အခန်း (၅၅)
Vol. 6 Ch. 55
အခန်း ၅၅
“တကယ်ကောင်းတယ်မလား?”
လက်ထောက်မန်နေဂျာ လီက ဆိုင်ကအထွက်မှာ လှမ်းမေးလိုက်သည်။ ဆိုမီက ပိုက်ဆံအိတ်ကို သိမ်းလိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါးမစားရတာ ကြာပြီ။ အစ်မကျေးဇူးနဲ့ နေ့လယ်စာ ကောင်းကောင်းစားလိုက်ရတယ်။”
“ငါ့ကို ရင်းရင်းနှီးနှီးပဲ ခေါ်ပါဟာ။ အား... အေးလိုက်တာ။”
မန်နေဂျာလီက အအေးဒဏ်ကြောင့် အင်္ကျီကို ပြန်ပြင်ဝတ်လိုက်သည်။ သူမနှင့်မတူဘဲ ဆိုမီကတော့ ချမ်းသည့်ပုံစံ လုံးဝမပေါ်ပေ။
“မင်းကတော့ မချမ်းဘူး ထင်တယ်နော်?”
“ကျွန်မက ဒုံဟေး ကလေ။ ဒီလောက် အအေးဓာတ်ကတော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
“အဲဒီမှာက ပိုအေးလို့လား?”
“မဟုတ်ဘူး၊ လေတိုက်တာ အရမ်းပြင်းတာ။ အပူချိန်ကတော့ ဒီထက် ပိုမြင့်ပါတယ်။ အာ... ကော်ဖီဆိုင် တစ်ဆိုင်ဆိုင် ဝင်ကြဦးမလား?”
“ကောင်းသားပဲ၊ အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်သေးတာပဲ။”
သူတို့နှစ်ဦး သောက်စရာ တစ်ခုခု မှာလိုက်ကြသည်။ မန်နေဂျာလီက ကတ်ထုတ်ပြီး ပေးချေရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဆိုမီက သူမ၏ကတ်ကို ဝန်ထမ်းထံ အရင်ဦးအောင် ပေးလိုက်၏။
“ဘာလို့လဲ? ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှင်းကြတာပေါ့။”
“ခြေအိတ် ငှားခဲ့တာကို ပြန်ဆပ်တာပါ။”
“မင်းက အဲဒါကို မှတ်မိနေသေးတာလား?”
“မှတ်မိတာပေါ့။ သူများဆီက ငှားထားရင် ပြန်ဆပ်ရမှာ ကျွန်မတာဝန်လေ။”
“အိုကေပါ၊ ကျေးဇူးပဲနော်။”
သူတို့နှစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်နားမှာ မထိုင်ဘဲ ဆိုင်အတွင်းဘက်သို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ မန်နေဂျာလီက ပူနွေးနေသော ခွက်ကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“မင်း ဒီရောက်တာ တစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီနော်။”
“အချိန်တွေ ကုန်တာ မြန်လိုက်တာ။”
“အယ်ဒီတာအလုပ်က ဘယ်လိုလဲ?”
“ကောင်းပါတယ်၊ ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။”
“ဘာ? ပျော်ဖို့ကောင်းတယ် ဟုတ်လား? အဟားဟား။”
မန်နေဂျာလီက ဘာတွေပြောနေတာလဲဆိုသည့် ပုံစံဖြင့် လက်ခါပြလိုက်ရာ ဆိုမီပါလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“အစ်မအတွက်ကော ပျော်ဖို့ကောင်းဘူးလား?”
“နောက်နေတာလား? လုံးဝမပျော်ဘူး။ ကိုယ်ပြောသမျှ အဝေဖန်ခံရတာပဲ ရှိတာ၊ အလုပ်ကလည်း အဆုံးမရှိဘူး။ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကိုယ်ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ပြစရာ သက်သေလည်း မရှိဘူးလေ။”
မန်နေဂျာလီက ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းသော မျက်နှာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
“ရည်းစားရရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာလို့ လူကောင်းတစ်ယောက်မှ မရှိရတာလဲ။ ငါက အများကြီးလည်း မမျှော်လင့်ပါဘူး။”
“အစ်မက လက်ထပ်ချင်နေတာလား?”
“အခြေအနေ ကြည့်ရဦးမှာပေါ့။ အလောတကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုခေတ်ကြီးက ဒီလိုပဲလေ။ ငါက အခုမှ ၃၂ ပဲ ရှိသေးတာ၊ သိပ်မနောက်ကျသေးပါဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား?”
“ကျွန်မလည်း အဲလိုပဲ ထင်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ငါ့မိသားစုကတော့ အလျင်လိုနေကြပြီ။ ‘ရည်းစားထားပါဦး’ တဲ့။ အိမ်ပြန်ရင် အဲဒီစကားတွေ ကြားရတာနဲ့တင် ငါ သေတော့မယ်။”
“ဟဟားဟား။”
“ရယ်တာလား? ဒါက တကယ့် နာကျင်မှုဟ။ ရည်းစားမရှိရင် ‘သွားရှာဦး’ လို့ ပြောတယ်၊ ရည်းစားရပြန်တော့လည်း ‘လက်ထပ်ဦး’ တဲ့။ လက်ထပ်ပြီးရင်လည်း ‘ကလေးယူဦး’ လို့ ပြောကြဦးမှာ။”
မန်နေဂျာလီသည် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်တွင်းခံစားချက်တွေကို ပုံအောထုတ်လိုက်သည်။
“တကယ်တော့လေ... ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးရည်းစားကြောင့် ငါ နည်းနည်း စိတ်နာသွားတာ။”
“နောက်ဆုံး... ရည်းစား?”
“လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ နှစ်လောက်ကပေါ့။ အစကတော့ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ သူက ဟာသဉာဏ်ရှိတယ်၊ ရိုမန်းတစ်လည်း ဆန်တယ်။ ရက်ရက်ရောရောလည်း ရှိတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက မလုံလောက်ခဲ့ဘူး။”
မန်နေဂျာလီက မျက်တောင်တစ်ဖက် ခတ်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။
“သူ့အလုပ်က ဘာဖြစ်မလဲ ခန့်မှန်းကြည့်စမ်း။”
“အင်း... ကျွန်မ မသိဘူး။ ခန့်မှန်းရတာ သိပ်မတော်ဘူးလေ။”
ဆိုမီက လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်နေမိသည်။ မန်နေဂျာလီက ရယ်မောပြီး ဖြေလိုက်၏။
“စာရေးဆရာလေ။”
“စာရေးဆရာ ဟုတ်လား?”
“အယ်ဒီတာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဘာလို့ အံ့ဩနေတာလဲ။ ငါတို့ ဝန်ထမ်းတွေပြီးရင် အတွေ့ရဆုံးလူတွေက သူတို့ပဲဟာကို။”
“ကျွန်မ မသိခဲ့လို့ပါ။ ကြယ်ပွင့်စာပေ က စာရေးဆရာလား?”
“လျှို့ဝှက်ချက်။ နင်လည်း ရည်းစားရလာရင် သူတို့ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ သိလာလိမ့်မယ်။ စာရေးဆရာကောင်းတွေ အများကြီးရှိသလို၊ ဆိုးတဲ့လူတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ပြီးတော့ သူတို့မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အကျင့်လေးတွေလည်း တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု ပါတတ်သေးတယ်။”
မန်နေဂျာလီ ပြောတာကို နားထောင်ရင်း ဆိုမီက ဂျယ်ဂန်းအကြောင်းကို တွေးနေမိသည်။ နွေရာသီတုန်းက သူပြုံးပြခဲ့ပုံလေးကို မြင်ယောင်လာပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း မသိလိုက်ဘဲ လိုက်ပြုံးမိသွား၏။
“ဟင်? ဆိုမီ... ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“... ရှင်?”
ဆိုမီ အတွေးထဲကနေ ရုတ်တရက် နိုးလာသလို မေးလိုက်သည်။ မန်နေဂျာလီက ခေါင်းကို စောင်းပြီး ကြည့်နေ၏။
“နင် ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ပြုံးနေတာလဲ။ ချစ်တဲ့သူ ရှိနေပြီလား? ဟုတ်တယ်မလား?”
“မ... မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလိုမျိုး မဟုတ်...”
“ဘာတွေ လာလိမ်နေတာလဲ။ ဘယ်သူလဲ? ပြောစမ်းပါ၊ ဟင်?”
တီ... တီ!
ထိုအချိန်မှာပင် ဖုန်းမြည်လာသည်။ ဆိုမီသည် ဖုန်းကို ယူလိုက်ပြီး အားနာသလို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
“စာရေးဆရာဟာဆီကပါ။ ခေတ်သစ်အဆင့်များစီးရီး စာချုပ်ကိစ္စအတွက် ဖုန်းပြန်ခေါ်ပေးဖို့ ကျွန်မ ပြောထားလို့။”
“အေးအေး၊ ပြောလိုက်ဦး။”
ဆိုမီ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ မင်္ဂလာပါ စာရေးဆရာဟာ။”
“မင်္ဂလာပါ၊ ထမင်းစားပြီးပြီလား။”
“စားပြီးပါပြီ။ စာရေးဆရာကော?”
“ကျွန်တော် ခုမှ နိုးတာ။ မက်ဆေ့ခ်ျ မြင်မြင်ချင်းပဲ ဖုန်းခေါ်လိုက်တာပါ။ စာချုပ်ကိစ္စကတော့ ကျွန်တော်က ဘယ်အချိန်မဆို အားတာမို့ ဆိုမီ အဆင်ပြေတဲ့အချိန်ပဲ ပြောလိုက်ပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါဆိုရင် နောက်အပတ် တနင်္လာနဲ့ ဗုဒ္ဓဟူးကြား ဘယ်အချိန် လောက်ရမလဲရှင့်။”
“အိုကေ၊ အဲဒီအချိန်တွေ ရပါတယ်။”
ပြောစရာကိစ္စ ပြီးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း ဆိုမီ နည်းနည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ သူနှင့် စကားမပြောဖြစ်တာ ကြာပြီမဟုတ်ပါလား။ အခြေအနေလေးတောင် မမေးဘဲ ဖုန်းမချချင်သဖြင့် သူမ စကားဆက်လိုက်၏။
“စာရေးဆရာ၊ အခြား ထူးထူးခြားခြား ဘာတွေရှိလဲဟင်?”
“မရှိပါဘူး၊ အရင်အတိုင်းပါပဲ။ စာရေးလိုက်၊ စားလိုက် အိပ်လိုက်ပါပဲ။ ဆိုမီကော?”
“ကျွန်မလည်း တူတူပါပဲ။ စာရေးဆရာဟာရဲ့ စာတွေကို အသစ်တင်တင်ချင်း ချက်ချင်း မဖတ်လိုက်ရတာကလွဲရင်ပေါ့။”
“အဲလိုပြောပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဪ... ဒါနဲ့ ကျွန်တော့် ဝတ္ထုသစ်အကြောင်း မပြောရသေးဘူးပဲ။ Munpia မှာ တင်ထားတယ်။”
“ဝတ္ထုသစ်?!”
ဆိုမီ မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းစက်သွားသည်။ ဘေးကနေ စပ်စုချင်နေတဲ့ မန်နေဂျာလီရဲ့ အကြည့်ကို မြင်တော့မှ သူမ စိတ်ကိုပြန်ထိန်းလိုက်၏။
“နဂါးစီးသူရဲကောင်း လားဟင်?”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခေါင်းစဉ် ပြောင်းလိုက်တယ်။ ‘အသက်ရှူသံ’ တဲ့။ တစ်ချက် ရှာကြည့်လိုက်ဦးနော်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဆိုမီ သိနေလောက်ပြီ ထင်နေတာ။ စာရေးဆရာသစ်တွေ ရှာဖို့ Munpia ကို ခဏခဏ ဝင်ကြည့်တတ်တယ် မဟုတ်လား?”
“အဟားဟား... ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတလော ရိုမန်းတစ်အမျိုးအစား ဘက်မှာပဲ အာရုံရောက်နေလို့ပါ။ ဒီဘက်မှာ လူအင်အား သိပ်မရှိတာနဲ့... တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်။”
“ဘာကို တောင်းပန်တာလဲဗျာ။ နောက်မှ ကျွန်တော့်ကို အကြံပြုချက်လေးပဲ ပေးပါ။ ဆိုမီရဲ့ အကြံပြုချက်က ကျွန်တော့်အတွက် တကယ် အရေးကြီးပါတယ်နော်။”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျွန်မ ဒီနေ့ပဲ ဖတ်လိုက်ပါ့မယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ဆိုမီ... နောက်အပတ်ကျရင် ညစာ အတူတူ စားကြမလား? တစ်ခုခု ကောင်းကောင်း ကျွေးချင်လို့ပါ။”
“အာ... တကယ်လား?”
ဆိုမီ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးဖြဲသွားသည်။ ရှေ့မှာမရှိတဲ့ ဂျယ်ဂန်းကို ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြရင်း တက်ကြွစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“စားမှာပေါ့ စာရေးဆရာဟာ! ကျွန်မ အချိန်ဇယားလေး ကြည့်ပြီး ဖုန်းပြန်ဆက်လိုက်မယ်နော်။ ထမင်းကောင်းကောင်း စားပါဦး။”
“ဆိုမီလည်း တူတူပါပဲ။”
ဆိုမီ တစ်ယောက် ပြုံးပျော်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဖုန်းချလိုက်သည်။
မန်နေဂျာလီကတော့ ချက်ချင်းပဲ လှမ်းမေးလိုက်သည်
“ဘာ! ဝတ္ထုအသစ် ဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တယ်၊ အခန်းလိုက် ဝယ်ဖတ်ရတဲ့ စနစ်နဲ့လေ။ နဂါးစီးသူရဲကောင်း ကို ခေါင်းစဉ်ပြောင်းထားတာ။”
“ဟုတ်လား? ဒါပေမဲ့ ဒါက အဲလောက်တောင် အခြေအနေ ဆိုးလို့လား။ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောကြတာလဲ?”
မန်နေဂျာလီသည် ချက်ချင်းပင် Munpia ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
“ခေါင်းစဉ်က ဘာတဲ့လဲ?”
“‘အသက်ရှူသံ’ လေ။”
“အသက်ရှူသံ? ကြည့်ရအောင်... ဟင်?!”
မန်နေဂျာလီသည် ဖုန်းကို မျက်နှာနားအထိ တိုးကပ်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ မယုံနိုင်စရာ တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား။ ထိုအမူအရာကြောင့် ဆိုမီလည်း စပ်စုချင်စိတ် ပြင်းပြလာ၏။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် အစ်မ?”
“မဟုတ်ဘူး... ရှာနေစရာတောင် မလိုဘူး။ ဒီမှာကြည့်စမ်း။”
ဆိုမီသည် ဖုန်းကို လှမ်းယူကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည်လည်း မန်နေဂျာလီကဲ့သို့ပင် စခရင်ကို မြင်မြင်ချင်း အသက်ရှူမှားသွားရ၏။
‘ဒါက... နံပါတ် ၁ လား?!’
သူမ၏ အကြည့်များမှာ စာရေးဆရာ ပျမ်းချွမ်ယု ၏ ဝတ္ထုသစ် ‘အသက်ရှူသံ’ ထံမှ ခွာ၍မရတော့ပေ။ ၎င်းသည် အခြားဝတ္ထုများထက် နှစ်ဆခန့် ပိုကြီးသော ပုံရိပ်ဖြင့် ပေါ်လွင်နေသည်။ ဒါက နံပါတ် ၁ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ရဲ့ အရှိန်အဝါပင်။
“Munpia မှာ နံပါတ် ၁ ဆိုရင်တော့ တကယ် မယုံနိုင်စရာပဲ။ ကြည့်ရှုနှုန်းကော ဘယ်လောက်ရှိလဲ?”
“နေဦး၊ နေဦး... အတူတူ ကြည့်ရအောင်။”
ဆိုမီသည် ဖုန်းကို မန်နေဂျာလီ မြင်နိုင်အောင် ချပေးလိုက်ပြီး စခရင်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ စာမျက်နှာ ပွင့်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမတို့ နှစ်ဦးစလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်မိသွားကြ၏။
“ဒါက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ... ဆိုမီ...!”
၎င်းမှာ အပိုပြောခြင်း မဟုတ်ပေ။ အခန်းတစ်ခန်း၏ ရောင်းအားမှာ ၁၅,၀၀၀ နီးပါး ရှိနေသည်။ စုစုပေါင်း အခန်း ၄၁ ခန်းတောင် ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။
“ရက်စွဲတွေကို ကြည့်ရရင် တစ်နေ့ကို နှစ်ခန်းနှုန်း တင်နေတာပဲ။ နေဦး... ဒါဆို တွက်ကြည့်ရအောင်။ တစ်နေ့ကို ဒေါ်လာ ၃၀... Munpia နဲ့ အကျိုးအမြတ် ခွဲဝေမှုအရဆိုရင် ကြည့်ရှုနှုန်း ၁၀,၀၀၀ မှာ ဒေါ်လာ ၆၃ ရမယ်။ အဲဒါကို အခန်း ၃၀ နဲ့ မြှောက်ရင် ၁,၈၉၀... ပြီးတော့ ကုမ္ပဏီကို ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ပေးလိုက်ရင်တောင် တစ်နေ့ကို ဒေါ်လာ ၁,၃၃၀ (မြန်မာငွေ သိန်း ၄၀ ကျော်) ရမှာပဲ! တစ်ရက်တည်းနဲ့နော်!”
မန်နေဂျာလီမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။
“ငါ ပြောသားပဲ။ ဒီဝတ္ထုက ဖတ်လိုက်ကတည်းက အောင်မြင်မှာ သိသာနေတာ။ အယ်ဒီတာအသစ်နဲ့ မန်နေဂျာဂိုတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒါမျိုးကို လက်လွှတ်လိုက်ရတာလဲ မသိဘူး။”
“စာရေးဆရာဟာက တကယ် တော်တာပဲနော်။”
“တော်ရုံတင် မကဘူး! ဒါက Munpia တစ်ခုတည်း ရှိသေးတာ။ တစ်လကို ဒေါ်လာ ၄၀,၀၀၀ လောက် ရမှာပဲ။ ပြီးတော့ တခြား ကုမ္ပဏီတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ Navin တို့ Cocoa တို့သာ ပါလာရင် ဘယ်လောက်တောင် ရမလဲဆိုတာ မှန်းတောင် မမှန်းရဲဘူး။ ဝါး... စာရေးဆရာဟာတော့ တကယ် ပျော်နေမှာပဲ။”
ဆိုမီကတော့ ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူမ အောင်မြင်မည်ဟု သိထားသော်လည်း ဤမျှအထိ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ ဒုတိယရရှိသော စာအုပ်ထက်ပင် ၃ ဆခန့် သာလွန်နေသည် မဟုတ်ပါလား။
“နင် ဒီလို စာရေးဆရာမျိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲနော်။”
“ရှင်?”
ဆိုမီ အံ့ဩသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး မန်နေဂျာလီက ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါတို့ ပြောသလိုဆိုရင် သူက ပြီးပြည့်စုံတဲ့လူပဲ မဟုတ်လား? စာရေးဆရာတွေ တွေ့ဆုံပွဲမှာ တွေ့တုန်းကလည်း သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ပိုက်ဆံလည်း ရှာနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့...”
မန်နေဂျာလီက ဆိုမီ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရင်း...
“နင့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း စာရေးဆရာဟာ ရှိနေတယ်လေ။”
“ဘာ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ အစ်မ။ မဟုတ်ပါဘူး။”
ဆိုမီ မျက်နှာလေး ရဲတက်လာပြီး ငြင်းလိုက်သည်။ သို့သော် မန်နေဂျာလီကတော့ လက်မလျှော့ပေ။
“ငါ သိပါတယ်။ ခုနက ဖုန်းပြောနေတုန်းက နင် တစ်မျက်နှာလုံး ပြုံးဖြဲနေတာပဲလေ။”
“မဟုတ်ပါဘူးဆို။ အစ်မကလည်း လွဲနေပြီ။ စာရေးဆရာဟာက ကျွန်မ တာဝန်ယူရတဲ့ စာရေးဆရာမို့လို့ အပြင်မှာ အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဖူးရုံပါ။ အလုပ်ကိစ္စတွေ အတူတူ လုပ်ခဲ့ဖူးလို့ တခြား စာရေးဆရာတွေထက် နည်းနည်း ပိုရင်းနှီးတာပဲ ရှိတာပါ။ အဲဒါပဲ ရှိတာ တကယ်ပါ။”
“အေးပါ၊ အေးပါ... နားလည်ပါပြီ။ ကဲ... ကော်ဖီပဲ သောက်ပါတော့။ အေးကုန်တော့မယ်။”
မန်နေဂျာလီက ပြုံးစိစိဖြင့် ကော်ဖီကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ဆိုမီမှာတော့ ပူတက်လာသော သူမ၏ မျက်နှာကို အေးသွားအောင် လက်ဖြင့် ယပ်ခတ်နေမိ၏။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားရန်အတွက် အချိန်အတော်ကြာ ဦးမည်မှာ သေချာပါသည်။