အခန်း (၃၇-၃၈)

အခန်း။ ၃၇

သို့သော်လည်း ကျားမိသားစု စံအိမ်တော်၏ အစောင့်အရှောက်များမှာ ဤကဲ့သို့သော အရေးပေါ် အခြေအနေများအတွက် ကြိုတင်လေ့ကျင့်ထားပြီးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့၏ သစ်သားဒိုင်းများသည် ထီးတစ်လက်ကဲ့သို့ စည်းလုံးခိုင်မာသော အကာအကွယ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားရာ အတွင်းရှိလူများကို ထိရောက်စွာ ကာကွယ်ပေးထားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မြားအချို့မှာ ဒိုင်းကြားမှ လျှိုဝင်သွားပြီး နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း အရေးကြီးသော နေရာများကို ထိမှန်ခြင်း မရှိသည်မှာ သိသာလှသည်။

မုဆိုးများအနေဖြင့် မြားပစ်ခွင့်မှာ ဤတစ်ကြိမ်သာ ရရှိတော့သည်။ ယခုအခါ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အလွန်နီးကပ်သွားပြီဖြစ်ရာ ဆွေယွမ်မှာ မုဆိုးတစ်ဦးထံသို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

မုဆိုးမှာ သဋ၏ဓားကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရုံရှိသေးသော်လည်း လှံရှည်မှာ သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လျက် ဒူးထောက်ကျဆုံးသွားတော့သည်။ ဆွေယွမ်က သူ၏လှံကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ သိမ်းကျုံးဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်ရာ အခြားမုဆိုးတစ်ဦး၏ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ကို ထိမှန်သွားပြီး ထိုသူမှာ မီတာအတော်ဝေးဝေးသို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။

ဆွေယွမ်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို မြင်သောအခါ ဟူမိသားစုရွာမှ မုဆိုးများသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ငှက်များ ယုန်များကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်သလဲ"

ထိုစဉ် ကျူတောနောက်ကွယ်မှ မိုးထစ်ချုန်းသံကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ လူတစ်ယောက်သည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်လာရာ လေပြင်းတစ်ချက်ပင် ပါလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ထိုသူမှာ အသက် ၁၆ နှစ် ၁၇ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်ရှိကာ ဝတ်ရုံနီကို ဆင်မြန်းထားသည်။ သူသည် အနက်ရောင် ဓားကျယ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဆွေယွမ်အား တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ကျားမိသားစု စံအိမ်တော်၏ အတော်ဆုံး လှံသိုင်းသမားဟု ကျော်ကြားသော ဆွေယွမ်သည် အန္တရာယ်ကြားတွင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လှံကို အလျားလိုက် ကာကွယ်လျက် ဓားသွားကို တိကျစွာ ဆီးကြိုလိုက်သည်။

ချွမ်း…

သံချင်းထိသံနှင့်အတူ ဆွေယွမ်၏ လှံတံမှာ သိသိသာသာ ကွေးညွတ်သွားတော့သည်။ သူသည် ညည်းတွားသံနှင့်အတူ လှံရိုးကို ရုတ်တရက် လွှတ်လိုက်ရသဖြင့် လှံမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားတော့သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးများမှာ သွေးချင်းချင်းနီနေပြီး လက်ဆုပ်မှာလည်း ပေါက်ပြဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မယုံနိုင်စရာ ခွန်အားပဲ..."

ဆွေယွမ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လက်နက်များအနက် လှံမှာ ဘုရင်ဖြစ်သည်ဟု လူသိများပြီး တူညီသောလူက အသုံးပြုလျှင်ပင် အခြားလက်နက်များထက် ခွန်အား ပိုမိုထွက်ပေါ်စေသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ လှံသိုင်းမှာ စံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလော။

ပြိုင်ဘက်၏ဓားချက်က သူ့ကို လှံပါစွန့်လွှတ်စေသည်အထိ ဖိအားပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ခွန်အားကွာခြားချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာဟနေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ထိုသို့ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်ဖြစ်သူ ချင်ယွန်းပင်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိလှံကို ခြေဖျားဖြင့် အသာအယာ ချိတ်တင်ကာ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ လှံရိုးမှာ ကျားမိသားစုအစောင့် သုံးဦး၏ ရင်ဘတ်ကို တပြိုင်နက်တည်း ထိမှန်သွားပြီး ထိုသူများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်လဲကျသွားကာ ပြန်ပင်မထနိုင်တော့ချေ။

ချင်ယွန်း၏ ရဲစွမ်းသတ္တိက အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

ချီဟုက အားရပါးရ ရယ်မောလျက် “လူငယ်သူရဲကောင်းချင်က မြို့တော်က လာတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ သိုင်းပညာရှင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ လက်တစ်ကမ်းပဲ လိုတော့တဲ့သူ။ မင်းတို့တွေ ဆက်ပြီး ခုခံနေမယ်ဆိုရင် ဒီညတော့ သင်္ချိုင်းကုန်းမှာ သရဲတွေနဲ့အတူ အဖော်လုပ်ရလိမ့်မယ်” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဘာ….

သိုင်းပညာရှင် ဟူသော စကားလုံးသည် မှော်ဆန်သော စွမ်းအားရှိပုံရသည်။ အစောပိုင်းက တက်ကြွနေသော ဆွေယွမ်နှင့် အဖွဲ့သားများမှာ ယခုအခါ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် မိန်းမောသွားကြသည်။

သိုင်းပညာရှင်များအကြောင်းကို မည်သူက မကြားဖူးဘဲ နေမှာလဲ။ သူတို့သည် ကျားနှင့် သစ်ကျားများကို လက်ဗလာဖြင့် ဆွဲဖြဲနိုင်ပြီး နတ်ဆိုးများကိုပင် နှိမ်နင်းနိုင်သူများဖြစ်ကာ တစ်ယောက်တည်းနှင့် လူထောင်သောင်းကို ရင်ဆိုင်နိုင်သူများ မဟုတ်ပါလော။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ ချင်ယွန်းက အကျယ်ကြီး ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

“လုံယီက လူသတ်မှုနဲ့ သံသယရှိခံထားရသူ။ ငါက သူ့ကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် လာရောက်ဖမ်းဆီးတာ။ မင်းတို့က လူဆိုးကို ကူညီမလို့လား အမြန်ဆုတ်ခွာကြစမ်း”

ဟူမိသားစုရွာမှ မုဆိုးများသည်လည်း အင်အားပြန်စုကာ လေးများကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ ကျားမိသားစု အစောင့်များ၏ ခုခံလိုစိတ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူတို့သည် ရှေ့ဆက်ရမလို နောက်ဆုတ်ရမလိုဖြင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။

“ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စပါ အားလုံးပဲ ထွက်သွားကြပါ”

လုံယီက ပြောကာ အခြားသူများကို ဒုက္ခမပေးလိုသဖြင့် ကိုယ်တိုင် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအခါ ဆွေယွမ်နှင့် အဖွဲ့သားများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလျက် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။ လုံယီတစ်ယောက်တည်းသာ ရန်သူများကြားတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

“မင်းက တော်တော်စွမ်းတာပဲ မဟုတ်လား။ ကျားမိသားစု စံအိမ်တော်ကို အားကိုးနေရင် ငါ မင်းကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား”

ချီဟုက ရက်စက်သော အမူအရာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ “လက်နက်ချစမ်း မဟုတ်ရင်တော့ သူတို့ကို မြားနဲ့ ပစ်ခိုင်းလိုက်မယ်” ဟု ဟောက်လိုက်သည်။

ဘုန်း….

လုံယီသည် ကိုင်ထားသော လှံကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အမှတ်မထင် ချလိုက်သည်။

“သစ်သားဒိုင်းကိုလည်း လွှတ်လိုက်”

လုံယီသည် သစ်သားဒိုင်းကိုလည်း ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

“ဒူးထောက်ပြီး လက်မြှောက်စမ်း”

ချီဟုက လုံယီကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အော်လိုက်သည်။

“မင်းကို ဖမ်းမိတာနဲ့... အသက်ရှင်ရမှာထက် သေရတာက ပိုကောင်းပါတယ်ဆိုတာမျိုးဖြစ်အောင် ငါ သင်ခန်းစာပေးမယ်”

ထို့နောက် သူသည် မြားပစ်သမားအသွင် ဝတ်ဆင်ထားသော အခြားတစ်ဦးကို အချက်ပြလိုက်သည်။

“မြားသမားလျန်... သွားပြီး သူ့ကို ကြိုးနဲ့တုပ်စမ်း”

“စိတ်ချပါ”

လျန်ဟုအမည်ရသော မြားသမားလူငယ်က ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် လျော်ဖြတ်ကြိုးတစ်ခွေကို ကောက်ကိုင်ကာ လုံယီထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ထိုခိုက်အတန့်တွင် လုံယီ၏ ဦးနှောက်မှာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် အစီအစဉ်ကို အပြင်းအထန် စဉ်းစားနေသည်။ ချင်ယွန်း၏ အဆင့်အတန်းကို သိရှိထားသဖြင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် အတွေးကို သူ လုံးဝလက်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ဆရာကြီးလင်းကဲ့သို့ပင် အံ့မခန်းဖြစ်နေမည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် သိုင်းပညာရှင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းအလိုသာ ရှိသေးသည်ဆိုစေဦးတော့ မိမိအနေဖြင့် ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုအချို့ ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်နှိပ်ကွပ်

လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော အခွင့်အရေးတော့ ရှိရမည်။

မြားသမားလျန်က ကြိုးဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသောအခါ လုံယီသည် လက်နက်ချအရှုံးပေးမည့်ဟန်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကိုမြင်သောအခါ ချီဟု၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လုံယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်းမွှန်းပစ်ရန် သူ ကြိုတင်ကြံစည်နေပြီးဖြစ်ရာ ထိုသို့မလုပ်ရလျှင် သူ၏အငြိုးအတေးများ ပြေပျောက်မည်မဟုတ်ပေ။

မြားသမားလျန်သည် လုံယီနှင့် ချင်ယွန်းတို့ကြား တည့်တည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာရာ ချင်ယွန်း၏ အမြင်အာရုံကို ထိရောက်စွာ ကွယ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အခုပဲ။

လုံယီသည် လေးညှို့မှ ပျံထွက်သွားသော မြားတစ်စင်းအလား သူ့ကိုယ်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

“မင်းကများ ဝံ့ရဲလှချည်လား”

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းရှိသော ချင်ယွန်းသည် လုံယီ၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ မလှုပ်ရှားနိုင်မီမှာပင် လုံယီသည် လျန်၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူ၏ရင်ဘတ်ကို အားပါလှသော လက်သီးချက်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဘုန်း…..

အရိုးပေါင်းများစွာ တပြိုင်နက်တည်း ကျိုးကြေသွားတော့သည်။ လျန်သည် အမြောက်ဆံတစ်ခုကဲ့သို့ လေထဲတွင် သွေးများပန်းထွက်လျက် ချင်ယွန်းရှိရာဘက်သို့ အရှိန်ဖြင့် လွင့်စင်သွားသည်။ ချင်ယွန်းအနေဖြင့် လျန်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ရသည်။ သူ၏ သန်မာလှသော ခွန်အားဖြင့်ပင် ထိုရိုက်ခတ်မှုကို ထိန်းနိုင်ရန် နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ရပြီးမှ မူလနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် အသက်မဲ့သကဲ့သို့ ပျော့ခွေနေသော လျန်ကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွန်း ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်လာတော့သည်။

သူသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လုံယီမှာ ချီဟု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ပစ်ကြ..."

ချီဟု နောက်ထပ်စကားတစ်လုံးမျှ မဟနိုင်မီမှာပင် လုံယီက သူ၏လည်ပင်းကို လှမ်းဖမ်းကာ ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကို မလိုက်သကဲ့သို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။ ချီဟု၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းပြီး ခရမ်းရောင်သန်းလာကာ လက်နှစ်ဖက်ကို အတင်းအယိမ်းအယိုင်ဖြင့် ယမ်းခါနေသော်လည်း အချည်းနှီးပင်။

“သူတို့ကို လေးတွေအားလုံး ဒီကို ပစ်ချခိုင်းလိုက် ပြီးရင် မိုင် ၁၀ ကျော်အဝေးကို ဆုတ်ခွာခိုင်းစမ်း”

လုံယီက ချီဟုကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ချီဟု၏ လည်ပင်းကို အနည်းငယ် ပို၍ညှစ်လိုက်ရာ ချီဟုမှာ မျက်လုံးများ လန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ လုံယီသည် ချီဟုကို ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးပြုကာ ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စံအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး ကိစ္စများ အကြီးအကျယ် မပေါက်ကွဲသရွေ့ မြေရှင်ကျား၏ အရှိန်အဝါက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

ချီဟု၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်နေကြသည်။ လုံယီသည် ချီဟု စကားပြောနိုင်ရန် သူ၏လည်ပင်းကို အနည်းငယ် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ချီဟုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျလျက် လည်ပင်းကို ကိုင်ကာ မျက်ရည် နှာရည်များ ထွက်ကျလာတော့သည်။ သေဘေးကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူသည် လိုက်လျောရန် နှုတ်ကို ဟလိုက်သည်

“မင်း... မင်းတို့ လေးတွေကို ပစ်ချလိုက်ကြ...”

မမျှော်လင့်ဘဲ ချင်ယွန်းက သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မုဆိုးများနှင့် မြားသမားများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“လေးတွေကို မြှောက်ထားကြ သူ့စကားကို နားမယောင်နဲ့။ ဒီနေ့ အဲဒီကောင် လွတ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ငါဟာ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ပဲ အိမ်တော်ထိန်း တစ်ယောက်လောက်ကိုတော့ အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

စကားအဆုံးတွင် ချင်ယွန်းသည် သူ၏ဓားကျယ်ကြီးကို မြှောက်လျက် လုံယီထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးဝင်လာတော့သည်။

ဒုက္ခပဲ။

ရန်သူသည် ဤမျှအတွေ့အကြုံရှိပြီး ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု လုံယီ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ချင်ယွန်းသည် ချီဟု အသတ်ခံရလျှင်ပင် လုံယီကို ဖမ်းဆီးရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။ မြားကို အသင့်ပြင်ထားသော မုဆိုးများ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် မြားသမားများ နောက်ဘက်တွင် လှောင်ပြုံးပြုံးနေသော ဝမ်အင်းနှင့် ခြိမ်းခြောက်နေသော ချင်ယွန်းတို့ကြားတွင် လုံယီ၏ ဒေါသများမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

မင်းတို့ ချီမိသားစုဟာ ငါ့ကို လူတစ်ယောက်လို တစ်ခါမှ မဆက်ဆံခဲ့ဘူး။ ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လုယူတယ်။ သွေးစွန်းတဲ့ အဝတ်တွေနဲ့ ကျားစာကျွေးဖို့ ကြံစည်ခဲ့တယ်။ အခုလည်း လူတွေခေါ်ပြီး ငါ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြန်ပြီ။

တောက် မင်းတို့အသက်ပဲ အသက်လား။ ငါ့အသက်ကရော အသက်မဟုတ်ဘူးလား။

ငါ့ကို သေစေချင်တယ်ပေါ့လေ... အေး မင်းတို့လည်း တန်ဖိုးကြီးကြီး ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်။

လုံယီ၏ ညာဘက်လက်သည် ဒူးထောက်ကာ အသက်ရှူမဝဖြစ်နေသော ချီဟု၏ ဦးခေါင်းကို ဘတ်စကက်ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဖြောက်….

ချီဟု၏ ဦးခေါင်းမှာ ၃၆၀ ဒီဂရီ လည်ထွက်သွားတော့သည်။ ချင်ယွန်း၏ ခြေလှမ်းများမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်မှန်အိမ်များ သိသိသာသာ ကျုံ့ဝင်သွားရလေသည်။

အခန်း။ ၃၈

အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ အခြားသူများ၏ မျက်နှာထက်တွင် ခဏတာ မှင်သက်မှိုင်တွေသွားကြသည်။ လုံယီက ချီဟုကို ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်ပစ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မယုံကြည်နိုင်ကြချေ။ သာမန်အရပ်သားတစ်ဦးက အရာရှိတစ်ဦးကို ပြတ်ပြတ်သားသား သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းလော။

“မင်းကများ ဝံ့ရဲလှချည်လား... ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိနေတာလဲ”

ချင်ယွန်းသည် မိမိကိုယ်ကို စိတ်ရှည်သူတစ်ဦးအဖြစ် ဂုဏ်ယူလေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဒေါသအရှိန်က ဦးခေါင်းသို့ တဟုန်ထိုး တက်လာသဖြင့် အနည်းငယ်ပင် မူးဝေသွားရသည်။

ဒါ အခွင့်အရေးပဲ။

လုံယီက ၎င်းကို မြင်လိုက်သောအခါ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။ သူသည် နောက်မဆုတ်ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်ခြေဖြင့် မြေပြင်ကို အားပါပါ နင်းလိုက်ရာ မြေကျင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သွားပြီး မျက်တောင်တခတ်အတွင်းမှာပင် ချင်ယွန်းနှင့် ပေအနည်းငယ်အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ပုဆိန်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ပြိုင်ဘက်၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ဝှေ့ယမ်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ထွက်ပြေးရုံနှင့် မလွတ်နိုင်သည်မှာ သေချာသဖြင့် အသက်လုကာ တိုက်ခိုက်ပြီးမှ ထွက်ပေါက်ရှာရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်းကများ”

ချင်ယွန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်သွားသည်။

“ဒီလို ကောင်မျိုးကို ငါ အရှင်လတ်လတ် အပိုင်းပိုင်း မွှန်းပစ်မယ်”

“မင်းရဲ့ ခြေလက်တွေကို ဖြတ် အရေခွံကို ဆုတ်ပြီး အိုးထဲထည့်ပြီး။ ပုရွက်ဆိတ်တွေ အင်းဆက်တွေနဲ့ ကိုက်ခဲပြီး သေစေရမယ်”

သူသည် ကျွမ်းကျင်လှသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားကျယ်ကြီးကို မြှောက်ကာ လုံယီ၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ဦးတည်လျက် တစ်ချက်တည်းနှင့် အလဲထိုးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“တောင်ဖြိုခွန်း”

လုံယီ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပေါင် တင်ပါး ခါး ကျောနှင့် လက်မောင်းတို့ရှိ ကြွက်သားများအားလုံးမှ ခွန်အားများကို တပြိုင်နက်တည်း ထုတ်ယူလိုက်ရာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများသည် ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ သူ၏ ညာဘက်လက်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး ပုဆိန်ထံသို့ အလုံးစုံ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဝူး...

ဤတိုက်ချက်အောက်တွင် လေထုပင်လျှင် ငိုညည်းသံပြုသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် လုံယီ၏ သာမန်တိုက်ချက်တစ်ခုမှာပင် ပေါင်တစ်ထောင်ကျော် ခွန်အားပါဝင်နေပြီး တောင်ဖြိုခွန်းကျွမ်းကျင်မှုက သူ၏ အောင်းနေသော စွမ်းပကားအားလုံးကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

ထိုခွန်အားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ဤအရာသည် ရန်သူကို အသေအချာ တုန်လှုပ်သွားစေလိမ့်မည်။ ချင်ယွန်းသည် အစပိုင်းတွင် အရေးမစိုက်သော်လည်း ပုဆိန်၏ လေတိုးသံ စူးစူးရှရှကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူသည် လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်းပြောင်းလဲရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုခိုက်အတန့်တွင် ဒြပ်မဲ့စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ၏ဦးနှောက်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာပြီး သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကို ခေတ္တအေးခဲသွားစေသည်။

၎င်းမှာ တောင်ဖြိုခွန်း သိုင်းကွက်၏ ဝါးမြိုနိုင်သော ဖိအားပင်။

ဒါ... အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာတစ်ခုလား။

ဤသည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ချင်ယွန်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဓားရိုးကို အမြန်လှမ်းဖမ်းကာ လက်တစ်ဖက်ကိုင်မှ လက်နှစ်ဖက်ကိုင်အနေအထားသို့ အတင်းအကျပ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူ အနေအထားပြင်ပြီးရုံရှိသေးသော်လည်း လုံယီ၏ ပုဆိန်သွားမှာ ချင်ယွန်း၏ ဓားကျယ်ကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချွမ်း…

သံချင်းထိခိုက်သံမှာ အလွန်စူးရှလှသဖြင့် အနီးနားရှိလူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နားကို အုပ်ထားလိုက်ကြရသည်။

“တောက်”

ချင်ယွန်းသည် ပြိုင်ဘက်၏ ဖိနှိပ်မှုကို မခံရစေရန် သူ၏ဓားကို အသည်းအသန် ထိန်းချုပ်ထားသည်။

ချွမ်း ချွမ်း ချွမ်း…..

လုံယီသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပုဆိန်ဖြင့် သုံးချက်ဆက်တိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ တိုက်ချက်တိုင်းတွင် သူ၏ အစွမ်းကုန်ခွန်အား ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ပါဝင်နေသည်။ ထိုစဉ် အားလုံးမယုံနိုင်စရာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ထင်းခုတ်သည့် သာမန်ပုဆိန်သည် အစွမ်းထက်ပုံရသော ဓားကျယ်ကြီးကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ပိုင်းဖြတ်သွားပြီးနောက် အရှိန်မသေဘဲ ချင်ယွန်း၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားတော့သည်။

ဖွတ်…

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာနှင့် ဦးခေါင်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်စင်တက်သွားသည်။ သိုင်းပညာရှင်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည့် ချင်ယွန်းမှာ... သေဆုံးသွားလေပြီ

“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ကျောက်ပေါက်ရာများရှိသော ဝမ်အင်း၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ မြို့တော်မှ လာသော သိုင်းပညာရှင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မည့် ပညာရှင်တစ်ဦးကို လုံယီက တစ်ကွက်တည်းနှင့် ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်နိုင်သည်လော။

အခြားသူများမှာလည်း သူတို့မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။ လုံယီကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းက တပည့်ဖြစ်သူမှာ ဤမျှ ခုခံနိုင်စွမ်းနည်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူက ငယ်ရွယ်လွန်းပြီး ရန်သူကို အထင်သေးခဲ့တာပဲ။ ငါ့ရဲ့ခွန်အားကို မှားယွင်းတွက်ချက်ခဲ့သလို တောင်ဖြိုခွန်းသိုင်းရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းကလည်း အလုပ်လုပ်သွားတာပဲ။

လုံယီသည် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်ရာ အကြောင်းရင်းကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ချင်ယွန်းသည် သူကဲ့သို့ သာမန်အရပ်သားတစ်ဦးကို အထင်အမြင်သေးပြီး အစပိုင်းတွင် သူ၏ခွန်အား ၂၀ မှ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အသက်လုနေရသည့် ယုန်တစ်ကောင်သည်ပင် လင်းယုန်ကို ပြန်သတ်နိုင်သည်ဟူသော အချက်ကို သူ မေ့လျော့ခဲ့မိသည့်အတွက် ဤကဲ့သို့ အနိဋ္ဌာရုံနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ပစ်ကြစမ်း”

အနက်ရောင်ဝတ် မြားသမားတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှုး... ရှုး... ရှုး...

မြားများစွာသည် လုံယီထံသို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းလာကြသည်။ လုံယီသည် ချင်ယွန်း၏ ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းကို ဆွဲယူကာ မြားအများစုကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ရှေ့တွင် ဒိုင်းသဖွယ် ထားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း မြားတစ်စင်းမှာ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ဖောက်ဝင်သွားပြီး မြားခေါင်းမှာ အသားထဲသို့ တစ်ဝက်ခန့် နစ်ဝင်သွားခဲ့သည်။

လုံယီသည် အားမာန်ပါပါ အော်လိုက်ပြီး မြားကို ပြတ်သားစွာ ဆွဲနုတ်လိုက်ရာ သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မုဆိုးများနှင့် မြားသမားများ ရှိရာသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သူ၏လက်က မြောက်တက်သွားပြီး ပုဆိန်က ကျဆင်းလာကာ သူ့ကို မြားနှင့်ပစ်ခဲ့သော သူကို နှစ်ပိုင်းပြတ်အောင် ပိုင်းချလိုက်သည်။

“ပြေးကြ”

“ဒီကောင်က အရူးပဲ”

လုံယီ၏ သွေးအေးလှသော တုံ့ပြန်ပုံက လူအုပ်ကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး ခုခံလိုစိတ်များ ပျောက်ကွယ်ကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သူ့ကို သတ်ရန် ကြံစည်နေသော ရန်သူများအပေါ် လုံယီတွင် ကရုဏာ မရှိချေ။ သာမန်လူထက် သာလွန်သော အရှိန်နှင့် အာရုံခံစားမှုများကို အသုံးချကာ နောက်ထပ် လေးငါးဦးကို ဆက်လက် သုတ်သင်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသူများမှာမူ ကျူတောထဲသို့ ပြေးဝင်သူကဝင် မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချသူကချနှင့် အသက်လုကာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် ကျန်ရစ်သော ကျားမိသားစု စံအိမ်တော် အစောင့်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားကြသည်။ အဆုံးတွင်တော့ သူတို့နှင့် လုံယီကြားတွင် ရန်ငြိုးမရှိသဖြင့် သူ၏ဒေါသက သူတို့ထံသို့ ဦးတည်လာမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်နေကြသည်။

ဝမ်အင်းတစ်ယောက်သာလျှင် နောက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားပြီး လှည်းမှ မြင်းတစ်ကောင်ကို ဖြုတ်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ….

ဖြတ်….

လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ကျောက်ခဲတစ်လုံးသည် ဝေဟင်ကို ဖြတ်သန်းလာပြီး ဝမ်အင်း၏ နားထင်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားတော့သည်။ ဝမ်အင်းမှာ မြင်းပေါ်မှ လွင့်စဉ်ကျသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ဦးခေါင်းအောက်တွင် သွေးကွက်ကြီး တစ်ကွက် ချက်ချင်းပင် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ သူ၏ နားရွက်တွင် ဘဲဥပုံ ကျောက်ခဲကလေးမှာ တစ်ဝက်ခန့် နစ်ဝင်နေပြီး မူလကတည်းက ထိုနေရာတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

အစီအစဉ်ပေါင်းများစွာကို ကျကျနန ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဝမ်အင်းတစ်ယောက် သူ့အသက်နှင့်သာ ရင်းလိုက်ရတော့သည်။

“ဝမ်အင်းက ငါ့ကိုသတ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တယ် ဒါကြောင့် ငါ သူ့ကို ပြန်သတ်လိုက်တာပဲ။ ငါ လုံယီဆိုတဲ့ကောင်က ကျေးဇူးရှိရင် ဆပ်တတ်သလို ရန်ကြွေးရှိရင်လည်း ပြန်တုံ့ပြန်တတ်တဲ့သူမျိုးပဲ”

“ပြီးတော့... မြေရှင်ကြီးကိုလည်း ကျွန်တော့်ကိုယ်စား တောင်းပန်စကား ပြောပေးကြပါဦး။ ကျားမိသားစု စံအိမ်တော်အတွက် ကျွန်တော် ဆက်ပြီး အမှုထမ်းမပေးနိုင်တော့ဘူးလို့”

လုံယီသည် ဝမ်အင်းအနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏မျက်လုံးများကို စေတနာရှေ့ထား၍ ပိတ်ပေးလိုက်သည်။

“ဆင်ရှန်းကနေ ထွက်သွားတော့... မဟုတ်ဘူး။ မင်း ထိုင်မြို့ကနေပါ အပြီးအပိုင် ထွက်သွားရမယ်”

ဆွေယွမ်က လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် လုံယီကို ဘေးသို့ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်အကဲခတ်ကာ ခေတ္တတုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူ အမြဲဖတ်လေ့ရှိသော အဝါရောင်စာအုပ်ငယ်လေးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

“လုံခိုမြို့ကို သွားလိုက်။ အဲဒီမှာ ကျန်းမြို့ကို ကူးလို့ရတဲ့ ဆိပ်ကမ်းကြီးတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီထဲမှာ လုံခိုမြို့ကို သွားရမယ့် လမ်းကြောင်းတွေ ပါတယ်”

“မင်း ငါ့ကို မြေပုံပေးလိုက်တာလား”

လုံယီက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး “မြေရှင်ကြီးက မင်းကို အပြစ်ပေးမှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် အသိပညာ ဗဟုသုတမှာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ပေ။ ဤမြေပုံမှာ လယ်မြေ ၁၀ ဧကထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

“မြေရှင်ကြီး မေးရင် ပျောက်သွားတယ်လို့ပဲ ငါပြောလိုက်မယ်”

ဆွေယွမ်က ပြုံးရင်း “ပြီးတော့ ဒီစာအုပ်က အစုံအလင်ကြီး မဟုတ်ပါဘူး မြေရှင်ကြီး စိတ်ထဲထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ထူးဆန်းသော စာလုံးများပါသည့် ခြောက်မြှောင့်သံပြားလေးတစ်ခုကို ကမ်းပေးကာ တိုးတိုးလေး မှာကြားလိုက်သည် “ဒါကို ယူထားပါ လုံခိုမြို့ကို ရောက်ရင် စုလိုင်စီကို ရှာပါ။ သူက မင်း သင်္ဘောပေါ်တက်ပြီး ထွက်ပြေးနိုင်အောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်”

လုံယီသည် သံပြားကို ယူကာ ဆွေယွမ်၏ ပခုံးကို ပုတ်လျက် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် မြင်းတစ်ကောင်ကို စီးနင်းကာ လှည့်ထွက်သွားတော့ရာ မကြာမီမှာပင် ကျားမိသားစု စံအိမ်တော် အစောင့်များ၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“အစ်ကိုယီ တစ်ယောက် လွတ်အောင် ပြေးနိုင်ပါ့မလား”

ရှီကျန့်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“ပြောရခက်တယ် သူ့ကံတရားပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့မယ်”

ဆွေယွမ်က ခေါင်းခါရင်း “သူက ချီဟုကိုလည်း သတ်ခဲ့တယ် မြို့တော်က သိုင်းကျောင်းက တပည့်ကိုလည်း သတ်ခဲ့တာ။ တရားရုံးကလည်း သူ့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်သလို သိုင်းကျောင်းကလည်း သူ့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးလိမ့်မယ်။ တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ ခရီးဖြစ်မှာပဲ”

ဆွေယွမ်က အသက်ရှင်ဖို့ ခက်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသော လုံယီမှာမူ လုံခိုမြို့သို့ ချက်ချင်း ဦးတည်မသွားဘဲ လူသူကင်းဝေးသော ဆိတ်ငြိမ်သည့် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယနေ့ပြီးလျှင် သူသည် နန်းတွင်း၏ ဝရမ်းပြေးတစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်ရာ သူ၏ ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရန် ရသမျှ အချိန်တိုင်းကို အသုံးချရမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဝေဝေဝါးဝါး မြင်နေရသော စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

[အမည် လုံယီ]

[အသက် ၁၉/၅၅]

[အဆင့် မရှိ]

[ကျွမ်းကျင်မှုများ လုံမိသားစု ပုဆိန်သိုင်း (ကျွမ်းကျင် ၀/၃၀)၊ ခဲပေါက်ပညာ (နှံ့စပ် ၀/၃၀)၊ အခြေခံလက်သီးသိုင်း (အခြေတည် ၀/၃)၊ အခြေခံလှံသိုင်း (အခြေတည် ၀/၆)၊ လျှို့ဝှက်

ကျင့်စဉ် နဂါးဖောက်ထွင်းခြင်း ကျင့်စဉ် အစိတ်အပိုင်း (၀/၂၀)]

[စွမ်းအင် ၁၁]

စွမ်းအင်မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုများပြားစွာဖြင့် ၁၁ မှတ်တိတိ ရှိနေသည်။ ၂ မှတ်မှာ ယခင်က ရရှိထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန် ၉ မှတ်မှာ ယနေ့ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော အလောင်းများမှ ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် စည်းကမ်းရှိသောသူ ဖြစ်သဖြင့်သာ တော်တော့သည်။ အကယ်၍သာ သူသည် လူသတ်နတ်ဆိုး တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပါက သူ၏ ခွန်အားမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူသည် လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်ရှိနေပါဦးမည်လော။

လုံယီတွင် သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရား အကန့်အသတ် ရှိသည်။ သူသည် ကျွမ်းကျင်မှုစာရင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု အခိုင်အမာ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။