အခန်း (၅၅-၅၆)
Vol. 6 Ch. 55-56
အခန်း။ ၅၅
ဆင်ရှန်းအကျဉ်းထောင်သည် ခရိုင်အစိုးရရုံးနှင့် ခုနစ်ရာ ရှစ်ရာမီတာခန့်သာ ဝေးကွာသည်။
လုံယီသည် ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ အကျဉ်းသား ၄၀၊ ၅၀ ခန့်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်သို့ တက်လာပြီး စစ်ဆေးရေးရုံးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချီတက်ခဲ့သည်။
လမ်းခရီးတွင် ကျူတာရွေ့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “ဒီလို လူအမျိုးမျိုးရောနေတဲ့ အုပ်စုကို ခေါ်လာတာက ထိရောက်ပါ့မလားဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ကိုတောင် ပြန်ပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေဦးမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ် ရှိပါတယ်”
လုံယီက ပြန်ဖြေသည်။
စစ်ဆေးရေးရုံးအနီးသို့ ရောက်ရှိသောအခါ လုံယီက အသံကုန်ဟစ်၍ အော်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့ နေဝင်တောင်တန်း က အလုပ်ကြီးအကိုင်ကြီး လုပ်မလို့ဟေ့ မသက်ဆိုင်တဲ့သူတွေ အကုန်ဖယ်ကြစမ်း”
“နေဝင်တောင်တန်းက အလုပ်ကြီးလုပ်မလို့ဟေ့”
“နေဝင်တောင်တန်း...”
အခြားအကျဉ်းသားများမှာ အမှန်တရားကို မသိကြသော်လည်း အာဏာပိုင်များကို ခြေတော်တင်ရသည့် အရသာကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သွေးကြွလာကာ လုံယီနှင့်အတူ လိုက်အော်ကြတော့သည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ အခြေအနေကို မဝေခွဲနိုင်ဖြစ်နေကြရာမှ လုံယီ၏ ကြေညာချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။
“နေဝင်တောင်တန်းက ဓားပြတွေက တကယ့်ကို သတ္တိကောင်းတာပဲ။ အစိုးရရုံးကိုတောင် ဝင်
တိုက်ရဲတယ်ပေါ့”
“ထောင်ဖောက်ပြီး ပြေးလာကြတာနဲ့ တူတယ် ဒါ ထောင်ဖောက်မှုပဲ မဟုတ်လား”
ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကျူတာရွေ့မှာ ကျောချမ်းသွားရသည်။ လုံယီသည် ဤပြဿနာအားလုံးကို နေဝင်တောင်တန်းအပေါ် ပုံချရန် ကြံစည်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် နေဝင်တောင်တန်းမှာ နာမည်ဆိုးနှင့် ကျော်ကြားပြီးသားဖြစ်ရာ ယနေ့ညသာ အောင်မြင်ခဲ့လျှင် သူတို့၏ဂုဏ်သတင်းမှာ ပို၍ပင် ကြီးထွားလာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
ဆင်ရှန်းစစ်ဆေးရေးရုံးသည် ဆူညံသံများကို ကြိုတင်ကြားသိထားပြီးဖြစ်ရာ မြားသမားအမြောက်အမြားမှာ တံခါးဝတွင် ရန်သူကို စောင့်ကြိုနေကြသည်။ စစ်ဆေးရေးအရာရှိ ချောင်၏ အသံမှာလည်း အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်းတို့ ပုန်ကန်နေကြတာလား”
လုံယီ၏ အကြည့်ကို ရလိုက်သည်နှင့် ကျူတာရွေ့က ရှေ့သို့တိုးကာ ရင်ဘတ်ကိုပင့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့က သာမန်ပြည်သူတွေပါ မင်းတို့လို စောက်အရာရှိတွေက ငါတို့ကို မတရားဖမ်းဆီး နှိပ်စက်ပြီး ငွေညှစ်ခဲ့တာလေ။ ဒီနေ့တော့ ငါတို့ တရားမျှတမှုအတွက် လာခဲ့တာပဲ”
“တရားမျှတမှုအတွက်….”
အခြားသူများကလည်း ဝိုင်းအော်ကြသည်။
အချို့သော သတ္တိခဲများမှာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ လက်ထဲရှိ ဓားစုတ်များကို ကိုင်ကာ အစိုးရရုံးဆီသို့ ပြေးဝင်ကြတော့သည်။
“မြားလွှတ်ကြစမ်း”
ထိုအခါ မြားပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ ရွှီးခနဲ အသံနှင့်အတူ ပျံထွက်လာပြီး ထိုသူများကို ထိမှန်ကာ ဖြူကောင်ကြီးများပမာ ဖြစ်သွားစေတော့သည်။ သူတို့၏ သနားစဖွယ် သေဆုံးမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံယီ၏ အုပ်စုမှာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး စိတ်ဓာတ်များ စတင်ယိမ်းယိုင်လာသည်။
“အမှိုက်သရိုက်တစ်စုပါပဲလား။ ငါ သူတို့ကို ဘယ်လိုချေမှုန်းပြမလဲဆိုတာ ကြည့်ထားကြစမ်း”
လူသတ်သမားသည် အင်္ကျီဗလာဖြင့် အစိုးရရုံးအတွင်းမှ ရယ်မောလျက် ထွက်လာသည်။ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လက်ထဲတွင်မူ ဆူးချွန်များပါသော ဝံပုလွေစွယ်တုတ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အကျဉ်းသားများဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။
'ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း'
သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အခါ မြေပြင်မှ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားပြီး သားရဲတစ်ကောင် ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ တုတ်ကြီးမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ ကျဆင်းလာပြီး ကံဆိုးသူတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းကို ရင်ဘတ်ထဲအထိ နစ်ဝင်သွားအောင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။
သူ၏နောက်ကွယ်တွင်မူ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော သံလက်သီးမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကပ်ပါလာသည်။ သူ၏ ညာလက်ရှိ ငွေရောင်ချိတ်များမှာ အေးစက်သော အန္တရာယ်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။
“ဒါ... ဒါ လူသတ်သမားပဲ”
“ပြီးတော့ မြွေဆိုးလို အဆိပ်ပြင်းတဲ့ သံလက်သီးလည်း ပါလာပြီ”
အကျဉ်းသားအချို့သည် လူသတ်သမားနှင့် သံလက်သီးတို့၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျော်ကြားခဲ့သော နာမည်ဆိုးကို သတိရသွားကြပြီး မျက်နှာများ ပျက်ကုန်ကြတော့သည်။ အများစုမှာ နောက်ဆုတ်ရန် ပြင်နေကြပြီး ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ချောင်းနေကြပြီဖြစ်သည်။
စိတ်ဓာတ်များ ကျဆင်းလာပြီး လူအုပ်ကြီး ပြိုကွဲတော့မည့် အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံယီသည် မျက်နှာကို အဝတ်နက်ဖြင့် စည်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးထွက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဘာ လူသတ်သမားလဲကွ တတိယခေါင်းဆောင်ကြီး... ဒီကောင်ကို ကျွန်တော် မျက်နှာဖုံးစွပ်ဧည့်သည်ကပဲ ရှင်းပေးလိုက်ပါ့မယ်”
လုံယီသည် အကျဉ်းခန်းထဲမှ တွေ့လာသော ပုဆိန်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လူသတ်သမားထံသို့ ပြေးဝင်လိုက်သည်။
“ဘာ မျက်နှာဖုံးစွပ်... အော် မင်းကိုး”
လူသတ်သမားသည် လုံယီနှင့် နှစ်ကွက်ခန့် ယှဉ်တိုက်ပြီးသည်နှင့် မှတ်မိသွားကာ မျက်နှာထား လေးနက်သွားတော့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူသည် ဤကောင်လေး၏ ထောင်ချောက်ထဲတွင် ကျရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်မဟုတ်ပါလား။
“သူ့ရဲ့ နှလုံးသားညှို့ကျင့်စဉ် ကို သတိထားဦး”
သံလက်သီးက အသာလေး သတိပေးလိုက်သည်။
ဆင်ရှန်းမြို့၏ အင်အားအကောင်းဆုံး အရာရှိချုပ်နှစ်ဦးမှာ ညှပ်ပူးညှပ်ပိတ်အနေအထားဖြင့် လုံယီကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ထိပ်တန်းနှစ်ဦး ပူးပေါင်းလိုက်ခြင်းပင်။
ဝံပုလွေစွယ်တုတ်မှာ အားပါပြီး လေးလံလှသလို ငွေရောင်ချိတ်များမှာလည်း လျင်မြန်ပြီး အန္တရာယ်များလှသည်။ ဤပေါင်းစပ်မှုမှာ အန္တရာယ်အဆင့်ကို နှစ်ဆ တိုးသွားစေသည်။ လုံယီအနေဖြင့် ဤပိတ်မိနေမှုကို အမြန်ဆုံး ချိုးဖျက်ရမည်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ ဤနေရာတွင် အချိန်ဆွဲနေမိပါက သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ အကျဉ်းသားအုပ်စုမှာ အစိုးရစစ်သည်များ၏ ချေမှုန်းမှုကို ခံရတော့မည်ကို သူသိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့မှာ အသာစီးရမှသာ တိုက်ရဲကြပြီး အခြေအနေဆိုးလျှင် ကြံ့ကြံ့မခံနိုင်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် တောင်ဖြိုပုဆိန်သိုင်း၏ ခြောက်လှန့်နိုင်စွမ်းကိုလည်း ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သုံးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့ ပြင်ဆင်ထားကြမည်မှာ အသေအချာပင်။
ထို့ကြောင့်... အကြွင်းမဲ့ ခွန်အားဖြင့်သာ ဖောက်ထွက်ရမည်ပင်။
“သေစမ်း”
လုံယီသည် ပုဆိန်ကို အားကုန်လွှဲကာ လူသတ်သမား၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ၄၅ ဒီဂရီ စောင်း၍ ခုတ်ချလိုက်သည်။ ပေါင်တစ်ထောင်ကျော်သော ခွန်အားဖြင့် တွန်းပို့လိုက်သော ပုဆိန်မှာ လေထုကို ခွဲထွက်သွားသဖြင့် ဝှီးခနဲ အသံပင် မြည်သွားတော့သည်။
“သွားစမ်းပါကွာ”
လူသတ်သမားမှာ မကြောက်မရွံ့ဘဲ ဝံပုလွေစွယ်တုတ်ကို ပြန်လည် လွှဲရိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ညာလက်မောင်း တစ်ခုလုံးမှာ မီးဖုတ်ထားသကဲ့သို့ နီရဲတောက်လောင်နေ၏။ သူ၏ ခွန်အားမှာလည်း အံ့မခန်းလှသဖြင့် လုံယီ၏ အားပါသော တိုက်ကွက်ကို အပြည့်အဝ တုန့်ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။ သိုင်းပညာရှင်များထဲတွင်ပင် လူသတ်သမားမှာ ခွန်အားကြီးမားလွန်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သတ္တုအချင်းချင်း ထိတွေ့မိသံမှာ နားစည်ကွဲမတတ် အကြိမ်ကြိမ် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ အကြိမ်ကြိမ် ခုခံတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း အနိုင်အရှုံး မပေါ်သေးချေ။ အခြေအနေမှာ တစ်ဆို့နေစဉ်မှာပင် သံလက်သီးသည် လုံယီ၏ ဘေးဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ကပ်လာသည်။ သူ၏ကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ရွှေ့လျားရင်း အခွင့်အရေးကို ချောင်းမြောင်းနေ၏။ သူ၏ ငွေရောင်ချိတ်များမှာ နေ့အလင်းရောင်အောက်တွင် အန္တရာယ်ရှိစွာ တောက်ပနေပြီး မျက်စိကျိန်းစပ်လှသည်။
နဂါးထိုးဖောက်ခြင်း….
လုံယီက စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝှက်ဖဲကို ထုတ်သုံးလိုက်တော့သည်။
သူသည် ဦးစွာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရာ ရင်ဘတ်မှာ ချက်ချင်း ဖောင်းတက်လာသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ရင်ဘတ်ရှိ ကြွက်သားမျှင်တစ်ခုမှာ စုစည်းသွားပြီး အတွင်းပိုင်း၌ ဝှက်ကွယ်နေသော ဖယောင်းတိုင်နဂါးအမှတ်ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး စီးဝင်သွားတော့သည်။
ကျွတ်…
ဝေဝေဝါးဝါး အနေအထားတွင် လုံယီသည် အက်ကွဲသံအနည်းငယ်ကို ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ရင်ဘတ်မှာ ထုံကျင်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ချီစွမ်းအင်များမှာ ဆည်ကျိုးသကဲ့သို့ ပွက်ပွက်ဆူကာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပုဆိန်ကိုင်ထားသော ညာလက်မောင်းဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားတော့သည်။
မူလက အပြင်ဘက်သို့ လွှဲလိုက်သော ပုဆိန်၏အရှိန်မှာ အသစ်ဖြစ်ပေါ်လာသော ထပ်ဆင့်အားနှစ်ရပ်ကြောင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပိုမိုမြန်ဆန်သွားသည်။
ဝူး….
ပုဆိန်သွား ဖြတ်သန်းသွားသည့်နေရာတွင် တစ္ဆေများ အော်ဟစ်သံကဲ့သို့သော လေတိုးသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
“တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ”
တိုက်ပွဲပေါင်းရာချီ နွှဲခဲ့သော လူသတ်သမားမှာ အခြေအနေ မဟန်သည်ကို သိလိုက်သည်နှင့် နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။
သို့သော် လုံယီက ထိုအခွင့်အရေးကို မပေးပေ။ ပုဆိန်ရိပ်မှာ သူ၏ကိုယ်နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာသဖြင့် လူသတ်သမားမှာ မတတ်သာဘဲ သူ၏တုတ်ကြီးကို အသည်းအသန် လွှဲကာ ကာကွယ်လိုက်ရသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူ၏မျက်နှာထားမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူ၏ ဝံပုလွေစွယ်တုတ်မှတစ်ဆင့် မတွန်းလှန်နိုင်သော ခွန်အားကြီးတစ်ခု သူ့ဆီသို့ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဝံပုလွေစွယ်တုတ်မှာ သူ၏လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားသော်လည်း လုံယီ၏ ပုဆိန်ကမူ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ လူသတ်သမား၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ကရုဏာမဲ့စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။ လူသတ်သမား၏ အင်္ကျီဗလာနှင့် ကိုယ်အထက်ပိုင်းတွင် ညာဘက်ပုခုံးမှသည် ဘယ်ဘက်ခါးအထိ ထင်ရှားလှသော အနီရောင်မျဉ်းကြောင်းကြီး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဖူးခနဲ အသံနှင့်အတူ...
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုအနီရောင်မျဉ်းကြောင်းအတိုင်း သပ်ရပ်စွာပင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။ သွေးများနှင့် ကလီစာများစွာမှာ ပန်းထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို နီရဲသွားစေတော့သည်။
အကွက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဆင်ရှန်းမြို့ကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သော ကလေးသူငယ်များကိုပင် ငိုအောင်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော တစ်မြို့လုံးတွင် တစ်ဦးတည်းသော သိုင်းပညာရှင် အရာရှိချုပ် လူသတ်သမားမှာ လုံယီ၏ ပုဆိန်အောက်တွင် အသက်ပျောက်သွားရသည်။ ထို့အပြင် သူသည် လုံယီအတွက် စွမ်းအင်မှတ် ၂ မှတ်ကိုလည်း ပေးအပ်သွားခဲ့သည်။
ရန်သူဖြစ်စေ မိတ်ဆွေဖြစ်စေ ကြည့်နေသူအားလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။ လူသတ်သမားကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်နိုင်သော ဤ မျက်နှာဖုံးစွပ်ဧည့်သည်မှာ ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်နေတာလဲ။
ပထမဆုံး သတိပြန်ဝင်လာသူမှာ လူသတ်သမားနှင့် အဆင့်တူရှိသော သံလက်သီး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လှည့်ထွက်ပြေးရာ အစိုးရရုံးဘေးရှိ လမ်းကြားထဲသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“နေဝင်တောင်တန်းက ညီအစ်ကိုတို့... လူသတ်သမားကို မျက်နှာဖုံးစွပ်သူရဲကောင်းက သတ်လိုက်ပြီဟေ့ တိုက်ကြစမ်း”
ကျူတာရွေ့သည် တတိယခေါင်းဆောင်ပီပီ ရရှိလာသော အရှိန်အဝါကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသော အစိုးရစစ်သည်များကို အားကုန် စီးနင်းတိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။
“တိုက်ကြဟေ့”
“ဒီလူယုတ်မာတွေကို အပြတ်သတ်ကြစမ်း”
“ဒီနေ့ ငါ ကလဲ့စား ချေတော့မယ်”
အကျဉ်းသားများသည် အားတက်သရော အော်ဟစ်ကာ စစ်ဆေးရေးရုံးအတွင်းသို့ ရူးသွပ်စွာ စီးနင်းဝင်ရောက်ကြတော့သည်။ ရှေ့ဆုံးမှ လူများ မြားထိမှန်၍ လဲကျသွားသော်လည်း ကျန်ရှိသူများ၏ ဒေါသတကြီး ထိုးဖောက်မှုကို မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်တော့ချေ။ ခြေလှမ်းဆယ်လှမ်းခန့် အကွာအဝေး အနီးကပ် တိုက်ပွဲအတွင်း၌ မြားများမှာ အသုံးမဝင်တော့ဘဲ နှစ်ဖက်စလုံး ရောထွေး၍ သွေးချောင်းစီးသော တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွါးသွားတော့သည်။
လုံယီသည် ကျူတာရွေ့နှင့် သန်မာထွားကျိုင်းသော လူအချို့ကို ဦးဆောင်ကာ အစိုးရတပ်ဖွဲ့များ၏ ဗဟိုချက်မဆီသို့ ဓားမြှောင်တစ်စင်းကဲ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။
“ချောင်... မင်းလို အရာရှိယုတ်က ဘယ်ကို ပြေးမလို့လဲ”
လုံယီ၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ မိုးကြိုးပမာ ပြင်းထန်လှသဖြင့် ထွက်ပြေးနေသော စစ်ဆေးရေးအရာရှိချောင်မှာ ထိတ်လန့်တကြား ခြေချော်လဲကျသွားတော့သည်။ လုံယီသည် ပုဆိန်နှစ်ချက်ဖြင့်ပင် ဘေးရှိ အစောင့်များကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး အရာရှိချောင်ကို ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ...”
တစ်ချိန်က အာဏာစက် ပြင်းခဲ့သော စစ်ဆေးရေးအရာရှိမှာ ယခုမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြာနှမ်းနေပြီး ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ ဘောင်းဘီထဲတွင် ဆီးထွက်နေရှာသည်။
“မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးပြီး ငါ့မိသားစုဝင်တွေကို ဓားစာခံလုပ်ကာ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တုန်းက ဒီနေ့လို အကျိုးပေးမျိုး ရလာမယ်လို့ မတွေးခဲ့ဘူးလား”
လုံယီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်၍ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
“မင်း... မင်းက လုံယီလား။ မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး မဟုတ်ရင် မြို့မရုံးတော်က...”
“မင်းက ငါတို့ကို မြက်ပင်တွေလို သဘောထားခဲ့တာပဲ။ ဒီနေ့တော့ အဲဒီမြက်ပင်တွေက မင်းကို ကြက်တစ်ကောင်လို ဘယ်လိုသတ်သလဲဆိုတာ ပြပေးရတာပေါ့”
လုံယီက ပုဆိန်ကို လွှဲ၍ ခုတ်ချလိုက်ရာ အရာရှိချောင်၏ ခေါင်းမှာ ကိုယ်နှင့်တခြားစီ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။ ဆင်ရှန်းမြို့၏ စစ်ဆေးရေးအရာရှိ ချောင်မှာ ဤသို့ဖြင့် နိဂုံးချုပ်သွားလေပြီ။
အရာရှိချောင် သေဆုံးသွားသည်နှင့် ကျန်ရှိနေသော မြားသမားများမှာ ခုခံလိုစိတ် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောကွဲသော ငှက်များပမာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ကုန်ကြသည်။
“သူ့ခေါင်းကို ရုံးတော်ဆိုင်းဘုတ်မှာ ချိတ်ထားလိုက်စမ်း”
လုံယီသည် အရာရှိချောင်အပေါ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နာကျည်းနေသဖြင့် သတ်ရုံဖြင့် အားမရနိုင်သေးပေ။
“ဒီအရာရှိယုတ်ရဲ့ မိသားစုကိုရော ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”
အကျဉ်းသားတစ်ဦးက လာရောက်သတင်းပို့သည်။ ကျူတာရွေ့က လုံယီကို လှည့်ကြည့်၍ အဆုံးအဖြတ် တောင်းခံလိုက်သည်။
“ဒီအရာရှိက ငါ့လူတွေကို အတင်းအကျပ် နှိပ်စက်တုန်းက ငါ ဘယ်လိုတုန့်ပြန်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်သလဲ”
လုံယီက ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လက်အောက်ငယ်သားများက နားလည်သွားကြပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို အစိုးရရုံးအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြရာ ခဏအကြာတွင် အော်ဟစ်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ လုံယီသည် ထိုနေရာမှာပင် ရပ်နေပြီး နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေပုံရသည်။ သူသည် အပြစ်မဲ့သူများကို မဆင်မခြင် သတ်ဖြတ်လိုသူ မဟုတ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က စည်းကျော်လာပါက အခြားသူများအတွက် သတိပေးချက်ဖြစ်စေရန် အကြမ်းဖက်မှုဖြင့်သာ တုန့်ပြန်ရမည်ဟု ယူဆထားသည်။
အစိုးရရုံး၏ နောက်ဖေးကွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ခံ့ညားထွားကျိုင်းသော အစိုးရပိုင်မြင်း အကောင် ၂၀ နီးပါးကို တွေ့ရှိရသည်။
“သွားချင်တဲ့သူတွေ အခု ထွက်သွားလို့ရပြီ။ ငါတို့နောက်ကို နေဝင်တောင်တန်းအထိ လိုက်
ချင်တဲ့သူတွေကတော့ မြင်းတစ်ကောင်စီ ယူကြ”
ကျူတာရွေ့က အသံကုန်ဟစ်၍ အော်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တောင်ပေါ်ကို လိုက်မယ်”
“ကျွန်တော့်အသက်ကို ခင်ဗျားတို့အတွက် ပေးဆပ်ပါ့မယ်”
ထိုညမှာပင် လုံယီနှင့် ကျူတာရွေ့တို့သည် နေဝင်တောင်တန်းမှ ဓားပြများနှင့် လိုက်ပါလိုသော အကျဉ်းသားများအား ဦးဆောင်၍ နေဝင်တောင်တန်းဆီသို့ မြင်းစီးကာ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အစိုးရရုံးကို စီးနင်းတိုက်ခိုက်မှုနှင့် စစ်ဆေးရေးအရာရှိအား သတ်ဖြတ်မှု သတင်းက ထိုက်စီးနယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခုပမာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။ နေဝင်တောင်တန်းသည် ထိုက်စီးမြို့မရုံးတော်ရှိ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ရရှိသွားပြီး အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရမည့် ပစ်မှတ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အခန်း။ ၅၆
“ဟိုရှေ့က နေဝင်တောင်တန်းလား မြန်မြန်ကြည့်ကြစမ်း”
“အို... မြင့်မားလိုက်တာ ခန့်ညားလိုက်တဲ့ တောင်ကြီးပါလား”
“စကားများမနေနဲ့တော့ မြင်းကိုသာ အရှိန်မြှင့်မောင်းကြစမ်း”
“ဒေါက်... ဒေါက်...”
ဆင်ရှန်းစစ်ဆေးရေးရုံးမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် သူတို့သည် မြင်းများကို အရှိန်ကုန်တင်၍ နှင်လာခဲ့ကြသည်။ ကျူတာရွေ့ကိုယ်တိုင် ရှေ့မှဦးဆောင်သဖြင့် အန္တရာယ်ရှိသော နေရာအတော်များများကို ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ခုနစ်နာရီ၊ ရှစ်နာရီခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက်တွင်မူ နေဝင်တောင်တန်း၏ ခြေရင်းသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာတော့သည်။
အချိန်မှာ နေဝင်ရိုးရီ ပျိုးစပြုနေပြီဖြစ်ရာ ဆည်းဆာ၏ နီမြန်းသောအလင်းတန်းများက သစ်တောထူထပ်သော တောင်တန်းကြီးပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး ထူးခြားသော အလှတရားကို ဖော်ဆောင်နေသည်။ နေဝင်တောင်တန်းသည် အမြင့်ပေ လေးရာခန့်မြင့်မားပြီး သစ်ပင်တောအုပ် ထူထပ်လှသည့်အပြင် ကျောက်ဆောင်ကျောက်ခဲများ ပေါများကာ လမ်းခရီးမှာ အလွန်မတ်စောက်လှသည်။
တောင်ပေါ်သို့ မြင့်တက်လာပြီးနောက် ပေအနည်းငယ်အကွာတွင် ခိုင်ခံ့သော တောင်ကုန်းစခန်း၏ တံခါးဝကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ တံခါးခြေရင်းကို ကျောက်တုံးများဖြင့် အခိုင်အမာ တည်ဆောက်ထားပြီး သစ်သားခြံစည်းရိုးများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသော အဝင်ဝတစ်ခုရှိသည်။ အခြေစိုက်စခန်း၏ အပေါ်ဘက်တွင်မူ ကင်းမျှော်စင်တစ်ခုရှိပြီး ခေါင်းတွင် အနီရောင်အဝတ်
စည်းထားကာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့် ကင်းစောင့်နေကြသည်။
လုံယီ၏ အုပ်စုကို မြင်သည်နှင့် ကင်းသမားများသည် ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိသွားကြပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော တောင်တန်းကြီးအတွင်းသို့ ဝီစီမှုတ်၍ အချက်ပေးလိုက်ကြသည်။
“ဘယ်သူတွေလဲ”
ကင်းစောင့်ဓားပြတစ်ဦးက လေးကိုပြင်၍ အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။
လုံယီက ဘေးရှိ ကျူတာရွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျူတာရွေ့သည် ရှေ့သို့ ဝင့်ကြွားစွာ တိုးထွက်သွားပြီး သူ၏လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးကာ ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုလိုက်တော့သည်။
“မျက်စိမပါတဲ့ ကောင်တွေ ငါကိုယ်တိုင် ပြန်လာတာကို မင်းတို့ မမြင်ဘူးလား”
ကင်းမျှော်စင်ပေါ်ရှိ ဓားပြများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အချို့မှာမူ မယုံကြည်နိုင်သဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်၍ သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။
“တတိယခေါင်းဆောင်ကြီးပါလား”
“တတိယခေါင်းဆောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ရောက်လာတာလဲ”
“သူ့ကို ကွပ်မျက်ဖို့အတွက် ထိုက်စီးမြို့ကို ပို့လိုက်ပြီ မဟုတ်လား”
လက်အောက်ငယ်သားများ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ကျူတာရွေ့မှာ ဒေါသကြောင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အသက်ရှူပင် မှားချင်သွားသည်။ သူသည် တောအုပ်တစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားစေရန် အသံကုန်ဟစ်၍ ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
“စောက်စကားတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့။ ငါက ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ အရှင်လတ်လတ် ပြန်လာတာကွ။ မင်းတို့ပဲ ကွပ်မျက်ခံရမှာ။ မင်းတို့အမေကိုပဲ သွားကွပ်မျက်လိုက်ကြ”
ကျူတာရွေ့က မောက်မာရိုင်းစိုင်းလေ ကင်းစောင့်များက ပို၍ ကြောက်ရွံ့လေဖြစ်ပြီး တစ်ဦးက တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် “တတိယခေါင်းဆောင်ကြီး... ခဏလောက် သည်းခံစောင့်ဆိုင်းပေးပါဦး ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းဆောင်ကြီးထံ သွားရောက် သတင်းပို့ပါရစေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“တောက်... ခွေးမသားတွေ ငါက လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ပြန်လာတာကို အထဲတောင် ဝင်ခွင့်မပေးဘူးလား”
“ငါ့ကို အပြင်မှာ ပိတ်ထားရဲတယ်ပေါ့လေ... ငါသာ အထဲရောက်သွားလို့ကတော့ မင်းတို့ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်ပစ်မယ်”
ကျူတာရွေ့သည် အကျဉ်းထောင်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော မကျေနပ်ချက် အဖုံဖုံကို အတိုးချ၍ အားရပါးရ အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အတော်ပင် ထူးဆန်းနေတော့၏။ တံခါးဝ၏ ဝဲယာတွင် ရှိနေကြသူများမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသော်လည်း ကျူတာရွေ့ တစ်ဦးတည်းကသာ အလယ်တွင် ရပ်၍ တစ်ကိုယ်တော် ပြဇာတ်ကပြနေသကဲ့သို့ ဆူညံနေလေသည်။
အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးချိန်တွင် တောင်ကုန်းစခန်း၏ ခြံစည်းရိုးတံခါးများ ပွင့်လာပြီး လူအုပ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အော်ဟစ်သံတစ်ခုကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။
“တတိယညီလေး”
ထို့နောက် အနီရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ထွားကျိုင်းသန်မာသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မှာ သာမန်လူထက် နှစ်ဆ၊ သုံးဆခန့် ပိုမိုကျယ်ဝန်းပြီး အရပ်မှာလည်း နှစ်မီတာနီးပါး မြင့်မားသည်။ သူ၏ ကတုံးပြောင်ပြောင်မှာ ပြောင်လက်နေပြီး ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းဆိုးဝါးလှသည်။ ပါးပြင်ပေါ်ရှိ အမာရွတ်များအနက် တစ်ခုမှာ နှုတ်ခမ်းမှ နားရွက်နောက်အထိ ရှည်လျားနေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ ငရဲမှ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူလှတော့သည်။
သူ၏ ခါးတွင်မူ သံကွင်းကိုးကွင်းပါသော ဓားမကြီးတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားရာ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း သံကွင်းချင်း ထိခတ်သံများ တစီစီ မြည်ဟည်းနေတော့သည်။
“အစ်ကိုကြီး”
ကျူတာရွေ့သည်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားကြီးထံသို့ အပြေးသွားလေသည်။ နေဝင်တောင်တန်း၏ ပထမခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ကျူတာရွေ့၏ လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် “ညီလေးရယ်... အစ်ကိုကြီး တော်တော်လေး နောင်တရနေတာပါ။ မင်း အဖမ်းခံရကတည်းက အခြေအနေကြည့်ဖို့ မင်းကို တစ်ယောက်တည်း လွှတ်လိုက်မိတာ ငါ့အမှားပဲ” ဟု ပြောကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရှာသည်။
ပထမခေါင်းဆောင်ကြီး စကားအဆုံးတွင် နောက်ကွယ်မှ အသက်ကြီးရင့်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
“တတိယညီလေး... မင်း အဖမ်းခံရပြီးကတည်းက အစ်ကိုကြီးမှာ စားမဝင် အိပ်မပျော် ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ ငါတို့တောင် ဆင်ရှန်းမြို့ကို လာပြီး မင်းကို လုဖို့ ပြင်နေကြတာ”
ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်သူမှာ ဆံပင်ဖြူဖြူကို အထက်သို့ စုထုံးထားပြီး အပြာရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် တာအိုပညာရှင်ကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော အသွင်ကို ဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းထားသော်လည်း သေးသွယ်သော မျက်နှာနှင့် မှေးစက်သော မျက်လုံးများကြောင့် ကြည့်ရသည်မှာ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော ပုံစံ ပေါက်နေတော့သည်။
“ဒုတိယအစ်ကို...”
ထိုသူကို မြင်သောအခါ ကျူတာရွေ့၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်သွားပြီး သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မပြေလည်ကြောင်း မည်သူမဆို သိမြင်နိုင်ပေသည်။
ကျူတာရွေ့နှင့် ခေတ္တမျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ပထမခေါင်းဆောင်ကြီးက မေးမြန်းလိုက်
သည်။
“ညီလေး... မင်း ဘယ်လိုမျိုး လွတ်လာတာလဲ”
ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း သူ၏ အကြည့်တို့သည် လုံယီ၏ အုပ်စုထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အထူးသဖြင့် လုံယီအပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ ကျေးဇူးရှင် လုံယီကြောင့် ကျွန်တော် အသက်ဘေးက လွတ်ခဲ့ရတာပါ”
ကျူတာရွေ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ အစ်ကိုကြီးနှစ်ဦးကို လုံယီနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“သူက လုံယီတဲ့။ အကျဉ်းသားအားလုံးကို လွှတ်ပေးခဲ့တာ သူပဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ဦးဆောင်ပြီး စစ်ဆေးရေးရုံးကို ဝင်စီးပြီး အရာရှိယုတ်ရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ခဲ့တာလည်း သူပဲဗျ ဟားဟား... တကယ့်ကို အားရစရာ ကောင်းလိုက်တာ”
“သူက ငယ်သေးတယ်ဆိုပေမဲ့ လျှော့မတွက်နဲ့ဦး။ နာမည်ကျော် လူသတ်သမား နင်ရှုံတောင် သူ့လက်ထဲမှာ နှစ်ကွက် သုံးကွက်ပဲ ခံနိုင်တယ်”
“ဘာ...”
ထိုစကားကြောင့် နေဝင်တောင်တန်းမှ ဓားပြများအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ပထမခေါင်းဆောင်ကြီး၏ မျက်နှာထားပင်လျှင် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ လူသတ်
သမား နင်ရှုံ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဂုဏ်သတင်းမှာ အလကားရလာခြင်း မဟုတ်ပေ။ နေဝင်
တောင်တန်းမှ လူမည်မျှ သူ၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရတာလဲဆိုသည်မှာ လက်ချောင်းများဖြင့်ပင် ရေတွက်၍ မကုန်နိုင်ချေ။
“ဒါ... ဒါ တကယ်ပဲလား”
ဒုတိယခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လူကြီးက မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် အသံစာစာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေတော့သည်။
“ငါ ဘယ်တုန်းက လိမ်ဖူးလို့လဲ”
ကျူတာရွေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။
“အေးပါ... ဒုတိယညီလေးရာ တတိယညီလေးက အမြဲတမ်း တိကျပြတ်သားတဲ့သူပဲ သူ လိမ်မှာမဟုတ်ပါဘူး”
ပထမခေါင်းဆောင်ကြီးက မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော တာအိုပညာရှင်ကို တားဆီးလိုက်ပြီး လုံယီဘက်သို့လှည့်ကာ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဒီညီလေးက တကယ့်ကို လူငယ်သူရဲကောင်းပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ တတိယညီလေးကို ကယ်တင်ခဲ့တာဆိုတော့ ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ မင်းမှာ ဘယ်လိုတောင်းဆိုချက်ပဲရှိရှိ ငါ သဘောတူတယ်”
“ခေါင်းဆောင်ကြီးက အားနာစရာတွေ ပြောနေပါပြီ”
လုံယီကလည်း ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်ရင်း “ကျွန်တော့်မှာ အခု လောလောဆယ် တည်းခိုစရာ နေရာမရှိလို့ ခေါင်းဆောင်ကြီးက ကျွန်တော့်လို အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်နေသူကို နေဝင်တောင်တန်းမှာ ခိုလှုံခွင့်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်ကြီးနှင့် နီးကပ်သွားသောအခါ လုံယီသည် သူ၏ကိုယ်ထည်မှ မီးဖိုကြီးတစ်ခုပမာ ပူပြင်းလှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လူသတ်သမား နင်ရှုံထံတွင်ပင် မရှိသော စွမ်းအားမျိုးဖြစ်သဖြင့် လုံယီ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထင့်သွားမိသည်။
ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူ မတုန့်ပြန်မီမှာပင် ကျူတာရွေ့က လောကြီးစွာဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလို့ လက်မခံနိုင်ရမှာလဲ ငါ့အစ်ကိုကြီးက အလုပ်ကြီးအကိုင်ကြီးတွေ လုပ်ချင်တယ်ဆိုတော့ သူ့လက်အောက်မှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ များလေ ကောင်းလေပေါ့”
“ဟားဟားဟား တတိယညီလေး ပြောတာ မှန်တယ်”
ကျူတာရွေ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းဆောင်ကြီးက အားရပါးရ ထောက်ခံလိုက်
သည်။
“ငါတို့ နေဝင်တောင်တန်းမှာ ညီလေးလုံလို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်မျိုး တကယ်ကို လိုအပ်နေတာပါ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်ကြီး”
လုံယီသည် သင့်လျော်ရုံမျှ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ဟန် ပြသလိုက်သည်။
“ခဏနေဦး”
ကျူတာရွေ့က တစ်ဖန် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်သဖြင့် တာအိုပညာရှင်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ခေါင်းဆောင်ကြီးကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်ပါဘူး ဒီက ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီးက လုံယီရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် အသက်ဘေးက လွတ်ခဲ့ရတာပါ။ ဒီလို အသက်ကယ်ကျေးဇူးမျိုးက တစ်သက်လုံး ဆပ်လို့တောင် ကုန်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ တတိယခေါင်းဆောင်နေရာကို သူ့ကို ပေးချင်တယ်။ အစ်ကိုကြီး ဘယ်လိုသဘောရလဲ”
ကျူတာရွေ့၏ စကားအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အေးစက်တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ တောင်ပေါ်သား ဓားပြများရော အသစ်ရောက်လာသူများပါ ကျူတာရွေ့၏ မမျှော်လင့်ဘဲ လွန်ကဲလှသော ထိုအကြံအစည်ကြောင့် ကြောင်အသွားကြသည်။
“တတိယညီလေး... နောက်စရာတွေ မပြောစမ်းနဲ့။ ဒီခေါင်းဆောင်နေရာဆိုတာ အခုမှ ရောက်လာတဲ့လူကို ဒီအတိုင်း ပေးလိုက်လို့ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး”
တာအိုပညာရှင်သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ကန့်ကွက်လေသည်။
“ငါတို့အားလုံးဟာ တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဆင်နွှဲခဲ့ပြီးမှ ဒီစခန်းအတွက် အနစ်နာခံခဲ့ကြတာ”
“ငါတို့စခန်းမှာ ဘယ်သူက ပိုတိုက်နိုင်လဲ အဲဒီလူက ခေါင်းဆောင်ပဲ ခင်ဗျားကလွဲရင်ပေါ့”
ကျူတာရွေ့က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်သည်။
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ”
တာအိုပညာရှင်မှာ ဒေါသကြောင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများပင် တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်လာတော့သည်။
“ငါက အသက်ကြီးပေမဲ့ သေတွင်းထဲက ရုန်းထွက်လာခဲ့တဲ့သူကွ ပြီးတော့ အခုက အခြေအနေတွေ ပြောင်းကုန်ပြီ တောင်ပေါ်မှာ ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီးရှိလာပြီဆိုတော့ သူတို့အတွက် ငါတို့မှာ တာဝန်ရှိတယ်”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အသက်က ညီလေးလုံ အပိုင်ပဲ။ ငါက ဒီနေရာကို မလိုချင်တော့လို့ သူ့ကို ပေးမယ်ဆိုတာ မရဘူးလား”
“သူက မင်းအသက်ကို ကယ်တာလေ။ ငါ့အသက်ကို ကယ်တာမှ မဟုတ်တာ”
“ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနေရာကို ပေးခိုင်းနေတာမှ မဟုတ်ဘဲ”
ဤသို့ဖြင့် နေဝင်တောင်တန်း၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်နှင့် တတိယခေါင်းဆောင်တို့သည် လူအများရှေ့တွင်ပင် အကြီးအကျယ် အငြင်းပွားကြတော့သည်။