အခန်း (၅၇)
Vol. 6 Ch. 57
အခန်း ၅၇
ဂျယ်ဂန်း ကားပေါ်တက်လိုက်စဉ်မှာပင် တဲဝမ်ထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ အမှုဆောင်ကြီး။”
“ထမင်းစားပြီးပြီလား။”
“မစားရသေးဘူးခင်ဗျ၊ အမှုဆောင်ကြီးကော?”
“ကျွန်တော်လည်း မစားရသေးပါဘူး။ ဪ... ဒါနဲ့ ‘အသက်ရှူသံ’ ကတော့ အခုထိ နံပါတ် ၁ နေရာမှာ အပြတ်အသတ်ကို ဦးဆောင်နေတုန်းပဲနော်။ Navin Store နဲ့ Cocoa Page တွေမှာပါ တင်လိုက်ရင်တော့ ဒါဟာ သမိုင်းတစ်လျှောက် အရောင်းရဆုံး ဝတ္ထု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ စာရေးဆရာဟာ ခင်ဗျားတော့ သူဌေးကြီး ဖြစ်တော့မှာပဲ။”
“ကျွန်တော်တောင် အံ့သြနေမိတာ။ ဖန်တစီဝတ္ထုဆိုတော့ ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ အာ... ဒါနဲ့ အမှုဆောင်ကြီး၊ ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့။ တစ်နေ့ကို ၅ ခန်းနှုန်း တင်လို့ ရမလား?”
“ဗျာ? ၅ ခန်းတောင်?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရေးပြီးသားတွေ အများကြီး အရန်သင့် ရှိနေတာဆိုတော့ ဖြစ်နိုင်မယ် ထင်ပါတယ်။”
ဂျယ်ဂန်းသည် ပိုက်ဆံမြန်မြန်ရရန်အတွက် ယခုလို လုပ်ချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ မိသားစုအတွက် အမြန်ဆုံး အိမ်ဝယ်ပေးချင်သည် မဟုတ်ပါလား။ အခန်းတွေ ပိုတင်နိုင်လေလေ၊ ဝင်ငွေကလည်း ပိုပြီးမြန်မြန် တိုးလာလေလေ ဖြစ်မည်မှာ အမှန်ပင်။
“စာရေးဆရာဟာ... တစ်လကို အခန်း ၁၅၀ ဆိုတာ စာအုပ် ၅ အုပ်၊ ၆ အုပ်စာလောက် ရှိတယ်နော်။ ခင်ဗျားဆီမှာ ဘယ်နှခန်းလောက် ရှိနေလို့လဲ?”
“အခန်း ၃၅၀ လောက် ရှိပါတယ်။”
တကယ်တော့ သူ့ဆီမှာ အခန်း ၁၇၅ ခန်းခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ လိမ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်လျှင် တဲဝမ်က ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်မှာသေချာသည်။
ဒါ့အပြင် သူ့မှာ ဆုဂန်းဝိုရဲ့ မတ်ခွက်နဲ့ လက်ပ်တော့ ရှိနေသဖြင့် တစ်နေ့ကို ၂၅ ခန်းလောက်အထိ ရေးနိုင်သည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။
“အဲလောက်တောင် များတာလား? ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... ဘယ်တုန်းက ရေးလိုက်တာလဲ?”
တဲဝမ်၏ အသံမှာ အလွန်အံ့သြသွားဟန် ပေါ်သည်။ ဂျယ်ဂန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ကျွန်တော်က အလုပ်ကြိုးစားတဲ့သူဆိုတာ ခင်ဗျားလည်း သိသားပဲ။ ဒါကြောင့် တစ်နေ့ ၅ ခန်းနှုန်းက အဆင်ပြေတယ် မလား?”
“ခင်ဗျား တကယ်ကော အဆင်ပြေရဲ့လား?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် အခု ကားမောင်းနေရလို့ပါ အမှုဆောင်ကြီး၊ ခွင့်ပြုပါဦးနော်။”
“အဟား... အိုကေ၊ အိုကေ။ ဂရုစိုက်မောင်းဦး၊ နောက်မှ ဖုန်းပြန်ဆက်လိုက်မယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့ အမှုဆောင်ကြီး။”
ဂျယ်ဂန်းသည် မင်းဟိုအကြောင်းကို ဘာမှမဟသေးဘဲ ဖုန်းချလိုက်သည်။ အစီအစဉ်က တကယ်တမ်း အကောင်အထည်ပေါ်လာမှ ပြောခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု သူ ယူဆသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
“သွားကြစို့ ရီခါ။”
ဂျယ်ဂန်း ကားကို စတင်မောင်းထွက်လိုက်သည်။ ရီခါကတော့ ပျင်းရိစွာဖြင့် သမ်းဝေနေ၏။
ခရီးက သိပ်မဝေးလှပေ။ ကားလမ်းလည်း ရှင်းနေသဖြင့် မိနစ် ၂၀ ခန့်အကြာတွင်ပင် ရောက်ရှိသွားသည်။
“ဟင်? ဘာလဲ... ဒါက ဗီလာတိုက်ခန်း အဟောင်းကြီးပါလား။”
သူရောက်သွားသော နေရာမှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဗီလာတိုက်တန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး အနှစ် ၂၀ ကျော်လောက် သက်တမ်းရှိပုံရ၏။ ဂျယ်ဂန်းက မင်းဟိုဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ စာရေးဆရာ၊ ဘယ်နား ရောက်နေပြီလဲဗျ?”
“ရောက်ပါပြီ။ လိမ္မော်ရောင် ဗီလာတိုက်တန်းလား?”
“အာ... ဟုတ်ကဲ့။ ခဏလေး စောင့်ပါဦး။”
တိုက်ခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး ၅ စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် မင်းဟိုသည် တိုက်ခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာတော့သည်။ ဂျယ်ဂန်းက အံ့သြသောမျက်နှာဖြင့် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်၏။
“မြန်လှချည်လား စာရေးဆရာကန်။”
“လမ်းမှာ ကားရှင်းနေလို့ပါ စာရေးဆရာဟာရဲ့။”
“လာ... အထဲဝင်ကြရအောင်။ အဆောက်အအုံကတော့ ဟောင်းနေပြီ၊ နားလည်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
ဂျယ်ဂန်းသည် မင်းဟို၏နောက်မှ လိုက်ဝင်သွားသည်။
မြေအောက်ထပ် B01 မှာ မင်းဟို၏ ရုံးခန်းဖြစ်သည်။ အကျယ်အဝန်းအားဖြင့် ၁၂ ဧက (စတုရန်းပေ ၄၀၀ ခန့်) သာ ရှိပြီး အိပ်ခန်းအကြီး တစ်ခန်း၊ အခန်းငယ် တစ်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်လေးတစ်ခုနှင့် ရေချိုးခန်းတစ်ခုသာ ပါရှိသည်။
နေရာအနှံ့မှာ ဖုန်တွေ တက်နေပြီး ရုံးခန်းတစ်ခုနှင့်ပင် မတူလှပေ။ သို့သော် ဟောင်းနွမ်းနေသော စားပွဲတစ်ခုပေါ်တွင် ကွန်ပျူတာ အနည်းငယ် ရှိနေခြင်းကသာ ဤနေရာသည် စာရေးဆရာများ၏ ရုံးခန်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။
“ဟားဟား... အားနာလိုက်တာ။ တော်တော်လေး အခြေအနေဆိုးတယ် မဟုတ်လား?”
မင်းဟိုက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
“စာရေးဆရာတွေ စုပေါင်းပိုက်ဆံစိုက်ထုတ်ပြီး ဒီဗီလာကို ငှားထားတာပါ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် အဆင်မပြေပေမဲ့ အခုလို စုလုပ်တော့ ပိုက်ဆံလည်း သက်သာတာပေါ့။”
“ဪ... ဟုတ်ကဲ့။”
“ဘာစားချင်လဲ စာရေးဆရာဟာ? ကျွန်တော့်ဆီမှာ စားသောက်ဆိုင် လိပ်စာစာအုပ် ရှိတယ်၊ ကြိုက်တာ ရွေးလိုက်ပါ။”
မင်းဟိုက တက်တက်ကြွကြွ ပြောနေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ထိပ်တန်းသို့ တဟုန်ထိုး တက်လှမ်းနေသည့် ဟာဂျယ်ဂန်းကဲ့သို့ စာရေးဆရာတစ်ဦးက သူကဲ့သို့ အမည်မရှိစာရေးဆရာတစ်ဦးထံသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းမှာ သူ့အတွက်တော့ မယုံနိုင်စရာပင်။
“ငါးစတူး စားမလား? ဒါမှမဟုတ် ပင်လယ်စာလား... ဆူရှီလည်း ရတယ်နော်။ မိနစ် ၃၀ အတွင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်။”
“အင်း... ကျွန်တော် ဂျာဂျန်းမြွန်း (Jajangmyeon) ပဲ စားချင်ပါတယ်။”
“ဂျာဂျန်း... မြွန်း ဟုတ်လား?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီကိုလာနေတုန်းကတည်းက အဲဒါပဲ စားချင်နေတာ။”
ဂျယ်ဂန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ မင်းဟို၏ အခြေအနေမှာ သိပ်မကောင်းလှသည်ကို သူ သိထားသည်။ ထိုသို့သောသူ့ထံမှ ဈေးကြီးသော အစားအသောက်များကို မှာခိုင်းရန်မှာ မသင့်တော်ချေ။ ထို့ပြင် မင်းဟို၏ သိက္ခာကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံရှင်းပေးမည်ဟု ပြောရန်လည်း ခက်ခဲလှသည်။
“တကယ်... သေချာလို့လား?”
မင်းဟို ထပ်မေးလိုက်သည်။ ဂျယ်ဂန်းကို ဂျာဂျန်းမြွန်း တစ်ပွဲတည်းနှင့် ဧည့်ခံရမည်မှာ သူ့အတွက် အားနာစရာ ကောင်းနေသလို၊ မယဉ်ကျေးသလိုလည်း ခံစားနေရသည်။
“စာရေးဆရာကန်က မကြိုက်လို့လား?”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း ကြိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုကောင်းတာလေး တစ်ခုခု ကျွေးသင့်တယ် ထင်လို့ပါ။”
“အရသာရှိတာ စားရရင် အဆင်ပြေပါပြီ။ အဲဒါပဲ မှာလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော်က သာမန် ဂျာဂျန်းမြွန်းကိုပဲ ကြိုက်တာ။”
“အာ... ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဒါဆို မှာလိုက်မယ်နော်။ ဒီဆိုင်က လက်ရာတော့ ကောင်းသားဗျ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ အားနာလိုက်တာ...”
မင်းဟိုသည် ရှက်ရွံ့နေသော မျက်နှာဖြင့် အစားအသောက်များကို မှာလိုက်သည်။ ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဂျယ်ဂန်းက မေးခွန်းတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် မေးလိုက်ပါတော့သည်။
“စာရေးဆရာ ကန်မင်းဟို... ကျွန်တော်နဲ့ စာချုပ်တစ်ခု ချုပ်ချင်လား?”