းပေးမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့”

ထိုသို့ပြောစဉ် ဆွေယွမ်နှင့် ဝမ်အင်းတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကြသည်။

ဆရာကြီးလင်းမှာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဟု နာမည်ကျော်သော်လည်း သူ၏ အသုံးမကျသူဟု သတ်မှတ်ခြင်းခံရသည်မှာ မည်သူမဆို ခံရခက်မည်မှာ အမှန်ပင်။

လုံယီသည် ကျားမိသားစုက သူ့ကို ဘာကြောင့် အသည်းအသန် အလိုရှိနေသလဲဆိုသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ့ကို ခိုင်းစေရန်သာမက ဆရာကြီးလင်းထံမှ ပညာသင်ယူနိုင်မည့် အလားအလာမှာလည်း အဓိကအချက်တစ်ချက် ဖြစ်နေနိုင်သည်။

သို့သော် အခွင့်အရေးဆိုသည်မှာ တံခါးလာခေါက်ချိန်တွင် လက်လွတ်မခံသင့်ပေ။ လုံယီသည် နှင်းဆီသားသေတ္တာကို မယူကာ ဆရာကြီးလင်းရှိရာ ဝင်းပြင်ပသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝင်ပေါက်ရှိ အစောင့်အရှောက်များမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ထွက်သွားကြသည်မသိ။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်သော သာမန်ဝင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ စတုရန်းမီတာ တစ်ရာကျော်ခန့်ရှိသော ထိုဝင်းအတွင်း ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ပန်းခုံများတွင် သီးပွင့်နေသော လိမ္မော်ပင်ငယ်များ ရှိသော်လည်း လူအရိပ်အယောင်မူ မတွေ့ရချေ။

ပြင်းရှသော အရက်ရနံ့တစ်ခုကသာ သူ့ကို ဆီးကြိုနေသည်။ လုံယီသည် ဝင်းအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်မဝင်ဘဲ ဝင်ပေါက်တွင် ရိုသေစွာ လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလျက် ဆိုလိုက်သည် “ကျွန်တော်မျိုး လုံယီ... ဆရာကြီးအတွက် အရက် လာရောက်ပို့ဆောင်တာပါ ခင်ဗျာ”

ခဏအကြာတွင် ဝင်း၏နောက်ဘက်ရှိ အခန်းတွင်းမှ အိုမင်းသော်လည်း ဩဇာညောင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝင်ခဲ့”

လုံယီ ဝင်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် လူတစ်ဦးမှာ ထိုနေရာ၌ ရပ်စဲလျက် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နီမြန်းသော ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး တိမ်တိုက်ပုံစံများပါသော သားရေဖိနပ်အနက်ကို စီးထားသည်။ သူ၏ ဆံပင်ဖြူများကိုမူ ကျောက်စိမ်းဖြူဆံထိုးဖြင့် ထုံးဖွဲ့ထားသည်။ သူ၏ စူးရှသောမျက်လုံးများမှာ ရှိန်စရာကောင်းလှပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော ကိုယ်ဟန်မှာ အိုမင်းသော်လည်း ဩဇာရှိနေဆဲဖြစ်သော ခြင်္သေ့အိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။

လုံယီ၏ စိတ်ကူးထဲတွင်ရှိခဲ့သော ပုံစံမကျသည့် ဆရာကြီးတစ်ဦးဟူသော ပုံရိပ်နှင့် လားလားမျှမတူဘဲ ကွဲပြားခြားနားနေသဖြင့် သူသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်မိလိုက်သည်။

“ဆရာကြီးလင်း... ဆရာကြီးအတွက် အရက် ရောက်ပါပြီခင်ဗျာ”

လုံယီသည် သစ်သားသေတ္တာကို ရိုသေစွာဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သေတ္တာမှာ တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲသို့ မထိတွေ့မီမှာပင် စုပ်ယူအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဆရာကြီး၏ လက်ထဲသို့ အလိုလို ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ဆရာကြီးက သေတ္တာကို အသာအယာ တစ်ချက်ပုတ်လိုက်ရုံဖြင့် သေတ္တာမှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး အတွင်းရှိ အရက်အိုးမှာမူ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အရက်အိုးမှာ ထူးခြားသော အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး အဝကို ဖယောင်းဖြင့် အသေအချာ ပိတ်ထားသည်။ အိုး၏ မျက်နှာပြင်တွင်မူ မှင်ရောင်ဖြင့် ရေးဆွဲထားသော ဇီးသီးပန်းခက်ပုံများမှာ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှသည်။ ထို့နောက် ဆရာကြီးလင်းသည် အရက်အိုးဝကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။

ခဏချင်းမှာပင် မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံ့ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုရနံ့တွင် ဇီးသီး၏ ချိုချဉ်နံ့နှင့် လတ်ဆတ်သော ရနံ့တို့ ရောယှက်နေသဖြင့် ရှူရှိုက်လိုက်သူတိုင်းကို လန်းဆန်းစေကာ စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ လုံယီပင်လျှင် မသိမသာ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။

ထိုစဉ် ဆရာကြီးလင်းက အေးအေးလူလူ ဆိုလာသည်။

“ကျားမိသားစုရဲ့ ဇီးသီးစိမ်းအရက်က လောကမှာရှိတဲ့ ဘယ်အရက်နဲ့မဆို ယှဉ်နိုင်တယ်။ ရှေးဟောင်းနည်းလမ်းအတိုင်း ချက်လုပ်ထားတဲ့အပြင် သားရဲတစ်ရာတောအုပ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာက တောဇီးသီးစိမ်းတွေကို အသုံးပြုထားတာ။ မြေအောက်မှာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကြာ သိုလှောင်ထားရသလို အိုးပေါင်းများစွာထဲကမှ တစ်အိုးလောက်ပဲ ဒီလို အရည်အသွေးမျိုး ရနိုင်တာ”

“နှမြောစရာကောင်းတာက အိမ်ရှင်ကြီးဟောင်း ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်မှာ ဒီထူးခြားတဲ့ ချက်လုပ်နည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ဒါဟာ လောကမှာ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ တစ်အိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ဆရာကြီးလင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း….

“ပထမတစ်ခါ ကျားရုန်က လူလွှတ်ပြီး ဒီအရက်ကို ပို့ခိုင်းတုန်းက ငါက အဲဒီလူဆီမှာ ပါရမီအနည်းငယ်ရှိတာ တွေ့တာနဲ့ သူ့ရဲ့ လှံသိုင်းမှာရှိတဲ့ အားနည်းချက်အချို့ကို ထောက်ပြပေးခဲ့တယ်။ ဒုတိယတစ်ခါ ပို့တုန်းကတော့ အဲဒီလူက ပါရမီ သာမန်ပဲရှိပေမဲ့ ဇွဲရှိတာကြောင့် သူ့ရဲ့ လက်သီးသိုင်းကို အဆင့်မြှင့်တင်ပေးခဲ့တယ်”

“ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း သူတို့လွှတ်လိုက်တဲ့လူတွေကတော့ အမှိုက်တွေချည်းပဲ။ ငါက သူတို့အဖေအပေါ်မှာ ကျေးဇူးရှိခဲ့ပေမဲ့ အသုံးမကျတဲ့လူတွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပညာသင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

“မင်းရဲ့ သွေးလေလည်ပတ်မှုက ကြွယ်ဝသလို အရင်လူတွေထက်လည်း ပိုပြီး သန်မာပုံရတယ်။ ဒါဟာ မွေးရာပါ ပါရမီလို့ ဆိုနိုင်ပြီး တကယ့်ပညာကို သင်ယူဖို့ ထိုက်တန်တယ်”

ဆရာကြီးလင်းက လုံယီကို စိုက်ကြည့်ကာ “ပြောစမ်း... မင်း ဘာသင်ချင်သလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“အခြေခံကျင့်စဉ်ပါ ခင်ဗျာ”

လုံယီက မဆိုင်းမတွပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ဆရာကြီးလင်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး “အဲဒီလူကတော့ အခုထိ မပြောင်းလဲသေးပါလား။ ငါ့ရဲ့ လမင်းကို ဟိန်းဟောက်တဲ့ သိန်းငှက်ပြာကျင့်စဉ်ကို မျက်စိကျနေတုန်းပဲ။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက စည်းမျဉ်းတွေအရ ဒီပညာကို ပြင်ပလူကို သင်ပေးလို့ မရဘူး။ နောက်ပြီး မင်းက အသက်ကြီးနေပြီ။ မင်းရဲ့ အကြောအခြင်တွေနဲ့ အရိုးအဆစ်တွေက တောင့်တင်းနေပြီဆိုတော့ ရှေ့လျှောက် အောင်မြင်မှုရဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်”

အသက်ကြီးနေပြီဟူသော စကားကြောင့် လုံယီ၏ စိတ်မှာ မချင့်မရဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အသက် ၁၉ နှစ်သာ ရှိသေးသည်မဟုတ်ပါလော။ သာမန်လူများ သိုင်းပညာသင်ယူရမည့် အသက်အရွယ်မှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုငယ်ရွယ်ပုံရသည်။

“ဒီအရက်ကောင်းနဲ့ အရင်ခင်မင်မှုတွေကို ထောက်ထားပြီး ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုတော့ ပေးနိုင်ပါတယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဆရာကြီးလင်းသည် အနီးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို အသာအယာ တစ်ချက်ပုတ်လိုက်ရာ သစ်ရွက်ပေါင်း တစ်ရာထက်မနည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြွေကျလာတော့သည်။

လုံယီသည် အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသစ်ရွက်များမှာ ကျဆင်းသည့် အရှိန်နှင့် လားရာများ မတူညီကြသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ အချို့က အပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ အချို့က ဘယ်ဘက်သို့၊ အချို့က အောက်သို့၊ အချို့မှာမူ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေကြပြီး၊ အချို့မှာမူ ခဲတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာကြသည်။

ထိုစဉ် ဆရာကြီးလင်း၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငါ ဒီနေရာကနေ မထွက်သွားခင်မှာ မင်းအနေနဲ့ ဒီသစ်ရွက်တွေထဲက တစ်ရွက်တောင်မှ မြေပြင်ပေါ်ကို နဂိုအတိုင်းမကျစေဘဲ တားဆီးနိုင်မယ်ဆိုရင်... ငါ မင်းကို တကယ့်ပညာစစ်ကို သင်ပေးမယ်”