အခန်း (၆၂)

အခန်း ၆၂

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု မရှိတာကတော့ အမှန်ပင်။

ဂျယ်ဂန်းက ဘယ်လောက်ပဲ ချီးကျူးပါစေ၊ ထိုယုံကြည်မှုက ချက်ချင်း တက်လာသည်မျိုး မဟုတ်ပါ။ ထို့ကြောင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤကမ်းလှမ်းချက်ကို သူမ ငြင်းပယ်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ဆိုမီ ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ပါ။

အကြောင်းမှာ... အကယ်၍ သူမ ဤအလုပ်ကို လက်ခံလိုက်မည်ဆိုလျှင် ဂျယ်ဂန်းနှင့် ပိုမိုနီးကပ်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူ့မျက်နှာကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်တွေ့ခွင့်ရဖို့အတွက်ပေါ့။

လူတွေ ပြည့်နှက်နေသော ဆူညံသည့် စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးကြား ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဆိုမီ ခေါင်းအောက်သို့ ငုံ့ရင်း အတွေးနက်နေသည့်ဟန် ရှိ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ဂျယ်ဂန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး စကားစလိုက်သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော်က အရမ်းလောသွားတယ် ထင်တယ်။ ဒါက ခင်ဗျားအတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမယ်ဆိုရင် အေးဆေးစဉ်းစားပါဦး...”

“ကျွန်မ လုပ်ပါ့မယ်!”

ဆိုမီက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ပြတ်သားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံကလည်း ကြည်လင်နေ၏။

“ကျွန်မမှာ ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိပေမဲ့ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်။ အိမ်အပြန်လမ်းမှာ ပုံကြမ်းတွေနဲ့ လက်ရာတွေကို စုစည်းပြီး စာရေးဆရာရဲ့ မေးလ်ထဲကို ပို့ပေးလိုက်မယ်လေ။”

ဂျယ်ဂန်းက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

“ကောင်းတာပေါ့ဗျာ။ အရည်အချင်းဆိုတာ ဒီတိုင်း ဖုန်တက်ခံထားလို့ မကောင်းပါဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက်လည်း မျက်နှာဖုံးကာဗာပုံ တစ်ခုလောက် ဆွဲပေးဦးနော်။”

ဖန်ခွက်ထဲသို့ကိုလာ ငှဲ့လိုက်ပြီး လေထဲသို့ မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။

“ကဲ... အောင်ပွဲခံကြရအောင်။ နေ့ဘက်မှာတော့ ထက်မြက်ပြီး အရွှန်းဖောက်တတ်တဲ့ အယ်ဒီတာ၊ ညဘက်မှာတော့ ပါရမီရှိတဲ့ ပန်းချီပညာရှင် ဂျောင်ဆိုမီအတွက် ဂုဏ်ပြုလိုက်ပါတယ်။ ချီးယားစ်!”

“စာရေးဆရာဟာကလည်း ဘာတွေ ပြောနေမှန်း မသိဘူး။ တစ်မျိုးကြီးပဲ။”

“ထားလိုက်ပါဗျာ။ ကဲ... သောက်လိုက်တော့။ တစ်ကျိုက်တည်း အပြတ်နော်။”

“ရှင်? အင်း... ကျွန်မက အဲလိုမျိုး သိပ်မလုပ်တတ်ဘူးလေ။”

“မသောက်နိုင်ရင်တော့ ထမင်းဖိုး ခင်ဗျား ရှင်းရမှာနော်။”

ဂျယ်ဂန်းက သူပြောသည့်အတိုင်း ကိုလာကို အရင်ဆုံး မော့သောက်လိုက်သည်။ ဆိုမီလည်း မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့ရင်း ခွက်ကို နှုတ်ခမ်းမှာ တေ့ကာ လိုက်သောက်တော့၏။ သို့သော် နှစ်ယောက်လုံး ခွက်တစ်ဝက်တောင် မရောက်ခင်မှာတင် လည်ချောင်းထဲ သီးကုန်ကြသည်။ ထိုပုံစံကို ကြည့်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြပါတော့သည်။

“စိတ်တွေ တကယ် ကြည်လင်သွားပြီ။ ထမင်းစားပြီးရင် ကာရာအိုကေ သွားကြမလား?”

“ကာရာအိုကေ? ကျွန်မကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စာရေးဆရာကော အဆင်ပြေရဲ့လား? စာရေးဖို့ ကျန်သေးတယ် မဟုတ်လား?”

“ကျွန်တော် စာရေးတဲ့ အရှိန်က အလင်းနှုန်းလောက် မြန်တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိသားပဲ။ ကဲ... ဒါဆို ကာရာအိုကေ သွားကြမယ်နော်?”

“... ဟုတ်ကဲ့။”

ဆိုမီက လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ ဝိုင်းဝိုင်းလေးလုပ်ပြရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှု သို့မဟုတ် ဂဏာမငြိမ်မှုများ မရှိတော့ပေ။ အခုအချိန်လေးက တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိလှသည်။ နောင်ကို ဒီလိုမျိုး မိုက်မဲတဲ့အတွေးတွေ မတွေးတော့ဘူးဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင်း ကျန်နေသော ကုတ်တွေကို အကုန်သောက်လိုက်ပါတော့သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ လစာထုတ်ရက် ရောက်လာပြီဟေ့။”

ခရစ္စမတ်ပွဲတော် ပြီးသွားပြီးနောက်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၂၇ ရက်နေ့ နံနက်ခင်း။

မျက်နှာသစ်ပြီး သန့်ရှင်းလန်းဆန်းနေသော ဒုံမင်းသည် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲကာ ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ယနေ့သည် Munpia ဝက်ဘ်ဆိုက်၏ စာရင်းဇယားများကို စစ်ဆေးရမည့်နေ့ ဖြစ်သည်။ Munpia ၏ ငွေစာရင်းတွက်ချက်မှုကာလမှာ ပြီးခဲ့သည့်လ ၂၈ ရက်နေ့မှ ယခုလ ၂၇ ရက်နေ့အထိ ဖြစ်၏။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော တဲဝမ်ကတော့ အခြားအခန်းထဲတွင် အိပ်မောကျနေဆဲပင်။

ဒုံမင်းသည် တဲဝမ်၏ ဟောက်သံကို နားထောင်ရင်း Munpia စာမျက်နှာသို့ ဝင်လိုက်သည်။ အသုံးပြုသူအမည်နှင့် လျှို့ဝှက်နံပါတ်ကို ရိုက်ထည့်ပြီးနောက် ‘အသက်ရှူသံ’ ဝတ္ထု၏ ရလဒ်များကို စစ်ဆေးလိုက်၏။

အကြောင်းအရာ: အချက်အလက်

ပရောဂျက်အမည်: အသက်ရှူသံ

ဝယ်ယူဖတ်ရှုမှု အကြိမ်ရေ: "၂, ၆၈၁, ၄၄၈ ကြိမ်"

စုစုပေါင်း ရောင်းအား: "၂၆၈, ၁၄၄, ၈၀၀ ဝမ်"

ခွဲဝေရရှိငွေ: "၁၆၈, ၉၃၁, ၂၂၄ ဝမ်"

အခွန်: "၅, ၅၇၄, ၇၃၀ ဝမ်"

နောက်ဆုံး လက်ခံရရှိငွေ: "၁၆၃, ၃၅၆, ၄၉၄ ဝမ် (အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၆၀,၀၀၀ ခန့်)"

“ဝါး...!”

သူမ နေ့တိုင်း စစ်ဆေးနေကျ ဖြစ်သော်လည်း ဤကိန်းဂဏန်းများကို မြင်ရသည်မှာ အံ့သြစရာ ကောင်းနေဆဲပင်။

ယနေ့ရလဒ်က မနေ့ကထက် ပိုကောင်းနေသည်မှာ ဒုံမင်းကို ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။ ဤပမာဏသည်ပင် စာအုပ်များမှရရှိမည့် စုစုပေါင်းအမြတ်၏ ၃ ရာခိုင်နှုန်းပင် မရှိသေးကြောင်း သူမ သိထားသည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ ဂျယ်ဂန်း၏ စာရေးနှုန်း မြန်ဆန်မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

သူသည် တစ်နေ့လျှင် အခန်း ၅ ခန်းအထိ တင်ပေးနေသောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ မယုံနိုင်စရာ ရလဒ်မျိုးကို ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒါက တကယ့်ကို စံချိန်သစ်ပဲ။ တစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူးလေ။”

‘အသက်ရှူသံ’ ကို ဒီဇင်ဘာလ အစပိုင်းလောက်မှ စတင်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်လအပြည့်သာ တင်နိုင်ခဲ့လျှင် အမြတ်အစွန်းမှာ ယခုထက် ပိုများမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ပြင် ဤသည်မှာ Munpia တစ်ခုတည်းမှ ရရှိသော ရောင်းအားသာ ရှိသေးသည်။

မကြာမီတွင် ‘အသက်ရှူသံ’ သည် Navin Store၊ Cocoa page နှင့် Yuto Books စသည့် ပလက်ဖောင်းများသို့ပါ ဝင်ရောက်တော့မည် ဖြစ်ရာ အမြတ်အစွန်း မည်မျှအထိ တက်လာမည်ကို ခန့်မှန်းရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

“တဲဝမ် အိပ်နေတုန်း ဖုန်းဆက်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။”

ဒုံမင်းသည် မဆိုင်းမတွပင် တဲဝမ်၏ လက်ကိုင်ဖုန်းကို ယူလိုက်သည်။ အကြွေးများ ဆပ်ရန်အတွက် အမြဲပူပန်ခဲ့ရသော သူမအနေဖြင့် ထိုပူပန်မှုများမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့သော သူအား ဖုန်းဆက်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဖုန်းခေါ်သံ အနည်းငယ် မြည်ပြီးနောက် တစ်ဖက်မှ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

ဟုတ်ကဲ့၊ အမှုဆောင်ကြီးခင်ဗျာ။

“စာရေးဆရာ ဟာဂျယ်ဂန်းရှင့်။ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်မက အမှုဆောင် တဲဝမ်ရဲ့ ဇနီး ရှင်ဒုံမင်း ပါရှင်။”

အာ... ဟုတ်ကဲ့။ မင်္ဂလာပါခင်ဗျာ။

တစ်ဖက်မှ ဂျယ်ဂန်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။ ဒုံမင်းက ပြုံးလျက် စကားကို ဆက်လိုက်၏။

“စာရေးဆရာက တကယ့်ကို လက်ရာကောင်းတွေ ရေးသားပေးလို့ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်လို့ပါ။ ဒီနေ့က Munpia မှာ စာရင်းတွက်တဲ့နေ့ဆိုတာ သိမှာပါနော်? စာရေးဆရာရဲ့ ဝင်ငွေက တကယ့်ကို ကောင်းလွန်းပါတယ်ရှင်။”

ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ဒါတွေအားလုံးက အမှုဆောင် တဲဝမ်ရဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့်ပါ။

“ကျွန်မ စာရေးဆရာကို အိမ်ကို ဖိတ်ချင်လို့ပါ။ စာရေးဆရာကို မြင်ကတည်းက ကျွန်မ ထမင်းကောင်းဟင်းကောင်းတွေနဲ့ တည်ခင်းဧည့်ခံချင်နေတာ။ ကျွန်မ အမျိုးသားနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး တစ်ရက်လောက် လာခဲ့ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်ရှင်။”

ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဖိတ်ကြားတာဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် လာခဲ့ပါ့မယ်ခင်ဗျာ။

“ဟုတ်ကဲ့၊ လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်မက ပိုဝမ်းသာရမှာပါ။ ဒါနဲ့ စာရေးဆရာ၊ ကျွန်မ လက်ဆောင်ပစ္စည်းလေး တစ်ခုလောက် ပို့ချင်လို့ ဘယ်လိပ်စာကို ပို့ပေးရမလဲဟင်?”

ဂျယ်ဂန်းသည် ဆိုးလ်မြို့တွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ကြောင်း သူမ သိထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အားလပ်ရက်များတွင် စာရေးဆရာများကို လက်ဆောင်ပို့ပေးခြင်းမှာ စာပေတိုက်များအတွက် အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုပင်။

ဂျယ်ဂန်းသည် ရယ်မောခြင်းစာပေ ၏ တစ်ဦးတည်းသော စာရေးဆရာ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူမအနေဖြင့် ဤအချက်ကို မေ့လျော့ထား၍ မရနိုင်ပေ။

-ဟို... စူဝမ် က လိပ်စာအတိုင်းပဲ ပို့ပေးရင် အဆင်ပြေမယ် ထင်တယ်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ဒါဆိုရင် နှစ်သစ်မှာ စိတ်သစ်လူသစ်နဲ့ ပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်၊ လာမယ့်နှစ်ကျမှ ထပ်ပြီး ဆက်သွယ်လိုက်ပါ့မယ်နော်။”

-ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ အန်တီတို့လည်း ပင်ပန်းသွားပါပြီ၊ နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ။

တီ!

ဂျယ်ဂန်း တစ်ကိုယ်လုံးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း အညောင်းအညာ ဖြေလိုက်သည်။

ခုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ရီခါက ဂျယ်ဂန်းကို ကြည့်ပြီး သူမရဲ့ ရှေ့ခြေထောက်လေးတွေကို အရှေ့ဆန့်ထုတ်ကာ လိုက်ပြီး အညောင်းဖြေနေပြန်သည်။

“ဒေါ်လာ တစ်သိန်းခွဲကျော် (သိန်း ၅၀၀၀ ကျော်) တောင်လား...”

ဂျယ်ဂန်းသည် ရီခါကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေမိသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကဆိုရင် ဒါဟာ အိမ်မက်တောင် မမက်ရဲတဲ့ ကိစ္စမျိုးပါ။ အခုဆိုရင်တော့ သူ့မိသားစုအတွက် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ပေးနိုင်ဖို့က သိပ်မဝေးတော့ဘူးပေါ့။

တစ်နေ့ကို ၅ ခန်းနှုန်းနဲ့ တင်နေတဲ့ ‘အသက်ရှူသံ’ ဟာ လာမယ့် ဖေဖော်ဝါရီလကုန်ဆိုရင် အခန်းပေါင်း ၄၀၀ ကျော်သွားတော့မည်။ ဂျယ်ဂန်းဟာ အမြတ်အစွန်းတွေကို မြန်မြန်ရချင်တာကြောင့် အနားမယူဘဲ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“တခြား ဝတ္ထုတွေကရတဲ့ ဝင်ငွေပါ ပေါင်းလိုက်ရင် ဒီလ အမြတ်က... ငါတောင် တွက်လို့ မရတော့ဘူး။ ရီခါ၊ ငါ့အစား တွက်ပေးစမ်းပါဦး။ ငါ့ဝင်ငွေ ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ?”

ရီခါကတော့ သူပြောတာကို ကြားပုံတောင် မရပေ။ ဂျယ်ဂန်းက ပြေးသွားပြီး ရီခါကို ချီမလိုက်ကာ သူမရဲ့ ပါးလေးတွေကို တနုံ့နုံ့ နမ်းလိုက်သည်။

“မြန်မြန် တွက်ပေးစမ်းပါ၊ ဒီလ ငါ့ဝင်ငွေ ဘယ်လောက်လဲလို့ မေးနေတယ်လေ။”

“မြောင်...”

တွက်ပေးမည့်အစား ရီခါက ဂျယ်ဂန်းရဲ့ နှာခေါင်းကို လျှာလေးနဲ့ လျက်ပေးလိုက်ရုံသာ တုံ့ပြန်သည်။

ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားတာကြောင့် ဂျယ်ဂန်း တဟားဟား ရယ်မောမိသွားသော်လည်း သူ၏နှာခေါင်းကို ရီခါ၏ နှာခေါင်းလေးနှင့် ပွတ်သပ်နေမိဆဲ။ သူမကို ချီထားစဉ် ရှန်ပူနံ့ သင်းသင်းလေးကိုပါ ရရှိနေသည်။

“မင်းသာ မရှိရင် ငါ ဒီလိုမျိုး စာတွေ ရေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“မြောင်?”

“မင်းက သာမန်ကြောင်တစ်ကောင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ မင်းနဲ့ ဆရာကြီးက ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ။”

ဂျယ်ဂန်း မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ရီခါရဲ့ ဂုတ်လေးကို ကုတ်ပေးလိုက်သည်။ ရီခါကလည်း သူမကိုယ်လေးကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ရွှေ့ရင်း ကုတ်ပေးတာကို ဇိမ်ခံနေ၏။ သူမရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေက တဖြည်းဖြည်း မှေးစင်းကျလာသည်။

“ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမယ်။ နေ့တိုင်း အသစ်အသစ်တွေကို သင်ယူနေရတယ်။ ဆရာကြီး ဆုဂန်းဝိုက တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ လူပဲ။ သူသင်ပေးတဲ့အတိုင်း စကားလုံးတစ်လုံး ဒါမှမဟုတ် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ပြောင်းရေးလိုက်ရုံနဲ့တင် ရသက လုံးဝ ထူးခြားသွားတာ။ သူက တကယ်ကို ဘယ်လိုလူမျိုး ဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါသိချင်မိတယ်...”

သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေရင်းမှ ခေတ်သစ်လူငယ် စာပေပြိုင်ပွဲဆု အကြောင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာကြောင့် အဲဒီအကြောင်းကို လုံးဝ မေ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ရလဒ်ကောင်းတစ်ခုကို မမျှော်လင့်ဘူးလို့ ပြောရင်တော့ ဒါဟာ လိမ်ရာကျပေလိမ့်မည်။

သူ့ဆရာရဲ့ အားပေးမှုကို ထိုက်တန်တဲ့ စာရေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်သည်။ ဆရာ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်မိတာ အမှန်ပင်။

“ရီခါ၊ အပြင် ခဏလောက် သွားကြမလား? ဆရာကြီးရဲ့ အိမ်လေးကို သွားရှင်းပေးပြီး သူ့ဂူဗိမာန်မှာ ဝိုင်တစ်ခွက်လောက်နဲ့ သွားကန်တော့ရအောင်။”

“မြောင်!”

ရီခါက ခုတင်ပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ ဂျယ်ဂန်းလည်း သူ့ရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို ယူဝတ်ပြီး ရီခါနဲ့အတူ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ဆောင်းရာသီရဲ့ အေးစိမ့်တဲ့ လေပြင်းတွေက သူတို့ဆီ တိုက်ခတ်လာပေမဲ့ ဘေးနားမှာ ရီခါ ရှိနေတာကြောင့် ဂျယ်ဂန်း တစ်ယောက် လုံးဝ မအေးစက်တော့ပါ။