အခန်း (၅၉-၆၀)

အခန်း။ ၅၉

ဟူး…

လုံယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျှပ်စီးပမာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဆယ်မီတာကျော် အကွာအဝေးကို တစ်ဟုန်ထိုး ခုန်ကူးကာ ဆူညံသံထွက်ပေါ်ရာ နေရာသို့ အချိန်တိုအတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဓားပြတစ်ဦးမှာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိထားရင်း နာကျင်စွာ ညည်းတွားနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ လတ်ဆတ်သော သွေးနီရဲရဲများမှာ အဆက်မပြတ် စီးကျနေလေသည်။ အနီးရှိ သစ်ကိုင်းထက်တွင်မူ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦးခန့် အရပ်အမောင်းရှိသော မီးခိုးရောင် မျောက်တစ်ကောင်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေ၏။ ၎င်းသည် သွားများကို ဖြဲပြလျက် လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော အကြည့်မျိုးဖြင့် လုံယီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရှေ့လက်သည်းများကိုလည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် ဝှေ့ယမ်းပြနေလေသည်။

မျောက်၏ ဟန်ပန်နှင့် အပြုအမူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံယီ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ ဤသတ္တဝါမှာ သေချာပေါက် အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းလိုက်မိ၏။ သူသည် လေးခွကို ထုတ်ယူကာ ပစ်ခတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း

မီးခိုးရောင်မျောက်မှာ ဝူးခနဲ အသံနှင့်အတူ အခြားသစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ လွှားခနဲ ခုန်ကူးသွားပြီး သစ်ရွက်အုပ်များကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ပုန်းကွယ်သွားသဖြင့် လုံယီ၏ တိုက်ကွက်မှာ လွဲချော်သွားရသည်။

“ဘယ်လိုလဲ... တွေ့လိုက်လား”

ကျူတာရွေ့၊ လုရန်နှင့် ဟွမ်လေ့တို့မှာ အမောတကောဖြင့် နောက်မှ ပြေးလိုက်လာကြသည်။

စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် အပေါ်ဘက်ရှိ သစ်ကိုင်းများ လှုပ်ခါသွားပြီး ကောင်းကင်မှ အရိပ်တစ်ခုသည် လုံယီနှင့် အဝေးဆုံးတွင် ရှိနေသော ကျူတာရွေ့ထံသို့ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာတော့သည်။ ကျူတာရွေ့မှာ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရတော့သဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကာထားလိုက်ရသည်။

“အား”

သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အင်္ကျီလက်များမှာ စုတ်ပြတ်သွားပြီး လက်မောင်းပေါ်တွင် အရိုးထိအောင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာကြီးများ ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုအရိပ်မှာ အရှိန်ကို အသုံးချ၍ သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်သို့ ပြန်လည် ခုန်တက်သွားပြီး သူတို့ကို ရန်စသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ ၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခုပင် ပေါ်လွင်နေသေးသည်။

“တောက်... စောက်မျောက်”

ဟွမ်လေ့က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ လေးကို ဆွဲကာ မျောက်ထံသို့ မြားတစ်စင်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့် ရာနှုန်းပြည့် ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်လေ့ရှိသော သူ၏ လေးအတတ်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အသုံးမဝင်တော့ချေ။ မျောက်မဲကြီးမှာ အပေါ်ရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ၏ ကိုယ်အောက်ပိုင်းကို နာရီချိန်သီးပမာ လွှဲလိုက်ရုံဖြင့် ဟွမ်လေ့၏ မြားကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ဟွမ်လေ့သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်သော်လည်း မြားများမှာ မျောက်၏ အမွေးအမှင်ကိုပင် မထိနိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် လုံယီက သူ၏ လေးခွကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါတွင်မူ မီးခိုးရောင်မျောက်မှာ ပါးနပ်စွာဖြင့် သစ်ရွက်အုပ်များ ထူထပ်ရာ သစ်ကိုင်းဖျားများဆီသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်သွားသဖြင့် လုံယီအတွက် ပစ်မှတ်ချိန်ရန် ခက်ခဲသွားတော့သည်။

“ဒီမျောက်က သတိရှိလွန်းတယ်။ သူ့ရဲ့အရှိန်ကလည်း သာမန်သားရဲတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေတယ်”

လုံယီက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ဤအခြေအနေကပင် သူ၏ အရှုံးမပေးလိုသော စိတ်ဓာတ်ကို နှိုးဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

တောရိုင်းမျောက်တစ်ကောင်ကိုတောင် မကိုင်တွယ်နိုင်ရင် မဟုတ်တော့ဘူး။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားကြ”

လုံယီက ပြောလိုက်ပြီးနောက် ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို အားပြုကန်ကာ သစ်ကိုင်းဖျားများဆီသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံးပမာ တစ်ဟုန်ထိုး ခုန်တက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက် ခြေနှစ်ဖက်ကို အသုံးပြု၍ သစ်ပင်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်သွားရာ မကြာမီမှာပင် ထိုမီးခိုးရောင် အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လုံယီသည် ခါးကို အားပြုလွှဲကာ ညာလက်ကို ချိတ်လက်သီးပုံစံဖြင့် မျောက်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သော်လည်း မျောက်မှာ အခြားသစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ ပါးနပ်စွာ ခုန်ကူးသွားပြန်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်…

“တောင်ဖြိုခွင်းခြင်း”

လုံယီသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ အဆင့်မြင့်သိုင်းကွက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ မြင်မရသော ဖိအားလှိုင်းတစ်ခုမှာ မီးခိုးရောင်မျောက်ထံသို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ မျောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲ၌ပင် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ လုံယီသည်လည်း ချက်ချင်း ခုန်တက်ကာ မျောက်၏ အပေါ်စီးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လက်သီးကို ဓားပုံစံပြုကာ မျောက်၏ ဦးခေါင်းကို အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်သည်။

လုံယီ၏ လက်ရှိခွန်အားမှာ ပေါင်ချိန်တစ်ထောင်ခန့် ပြင်းအားရှိရာ တောရိုင်းမျောက်မှာ အမြောက်ဆန်တစ်လုံးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ဒုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်တွင် သိသိသာသာ ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မြေကြီးမှာလည်း ခဏမျှ တုန်ခါသွားသည်။

“ဒီမျောက်တော့ သေလောက်ပြီ မဟုတ်လား”

ဓားပြတစ်ဦးက ရယ်မောရင်း ထိုချိုင့်ခွက်နားသို့ ကပ်၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“နောက်ဆုတ်စမ်း”

လုံယီ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးသည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာပျက်သွားကာ သတိပေးလိုက်သည်။ သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့၏။

ချိုင့်ခွက်အတွင်းမှ သန်မာထွားကျိုင်းသော မီးခိုးဖြူရောင် လက်မောင်းကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အမွေးအမှင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော လက်ကြီးမှာ ယပ်တောင်တစ်ချပ်ပမာ ထိုဓားပြ၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

“အား”

ဓားပြမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လျက် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ရန်သူ၏ ခွန်အားမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်လှရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာပြီး နားထင်မှ သွေးကြောများမှာလည်း သွေးရောင်လွှမ်းလျက် ဖောင်းတက်လာတော့သည်။

ဖူး

နောက်ဆုံးတွင် ထိုပြင်းထန်လှသော အားကို ဓားပြ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မခံနိုင်တော့ချေ။ နား၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ဦးခေါင်းခွံ အက်ကွဲသွားသံ ကရက် ကရက် မှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ဖမ်းဆီးခံရချိန်မှ ဦးခေါင်းခွံ ကြေမွသွားချိန်အထိမှာ ခဏချင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုဓားပြကို အမှိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဘေးသို့ ပစ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချိုင့်ခွက်အတွင်းမှ တောရိုင်းမျောက်သည် တရွေ့ရွေ့ တက်လာခဲ့သည်။ ယခုမြင်တွေ့ရသော ၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေတော့၏။ အရပ်မှာ နှစ်မီတာခန့် မြင့်မားသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ကျောက်သားဖြင့် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ မီးခိုးဖြူရောင် အမွေးအမှင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ရင်ဘတ်ကြွက်သားများမှာ ဖောင်းကြွနေပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပို၍ ထင်ရှားလာကာ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးအိမ်အတွင်း သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်။ ပါးစပ်မှလည်း အမည်းရောင် အစွယ်ကြီးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး... ကြည့်ရသည်မှာ လုံယီ၏ ယခင်ဘဝက မြင်ဖူးခဲ့သော ဂျင်ဂန်းနှင့်ပင် အနည်းငယ် ဆင်တူနေတော့သည်။

“သေစမ်း”

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုံယီမှာ ဒေါသအလိပ်လိုက် ထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် ပုဆိန်ကို ထုတ်ယူကာ ဝိညာဉ်သားရဲအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော ထိုမျောက်ဖြူကြီးထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်ကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

သို့သော် မျောက်ဖြူကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ အမွေးထူသော လက်ဖဝါးပေါ်မှ အေးစက်စက် တောက်ပနေသော လက်သည်းများကို အသုံးပြုကာ လုံယီကို မကြောက်မရွံ့ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

ချွင်... ချွင်... ချွင်...

သံချင်းထိခတ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လုံယီ၏ လက်နက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုများကို မျောက်ဖြူကြီးက ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ခုခံရာ အချက်ပေါင်းများစွာ ထိမှန်သော်လည်း အရေပြားမှာ ပေါက်ပြဲသွားခြင်း မရှိဘဲ သွေးမထွက်သော အမာရွတ် နက်နက်အချို့သာ ထင်ကျန်ရစ်သည်။ နေဝင်တောင်တန်းရှိ သိုလှောင်ရုံမှ ယူလာသော ပုဆိန်မှာ အရည်အသွေး မကောင်းသဖြင့် မကြာမီမှာပင် ပုဆိန်သွားများမှာ ပဲ့ထွက်ကုန်တော့သည်။

လုံယီသည် ပုဆိန်ကို လွှတ်ပစ်လိုက်ပြီး မျောက်ဖြူကြီးနှင့် လက်သီးချင်း ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။ သူ၏ အခြေခံလက်သီးသိုင်းမှာ ကျွမ်းကျင်မှု အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ပုဆိန်သိုင်းထက်ပင် မနိမ့်ကျချေ။

ထိုးနှက်ခြင်း၊ ခုတ်ခြင်း၊ ထုရိုက်ခြင်း၊ ခုခံခြင်း... ဖြောင့်လက်သီး၊ ချိတ်လက်သီး၊ ဆတ်လက်သီး၊ ကြိမ်လုံးလက်သီး... စသည့် နည်းစနစ်မျိုးစုံကို အသုံးပြုကာ တိုက်ခိုက်သည်။ သို့သော် သူ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဤမျောက်ဖြူကြီးသည်လည်း မွေးရာပါ လက်သီးသိုင်းပညာ ရှိနေခြင်းပင်။ ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ဖျတ်လတ်ပြီး ပရိယာယ်များလှရာ လုံယီနှင့် အပြန်အလှန် အကြိတ်အနယ် ရှိလှသည်။

လူတွေက ဘာလို့ မျောက်တွေဆီကနေ လက်သီးသိုင်း သင်ယူကြသလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူးပဲ။ သူတို့က မွေးရာပါ သိုင်းပညာရှင်တွေပဲကိုး။

လုံယီက တွေးတောလိုက်မိသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းလာပြီး အနီးကပ် လုံးထွေးသတ်ပုတ်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

မင်းက ငါ့ကို တစ်လက်သီးထိုး ငါက မင်းကို လက်သည်းနဲ့ တစ်ချက်ကုတ်မယ် ဆိုသည့်အတိုင်းပင်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပန်းမန်များ မြက်ပင်များနှင့် သစ်ပင်ကြီးများမှာလည်း အလူးအလဲ ခံကြရပြီး ကျိုးပျက်ကုန်သလို အမြစ်ကပင် ကျွတ်ထွက်ကုန်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် လုံယီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဒဏ်ရာဗလပွ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်မှာလည်း သွေးချင်းချင်းနီကာ အသားများ လန်ထွက်နေပြီဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း မျောက်ဖြူကြီး၏ အမွေးအမှင် အရောင်များမှာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးအတွင်းရှိ ခက်ထန်မှုများမှာလည်း သိသိသာသာ လျော့ပါးလာတော့သည်။

အပြင်လူများအမြင်တွင်မူ လုံယီသည် အရေးနိမ့်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မျောက်ဖြူကြီး၏ ခုခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်မြင့်မားပြီး ယခုအချိန်အထိ ဒဏ်ရာအနာတရ မရရှိသေးသောကြောင့်ပင်။ အနားရှိ ဓားပြများမှာလည်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြသော်လည်း မိမိတို့၏ မြားများက မိမိတို့လူကို ထိမှန်မည်စိုးသဖြင့် ဝင်ရောက်မကူညီရဲကြချေ။

သို့သော် လုံယီကမူ သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းစွာသိသည်။ စွမ်းအင်သာ လုံလောက်နေသရွေ့ မည်မျှပင် ကြာရှည်သော တိုက်ပွဲဖြစ်ပါစေ သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်စရာမလိုပေ။ သူသည် မျောက်ဖြူကြီးနှင့် အပြင်းအထန် ဆက်လက်လုံးထွေး တိုက်ခိုက်နေလေသည်။

အချိန်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ မျောက်ဖြူကြီးမှာ စတင်မောပန်းလာပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာကာ ဆုတ်ခွာရန် ကြိုးစားတော့သည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို အမိအရဖမ်းဆွဲကာ လုံယီသည် တောင်ဖြိုခွင်းခြင်းသိုင်းကွက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး မျောက်၏ မေးစေ့ကို ပျံလွှားကန်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်သည်။ ထွက်ပေါ်လာသော မြင်မရသည့် စွမ်းအင်လှိုင်းများကြောင့် မျောက်ဖြူကြီးမှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားတော့သည်။

ထို့နောက် လုံယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေးတစ်စင်းကဲ့သို့ ကွေးညွတ်သွားပြီး သူ၏ လက်သီးမှာ မြားတစ်စင်းအလား ဝူးခနဲ အသံနှင့်အတူ လေထုကို တိုးထွက်ကာ မျောက်ဖြူကြီး၏ နားထင်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။ ထိုမျှဖြင့် မကျေနပ်သေးဘဲ လုံယီသည် နဂါးဖောက်ထွင်းခြင်းအတတ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူ၏ ရင်ဘတ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်နဂါး သွေးကြောမှတ်မှာ လှုံ့ဆော်ခံရပြီး ချီစွမ်းအင်များ ချက်ချင်း ပွက်ပွက်ဆူလာတော့သည်။

စုစည်းထားသော အရှိန်အဟုန်နှင့် စွမ်းအားများအားလုံးသည် သူ၏ ညာလက်သီးအတွင်းသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားပြီး မျောက်ဖြူကြီး၏ နားထင်ကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံ ထိမှန်သွားပါတော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားနှစ်ရပ်၏ ထိခတ်မှုအောက်တွင် ဒုန်းခနဲ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

မျောက်ဖြူကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ အကြည့်ဝေဝါးသွားပြီး နားထင်မှာ နက်ရှိုင်းစွာ ချိုင့်ဝင်သွားကာ မျက်လုံးများမှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ လဲကျသွားပြီး လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ချေ။ ၎င်း၏ အမွေးအမှင်များမှာလည်း မူလမီးခိုးရောင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားမှာလည်း မူလအတိုင်း ပြန်လည် သေးငယ်သွားတော့သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ သတ်နိုင်ခဲ့ပြီ”

လုံယီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားပျော့စွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဤကျောက်မျောက်မှာ ယခင်က ကြုံခဲ့ရသော ကျားကြီးထက်ပင် ကိုင်တွယ်ရ ပိုခက်ခဲလှသည်။

“စတုတ္ထအစ်ကိုက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ”

ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရထားသော ကျူတာရွေ့က အထင်ကြီးလေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ “ဒီကျောက်မျောက်က တကယ်ကို မာကျောတာဗျ။ သာမန်သိုင်းပညာရှင်တွေသာဆိုရင် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်မှာ သေချာတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဟွမ်လေ့၊ လုရန်နှင့် လျူယွမ်တို့သည်လည်း လုံယီအပေါ် လေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တောအုပ်နောက်ကွယ်မှ စည်းချက်ကျကျ လက်ခုပ်တီးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု လမ်းလျှောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“စတုတ္ထညီလေး... စတုတ္ထညီလေးရာ... မင်းက တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ။ အစ်ကိုကြီးအတွက် ဒီလို အခက်အခဲကြီးကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့တာပဲ”

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဝူယီဖိန်ပင်။ သူသည် လုံယီကို စိုးရိမ်ဟန်ပြနေသော်လည်း သူ၏ ကောက်ကျစ်သော မျက်လုံးများမှာမူ လုံယီ၏ သွေးချင်းချင်းနီနေသော ဒဏ်ရာများကိုသာ အကဲခတ်နေလေသည်။

“ဒါနဲ့... မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက သိပ်မပြင်းထန်ဘူး မဟုတ်လား”

ဝူယီဖိန် စကားအဆုံးတွင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လက်နက်အပြည့်အစုံ ကိုင်ဆောင်ထားသော လူတစ်အုပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံ့ညားစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ခါးတွင် သံကွင်းကိုးကွင်းပါ ဓားမကြီး ချိတ်ဆွဲထားသည့် ခေါင်းဆောင်ကြီး ရှူရှီးပင်။ ရှူရှီးသည် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်ဟန်ဖြင့် အပြေးအလွှား လျှောက်လာကာ “စတုတ္ထညီလေး... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒဏ်ရာတွေ အများကြီး ရသွားတာလဲ အစ်ကိုကြီးကို ဒဏ်ရာတွေ ပြပါဦး” ဟု ပြောလာသည်။

အခန်း။ ၆၀

ရှူရှီး၏ မျက်နှာပေးမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေပြီး ခါးတွင်လည်း ထင်ရှားလှသော ဓားမကြီးကို ချိတ်ဆွဲထားရာ သူပြောလိုက်သော စိုးရိမ်စကားများမှာ အခြေအနေနှင့် လုံးဝ မအပ်စပ်ဘဲ ထူးဆန်းနေတော့သည်။

“ခေါင်းဆောင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ ရှိနေတာပဲ စတုတ္ထခေါင်းဆောင်ကို ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်။ ခေါင်းဆောင်ကြီး အပင်ပန်းခံနေဖို့ မလိုပါဘူး”

လုံယီ၏ လက်အောက်ငယ်သားသစ် လုရန်က အပြေးအလွှား ရှေ့သို့ ထွက်လိုက်သည်။ သူသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးကပ်လာသော ရှူရှီးကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုရန်မှာ သားသတ်သမားဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သန်မာထွားကျိုင်းသူ ဖြစ်သော်လည်း ဒုတိယအဆင့် ချီစွမ်းအင်ရှင် ဖြစ်သော ရှူရှီး၏ ရှေ့တွင်မူ သူ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မှာ သေးသိမ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

“ဟင်...”

ရှူရှီး၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလိုအလျောက် နှေးကွေးသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ရိုင်းလှချည်လား ခေါင်းဆောင်ကြီး လုပ်မယ့်ကိစ္စကို မင်းက လမ်းညွှန်ပေးစရာ လိုလို့လား”နောက်တစ်ခဏတွင် လုရန်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ချင်းတူသော လူသန်ကြီးတစ်ဦး ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး လုရန်ကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ လျူယွမ်မှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရှူရှီးနှင့် လုံယီ၏ ကြားတွင် ဝင်၍ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အခြားဓားပြတစ်ဦး၏ အတင်းအဓမ္မ ဖယ်ရှားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ရှူရှီး ခေါ်ဆောင်လာသော ဓားပြများမှာ နေဝင်တောင်တန်း၏ အထူးရွေးချယ်ထားသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးလျှင် ဆယ်ဦးခန့်ကို ပြိုင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ သူတို့သည် လုရန်နှင့် လျူယွမ်တို့ကို ပိတ်ဆို့ထားရုံတင်မကဘဲ ကျန်ရှိသူများကလည်း ၎င်းတို့၏ ဓားနှင့် လေးများကို အသင့်ပြင်ထားကြသဖြင့် လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားတော့သည်။

တုံးအလှသော ကျူတာရွေ့ပင်လျှင် အခြေအနေ မဟန်သည်ကို ရိပ်မိသွားတော့သည်။ သူသည် ရယ်ကျဲကျဲ မျက်နှာပေးဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးထွက်ကာ “အစ်ကိုကြီး... လုံယီလေးက တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေနဲ့ ညစ်ပတ်နေတာဗျ ကျွန်တော်ပဲ သူ့ကို ကူညီပါရစေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“တတိယညီလေး... မင်း ဘာတွေ အပိုလုပ်နေတာလဲ”

တာအိုပညာရှင်က ကျူတာရွေ့ကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သဖြင့် သူသည်လည်း လုံယီအနားသို့ မကပ်နိုင်တော့ချေ။

ယခုမူ ရှူရှီးနှင့် လုံယီတို့၏ ကြားတွင် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိတော့ပေ။

လုံယီမှာမူ သွေးချင်းချင်းနီလျက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အားပျော့စွာ ထိုင်နေသည်။ ထွားကျိုင်းသော ပခုံးများရှိပြီး ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခံ့ညားလှသော ရှူရှီးမှာမူ ရွှံ့နွံများထဲတွင် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လုံယီထံသို့ တရွေ့ရွေ့ တိုးကပ်လာနေသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို နင်းခြေနေသကဲ့သို့ပင်။

လုရန်နှင့် လျူယွမ်တို့၏ မျက်နှာများမှာ ပျက်ယွင်းနေပြီး တာအိုပညာရှင်ကမူ ကျေနပ်စွာ ပြုံးနေတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် ထိုနှစ်ဦးမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံတွေ့တော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုံယီက ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီလို ဒဏ်ရာအနည်းငယ်လေးက အစ်ကိုကြီးကို စိုးရိမ်စေမိပြီလား”

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ လက်ငါးချောင်းကို ဖြန့်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို အပြင်သို့ လှည့်ကာ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူတစ်ဖက်စာမက ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီးကို ဘယ်လက်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်တော့သည်။

ဖတ်…..

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သစ်ပင်စည်ပိုင်းပေါ်တွင် လက်မတစ်ဝက်ခန့် နက်ရှိုင်းသော လက်ဝါးရာကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွန်အားကို ဘယ်လိုမြင်လဲ။ ဒီကျောက်မျောက်က ကြမ်းတော့ကြမ်းသား ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာလေးတွေလောက်ပဲ ပေးနိုင်ခဲ့တာပါ”

လုံယီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အို...”

ရှူရှီးသည် ထိုလက်ဝါးရာကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူပါ လိုက်၍ ပြုံးလိုက်သည်။

“စတုတ္ထညီလေး တကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်တာဆိုရင်တော့ ငါလည်း စိတ်အေးရပြီပေါ့။ ညီလေး ကိုယ့်ဘာသာ ထနိုင်ရဲ့လား ငါ့လက်ကို တွဲဖို့ လိုမလား”

“အစ်ကိုကြီးကလည်း အားနာစရာတွေ”

လုံယီသည် မြေပြင်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ နှေးကွေးသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ အပြည့်အဝ ရှိနေဆဲပင်။

ရှူရှီးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို နက်နဲသော အကြည့်များဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးတော့ဘဲ တာအိုပညာရှင်နှင့် အခြားသူများကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“စတုတ္ထညီလေး ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးဆိုမှတော့ ငါနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ကြစမ်း။ ညစာစားပွဲ ပြင်ဆင်ပြီး ငါ့ညီလေးအတွက် ဂုဏ်ပြုကြရအောင်”

ဒုတိယခေါင်းဆောင် ဝူယီဖိန်၏ မျက်နှာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှူရှီး၏ တင်းမာသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပြောမည့်စကားလုံးများအားလုံးကို ပြန်မျိုချလိုက်ရတော့သည်။

“ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုကြီး။ စတုတ္ထညီလေး... မင်းလည်း ကောင်းကောင်းအနားယူပြီး ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ဦးနော်”

“စိုးရိမ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယအစ်ကို”

လုံယီက မည်သည့်ခံစားချက်မျှမပါသော မျက်နှာပေးဖြင့် တုန့်ပြန်လိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုတွေကြားမှာ ဘာတွေ အားနာနေတာလဲ ဟားဟား...”

ဝူယီဖိန်က ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ရှူရှီးနှင့် ဝူယီဖိန်တို့သည် သူတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် လုံယီ၊ ကျူတာရွေ့နှင့် လူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“စတုတ္ထခေါင်းဆောင်... ဒီညစားပွဲကို တကယ်ပဲ တက်နိုင်ပါ့မလား”

လုရန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်”

လုံယီက ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်ပြီး သေဆုံးနေသော မျောက်ဖြူကြီးထံသို့ လျှောက်သွားသည်။

သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ မျောက်ဖြူကြီးမှာ သာမန် မီးခိုးရောင်မျောက်တစ်ကောင်အသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှ သွေးများ ထွက်နေသည်မှာ မြင်မကောင်းလှပေ။ လုံယီသည် မျောက်လောင်းအနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏လက်က မျောက်၏ အမွေးအမှင်များကို ထိလိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးနေသော စာသားအချို့ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

စွမ်းအင် +၂ စုပ်ယူမလား။

စုပ်ယူမယ်။

လုံယီ စိတ်ထဲမှ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

လူသားများကဲ့သို့ပင် ဤကဲ့သို့သော သားရဲတိရစ္ဆာန်များကလည်း သူ့အတွက် စွမ်းအင်များ ပေးစွမ်းနိုင်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းအပြင် ဤမျောက်ဖြူကြီးက စွမ်းအင် ၂ မှတ်အထိ ပေးစွမ်းနိုင်ရာ ၎င်းမှာ သာမန်လူတစ်ဦးထက် နှစ်ဆပိုများပြီး သိုင်းပညာရှင်များနှင့် အဆင့်တူနေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ရရှိမည့် စွမ်းအင်ပမာဏမှာ သတ်ဖြတ်လိုက်သော ရန်သူ၏ ခွန်အားအပေါ်တွင် မူတည်နေခြင်းပင်။

သို့သော် ထူးခြားမှုမှာ ထိုမျှနှင့် မပြီးဆုံးသေးပေ။ နောက်ထပ် စာသားတစ်ကြောင်းမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

[ပါရမီ - ကျောက်သားဖြစ်ခြင်းကို ရယူရန် စွမ်းအင် ၁၀ မှတ် အသုံးပြုမလား]

“ပါရမီ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

လုံယီသည် တစ်စက္ကန့်မျှသာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် စိတ်ထဲမှ ပြတ်သားစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

“အသုံးပြုမယ်”

စွမ်းအင် ၁၀ မှတ် ချက်ချင်း လျော့နည်းသွားပြီးနောက် သူ၏ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်တွင် ကဏ္ဍသစ်တစ်ခု တိုးလာတော့သည်။

[အမည် - လုံယီ]

[အသက် - ၁၉/၅၅]

[အဆင့် - မရှိသေးပါ]

[ကျွမ်းကျင်မှုများ - လုံမိသားစု ပုဆိန်သိုင်း (ကျွမ်းကျင်အဆင့် ၀/၃၀)၊ ခဲပစ်အတတ် (အဆင့်မြင့်အဆင့် ၀/၃၀)၊ အခြေခံလက်သီးသိုင်း (အဆင့်မြင့်အဆင့် ၀/၃၀)၊ အခြေခံလှံသိုင်း (အဆင့်နိမ့် ၀/၆)၊ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် - နဂါးဖောက်ထွင်းခြင်းအတတ် (အပိုင်းအစ - ၁)]

[ပါရမီ - ကျောက်သားဖြစ်ခြင်း (အခြေခံအဆင့် မရောက်သေး ၀/၅)]

[စွမ်းအင် - ၅]

လုံယီ၏ အကြည့်သည် သူ၏ဘဝတွင် ပထမဆုံးရရှိသော ပါရမီ ကျောက်သားဖြစ်ခြင်း အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုစာသား၏အပေါ်တွင် ရှင်းလင်းချက် အသေးစားလေးများ ပေါ်လာ၏။

[ကျောက်သားဖြစ်ခြင်း - အချိန်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြံ့ခိုင်မှုက ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်လာမည်]

[ကျောက်သားဖြစ်ခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုကို အချိန်တိုအတွင်း ကျောက်သားကဲ့သို့ မာကျောသွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ပါရမီအဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ ကျောက်သားဖြစ်စေနိုင်သော ဧရိယာနှင့် ကြာမြင့်ချိန်တို့ တိုးတက်လာမည်]

လုံယီသည် ထိုပါရမီ၏ နောက်ကွယ်တွင် အပေါင်းလက္ခဏာလေး တစ်ခု ပေါ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သို့သော် လူအများရှေ့တွင် ချက်ချင်း အဆင့်မြှင့်တင်လိုသော စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရ၏။

တောင်နောက်ဖက်မှ ထွက်ခွာလာပြီး သူ့အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင်မူ ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအင် ၅ မှတ်ကို အသုံးပြု၍ ၎င်းကို အဆင့်မြှင့်လိုက်တော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ ထူးဆန်းသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု စီးဝင်လာသည်။

ထိုမှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လုံယီသည် သာမန်မျောက်တစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွား၏။ ဗိုက်ဆာလျှင် သစ်သီးခူးစားကာ ရေဆာလျှင် မြစ်နားတွင် သောက်ပြီး ပျင်းလာလျှင် သူငယ်ချင်းများနှင့် ဆော့ကစားရင်း ရိုးရှင်းအေးချမ်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေသည်။

သို့သော် တစ်နေ့တွင် တောရိုင်းကျားသစ်တစ်ကောင်သည် မျောက်အုပ်ထဲသို့ ကျူးကျော်

ဝင်ရောက်ကာ သတ်ဖြတ်မှုများ ပြုလုပ်တော့သည်။ သူသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးခဲ့ရ၏။

သူသည် လူသူမရောက်ဖူးသော တောနက်ကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားရာ ထိုနေရာတွင် ပေတစ်ဆယ်ခန့် မြင့်မားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ရှိနေသည်။ ထိုကျောက်တုံး၏ အလယ်တွင် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသော ကျောက်ခွက်တစ်ခု ရှိပြီး မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေ၏။ မျောက်သည် ထိုကျောက်ခွက်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေရင်း မသိမသာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

အချိန်မှာ ညသို့ လျင်မြန်စွာ ကူးပြောင်းသွားပြီး တောက်ပသော လအလင်းရောင်သည် ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ဖြာကျလာကာ ကျောက်ခွက်အတွင်း၌ လဝန်းသဏ္ဌာန် အလင်းကွက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ထိုအလင်းမှာ မျောက်၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ မျောက်သည် တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထောင်သွားသည်ဟု ခံစားရပြီး တစ်နေ့တာလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ဆာလောင်မှုများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သက်ရှိတို့၏ မွေးရာပါဗီဇမှာ အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားပြီး ကောင်းကျိုးကို ရှာဖွေတတ်ခြင်းပင် ဖြစ်ရာ ထိုမျောက်သည် ဤကျောက်တုံးကြီး၏ ထူးခြားမှုကို သိရှိသွားပုံရသည်။

မျောက်သည် ထိုကျောက်တုံး၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ဗီဇအရ သိရှိသွားပြီးနောက် ညတိုင်း ထိုကျောက်ခွက်အတွင်း၌ လာရောက်အိပ်စက်ကာ လရောင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ခံယူလေသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးလာပြီး ပိုမိုသန်မာလာကာ နောက်ဆုံးတွင် မျောက်ဘုရင်သစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နေ့ရက်များ နှစ်လများ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း မျောက်အုပ်ထဲမှ အခြားမျောက်များမှာ အိုမင်းလာကြပြီး သူကမူ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို တက်ကြွလန်းဆန်းနေဆဲပင်။ သူ၏ ရာထူးကို စိန်ခေါ်လာသည့် ပျိုမြစ်သော မျောက်များကိုလည်း သူက လွယ်လွယ်ကူကူပင် အနိုင်ယူခဲ့သည်။

တစ်ညတွင်မူ အခြားတောရိုင်းကျားသစ်တစ်ကောင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြန်သည်။ ဤကျားသစ်မှာ ယခင်ကောင်ထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး ကျားတစ်ကောင်ပမာ ကြမ်းတမ်းလှသဖြင့် မျောက်အုပ်ကြီးမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြရသည်။ သို့သော် မျောက်ဘုရင်မှာမူ မကြောက်မရွံ့ဘဲ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

မျောက်ဘုရင်၏ ခက်ထန်မှုများ ပေါက်ကွဲလာသောအခါ ၎င်း၏ အမွေးအမှင်များမှာ မီးခိုးဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြွက်သားများမှာလည်း လေထိုးသွင်းထားသကဲ့သို့ ဖောင်းကြွလာသည်။ ကျားသစ်မှာ ၎င်း၏ အရေပြားကိုပင် ဖောက်အောင် မလုပ်နိုင်တော့ချေ။ မျောက်ဘုရင်က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ကျားသစ်၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ပေါက်ထွက်သွားပြီး သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျကာ သေဆုံးသွားတော့သည်။ မျောက်ဘုရင်သည် လပြည့်ဝန်းကြီးကို ကြည့်ကာ ရင်ဘတ်ကို တဘုန်းဘုန်း ထုလျက် အောင်ပွဲခံဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

ထို့နောက်တွင်မူ ယခင်နှင့်မတူသော နွေးထွေးသည့် စွမ်းအင်တစ်ခုမှာ လုံယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူ၏ အသား၊ အရိုးနှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းမှာ လရောင်အောက်တွင် ရေချိုးနေရသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ချက်ချင်းကြီး သိသာခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကောင်းမွန်သောဘက်သို့ ပြောင်းလဲနေပြီဖြစ်ကြောင်း လုံယီ သိလိုက်သည်။ ထိုစွမ်းအင်မှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်း၌ ပုန်းအောင်းကာ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို တိတ်တဆိတ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးနေခြင်းပင်။

လုံယီသည် စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ပါရမီကဏ္ဍတွင် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

[ကျောက်သားဖြစ်ခြင်း - အခြေခံအဆင့် ၀/၂၀ + ကျောက်ဝိညာဉ် ၁ ခု]

“ဟင်... ဆက်ပြီး အဆင့်တက်ဖို့အတွက် ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတစ်ခု လိုအပ်တာလား။ ကျောက်ဝိညာဉ်ဆိုတာ ဘာလဲ တစ်ခုဆိုတာ ဘယ်လောက် ပမာဏကို ပြောတာလဲ”

ဤပါရမီကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန်မှာ သာမန် ကျွမ်းကျင်မှုများထက် များစွာ ခက်ခဲကြောင်း လုံယီ သတိပြုမိသွားသည်။ စွမ်းအင်ကုန်ကျမှုမှာလည်း များစွာ ပိုမိုမြင့်မားသည့်အပြင် ထပ်ဆောင်း ပစ္စည်းတစ်ခုပင် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင် လုံယီသည် အသစ်ရရှိထားသော ပါရမီ အထူးသဖြင့် ကိုယ်တိုင်လှုံ့ဆော်ရသည့် အစွမ်းကို စတင်စမ်းသပ်ကြည့်တော့သည်။

“ကျောက်သားဖြစ်ခြင်း”

လုံယီက စိတ်ထဲမှ တိုးတိတ်စွာ ရွတ်ပြောလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူ၏ ညာလက်ဖဝါးပေါ်၌ အေးမြသော ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် မြေကြီးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ မီးခိုးရောင် အလွှာပါးလေးတစ်ခု ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ပျော့ပျောင်းမှုမှာ များစွာ မပြောင်းလဲသော်လည်း မာကျောမှုမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာကြောင်း လုံယီ အာရုံခံမိသည်။

သို့သော် ထိုအရာက ဘယ်လောက်အထိ မာကျောတာလဲဆိုသည်ကိုမူ စမ်းသပ်မှုအချို့ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်နေဦးမည်ပင်။