အခန်း (၅၁-၅၂)
Vol. 6 Ch. 51-52
အခန်း။ ၅၁
“ဟား... လေးလိုက်တာ...”
သစ်သားထိတ်ခတ်ကြီးကို တစ်ခြမ်းစီ မလိုက်ကြသော လူများမှာ ယင်း၏ အလေးချိန်ကို သိရှိသွားကြပြီး တစ်ခြမ်းလျှင် ပေါင် ၄၀၊ ၅၀ ခန့် ရှိနေသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
ထို့နောက် လက်ထိပ်နှင့် ခြေကျင်းများကိုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြုတ်ပေးလိုက်ကြတော့သည်။
“အရင်ဆုံး ဗိုက်ဖြည့်လိုက်ပါဦး”
ဆိုင်အကူလေးသည် လုံယီ၏ အခြေအနေကို သိရှိသဖြင့် မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ အမဲသားချက်၊ ကြက်ပေါင်၊ ငန်းကင်နှင့် ငါးစွပ်ပြုတ် အစရှိသော အစားအစာများနှင့် အရက်များကို အမြောက်အမြား ယူဆောင်လာပေးသည်။
လုံယီသည်လည်း အားနာမနေတော့ဘဲ ထိုင်၍ အားရပါးရ စားသောက်တော့သည်။ လူတိုင်းနှင့်အတူ ခွက်ချင်းတိုက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ စကားလက်ဆုံ ကျကြလေသည်။
စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ဆိုင်အကူလေး၏ အမည်မှာ ဝမ်ခန်းဖြစ်ကြောင်း သောခလောက် ဖွင့်ပေးသူမှာ လျူစီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဤထောင်ဖောက်မှု အစီအစဉ်တွင် အခြားလူ ၄၊ ၅ ဦးခန့် ပါဝင်ကူညီထားကြောင်း လုံယီ သိရှိလိုက်ရသည်။
“အစ်ကိုကြီးလုံရဲ့ လုပ်ရပ်က တကယ်ကို လေးစားဖို့ကောင်းပါတယ်”
ဝမ်ခန်းက လုံယီကို ခွက်မြှောက်၍ ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။
လုံယီက သူသည် ဤမျှအထိ ချီးကျူးခံရရန် မထိုက်တန်ကြောင်းနှင့် “ကျွန်တော်က သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် လုပ်သင့်တာကို လုပ်ခဲ့တာပါ” ဟု သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒီစောက်အရာရှိတွေကတော့ကွာ... အများကိစ္စကို အကြောင်းပြပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာတယ် အတွင်းရော အပြင်ရော အရေခြုံတွေပဲ။ အရင်တုန်းက အဘိုးကြီးယန်က တရားဝင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုကို စနစ်တကျ လုပ်ကိုင်နေတာ ဥပဒေကိုလည်း အမြဲလေးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လာဘ်မထိုးလို့ဆိုပြီး ပုန်ကန်မှုလှုံ့ဆော်တယ်လို့ စွပ်စွဲခံရပြီး စီးပွားရေးတွေ အကုန်
ပျက်စီးခဲ့ရတာ”
လျူစီးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အမြင်ပြောရရင် ဒီကောင်တွေထဲမှာ လူကောင်းတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး အားလုံးကို အပိုင်းပိုင်းခုတ်သတ်ပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”
ထိုစကားကြောင့် ဝိုင်းတစ်ခုလုံး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အရာရှိများမှာ တကယ်ပင် ခေါင်းခဲစရာ ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်နေသည်။ စားပွဲဘေးရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ လူသတ်သမားဦးဆောင်သော အရာရှိတစ်စုမှာ ဝက်သေများပမာ အချည်ခံထားရလျက် ရှိနေကြသည်။
“မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ သူတို့ကို သတ်လိုက်ရင် ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတွေ တက်လာလိမ့်မယ်”ထောင်ဖောက်ပြေးခြင်းနှင့် အရာရှိများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ လုံးဝကွဲပြားသော ကိစ္စများဖြစ်ကြောင်း လုံယီ သိရှိသဖြင့် သူတို့ကို အမြန်တားဆီးလိုက်သည်။ သူသည် ဒုက္ခများစွာ ရောက်နေသူဖြစ်၍ အခြားသူများကိုပါ ပြဿနာထဲ ဆွဲမသွင်းလိုတော့ချေ။
“ဘာကြောက်စရာ ရှိလဲ။ အဆိုးဆုံးဖြစ်လာရင် ကျန်းမြို့ဘက်ကို လှေနဲ့ တစ်ညတည်း ထွက်ပြေးလိုက်ရုံပဲ။ သူတို့ ငါတို့ကို လိုက်ရှာနိုင်ပါ့မလား”
လျူစီးက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောသည်။
ကျန်းမြို့နှင့် ထိုက်စီးမြို့မှာ မိုင်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ဝေးကွာပြီး လမ်းခရီးတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ ပေါများလှသဖြင့် မြို့ကျော်၍ လိုက်လံဖမ်းဆီးရန်မှာ အလွန်စရိတ်ကြီးလှသည်။ ထို့ကြောင့် မြို့ပြင်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ဘေးကင်းသွားပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။
လုံယီသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ကာ “အခုလို ကယ်တင်ပေးကြတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ထွက်မပြေးနိုင်သေးဘူး။ ကျွန်တော် အကျဉ်းထောင်ဆီကို တစ်ခေါက်လောက် သွားရဦးမယ်”
လုံယီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြတော့သည်။
“ကျွန်တော်သာ အခု ထွက်ပြေးသွားရင် မင်းတို့အားလုံး ဒုက္ခရောက်ကုန်ကြမှာကို စိုးရိမ်တယ်။ အထူးသဖြင့် မြို့စားမင်းရုံးတော်နဲ့ လေးလံသောဓားဂိုဏ်းက ကျွန်တော့်ကို မျက်စိဒေါက်
ထောက် ကြည့်နေကြတာလေ ဒါက ပထမအကြောင်းပြချက်ပဲ”
လုံယီက ရှင်းပြသည်။
“ဒုတိယအချက်ကတော့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း ချန်ချန်းရဲ့ သားမယားတွေကို ဘေးကင်းအောင် မစီစဉ်ပေးရသေးဘူး။ ကျွန်တော်သာ ထွက်ပြေးသွားရင် သူတို့တွေ အန္တရာယ်ရှိသွားလိမ့်မယ်”
“တတိယအချက်ကတော့ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်ထွက်ပြေးမယ့် အစီအစဉ်ရှိပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးလျူက အဲဒီငွေအပ်ကို ခေတ္တလောက် ငှားပေးမယ်ဆိုရင် အဆင်ပြေပါ့မလား”
“အဆင်ပြေတာပေါ့ သေချာပေါက် အဆင်ပြေပါတယ်”
လျူစီးက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ထိတ်ခတ်တွေကို ဖွင့်နိုင်တယ်ဆိုဦးတော့ အကျဉ်းထောင်ဆိုတာက နောက်ပြောင်စရာနေရာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ထွက်ပြေးဖို့ အရမ်းခက်ခဲလိမ့်မယ်”
“ကျွန်တော် ထောင်ထဲမှာ အကြာကြီးနေမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို မြို့မရုံးတော်ဆီ ပို့ဆောင်ချင်နေတာဆိုတော့ လမ်းမှာတင် ထပ်ပြီး ထွက်ပြေးလို့ရတယ်လေ”
လုံယီက ပြောလိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေသောသူများမှာလည်း စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ ထိုငွေအပ်ရှိနေသရွေ့ သူသည် မည်သည့်အချိန်မဆို သောခလောက်များကို ဖွင့်နိုင်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် လမ်းခရီးတွင် ထပ်မံထွက်ပြေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် လုံယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သာ ကောင်းမွန်နေမည်ဆိုလျှင် ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း ယခုမူ သူ၏ ခြေကြောလက်ကြောများမှာ အဖြတ်ခံထားရတာမဟုတ်ဘူးလား။ သူ အောင်မြင်နိုင်ပါ့မလား။
လူတိုင်း၏ရင်ထဲတွင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။
“မင်း တကယ်ပဲ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ချက်ရှိရဲ့လား”
ဝမ်ခန်းက လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။
“သေချာပေါက် ရှိပါတယ်”
လုံယီက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းရဲ့ သားမယားတွေကိုတော့ မင်းတို့အားလုံးကို အကူအညီတောင်းရပါလိမ့်မယ်...”
“ဒါက ဘာမှမဟုတ်တဲ့ ကိစ္စလေးပါ”
အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရှိ လူတိုင်းက သူတို့၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ အာမခံလိုက်ကြသည်။
“သူတို့ကို နေရာချပေးဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
လုံယီက မေးသည်။
“အလွန်ဆုံး ၃ ရက်ပဲ သူတို့ကို ကျန်းမြို့ဘက်သွားမယ့် လှေပေါ် တင်ပေးလိုက်မယ်။ အဘိုးကြီးယန်မှာ အဲဒီမှာ အသက်ပေးပေါင်းခဲ့တဲ့ ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိတယ် သူက သေချာပေါက် စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်”
“ကောင်းပါပြီ ကျွန်တော့်ကိုယ်စား အဘိုးကြီးယန်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပေးပါ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်တော် ဒီကျေးဇူးကို အဆမတန် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်”
လုံယီက ယန်အာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို ငါ့ကိုယ်စား သေချာကြည့်ရှုပေးပါဦး”
“စိတ်ချပါ”
ယန်အာက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လုံယီသည် လျူစီးထံမှ အထူးပြုလုပ်ထားသော ငွေအပ်ကို ယူကာ လျှာအောက်တွင် ဝှက်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ဆန္ဒအလျောက် ထိတ်ခတ်ကို ပြန်လည်စွပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အချုပ်အနှောင်များဖြင့် ပြန်လည် ချည်နှောင်ပေးရန် လူတိုင်းကို တောင်းဆိုလိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် သူသည် ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်ရင်း လူသတ်သမားနှင့် သူ၏အပေါင်းအပါများ နိုးလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
မူလက သူသည် အကျဉ်းထောင်ထဲမဝင်မီ သို့မဟုတ် ထောင်ထဲမှ ပြန်အထွက်တွင် ထွက်ပြေးရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ လူသတ်သမားနှင့် အခြားသူများကမူ သူ၏ ခြေကြောလက်ကြောများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းက သူ့ကို အစွမ်းမဲ့သွားစေပြီဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။ သို့သော် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ကုသရန်မှာ စိတ်ကူးလိုက်ရုံမျှသာဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိကြချေ။
အကောင်းဆုံးအခြေအနေတွင် သူသည် ပေါင်တစ်ထောင်ကျော်သော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် အချုပ်အနှောင်များကို ချိုးဖျက်ရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။ အဆိုးဆုံးအခြေအနေတွင်မူ လူအချို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီး နဂါးထိုးဖောက်ခြင်းသိုင်းကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါက သူ၏ခွန်အားမှာ ပို၍ပင် သေချာသွားပေလိမ့်မည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရာ သူသည် ငွေအပ်ကို ရရှိခဲ့သဖြင့် ထိတ်ခတ်နှင့် အချုပ်အနှောင်များမှာ သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ချေ။ ထို့ပြင် ချန်စွန်း၏ဇနီးနှင့် ဒိုကီတို့၏ ဘေးကင်းရေးကိစ္စကိုလည်း ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ့တွင် ဘာစိုးရိမ်စရာမျှ မကျန်တော့ပေ။ အာဟယ်ကျေးရွာသားများအတွက်မူ သူက အသက်ဖြင့် လဲလှယ်ပေးဆပ်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်၍ မည်သူ့ကိုမျှ အကြွေးမတင်တော့ချေ။
ထို့ကြောင့် မူလအစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲရန် လိုအပ်လာသည်။ ချန်စွန်း၏ မိသားစု ထွက်ပြေးရန် အချိန်လုံလောက်စွာ ရရှိစေရန်အတွက် သူသည် အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ တစ်ခေါက်ဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လေးရက်မှာ လုံယီ သူ့ကိုယ်သူ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ခန်း အာမခံထားသော သုံးရက်ထက် တစ်ရက် ပိုပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လေးရက်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။ ထိုရက်ပြည့်သည်နှင့် သူ၏ အစီအစဉ်ကို စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ စည်းကမ်းမဲ့စွာ ပြုမူတတ်သူများကို တန်ဖိုးကြီးကြီး ပြန်ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိစေရမည်။
လုံယီသည် သူ၏ဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသော လူသတ်သမားနှင့် အခြားသူများကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လျူစီး၊ ဝူပြောင်နှင့် အခြားသူများ မထွက်ခွာမီက သူတို့၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြိုးများကို အကုန်ဖြေပေးခဲ့ကြသည်။
နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...
လူသတ်သမားသည် မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ခုန်ထလိုက်ကာ လက်သီးများကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ခုခံသည့်အနေအထားဖြင့် ပြင်လိုက်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အကြည့်မှာ သတိထားမှုမှသည် ဝေခွဲမရသည့် အခြေအနေသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ ဘာဒဏ်ရာမျှမရဘဲ ရှိနေကြပြီး လုံယီမှာလည်း ထွက်မပြေးဘဲ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေဆဲပင်။
“မင်း ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ”
လူသတ်သမားသည် လုံယီထံ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ထိတ်ခတ်နှင့် အချုပ်အနှောင်များကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီးမှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။
“မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ”
လူသတ်သမားက လုံယီကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ အကုန်လုံးကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ”
လုံယီက လူသတ်သမားကို အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်လိုက်ပြီး “မင်းခေါင်းကို ငါဖြတ်မပစ်ခဲ့တာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်သင့်တာ။ ငါ မင်းကို အကြံပေးပါရစေ... ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ နေလိုက်စမ်းပါ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို တစ်ခါ ဒူးထောက်အောင် လုပ်နိုင်ရင် နှစ်ခါ သုံးခါလည်း လုပ်နိုင်တယ်။ နောက်တစ်ခါကျရင်ရော မင်းမှာ ဒီလိုကံကောင်းမှုမျိုး ရှိမယ် ထင်လား”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူသတ်သမား၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီးမှ အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“ရုံးတော်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ကြသေးတာပေါ့ အဲဒီကျရင်လည်း မင်း ဒီလောက် ခေါင်းမာနိုင်ဦးမလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”
သူသည် အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ မည်သူမဆို ယခုကဲ့သို့ အလွယ်တကူ အလုပ်ခံလိုက်ရလျှင် စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်ရသည်မှာ သဘာဝပင်။
သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်သော်လည်း အသားနှင့်သွေးဖြင့် တည်ဆောက်ထားသူပင်။
မလိုလားအပ်သော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ကျန်သည့်စစ်သည်များ နိုးလာသည်နှင့် လူသတ်သမားက ခရီးဆက်ရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းတော့ရာ လူတိုင်းက ညည်းညူကြလေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့နားနားသမျှ နေရာတိုင်းတွင် အစားအသောက်များကို အမှားမခံစေရန် အသေအချာ စစ်ဆေးကြတော့သည်။
နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် လုံယီကို ဆင်ရှန်းမြို့ စစ်ဆေးရေးရုံးသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုရုံး၏ အကျဉ်းထောင်မှာ အစိုးရရုံးနှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။ အုတ်ပြာခဲအမာစားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး သံတံခါးကြီးများကို ပိတ်ထားကာ တံခါးအထက်တွင် အကျဉ်းထောင်ဟု အနီရောင်ဖြင့် ရေးသားထားသည်။ အပြင်ဘက်တွင်မူ မျက်နှာထားတင်းမာသော မြားသမား လေးဦးက စောင့်ကြပ်နေ၏။
“အရာရှိချုပ်နင် ကိုယ်တိုင် ဘာလို့ ကြွလာရတာလဲ”
ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးသည် ပြာပြာသလဲနှင့် အပြုံးတုဖြင့် လာရောက်နှုတ်ဆက်သည်။
“ဒါက စစ်ဆေးရေးအရာရှိက အလေးထားတဲ့သူပဲ။ မင်း သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ရမယ်။ ဘာအမှားမှ မရှိစေနဲ့”
လူသတ်သမား နင်ရှုံက ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်ချပါ အရာရှိချုပ်နင် အဘိုးကြီးလျူက ဒီအလုပ်ကို လုပ်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပါပြီ ပြဿနာတက်ဖူးလို့လား။ ယင်ကောင်တစ်ကောင်တောင် ဒီထဲကနေ လွတ်အောင်မထွက်နိုင်စေရဘူး”
လုံယီကို ထောင်မှူးအဖွဲ့က လွှဲပြောင်းရယူလိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အကျဉ်းထောင်အတွင်းပိုင်းမှာ မှောင်မည်းနေပြီး လူနှစ်ဦးစာသာ ဆန့်သော ကျဉ်းမြောင်းလှသည့် လမ်းကြားလေးများ ရှိသည်။ အမြင့်မှာလည်း ၂ မီတာခန့်သာ ရှိသဖြင့် အရပ်ရှည်သူများမှာ ခါးကို ကိုင်း၍ လျှောက်နေရသည်။
လမ်းကြားများ၏ ဘေးတွင်မူ အကျဉ်းခန်းများ ရှိသည်။ အခန်းတစ်ခန်းလျှင် ၁၀ စတုရန်းမီတာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး သစ်သားတိုင်များဖြင့် ခြားထားသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဖျာစုတ်များပေါ်တွင် လူ ၃ ဦးမှသည် ၈ ဦးအထိ ထိုင်နေ လဲလျောင်းနေကြပြီး အားလုံးမှာ မျက်လုံးများ အရောင်မှိန်လျက် လုံယီ ရောက်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိကြချေ။ ဆီးနှင့် မစင်နံ့များမှာ လုံယီ မြင်ဖူးသမျှ အညစ်ပတ်ဆုံး အိမ်သာထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမိုပြင်းထန်လှတော့သည်။
အခန်း။ ၅၂
ဒါဇင်နှင့်ချီသော မီတာအကွာအဝေးကို လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် လမ်းဆုံးတွင် အောက်သို့ဆင်းရန် သစ်သားလှေကားတစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းမှာ မြေအောက်အကျဉ်းထောင်၏ ဒုတိယထပ်ပင်။
ပထမထပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဒုက္ခိတထောင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သိသိသာသာ ပိုမိုဆိုးရွားလှသည်။ လေထုမှာ ပိတ်လှောင်နေပြီး အလင်းရောင်မှာလည်း အလွန်အားနည်းကာ ဟိုတစ်စဒီတစ်စရှိသော ဆီမီးခွက်ကလေးများအပေါ်၌သာ မှီခိုနေရသည်။ အကျဉ်းခန်းတစ်ခုစီကို အုတ်ခဲအမြောက်အမြားဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားပြီး လူတစ်ပိုင်းစာသာရှိသော သံတံခါးတစ်ခုနှင့် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော လေဝင်လေထွက်ပေါက် အနည်းငယ်သာ ပါရှိသည်။
တစ်စုံတစ်ဦး ဝင်လာသဖြင့် ဒုတိယထပ်အတွင်း အသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသောအခါ အကျဉ်းခန်းများအတွင်းမှ ဆူညံသံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ယုတ်မာတဲ့ အရာရှိ ငါ့ကို လွှတ်ပေးစမ်း”
“ငါသာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားရင် မင်းနဲ့ မင်းမိသားစု တစ်စုလုံးကို သတ်ပစ်မယ်”
“ကျွန်တော် အပြစ်မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် အပြစ်မရှိပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ”
“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း သူတို့ကို ငြိမ်အောင်လုပ်လိုက်”
ထောင်မှူးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
သူ၏ အမိန့်အဆုံးတွင် ထောင်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ခြောက်သွေ့နေသော မဂ္ဂဝါဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လေဝင်လေထွက်ပေါက်များ၏ ဘေးတွင် မီးရှို့လိုက်တော့သည်။ ထိုအပင်မီးရှို့ရာမှ ထွက်လာသော အခိုးအငွေ့မှာ ပမာဏနည်းလျှင် ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းမွန်သော်လည်း အလွန်အကျွံဖြစ်ပါက အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ဆိုးရွားစွာ ကျိန်းစပ်စေသည်။ မကြာမီမှာပင် အကျဉ်းခန်းအားလုံးအတွင်းမှ ချောင်းဆိုးသံများနှင့် အသနားခံသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
လုံယီကို လမ်းဆုံးရှိ နောက်ဆုံးအကျဉ်းခန်း၏ ရှေ့တွင်ရှိသော အခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို အတွင်းသို့ ကန်သွင်းလိုက်ရာ ဟိန်းခနဲ အသံကြီးနှင့်အတူ တံခါးမှာ ပြန်လည် ပိတ်သွားတော့သည်။ သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ထိတ်ခတ် သံကြိုးများနှင့် အချုပ်အနှောင်များကိုမူ သဘာဝအတိုင်းပင် ဖြုတ်မပေးခဲ့ကြချေ။
မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်အောက်တွင် အကျဉ်းခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကောက်ရိုးဖျာစုတ်လေးများပေါ်တွင် လူငါးဦး ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ မျက်နှာများမှာလည်း ဖုန်နှင့် အညစ်အကြေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် လုံယီ၏ ထူးကဲသော အမြင်အာရုံနှင့်ပင် သူတို့၏ အသက်အရွယ်ကို ခန့်မှန်းရန် ခဲယဉ်းလှသည်။
အသုံးအဆောင်အပြည့်နှင့် ရောက်လာသော လုံယီနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူတို့မှာ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး နည်းပါးကြပြီး ခြေကျင်းများသာ ခတ်ထားကာ လက်နှစ်ဖက်မှာမူ လွတ်လပ်နေကြသည်။
“ဟော... အဝင်အထွက် အရှိန်အဝါကြီးတဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်ပါလား”
အလယ်တွင် ထိုင်နေသောသူက သူ၏ ဝါကျင့်ကျင့် သွားများကို ပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်ရင်း “မင်း ဒီကို ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ စည်းကမ်းတွေကို သင်ယူရလိမ့်မယ်။ မင်းက အရှင်သခင်ဟွမ်ရဲ့ နယ်မြေအတွက် လက်ဆောင်ပဏ္ဏာ ဆက်သရမယ်”
လုံယီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခပ်ပြုံးပြုံးသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။ မည်သည့်
ခေတ်ကာလမှာမဆို ထောင်ကြီးနိုင်ဆိုသည်မှာ ရှိစမြဲပင် မဟုတ်ပါလား။
“ဘယ်လိုမျိုး လက်ဆောင်ပဏ္ဏာ ဆက်သရမှာလဲ”
“ဒူးထောက်လိုက် ပြီးရင် ဦးတိုက်ပြီး အရှင်သခင်လို့ အော်ခေါ်လိုက်စမ်း။ ဒါဆိုရင် မင်းက ငါတို့အဖွဲ့ဝင် တစ်ဝက်ဖြစ်သွားပြီ”
“တကယ်လို့ ငါက လက်ဆောင်မဆက်သဘူးဆိုရင်ကော”
“ဒါဆိုရင်တော့ ရိုးရှင်းပါတယ်။ ငါတို့စားရင် မင်းက ဖုန်ကမ္ဘာကို ကြည့်နေရမယ် ငါတို့စကားပြောရင် မင်းက နားထောင်ရမယ် ငါတို့အိပ်ရင် မင်းက မတ်တတ်ရပ်နေရမယ်”
အရှင်သခင်ဟွမ်က လုံယီအတွက် သူ၏စည်းကမ်းများကို ချမှတ်လိုက်သည်။
စည်းကမ်းမလိုက်နာပါက ဖြစ်လာမည့် နောက်ဆက်တွဲရလဒ်မှာ ထိုလူငါးဦး၏ ရန်လိုသော အကြည့်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အရိုက်ခံရမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။
“ကောင်းပြီလေ... ခဏစောင့်ဦး ငါ အခုပဲ လက်ဆောင်ဆက်သတော့မယ်”
လုံယီသည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ အသက်ရှူရုံမျှ အချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူ၏မျက်လုံးများ ပြန်ပွင့်လာပြီး ထူးခြားစွာ တောက်ပနေတော့သည်။ သူသည် အရှင်သခင်ဟွမ်ထံသို့ လက်တစ်ကမ်းအကွာအထိ လျှောက်သွားပြီး ဦးညွှတ်မည့်ဟန် ပြင်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူက လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ဒီသစ်သားထိတ်ခတ်ကြီးက လေးလွန်းနေတယ် အောက်ကို ငုံ့ဖို့ ခက်နေလို့ဗျ”
“သူ့ကို ကူညီပေးလိုက်စမ်း”
အရှင်သခင်ဟွမ်က သူ၏ညာဘက်ရှိ လူတစ်ယောက်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ထိုလူက မကျေမနပ်ဖြင့် ထရပ်ကာ လုံယီထံ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သစ်သားထိတ်ခတ်ကြီးကို ဆွဲကိုင်ကာ အားဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။
“ဒူးထောက်စမ်း”
“အား”
မမျှော်လင့်ဘဲ လေးလံလှသော ထိတ်ခတ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် ရွေ့လျားသွားရာ ထိုလူမှာ ဟန်ချက်ပျက်ပြီး ရှေ့သို့ အရူးတစ်ယောက်လို မှောက်ရက်လဲကျသွားတော့သည်။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်”
အရှင်သခင်ဟွမ်သည် လုံယီ၏ လှည့်ကွက်ကို ရိပ်မိခြင်းမရှိပေ။ သစ်သားထိတ်ခတ်ကြီးဖြင့် အချုပ်ခံထားရသော ဒုက္ခိတတစ်ဦးမှာ တစ်ခုခု ပြန်လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မထင်ထားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“မင်း သွားလိုက်”
ဘယ်ဘက်ရှိ လူတစ်ယောက်ကို ထပ်မံစေခိုင်းလိုက်သည်။
ထိုလူမှာ ပထမလူထက်ပင် ပို၍ ရိုင်းစိုင်းကာ လုံယီ၏ ခေါင်းကို အားဖြင့် ရိုက်ပုတ်လိုက်တော့သည်။
“ဟင်”
လုံယီ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။ သူ၏ ခါးကို ရုတ်တရက် လိမ်လှည့်လိုက်ရာ ပုခုံးပေါ်ရှိ သစ်သားထိတ်ခတ်ကြီးမှာ ၁၈၀ ဒီဂရီ လည်ထွက်သွားပြီး ယင်း၏ ထောင့်စွန်းမှာ ထိုလူ၏ ခေါင်းကို အရှိန်ဖြင့် ရိုက်မိသွားတော့သည်။
ဘုန်း…..
ထိုလူသည် ထိတ်ခတ်ဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ရိုက်မိသွားသဖြင့် ခွေးသေတစ်ကောင်ပမာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း သတိလစ်လဲကျသွားတော့သည်။
“တောက်... ဒီကောင် လှည့်ကွက်သုံးနေတာပဲ”
အရှင်သခင်ဟွမ်မှာ ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်သွားပြီး ကျန်ရှိသည့် လူသုံးဦးနှင့်အတူ လုံယီထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ လုံယီသည် ထိတ်ခတ်မိနေသဖြင့် လှုပ်ရှားမှု ကန့်သတ်ခံထားရသည်ကို သူတို့က အခွင့်ကောင်းယူရန် ကြိုးစားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ တစ်ခုတွက်မှားသွားသည်မှာ... ကျားနာတစ်ကောင်သည် ဒဏ်ရာရနေသည်ဆိုဦးတော့ ခွေးဆိုးများ အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်နိုင်သည့် အကောင်မျိုး မဟုတ်ပေ။
လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကပင် လုံယီသည် စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ဒဏ်ရာများကို ကုသပြီးဖြစ်သည်။ သူ၏ အခြေခံလက်ဝှေ့ကျင့်စဉ်မှာ ကျွမ်းကျင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာလည်း သဘာဝအတိုင်းပင် ခိုင်မာလှသည်။ ခြေကျင်းများ ခတ်ထားသော်လည်း ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလွတ်အတွင်း သူသည် အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလှုပ်ရှားနိုင်၏။
လေးလံလှသော သစ်သားထိတ်ခတ်ကြီးမှာ ယခုအခါတွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။ ထိုထိတ်ခတ်နှင့် ရိုက်မိသူတိုင်းမှာ အရိုးကျိုးခြင်း သို့မဟုတ် သတိလစ်မေ့မြောခြင်းများ ခံစားရတော့သည်။ အသက်ရှူအကြိမ် ၁၀ ကြိမ်မျှအတွင်းမှာပင် ကျန်ရှိသော လေးဦးစလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျကာ ညည်းတွားနေကြရသည်မှာ ကြည့်မကောင်းလှတော့ချေ။
“ငါတို့က ခြောက်ယောက်ရှိတာ မင်းက တစ်ယောက်တည်း... မင်း အိပ်ရဲဦးမလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”
အရှင်သခင်ဟွမ်သည် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်တောင်မှ လုံယီကို ခေါင်းမာစွာ ခြိမ်းခြောက်နေသေးသည်။
“အားးးး”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ လုံယီသည် သူ၏လက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းကာ ဖိခြေလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဘယ်သူက ခြောက်ယောက်လို့ ပြောတာလဲ”
လုံယီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားနေသော ငါးဦးကို ကြည့်ကာ “မင်းတို့ သေချင်နေကြတာလား”
တစ်ဦးမှာ သတိလစ်နေပြီး ကျန်လေးဦးမှာမူ ခေါင်းများကို အသည်းအသန် ခါယမ်းပြကြတော့သည်။
“သစ္စာရှိတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မင်းတို့ နားလည်လား”
လုံယီက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ရင်း “မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီသွားပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်ကို ဆီးသွားလိုက်စမ်း။ သူ လက်တွေ့ဘဝကို နားလည်သွားအောင်လို့”
“မင်း... မင်း ဘယ်လိုတောင် လုပ်ရဲရတာလဲ”
အရှင်သခင်ဟွမ်မှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။
ပထမတွင် မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားရဲကြသဖြင့် လုံယီက ထပ်မံခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။
“မလုပ်တဲ့သူရှိရင် ငါ သူ့လက်တွေကို ချိုးပစ်မယ်”
လုံယီ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် ကျန်လေးဦးမှာ ယိမ်းထိုးလျက် ထရပ်ကြပြီး တစ်ဦးမှာမူ သူ၏ခါးပတ်ကို အလျင်အမြန်ပင် ဖြုတ်နေတော့သည်။
“တောက်... ခွေးမသားတွေ...”
အရှင်သခင်ဟွမ်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဒေါသကြောင့် သတိပင် လစ်ချင်သလို ဖြစ်သွားသည်။
ထိုစဉ်မှာပင်လမ်းဆုံး၌ရှိသော နောက်ဆုံးအကျဉ်းခန်းမှ တောင်းပန်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ညီလေးရာ... အရင်က အမှားတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဟွမ်လေးကို အသက်ချမ်းသာပေးလိုက်ပါဦးဗျာ”
ထိုအသံမှာ အသက် ၃၀ ကျော် ၄၀ ခန့်ရှိမည့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံဖြစ်ပြီး အားအင်အပြည့် ရှိနေသည်။ ဤကဲ့သို့ ငရဲခန်းဆန်သော အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ဤမျှ အားပါသော အသံကို ကြားရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှ၏။
လုံယီက လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် “မင်းက ဘယ်သူလဲ”
“ငါက နေဝင်တောင်တန်းရဲ့ တတိယမြောက် ခေါင်းဆောင် ကျူတာရွေ့ပါ”
“ဒါဆိုလည်း ပြောပါဦး တတိယခေါင်းဆောင်... သူက ငါ့ကို လာရှုပ်လို့ရပြီး ငါကကျတော့ သူ့ကို ပြန်မလုပ်ရဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုတရားမျိုးလဲ”
တစ်ဖက်ခန်းမှ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် “သူက ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့ဖူးလို့ပါ။ မင်းသာ သူ့ကို အခု လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းအပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးကြွေး တင်သွားစေရမယ် နောက်ကျရင်လည်း ထိုက်ထိုက်တန်တန် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်”
“မင်း ငါ့ကို ဒီကနေ လွတ်အောင် ကူညီပေးနိုင်လို့လား”
လုံယီက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ထိုအခါ တစ်ဖက်ခန်းမှ ရုတ်တရက် တိတ်ကျသွားတော့သည်။
“မင်းသာ ငါ့ကို လွတ်အောင် မကူညီနိုင်ရင် မင်းက ဧကရာဇ်မင်းဖြစ်နေရင်တောင် အလကားပဲ။ ငါတို့အားလုံး ဒီငရဲတွင်းထဲမှာ ပိတ်မိနေတာ အနာဂတ်ဆိုတာလည်း မရေရာဘူး။ အဲဒီတော့ ထိုက်တန်တဲ့ အကျိုးအမြတ် ဆိုတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ”
လုံယီက ကျန်တဲ့လူလေးယောက်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “ဘာလို့ ရပ်နေတာလဲ ဆက်လုပ်ကြစမ်း။”
ထိုလေးဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်က လုံယီ၏ ဖိအားကြောင့် သူ၏ခါးပတ်ကို ပြန်လည်ဖြုတ်ရန် ပြင်လိုက်ပြန်သည်။
“ကယ်ပါဦး တတိယခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့”
အရှင်သခင်ဟွမ်က ကျူတာရွေ့ရှိရာဘက်သို့ အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။
“ဒီလိုမျိုး အရှက်ခွဲခံရတာက သေတာထက်တောင် ပိုဆိုးပါတယ်”
“ညီလေး... သူ့ကို တစ်ကြိမ်လောက်တော့ အခွင့်အရေးပေးလိုက်ပါ။ ငါသာ လွတ်သွားမယ်ဆိုရင် မင်းတောင်းဆိုတဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်”
ဘေးခန်းမှ တတိယခေါင်းဆောင်မှာ သံယောဇဉ်ကြီးသူပီပီ အသည်းအသန် အသနားခံနေရှာသည်။
“အို... ဒါဆိုရင် အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကိုရော ငါ့အတွက် ရအောင်ယူပေးနိုင်မလား”
လုံယီက တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အသက်ရှူကျင့်စဉ် မင်း အဲဒါကို သိတာလား”
ကျူတာရွေ့မှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် “ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးက တကယ့်သိုင်းပညာရှင်စစ်စစ်ပဲ ငါ မင်းအတွက် အဲဒါကို သေချာပေါက် ရအောင်ယူပေးနိုင်တယ်... ငါသာ လွတ်သွားရင်ပေါ့...”
စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ကျူတာရွေ့၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ကတိမှာ လက်တွေ့မကျမှန်း သူကိုယ်တိုင် သိရှိသွားပုံရ၏။
သို့သော် လုံယီကမူ အလေးအနက်ထားဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းပြောတာနော် တကယ်လို့ မင်းသာ ငါ့ကို လိမ်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့အသက်ကို ငါနှုတ်ပစ်
မယ်”
“နေဝင်တောင်တန်းမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းသိတယ် ငါ ကျူတာရွေ့ဟာ ကတိတည်တဲ့သူဆိုတာ”
လုံယီ၏ သံသယကြောင့် ဒေါသထွက်သွားကာ ထိုလူက အားတက်သရော ခုခံပြောဆိုတော့သည်။
“ငါ့ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို တခြားလူတွေကို မေးကြည့်လိုက်စမ်း”
ထိုအခါ အခြားအကျဉ်းခန်းများအတွင်းမှ ထောက်ခံသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“တတိယခေါင်းဆောင်က တစ်ခါက ငါ့ဆီကနေ အကြွေစေ့ ၁၀ စေ့ ချေးဖူးတယ် ဆယ်ဆ ပြန်ဆပ်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာ။ နှစ်လကြာတော့ သူတကယ်ပဲ အစေ့ ၁၂၀ တောင် ပြန်ပေးခဲ့တယ်”
“သူချစ်တဲ့သူ သေဆုံးသွားတုန်းကလည်း တတိယခေါင်းဆောင်က ဘယ်တော့မှ နောက်ထပ် မိန်းမမယူတော့ဘူးလို့ ကျိန်ဆိုခဲ့တာ အခုထိလည်း တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကိုမှ မထိသေးဘူး”
“တတိယခေါင်းဆောင်က ပြောရင်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တတ်တဲ့သူပဲ။ တစ်ခါက အရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ မိသားစုကို အကုန်သတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ တကယ်ပဲ တစ်ယောက်မှ မကျန်အောင် သတ်ခဲ့တာ”
ထိုမှတ်ချက်များကို ကြားရသောအခါ လုံယီ၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ဤတတိယခေါင်းဆောင် ကျူတာရွေ့ဆိုသူမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပုံရတော့သည်။