အခန်း (၄၅-၄၆)
Vol. 5 Ch. 45-46
အခန်း။ ၄၅
ဖတ်….
ဦးခေါင်းတစ်ခုမှာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီး သွေးများမှာ အနီးနားရှိ သစ်ပင်ပင်စည်ပေါ်သို့ ပန်းထွက်ကုန်သည်။ အခြားမြားသမားများ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားသော အရိပ်တစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။
“အား...”
အခြားတစ်ယောက်မှာ ခါးမှနေ၍ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားပြန်ရာ အူများနှင့် ကလီစာများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။ သေအံ့ဆဲဆဲ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး တိုက်ခိုက်သူမှာ တောအုပ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။
“အားလုံး စုထားကြ။ သူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးနဲ့”
“မြားသမားတွေ လေးကို အသင့်ပြင်ထား။ ဘယ်အချိန်မဆို ပစ်နိုင်အောင် လုပ်ထားကြ”
တောအုပ်အတွင်း ဝင်ရောက်လာသော စစ်သည်များမှာ နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရသည်။ ၎င်းမှာ ကျား သို့မဟုတ် ကျားသစ်များထက် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောကောင်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင်။
လုံယီ၏ လက်ရှိအရှိန်အဟုန် ခွန်အားနှင့် သိုင်းပညာအရည်အချင်းတို့ဖြင့်ဆိုလျှင် ဤသာမန်မြားသမားများကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ အဆင့်အတန်းချင်း လုံးဝမတူတော့ချေ။ တစ်နေ့ခင်းအတွင်းမှာတင် မြားသမား ၅ ဦးမှာ သူ၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီး အမဲလိုက်ခွေး ၂ ကောင်မှာလည်း လောက်လေးဂွဖြင့် အပစ်ခံခဲ့ရသည်။
ဤအခြေအနေက လုံခိုမြို့မှ အကြီးအကဲလျန်ကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး သူ၏ ကျွမ်းကျင်သူဆိုသည့် မာန်မာနများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“ဆင်ရှန်းကလူတွေကို လာဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်”
သူက ကပျာကယာ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် “ပြီးတော့ တခြားရွာတွေကိုလည်း သတင်းပို့။ ဒီကောင်က တော်တော်လေး အရိုးမာတဲ့ကောင်ပဲ။ မြို့စားမင်းရဲ့ အမိန့်ရှိထားတာဆိုတော့ သူတို့ရှေ့မှာ ငါတို့ အရှက်ကွဲလို့ မဖြစ်ဘူး”
“နားလည်ပါပြီ”
တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြန်ထူးလိုက်သည်။
ဝဖြိုးလှသော သတင်းပို့ခိုအချို့မှာ တောင်ပံများကို ခတ်လျက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် ဆင်ရှန်းရှိ အစိုးရရုံးများ ယုံအန်းရွာ၊ ပိုင်မာရွာနှင့် အခြားအနီးနားရှိ ဒေသများအားလုံး လုံယီရှိသည့်နေရာကို သတင်းရရှိသွားကြသည်။
စစ်သည်အမြောက်အမြားမှာ လုံခိုမြို့ရှိ ကျားနက်တောင်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ဦးတည်လာကြရာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်း အကြီးမားဆုံးသော လှုပ်ရှားမှုကြီး ဖြစ်လာတော့သည်။ ဤသတင်းမှာ တစ်ရွာမှတစ်ရွာသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဆင်ရှန်းရှိ လူထုကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
“ပညာရှိလုံရဲ့ သားက နာမည်ကျော် ဓားပြကြီး ဖြစ်သွားပြီတဲ့လား”
“ငါကြားတာတော့ သူက စစ်သည် ရာနဲ့ချီပြီး သတ်လိုက်တာတဲ့”
“ဟူး... ဒါက ကမ္ဘာမြေကို ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်မင်းသတ်ဖြတ်ရေးကြယ်စုလားပဲ...”
“ဒါပေမဲ့လည်း သူ သေဖို့ပဲ ရှိတာပါ။ မြို့စောင့်အရာရှိတွေ အများကြီး သွားနေကြပြီ အဲဒီထဲမှာ သိုင်းပညာရှင်တွေတောင် ပါတယ်တဲ့”
ကျားနက်တောင်သည် မသေးငယ်လှပေ။ ပေ ၆၀၀ ခန့် မြင့်မားပြီး သိပ်သည်းလှသော တောအုပ်ကြီးများဖြင့် အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။ စစ်သည် ရာနှင့်ချီရှိနေသော်လည်း လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။ ထိုကြားထဲတွင် သူတို့ဘက်မှ အကျအဆုံးများကလည်း တိုးလာနေသည်။
“ဟွန့် နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြေရှင်းရမှာပါပဲ”
ပိုင်မာရွာမှ မြို့စောင့်အရာရှိချုပ် မားလျန်ကျုံးသည် သာမန်လူထက် ခေါင်းတစ်လုံးစာခန့် ပိုမြင့်သည်။ လက်စွပ်ပုံစံ သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနီရောင်ဝတ်ရုံကြီးကို လွှမ်းခြုံထားကာ မာန်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။
ဘေးနားရှိ အခြားအရာရှိများက ပြန်မပြောဝံ့ကြဘဲ အရာရှိချုပ်မား၏ ပုခုံးပေါ်သို့သာ စုပြုံကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် လက်ဖဝါးခန့်သာရှိသော ကြွက်ကလေးတစ်ကောင် ထိုင်နေသည်။ ၎င်းမှာ ချောမွေ့သော မီးခိုးရောင် အမွေးအမှင်များ ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားနေသော ပုတီးစေ့ကဲ့သို့ မျက်လုံးအစုံနှင့် ကိုယ်ထည်အတိုင်း ရှည်လျားလှသော အနီရောင်ရင့်ရင့် အမြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
“အရာရှိချုပ်မားရဲ့ ဒီမျိုးရိုးဗီဇပြောင်း ကြွက်သာရှိရင် ဒီသူခိုး လွတ်လမ်းမရှိတော့ပါဘူး”
အရာရှိတစ်ဦးက မြှောက်ပင့်လိုက်သည်။
“တရားခံရဲ့ အဝတ်အစား ဘယ်မှာလဲ”
မားလျန်ကျုံးက မေးလိုက်သည်။
မြားသမားတစ်ဦးက ကောက်ရိုးဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ ကြွက်ကလေးက အနံ့ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းကာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးသို့ အနံ့ခံရင်း ခဏအကြာတွင် ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ ရှူး ခနဲ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
“နောက်ကနေ သေချာလိုက်ခဲ့ကြ”
မားလျန်ကျုံးက ကျယ်လောင်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။
ဂျွတ်…
မြားသမားတစ်ဦးမှာ ကျောက်ခဲဖြင့် အပစ်ခံရပြီး နောက်ဘက်ရှိ သစ်ပင်နှင့် ရိုက်မိကာ သွေးများ အန်နေတော့သည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ အတွင်းသို့ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး အသက်ဆက်ရှင်ရန် မလွယ်ကူတော့ချေ။
တစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်... နောက်ထပ် ရှစ်ယောက်ကျန်သေးတယ်။
လုံယီသည် သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နဂါးထိုးဖောက်ခြင်းကို တတ်မြောက်ရန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း တောင်အောက်တွင် ကျယ်ပြန့်လှသော လွင်ပြင်ကြီးရှိနေပြီး မြားသမားများတွင် မြင်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် လွတ်မြောက်ရန် မလွယ်ကူလှချေ။
ယခုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးလှသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင်သာ သူက ပို၍ အသာစီးရနေပြီး လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာနိုင်သည်။
ငါသာ နဂါးထိုးဖောက်ခြင်းသိုင်းကို တတ်မြောက်သွားရင် အစွမ်းထက်တဲ့ ဝှက်ဖဲတစ်ခု ရလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီသိုင်းပညာရှင် အရာရှိတွေကို မနိုင်ရင်တောင်မှ လွတ်အောင် ထွက်ပြေးဖို့ကတော့ ပြဿနာ မရှိတော့ဘူး။
သိုင်းပညာရှင်အဆင့်သို့ ချဉ်းကပ်နေသည့် ချင်ယွန်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရစဉ်က အတွေ့အကြုံနှင့် ဒေသခံသိုင်းသမားများအကြား ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလများကို အခြေခံ၍ လုံယီသည် ဤကောက်ချက်ကို ချခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ကျိ...”
ထိုစဉ်မှာပင် လုံယီသည် သူနှင့်မလှမ်းမကမ်းမှ ကြွက်အော်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အနီးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် လက်ဖဝါးခန့်သာရှိသော မီးခိုးရောင်ကြွက်ကလေးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ထူးခြားလှသော အနီရောင်ရင့်ရင့် အမြီးရှည်ကြီးနှင့် ပုတီးစေ့ကဲ့သို့ မျက်လုံးအစုံမှာ လုံယီကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
အခုခေတ် ကြွက်တွေက သစ်ပင်တောင် တက်တတ်နေပြီလား။
ဤအတွေး လုံယီ၏ခေါင်းထဲသို့ ဖျတ်ခနဲ ဝင်လာချိန်မှာပင် သူ၏နှလုံးသားထဲ၌ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားတော့သည်။
မဖြစ်ဘူး။
ဘာမှစဉ်းစားမနေတော့ဘဲ သူသည် ဘေးရှိ ချုံပုတ်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ လူးလိမ့်ဝင်ရောက်လိုက်သည်။
ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် မြားတစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းလာပြီး လုံယီ ခုနက ရပ်နေခဲ့သည့် နေရာသို့ တည့်တည့်ကြီး ကျရောက်လာတော့သည်။ မြားဦးများမှာ မြေကြီးထဲသို့ တစ်ဝက်ခန့်အထိ နစ်ဝင်သွားကြသည်။
“ကျိ...”
ကြွက်ကလေးသည် နောက်ထပ် သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ ခုန်ကူးသွားပြီး မျက်လုံးများကမူ လုံယီဆီမှ မခွာဘဲ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ လုံယီသည် နောက်ထပ် မြားလှိုင်းတစ်ခုကို ရှောင်ရန် ထပ်မံလူးလိမ့်လိုက်ရပြန်သည်။
ဒီကြွက်ကတော့ ပြဿနာပဲ။
လုံယီသည် မြေပြင်မှ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ကြွက်ရှိရာသို့ အားကုန်လွှဲပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုကြွက်မှာ အလွန်လျင်မြန်လှသဖြင့် လုံယီ မလှုပ်ရှားခင်ကတည်းက ဘေးသို့ ခုန်ရှောင်လိုက်ရာ ကျောက်ခဲမှာ လွဲချော်သွားတော့သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူထပ်လှသည့် ခြေသံများက သူ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပေးနေသည်။
“လုံယီ... ထွက်ခဲ့စမ်း”
သူရှိနေသည့်နေရာကို အတိအကျ သိသွားကြပြီဖြစ်သဖြင့် ဆက်လက်ပုန်းကွယ်နေ၍ မရတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် လုံယီသည် အေးအေးဆေးဆေးပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စစ်သည် ၂၀၊ ၃၀ ခန့် ရှိနေပြီး အဝေးမှလည်း အခြားသူများ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေကြသည်။
အရပ်လေးမျက်နှာလုံးတွင် သာမန်မြားသမားများနှင့် မတူဘဲ ထူးခြားသည့် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသူ လေးဦးမှာ ပိတ်ဆို့နေရာယူထားကြသည်။
အရှေ့ဘက်တွင် ဝတ်စုံတိုဝတ်ဆင်ထားပြီး သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ပေါင်ခန့်ရှိသော လက်မောင်းအိုးကြီးများမှာ အမွေးအမှင်များ အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင် မုတ်ဆိတ်ဖျားများနှင့် သူ၏လက်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆူးတပ်တုတ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ လူသတ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။
နောက်တစ်ဦးမှာ စေ့စပ်သေချာစွာ ပြုလုပ်ထားသော ငွေရောင်သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာကို သံမျက်နှာဖုံးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်ဖျံမှာ ပြတ်နေပြီး ၎င်းအစား အေးစိမ့်သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ငွေရောင်ချိတ်တစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားသည်။
အခြားတစ်ဦးမှာ အနီရင့်ရောင် သားရေချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်ရှည်ကာ ခန့်ညားထည်ဝါသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ထောင်လွှားနေပြီး မြားသမားများ အမဲလိုက်ခွေးများဖြင့် ဝန်းရံစောင့်ကြပ်ခံထားရသည်။
နောက်ဆုံးတစ်ဦးမှာ တောက်ပသောအနီရောင် ဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှံတိုတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ ခုနက ကြွက်ကလေးမှာ သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
လူသတ်သမား သံလက်သည်း၊ လုံခိုမြို့က မြို့စောင့်အရာရှိချုပ်နဲ့ နာမည်မသိသေးတဲ့ နောက်ထပ် ပညာရှင်တစ်ယောက်...
လုံယီ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ ဤလေးဦး၏ အရှိန်အဝါမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်နေသည်။ လူသတ်သမားမှာ ဆင်ရှန်းရှိ တစ်ဦးတည်းသော သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်ပြီး သံလက်သည်းမှာလည်း လူသတ်သမားနှင့် နာမည်ချင်း ယှဉ်နိုင်သူဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ဦးမှာလည်း အရာရှိချုပ်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။
သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကိုမျှ သူအခု အနိုင်မတိုက်နိုင်သေးကြောင်း လုံယီ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းစွာသိသည်။ သူသည် ကိုယ့်ဖတ်ကိုယ်သင် အခြေခံရှိသူသာဖြစ်ပြီး အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို စနစ်တကျ သင်ယူထားသည့် စစ်မှန်သော သိုင်းပညာရှင်များကို ယှဉ်ရန်မှာ သိပ္ပံပညာရှင်တစ်ယောက်နှင့် ဝါသနာရှင်တစ်ယောက်ကို ယှဉ်နေသကဲ့သို့ပင်။
“စစ်ဆေးရေးအရာရှိ အချစ်ဆုံးတပည့်ကို သတ်လိုက်တဲ့ကောင်က မင်းလား”
လူသတ်သမား၏ ကြမ်းတမ်းလှသော မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဝမ်းနည်းရိပ်မရှိဘဲ တစ်ပါးသူ ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာနေသည့် အမူအရာမျိုးဖြစ်သည်။
“သူက ငါ့ကိုသတ်ဖို့ ကြိုးစားလို့ ငါက သူ့ကိုပြန်သတ်တာပဲ”
လုံယီက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အစိုးရကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူတိုင်းမှာ လွတ်လမ်းမရှိဘူး”
သံလက်သည်း၏ အသံမှာ အေးစက်နေပြီး ဘာခံစားချက်မျှ မပါဝင်ချေ။
“စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့ သူ့ကို အမြန်ဖမ်းပြီး လေးလံသောဓားဂိုဏ်း ဆီကို လက်ဆောင်အဖြစ် ဆက်သရမယ်”
အလယ်တွင် စစ်သားများ ဝန်းရံစောင့်ကြပ်ခံထားရသော အကြီးအကဲလျန်က အချိန်ကြာလျှင် တစ်ခုခုလွဲချော်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုံယီ၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ကလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို အရှင်ဖမ်းလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ မြားသမားများမှာ လေးများကို အသင့်ပြင်ထားကြပြီး ထိပ်သီးပညာရှင်လေးဦးက စူးစိုက်ကြည့်နေသဖြင့် လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစမှာ အလွန်သေးငယ်သော်လည်း သူက အားပါပါ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒီလောက် လူအများကြီးနဲ့ ငါတစ်ယောက်တည်းကို ဝိုင်းထားတာ သူရဲကောင်းတို့ အလုပ်
မဟုတ်ဘူး။ ငါနဲ့ တစ်ယောက်ချင်း ရင်ဆိုင်ရဲတဲ့သူ ရှိလား။ ငါသာ ရှုံးရင် အလိုလို အဖမ်းခံမယ်”
“မင်းက ငါတို့နဲ့ ယှဉ်ဖို့ ထိုက်တန်လို့လား”
သံလက်သည်းက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင် လူသတ်သမားနှင့် အနီရောင်ဝတ်ရုံဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်တို့ကမူ မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ကြသည်။
“အရာရှိချုပ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒီလောက်တောင် သတ္တိမရှိတာလား”
လုံယီသည် အနီရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အရာရှိချုပ်မားကို တည့်တည့်ညွှန်ပြကာ “တခြားလူတွေကိုတော့ ငါမပြောနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုတော့ သုံးကွက်တည်းနဲ့ ငါ အလဲထိုးနိုင်တယ်”
ထိုစကားကြောင့် လူသတ်သမားမှာ အားရပါးရ ရယ်မောတော့သည်။
“အရာရှိချုပ်မား ဒီကလေးက ခင်ဗျားကို အထင်သေးနေပြီဗျ”
မားလျန်ကျုံးမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားပြီး “မင်း... ဒီကလေး... မင်းကို ငါ့လက်ဗလာနဲ့တင် ချေမှုန်းပြမယ်”
ထိုသို့ပြောကာ သူသည် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
အခန်း။ ၄၆
မြေပြင်မှ ဒုန်း... ဒုန်း... ဟူသော ခြေသံများနှင့်အတူ မားလျန်ကျုံး ပြေးထွက်လာရာ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ မြက်ပင်နှင့် သစ်ပင်များမှာပင် ယိမ်းထိုးကုန်ကြသည်။
လုံယီ၏ အမြင်တွင်မူ သူ့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်မှာ လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ စစ်မြေပြင်မှ ဧရာမ စစ်မြင်းကြီးတစ်ကောင်က သူ့ကို အမှုန့်ခြေပစ်တော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။
“အဖိုးကြီးမားရဲ့ နတ်မြင်းခြေလှမ်းက တကယ့်ကို ပြည့်စုံသထက် ပြည့်စုံလာတာပဲ”
အကြီးအကဲလျန်က မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် အရာရှိချုပ်မားသည် လုံယီ၏အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်သီးကို အားပါပါ မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုလက်သီး၏ မျက်နှာပြင်မှာ သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲတောက်ပနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရှိ သွေးအားလုံး ထိုနေရာတွင် စုစည်းနေသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် လုံယီ၏ ဦးခေါင်းကို ပစ်မှတ်ထား၍ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။
လုံယီသည် ထိုလက်သီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အပူရှိန်ကိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
ဒါက သိုင်းပညာရှင်ရဲ့ အစွမ်းပဲ။ တကယ်ကို သာမန်ထက် ထူးခြားတာပဲ။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဖျောက်ဖျက်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။
လုံယီသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး အရာရှိချုပ်မား၏ လက်သီးကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ခြေထောက်များဖြင့် မြေပြင်ကို အားပြုကန်လိုက်ကာ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်တို့မှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ ခွန်အားကို ညာလက်သီးထဲသို့ စုစည်းလိုက်သည်။
ဂွပ်... ဂျွတ်
သူ၏ မြှင့်တင်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လုံယီသည် သူ၏ ကြွက်သားနှင့် အရိုးများမှ ဗြောက်အိုးဖောက်သကဲ့သို့ မြည်ဟီးလာသော အသံကိုပင် ကြားလိုက်ရသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူ၏ လက်သီးသည် အရာရှိချုပ်မား၏ လက်သီးနှင့် တည့်တည့်ကြီး ဆိုင်တိုက်ရန် ဦးတည်လိုက်တော့သည်။
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ”
အရာရှိချုပ်မားက မထီမဲ့မြင် ပြုံးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ငါ့ရဲ့ ခွန်အားက စစ်မှန်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ယှဉ်ဖို့ မလောက်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရန်သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်အားကို အသုံးချပြီး ညာဘက်က တောအုပ်ထဲကို လွင့်စဉ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ရင် အကွာအဝေးကို ဖြန့်နိုင်လိမ့်မယ်။
လုံယီ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။ သူသည် ထွက်ပြေးရန် လမ်းကြောင်းကို ကြိုတင်တွက်ချက်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ပါက သူသည် လွင့်စဉ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် လွင့်စဉ်သွားမည့် လမ်းကြောင်းကိုသာ သူ စနစ်တကျ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါက ၎င်းသည်ပင် သူ၏ လွတ်မြောက်မှုအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေပေလိမ့်မည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လက်သီးနှစ်ခု အားပါပါ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားတော့သည်။
ဘုန်း….
အားလုံး၏ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများရှေ့မှာပင် အရာရှိချုပ်မား၏ ဆန့်တန်းထားသော လက်မောင်းကြီးမှာ ကြိုးလိမ်သကဲ့သို့ တခဏချင်းမှာပင် လိမ်တွန့်သွားတော့သည်။
“အား...”
နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ောကွယ်တစ်ရွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ဒီလောက်တောင် အားနည်းတာလား။
လုံယီကိုယ်တိုင်ပင် ခဏတာ မှင်သက်သွားမိသည်။ ၎င်းမှာ သူကြိုတင်တွက်ချက်ထားသည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရရှိလာသော အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်၍ မဖြစ်ချေ။
လုံယီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လက်သီးကို လက်ဝါးဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အရာရှိချုပ်မား၏ လည်ချောင်းကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။
ဂျွတ်….
အရာရှိချုပ်မား၏ မျက်လုံးများ လန်တက်သွားကာ နောက်သို့ ပက်လက်လန် လဲကျသွားတော့သည်။ သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ရှိနေသော မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း ကြွက်ကလေးမှာ လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ရန်ငြိုးဖွဲ့နေသည့် အကြည့်များဖြင့် လုံယီကို ခုန်အုပ်ကာ ကိုက်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။
ဖတ်….
ထိုကြွက်ကလေးမှာ လုံယီ၏လက်ထဲတွင် ရက်ရက်စက်စက် အဖမ်းခံလိုက်ရသလို အရာရှိချုပ်မား ကိုင်ဆောင်ထားသော လှံတိုကိုလည်း လုံယီက ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တောနက်ထဲသို့ ဝိညာဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“အရာရှိချုပ်မား”
“လိုက်ကြစမ်း”
နောက်ဘက်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် အရာရှိများမှာ အရာရှိချုပ်မား၏ အဖြစ်ကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်စီတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း အေးခဲနေကြတော့သည်။
တောအုပ်အတွင်း တစ်နေရာတွင်မူ လုံယီသည် သူ၏လက်ထဲမှ နီရဲနေသောကြွက်ကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေမိသည်။
စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်တွင် သူသည် စွမ်းအင်နောက်ထပ် တစ်မှတ် တိုးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ ကြွက်ကလေးကတောင် စွမ်းအင်ကို တိုးစေတာလား။
ထိုကြွက်ငယ်သည် အရွယ်အစားအားဖြင့် သေးငယ်သော်လည်း ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အရ သာမန်ကြွက်မျိုးမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ဓာတ်ကိန်းအောင်းနေသော သတ္တဝါတစ်မျိုးနှင့် ပိုတူနေသည်။ ယခင်က သူသတ်ခဲ့သော ဧရာမပိုးကောင်ကြီးအကြောင်းကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း လုံယီ၏စိတ်ထဲတွင် ယူဆချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်သည် ထိုအကြောင်းအရာကို သုတေသနပြုနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ အစိုးရအရာရှိချုပ်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းက အာဏာပိုင်တို့၏ ဖမ်းဆီးရေးလုပ်ငန်းစဉ်ကို ပိုမိုပြင်းထန်လာစေမည်မှာ သေချာလှသဖြင့် အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန် နည်းလမ်းကိုသာ အပူတပြင်း ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အရာရှိချုပ်မား သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူ့ထံမှ စွမ်းအင်မှတ်များကို စုပ်ယူရန် အခွင့်အရေးကိုလည်း ရှာဖွေရဦးမည်ဖြစ်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အရာရှိချုပ်မား ကျဆုံးသွားသည့်သတင်းသည် အရာရှိများကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေခဲ့သည်။
“အရာရှိချုပ်မားက သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား။ သူတောင် အသတ်ခံလိုက်ရတာလား”
“ငါကြားတာတော့ သူက အားဖြည့်ဆေးတွေအပေါ် အခြေခံပြီး ခွန်အားမြှင့်တင်ထားတဲ့ အားအနည်းဆုံး သိုင်းပညာရှင်အမျိုးအစားတဲ့။ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းကြီးတွေက တပည့်တွေနဲ့တော့ လုံးဝမယှဉ်နိုင်ဘူး...”
“ဒါပေမဲ့ သူက သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲလေ။ ပုရွက်ဆိတ်က ဆင်ကို သတ်နိုင်ပါ့မလား။ ဒီတော့ လုံယီဆိုတဲ့လူကလည်း သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပေါ့”
လုံယီ၏ ခွန်အားသည် လူတိုင်း၏မျက်စိထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ကြီးမားထွားကျိုင်းသွားတော့သည်။ အထူးသဖြင့် မဆင်မခြင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော နောက်ထပ်အရာရှိနှစ်ဦး ထပ်မံသေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ အားလုံးက ထိတ်လန့်နေကြပြီး အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးပါက ထိုသူများကဲ့သို့ အဆုံးသတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။
ထို့ကြောင့် ကျားနက်တောင်ရှိ ဖမ်းဆီးရေးစစ်ဆင်ရေးသည် ထူးဆန်းစွာပင် ရှေ့မတိုးနိုင်ဘဲ တန့်သွားခဲ့သည်။ လုံယီ၏ ကျော်ကြားမှုသည် ဆင်ရှန်းမြို့တွင်သာမက ဒါဖုန်းမြို့ ယုံအန်းရွာနှင့် လုံခိုမြို့ကဲ့သို့သော အနီးနားရှိ ကျေးရွာများအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ စပ်စုလိုသူအချို့ဆိုလျှင် ကျားနက်တောင်အနီးအထိလာ၍ ဖမ်းဆီးရေးအခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ကာ သတင်းများကို ရွာသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်နေကြသည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လာရောက်ကြည့်ရှုသူ ပိုမိုများပြားလာသည်။ အကြောင်းမှာ ကျားနက်တောင်ပေါ်တွင် စစ်သည်အမြောက်အမြား ရှိနေခြင်းကြောင့် တောတွင်းဂေဟစနစ် ပျက်စီးပြီး ကြွက်၊ ယုန်နှင့် တောကြက်များ တောင်အောက်သို့ ထွက်ပြေးလာကြရာ ကြည့်ရှုသူများအတွက် အကျိုးအမြတ် တစ်ခုဖြစ်လာသောကြောင့်ပင်။
ဤကဲ့သို့သော ခေတ်ဆိုးကြီးတွင် အသားစားရရန်မှာ ဇိမ်ခံမှုတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းတွင်လည်း မုဆိုးတစ်ဦးကဲ့သို့ အမဲလိုက်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ ရွာသားများသည် တောအုပ်ဘေးတွင် စုရုံးရင်း သတင်းလည်း နားထောင် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် သားကောင်များကိုလည်း ဖမ်းဆီးရင်း တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိနေကြသည်။
“ဒီရာဇဝတ်သားကိုသာ မဖမ်းနိုင်ရင် ငါတို့အစိုးရရဲ့ အာဏာစက်ကို ဘယ်လိုပြမလဲ”
စစ်ဆေးရေးအရာရှိချောင်သည် ဆင်ရှန်းအစိုးရရုံးတွင် ငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘဲ ကျားနက်တောင်သို့ ကိုယ်တိုင်သွားရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။
“သူထွက်လာအောင် တောင်ကို မီးရှို့လိုက်ရင်ကော”
လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက အကြံပြုသည်။
“လုံးဝမဖြစ်ဘူး”
ရုံးတော်ရှိ လူကြီးတစ်ဦးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်သည်။
“ဒီတောင်မှာ တောင်စောင့်နတ်ရှိတယ် မီးရှို့ရင် ဘုရားပေးတဲ့ ဒဏ်ခတ်မှုကို ခံရလိမ့်မယ်။ အရင်က ဒီလိုလုပ်ခဲ့တဲ့သူတွေ အားလုံးဟာ သနားစရာကောင်းအောင် အဆုံးသတ်ခဲ့ရတာကို သတိရစမ်း။ အဲဒီတုန်းက တောကောင်တွေရဲ့ ကျူးကျော်မှုကိုလည်း မမေ့နဲ့ဦး”
“တောင်ကို မီးရှို့ဖို့ မလိုပါဘူး ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်”
အရာရှိချောင်သည် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်ယုတ်မာသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။
ကျားနက်တောင်၌……
ဖတ်…..
အသားကို ဓားဖြင့်ထိုးဖောက်လိုက်သည့် အသံနှင့်အတူ...
မီးခိုးရောင် မြားသမားဝတ်စုံဝတ်ထားသော ခေါင်းပြတ်နေသည့် အမျိုးသားအလောင်းတစ်ခုသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ရှေ့တွင် မှောက်လျက်လဲကျနေပြီး သွေးများမှာ မြေပြင်ကို နီရဲသွားစေသည်။ မကြာမီမှာပင် လျင်မြန်သော ခြေသံများနှင့်အတူ ကျိန်ဆဲသံများ သက်ပြင်းချသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ဒီကောင်က တကယ့်ကို ဖမ်းလို့မမိတဲ့ကောင်ပဲ”
“ဒါက ဘယ်လောက်အထိ ကြာဦးမှာလဲ။ ငါတော့ ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး”
ဒူးဆစ်ခန့်မြင့်သော မြက်ခင်းများအတွင်း၌ လုံယီသည် တည်ငြိမ်သော်လည်း ရက်စက်လှသော တောပုရွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းကွယ်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ အေးစိမ့်လျက် ရှိ၏။ သူသည် သူ၏ရှေ့မှ ပွင့်လင်းမြင်သာသော စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏စွမ်းအင်မှာ ၁၇ မှတ်အထိ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နဂါးထိုးဖောက်ခြင်းကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ၃ မှတ်သာ လိုတော့သည်။ ထိုအထဲတွင် အရာရှိချုပ်မားထံမှ စွမ်းအင် ၂ မှတ် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အောင်မြင်ရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သလို တောအုပ်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန်လည်း အချိန်သိပ်မလိုတော့ပေ။ ထိုသို့တွေးနေစဉ်မှာပင် လုံယီ၏ မျက်မှောင်များ ရုတ်တရက် ကြုတ်သွားသည်။ သာမန်လူထက်သာလွန်သော နားအကြားအာရုံကြောင့် သူသည် ရင်းနှီးနေသော အသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရခြင်းပင်။
အသံများ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လုံယီ၏ မျက်နှာထားမှာလည်း ပို၍ ခက်ထန်လာတော့သည်။
“အာယီ... မင်း ဘယ်မှာလဲ”
“ရှောင်ယီ... မြန်မြန်ထွက်လာပါ။ အမှားကို ပြင်လိုက်ပါဦး”
“လုံယီ... ငါတို့ကို ကယ်ပါဦး”
ထိုခိုက်အတန့်တွင် အရာရှိများနှင့် လုံးဝကွဲပြားသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူစုတစ်စုသည် ကျားနက်တောင်ပေါ်သို့ ယိမ်းယိုင်စွာ တက်လာကြသည်။ ထိုအထဲတွင် အမျိုးသား၊အမျိုးသမီး၊ လူကြီး၊ လူငယ် စုံလင်လှသည်။ လူကြီးများမှာ ဆံပင်ဖြူများဖြင့် ဖြစ်သလို ကလေးငယ်များမှာလည်း ၄ ပေပင် မပြည့်ကြသေးချေ။ အားလုံးမှာ ဖုန်တောထဲတွင် အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲလျက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။
ထိုသူများမှာ အစ်မချန်၊ အဒေါ်ကြီးဂူ၊ ဦးလေးကြီးဂန်း၊ အစ်မကြီးကောင်း... စသည်ဖြင့် လုံယီ၏ မျက်စိထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော အရိပ်အယောင်များကို မြင်လိုက်ရတိုင်း သူ၏နှလုံးသားမှာ ပိုမို နစ်မွန်းလာရသည်။ အထူးသဖြင့် မိခင်နှင့်သား အစုံအလိုက် ပါလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသွားတော့သည်။
သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ဆင်ရှန်းမြို့မှ စစ်ဆေးရေးအရာရှိချောင်သည် မြားသမားတပ်စုတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ သူတို့အား သိုးအုပ်ပမာ တုတ်များ လေးများဖြင့် မောင်းနှင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားကျေးရွာများမှ ရောက်ရှိလာသော မြားသမားများမှာ အရာရှိချောင်၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့အားသင့်ထိတ်လန့်လျက် တိတ်ဆိတ်နေကြတော့သည်။
“ဒီလူက အမြဲတမ်း သူကိုယ်သူ တရားမျှတပြီး ရိုးသားပါတယ်လို့ ကြွေးကြော်နေခဲ့တာ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ... ဒီလောက်ထိ နှလုံးသားမည်းလိမ့်မယ်လို့ ရွာသားတွေကို ဒီလိုမျိုး ဓားစာခံလုပ်တာတော့ ငါလည်း မလုပ်ရက်ဘူး”
အကြီးအကဲလျန်က ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သူက အစိုးရအဖွဲ့ရဲ့ စွဲချက်တင်မှုကို မကြောက်ဘူးလား”
ဘေးနားရှိလူတစ်ဦးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“သူသာ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းရဲ့ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုကို ရလိုက်မယ်ဆိုရင် ရာထူးတိုးဖို့ အခွင့်အရေးရှိတာပဲ စွဲချက်တင်ခံရတာက သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး”
တစ်စုံတစ်ယောက်က မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။