အခန်း (၅၉)
Vol. 6 Ch. 59
အခန်း ၅၉
“တကယ်ကို သံသယဖြစ်စရာပဲ။”
လက်ထောက်မန်နေဂျာ လီက သူမ၏နောက်တွင် ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကြယ်ပွင့်စာပေ ရုံးခန်းရှိ အမျိုးသမီးသန့်စင်ခန်းထဲတွင် ဖြစ်သည်။
ဆံပင်ကို သေသေချာချာ စည်းနှောင်နေသော ဆိုမီမှာ အတန်ငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
“ဒီနေ့ ဆံပင်ကို တော်တော်လေး ဂရုတစိုက် စည်းနေပါလား? အရင်ကဆို ခပ်တင်းတင်းပဲ စည်းတာကို၊ ဒီနေ့ကျမှ ဘာလို့ အကဲပိုနေတာလဲ။ ကြည့်ရတာ တစ်ယောက်ယောက်ကို အလှပြချင်လို့ ထင်တယ်နော်?”
“မ... မဟုတ်ပါဘူး။ အဲလိုမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတိုင်း ပုံစံလေး ပြောင်းချင်လို့ပါ။”
မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် သူမကို စူးစမ်းကြည့်နေသော မန်နေဂျာလီ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ရင်း ဆိုမီ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ မန်နေဂျာလီက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်လှမ်းလိုက်၏။
“လာ... ငါလုပ်ပေးမယ်။”
“အာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမ။”
“ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်သဘောကျတဲ့ ယောင်္ကျားလေးနဲ့ သွားတွေ့မှာပဲဟာကို။”
“တကယ်ပဲ...! အဲလိုမဟုတ်ပါဘူးဆိုနေမှ၊ အမကလည်း။”
“အေးပါ၊ အေးပါ။ နင် ရှက်နေတာလေးကို ကြည့်ရတာ ရယ်ရလို့ပါ။”
မန်နေဂျာလီသည် ရယ်မောရင်း ဆိုမီ၏ဆံပင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ မိတ်ကပ်ပစ္စည်းအချို့ကို ထုတ်လိုက်၏။
“ဒီကိုကြည့်စမ်း။”
“ဟင့်အင်း... ကျွန်မက မိတ်ကပ်လိမ်းရတာ သိပ်မကျွမ်းကျင်လို့။”
“နည်းနည်းလေးပဲ လုပ်ပေးမှာပါ။ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေ။”
ဆိုမီ ငြိမ်နေလိုက်သည်။ မန်နေဂျာလီ၏ ဖက်ရှင်အမြင်နှင့် မိတ်ကပ်ပညာကို သူမ ယုံကြည်ပါသည်။
“ဘယ်လိုလဲ? မှန်ထဲ ကြည့်လိုက်ဦး။”
မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆိုမီ ဆီမှ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် သက်ပြင်းအသံတစ်ခု ခပ်တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဝါး... တကယ်ကို ထူးခြားသွားတာပဲ။ မိတ်ကပ်လိမ်းထားတဲ့ အမှတ်အသားလည်း လုံးဝမပေါ်ဘူး။”
“မပေါ်အောင် လုပ်ပေးထားတာပေါ့။ ကဲ... သွားတော့၊ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ခဲ့နော်။”
မန်နေဂျာလီက မိတ်ကပ်ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းရင်း ပြောလိုက်ရာ ဆိုမီ မျက်နှာလေး ရဲတက်လာပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။
“အစ်မ အဲလိုပြောတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ? ငါက စာချုပ်ကိစ္စကို အဆင်ပြေအောင် လုပ်ခဲ့လို့ ပြောတာလေ။”
“ရှင်?”
“ဟားဟားဟား... တကယ်ကို ရိုးသားလွန်းတာပဲ။”
မန်နေဂျာလီက သူမ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သန့်စင်ခန်းမှ အရင်ထွက်သွားသည်။ ဆိုမီ မှန်ထဲကို တစ်ခေါက်ပြန်ကြည့်လိုက်မိ၏။ ပုံမှန်ထက် ပိုလှနေသလို သူမ ခံစားရသည်။ ယနေ့တွေ့ရမည့် သူ့ကို တွေးမိသည်နှင့် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ဒိတ်တုန်အောင် ခုန်လာတော့သည်။
“ကျွန်မ သွားတော့မယ်နော်။”
ဆိုမီ ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီးနောက် ဝန်ထမ်းများကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အယ်ဒီတာဂျောင်ဂုက သူမကို ကြည့်ပြီး လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“ဆိုမီ... ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“ရှင်? ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်?”
“အခုမှ ၅ နာရီပဲ ရှိသေးတာကို ဘာလို့ ပြန်ဖို့ ပြင်နေတာလဲ။”
“အာ... မနေ့က ပြောထားသားပဲလေ။ ဒီနေ့က စာရေးဆရာဟာနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ရမယ့်နေ့ပါ။ Comic Kt ကို အရင်သွားပြီး အလုပ်တွေ အပြီးသတ်မယ်၊ ပြီးရင် အဲဒီကနေပဲ တစ်ခါတည်း ပြန်တော့မယ်လို့ ခွင့်တင်ထားပါတယ်။”
“အမ်... ဟုတ်လား?”
ဂျောင်ဂုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုင်ခုံနောက်မှီကို မှီလိုက်ပြီး ခြေထောက်ချိတ်ကာ ဆက်ပြော၏။
“သူ့အတွက် ကုမ္ပဏီကတ်ကို လျှောက်မသုံးနဲ့ဦးနော်၊ ဟုတ်ပြီလား။”
“ဟုတ်ကဲ့...”
ဆိုမီ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မန်နေဂျာလီကတော့ ထိုစကားကို ကြားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းက ကပ်စေးနှဲ ဟု အသံမထွက်ဘဲ ရွတ်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။
“ဒါက ဆိုမီ တစ်ယောက်တည်းကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး၊ အကုန်လုံး နားထောင်ထား။ အခုခေတ် အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတာ စာရေးဆရာတွေဆီ သွားပြီး ထမင်းကျွေး၊ ဟိုကျွေးဒီကျွေး လုပ်နေရတာပဲ။ အဲဒီကနေ ဘာရလဒ်ထွက်လဲ ငါ့ကိုပြ။ ငါတို့က ထမင်းကား မဟုတ်ဘူး။ အရင်အယ်ဒီတာချုပ်က အလုပ်ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့လဲ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ အဲလို ခွင့်မပြုဘူး။ နားလည်လား?”
ဝန်ထမ်းအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“...”
“...”
ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေကြပေ။
ဂျောင်ဂုက ဒေါသတကြီးဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အသံကို မြှင့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“နားလည်လားလို့ မေးနေတာ!”
“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ နားလည်ပါပြီ။” “နားလည်ပါတယ် ရှင့်။”
အသံအချို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြန်ထွက်လာသည်။ ဂျောင်ဂုက သက်ပြင်းချရင်း ပြန်ထိုင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာကတော့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူက ဒေါသပုံချစရာ လူကို လိုက်ရှာနေရင်း ဆိုမီကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“အလုပ်ပြီးရင် ရုံးကို ပြန်လာခဲ့။”
“ရှင်? ဒီနေ့လားဟင်?”
“စာချုပ်ကို ရုံးကို ယူလာခဲ့ပြီးမှ ပြန်။ ငါ့ကို အပ်ပြီးမှ ပြန်လို့ ပြောနေတာ။”
ဒီစကားကြောင့် မန်နေဂျာလီပါ ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။ သူ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။
“... ဟုတ်ကဲ့ပါ။”
ဆိုမီ ညှိုးငယ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ Comic KT က ဂန်းနမ်မှာ ရှိတာဖြစ်ပြီး အဲဒီကနေ ရုံးကို ပြန်လာဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး တစ်နာရီခွဲလောက် ကြာဦးမည်။ ဒီနေ့က ဂျယ်ဂန်းနဲ့ ညစာ အတူတူစားဖို့ ချိန်းထားတဲ့နေ့လေ...။ အခုတော့ အဲဒီအစီအစဉ်ကို ဖျက်ရတော့မှာလား?
“ဘာလို့ မျက်နှာက အဲလို ဖြစ်သွားတာလဲ? ငါက မတရားတာတွေ ခိုင်းနေလို့လား? အလုပ်ကို မနက်ဖြန်မှ မရွေ့ပဲ၊ ဒီနေ့ပဲ အပြီးသတ်လုပ်ကြစမ်းပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ရုံးကို ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။”
ဆိုမီ ခေါင်းငုံ့ကာ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ မန်နေဂျာလီက ခေတ္တတွေဝေသွားပြီးမှ ထိုင်ရာကထပြီး ဆိုမီနောက်ကို လိုက်လာခဲ့၏။
“အဆင်ပြေရဲ့လား?”
“ပြေပါတယ် အမ။”
“သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ မသိဘူး။ နင် ရုံးပြန်ရောက်ရင် အနည်းဆုံး ည ၈ နာရီ ရှိနေမှာပေါ့။ သူ ဘာတွေ စိတ်တိုနေလို့ နင့်ကို လာမဲနေတာလဲ မသိဘူး၊ ငါတောင် ဒေါသထွက်လာပြီ။”
ဆိုမီ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမဘက်ကနေ ကာကွယ်ပြောပေးတဲ့ မန်နေဂျာလီကိုတော့ ကျေးဇူးတင်မိတာ အမှန်ပင်။
“ကောင်းကောင်း သွားခဲ့နော် ဆိုမီ။ နင် ဒီနေ့ တကယ် လှနေတယ်။”
မန်နေဂျာလီက ဆိုမီရဲ့ ဆံပင်ကို ပြန်ပြင်ပေးရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ ဓာတ်လှေကား ပွင့်လာသည်နှင့် ဆိုမီ အထဲဝင်လိုက်၏။
“မနက်ဖြန်မှ တွေ့မယ်နော် အမ။”
“အေးအေး၊ သွားတော့။”
ဆိုမီ မြေအောက်ဘူတာရုံဆီ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ ဘူတာရောက်တော့ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရထားက ချက်ချင်း ရောက်လာ၏။ လူလည်း သိပ်မများလှပေ။ ဆိုမီကတော့ မှိုင်တွေနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ မတ်တတ်ရပ်နေမိသည်။
‘ချိန်းထားတာကို ရွှေ့ရတော့မယ် ထင်တယ်’
ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်မှာ ပေါ်နေတဲ့ သူမရဲ့ ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။ ဒီကုတ်အင်္ကျီကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝတ်လာတာ ဖြစ်၏။ ဂျင်းဘောင်းဘီ မဝတ်ဘဲ စကတ်ကိုတောင် သေချာစဉ်းစားပြီး ဝတ်လာခဲ့တာ။ မန်နေဂျာလီ ပြောတာ မှန်ပါသည်။ သူမကိုယ်သူမ ဒီနေ့အတွက် တကယ်ကို ပြင်ဆင်လာခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဘာမှ အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ ညစာစားမယ့် အစီအစဉ်ကတော့ ပျက်သွားပြီလေ။
ငေးနေရင်းနှင့်ပင် သူမ ဆင်းရမည့် ဘူတာသို့ ရောက်လာသည်။ ဆိုမီ သတိဝင်လာပြီး အလန့်တကြား ဖြစ်သွား၏။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဆင်းပါရစေ။ ဆင်းပါရစေရှင်။”
သူမ လူတွေကို တိုးဝှေ့ပြီး ဆင်းလာခဲ့ရသည်။
“ဟူး... သီသီလေး လွတ်သွားတာပဲ။”
သက်ပြင်းချရင်း နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ ချိန်းထားသည့်အချိန် ရောက်ရန် မိနစ် ၂၀ ခန့်လိုနေသေးသည်။
‘ဒီမြေအောက်ရထားတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ ကျွမ်းကျင်မှာပါလိမ့်’
သူမ ချိန်းထားသော နေရာဆီ လျှောက်သွားရင်း နယ်က အိမ်အကြောင်းကို တွေးမိသွားသည်။ လူတွေ ဝန်းရံနေပေမဲ့ အထီးကျန်ဆန်လှတဲ့ ဆိုးလ်မြို့က သူမရဲ့ ငြီးငွေ့စရာဘဝကြီး။အခုသူမ သူမရဲ့ မိသားစုနဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို မြင်ချင်မိသွားသည်။
Comic KT ရုံးခန်းက ဘူတာနဲ့ သိပ်မဝေးလှပါ။ ဆိုမီ ရောက်ရောက်ချင်း ပထမထပ်က ထိုင်ခုံတစ်ခုမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ ဒီနေရာမှာ ဂျယ်ဂန်းနဲ့ တွေ့ရမှာ ဖြစ်သည်။
‘ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေမယ့်အစား ပုံလေးပဲ ဆွဲရင်းစောင့်တော့မယ်။’
ဆိုမီက အိတ်ထဲကနေ ဘောပင်နဲ့ မှတ်စုစာအုပ်လေးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဘာဆွဲရမလဲ စဉ်းစားနေရင်း သူမ အခုတလော စွဲစွဲလန်းလန်း ဖတ်နေတဲ့ ‘အသက်ရှူသံ’ ထဲက ဇာတ်ကောင်နှစ်ယောက်ကို ဆွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သူရဲကောင်းလေးနဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ ပုံရိပ်က စက္ကူပေါ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာတော့သည်။
‘အဟားဟား... နဂါးပုံက ကလေးဆန်သွားပြီလား မသိဘူး။’
သူမဘာသာ တွေးပြီး ပြုံးနေမိသည်။ အလယ်တန်းကျောင်းသူ ဘဝကတည်းက ပုံဆွဲရတာ ဝါသနာပါခဲ့တာ ဖြစ်၏။ ပုံဆွဲတာကို စိတ်နှစ်ထားမိလွန်းလို့ ဂျယ်ဂန်း ရောက်လာတာကိုတောင် သူမ သတိမထားမိလိုက်ပေ။
“ဝါး... ပုံဆွဲတာ တကယ့်ကို တော်တာပဲ။”
“အာ... စာ... စာရေးဆရာဟာ?!”
ဆိုမီ လန့်ဖျပ်သွားပြီး အနောက်ကို အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဂျယ်ဂန်းက သူမဆွဲထားတဲ့ ပုံကို အသေအချာ ကြည့်နေ၏။
“တကယ် အရည်အချင်းရှိတာပဲ။ ဒီလောက်လှအောင် ဆွဲနိုင်ဖို့ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် လေ့ကျင့်ခဲ့ရလဲ?”
“မ... မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတိုင်း လျှောက်ဆွဲနေတာပါ စာရေးဆရာ။”
ဆိုမီ မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားပြီး စာအုပ်ကို အမြန်ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ဂျယ်ဂန်းက စာအုပ်ကို အရင်ဦးအောင် လှမ်းကိုင်လိုက်၏။
“ဟင်? ဒါက ကျွန်တော့်ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်ကောင်တွေ မဟုတ်လား?”
“ဟို... ဟိုလေ...!”
“ဟုတ်တယ်မလား? အသက်ရှူသံ ထဲက မလား?”
ဂျယ်ဂန်းက ပြုံးစိစိနဲ့ မေးလိုက်သည်။ ဆိုမီမှာတော့ ရှက်လွန်းလို့ ဘာပြန်ပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ပေ။ ထိုအချိန်မှာပင် ဂျယ်ဂန်းက တောင်းဆိုချက်တစ်ခု လုပ်လိုက်သည်။
“ဒီပုံလေး ကျွန်တော့်ကို ပေးပါလား။”
“ရှင်? ဘာ... ဘာလုပ်ဖို့လဲဟင်?”
“ကျွန်တော် အခု အသက်ရှူသံ ကို ရေးနေတာလေ။ အဲဒီမှာ ထည့်သုံးချင်လို့ပါ။”
“မ... မလုပ်ပါနဲ့... တကယ်ကို ရုပ်ဆိုးလွန်းလို့ပါ။”
“မဆိုးပါဘူး။ ပေးမှာမလား? နော်?”
ဂျယ်ဂန်းရဲ့ အကြည့်တွေကို သူမ မငြင်းရက်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ ဆိုမီ မဝံ့မရဲနဲ့ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်ရတော့သည်။
“ဒါဆိုရင်... ကျွန်မ အချောသတ်ပြီးမှပဲ...”
“ဒီအတိုင်းလေးကိုက ကောင်းနေပြီဟာကို။”
“မကောင်းသေးပါဘူး။ ကျွန်မ သေသေချာချာလေး ပြန်ပြင်ပေးပါ့မယ်။ အမြန်ဆုံး ပြီးအောင်လုပ်ပေးမှာမို့လို့ ခဏလေးပဲ စောင့်ပေးပါနော်။”
ဂျယ်ဂန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ စာရေးဆရာနဲ့ အယ်ဒီတာ နေရာချင်း ပြောင်းသွားသလိုပင်။ ဆိုမီက စာအုပ်နဲ့ ဘောပင်ကို အမြန်သိမ်းပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
“ဒါ... ဒါဆို သွားကြမလား?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ သွားကြတာပေါ့။”
ဆိုမီ ရှက်လွန်းလို့ ရှေ့ကနေ အမြန်လျှောက်သွားသည်။ ဂျယ်ဂန်းက သူမနောက်ကနေ ခပ်သွက်သွက် လိုက်ရင်း မေးလိုက်၏။
“ပုံဆွဲတာ သင်ထားတာလား?”
“အား... စာရေးဆရာကလည်း။ ရှက်ဖို့ကောင်းလို့ အဲဒါကြီးကို ထပ်မမေးပါနဲ့တော့။”
“ရှက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ တကယ် တော်တာပဲဟာကို။”
ဂျယ်ဂန်းက အမှန်အတိုင်း ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ ပုံဆွဲတာကို သူ ပညာရပ်တစ်ခုအနေနဲ့ မသင်ဖူးပေမဲ့ ဒီပုံက တကယ်ကောင်းတယ်ဆိုတာ သူ မြင်ရုံနဲ့ သိနိုင်သည်။ ဆိုမီမှာ ဒီလို အရည်အချင်းရှိမှန်း သိလိုက်ရလို့ သူလည်း အံ့သြနေမိ၏။
“ဒီတိုင်း... ဝါသနာပါလို့ ဆွဲတာပါ။”
“ဝါသနာသက်သက်ပဲတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး ထင်တယ်နော်?”
သူတို့နှစ်ဦး ဓာတ်လှေကားထဲ ရောက်သွားကြသည်။ သူမက ၈ ထပ်မြောက်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး ဂျယ်ဂန်းနဲ့ မျက်နှာချင်းမဆိုင်ဘဲ ဖြေလိုက်၏။
“ချီးကျူးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ အဲဒီလောက်အထိ အရည်အချင်း မရှိပါဘူး။ သရုပ်ဖော်ပုံ ဆွဲဖို့ စိတ်ကူးဉာဏ်လည်း မကြွယ်ဝသလို၊ မန်ဂါတွေ ဖန်တီးဖို့လည်း မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ကောလိပ်တုန်းကတည်းက လက်လျှော့လိုက်တာပါ။”
“အင်း... ဟုတ်လား...”
ဒါကြောင့် သူမက အယ်ဒီတာ ဖြစ်လာတာကိုး။ ဂျယ်ဂန်းက ဒါဟာ သူမအတွက် ထိခိုက်လွယ်တဲ့ အကြောင်းအရာ ဖြစ်နိုင်တာကြောင့် ဆက်ပြီး မမေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။