အခန်း (၆၃)
Vol. 6 Ch. 63
အခန်း ၆၃
“ဒါက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။”
ပရော်ဖက်ဆာဂူ က သူ့ရဲ့ ကော်ဖီခွက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ရင်း စကားဝိုင်းကို စတင်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ကံကို စမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရ၏။
သားနားလှပသော စားပွဲဝိုင်းကြီးတစ်ခုကို ဝန်းရံပြီး လူ ၇ ဦး၊ ၈ ဦးခန့် ထိုင်နေကြသည်။ ထိုသူများအားလုံးတွင် တူညီသော အချက်တစ်ခုရှိသည်။ ပရော်ဖက်ဆာများ၊ ဝတ္ထုရေးဆရာများနှင့် ဝေဖန်ရေးဆရာများ… သူတို့အားလုံးသည် စာပေလောကတွင် နာမည်ကျော်ကြားသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ထို့ပြင် သူတို့အားလုံးသည် ‘ခေတ်သစ်လူငယ်စာပေပြိုင်ပွဲ’ ၏ အကဲဖြတ်ဒိုင်လူကြီးများလည်း ဖြစ်ကြ၏။
“ဒီလို အဆင့်အတန်းနိမ့်တဲ့ စာမျိုးကို ရေးတဲ့သူတစ်ယောက်က စာပေဆုကို ရသွားမယ်ဆိုရင် တကယ်ကို ဟာသဖြစ်သွားမှာပဲ ရယ်စရာမကောင်းဘူးလား?”
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့ဘေးမှ ပရော်ဖက်ဆာတစ်ဦးက ဝင်ထောက်ခံလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း အဲလိုပဲ ထင်ပါတယ်။ စာပေမှာ ‘သိက္ခာ’ ဆိုတာ ရှိရမယ်လေ။ အွန်လိုင်းမှာ ဖန်တစီ တို့၊ သိုင်းဝတ္ထု တို့လို ဝက်ဘ်နိုဗယ်တွေ ရေးနေတဲ့သူက ဒီလိုဆုမျိုးကို ရမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မသင့်တော်ဘူး။ ဒါဟာ ‘စာပေ’ အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူး။ နောက်ကွယ်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်က ငှားရေးပေးထားတာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးမိတယ်။”
အသက် ၅၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိ သပ်ရပ်လှပသော အမျိုးသမီး ပရော်ဖက်ဆာတစ်ဦးကလည်း ထိုအတွေးကိုပင် ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။
“ကျွန်မလည်း အတူတူပါပဲ။ ဒါဟာ တကယ့်ကို အဆင့်အတန်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ အဲဒီလိုစာမျိုးကို ဖတ်ပြီးသွားရင် ဦးနှောက်ထဲမှာ ဘာမှမကျန်ခဲ့ဘူး၊ ဟာလာဟင်းလင်းပဲ။ ဘာမက်ဆေ့ မှလည်း မပါဘူး။ ဒီလိုစာမျိုး ရေးတဲ့သူကို ကျွန်မတို့က တကယ်ပဲ ဆုပေးကြတော့မှာလား?”
“ဟုတ်တာပေါ့။ ကျွန်တော် ဒီလိုတော့ မပြောချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်ပြိုင်ပွဲမှာ ကျွန်တော့်တပည့်တွေလိုမျိုး အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တွေ အများကြီး ဝင်ပြိုင်ထားကြတယ်။ သူတို့က ဒီဆုနဲ့ ပိုထိုက်တန်ပါတယ်။ ‘စာပေ’ အစစ်အမှန်တွေကို ရေးသားတဲ့သူတွေထက် ဒီအမှိုက်လို ဝက်ဘ်နိုဗယ်တွေ ရေးတဲ့သူကို ဆုပေးလိုက်မယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်ဘူး။”
နောက်ဆုံး ပရော်ဖက်ဆာ၏ စကားအဆုံးတွင် စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အခြားတစ်ဖက်မှ ဒိုင်လူကြီး ၄ ဦးမှာမူ တစ်ခွန်းမှ မပြောသေးဘဲ ငြိမ်နေကြ၏။ သူတို့သည် အစောက ဝေဖန်ခံနေရသော စာရေးဆရာကို ထောက်ခံနေကြသည့် အုပ်စုပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့အမြင်တွင် ထိုစာမူမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
“ဟင်းဟင်းဟင်း...”
ထို ၄ ဦးထဲမှ အမျိုးသမီး ပရော်ဖက်ဆာတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ အခုနက ဝေဖန်ခဲ့သော ပရော်ဖက်ဆာက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်၏။
“ဘာက ရယ်စရာကောင်းလို့လဲ?”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ရှင်တို့အားလုံးက တညီတညွတ်တည်း ဖြစ်နေကြတာကို မြင်ရလို့ ရယ်မိတာပါ။ အားလုံးက တစ်ပုံစံတည်း ပြောနေကြတာပဲ။”
သူမသည် စကားဆုံးသည်နှင့် ကုလားထိုင်ကို နောက်ဆုတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ဤစားပွဲဝိုင်းမှာ ဆက်ထိုင်နေဖို့ အကြောင်းမရှိတော့ဟု သူမ ယူဆလိုက်ပုံရသည်။
“ဘယ်ကို ရုတ်တရက်ကြီး ထသွားမလို့လဲ?”
“ဒီမှာ ဆက်ပြောစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးလို့ ထင်လို့ပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ လစဉ်ထုတ် စာစောင်မှာ ရေးဖို့အတွက် ‘ဝေဖန်ချက်’ တစ်ခုကို အခုလေးတင် စဉ်းစားမိသွားလို့။”
သူမ၏ စကားကြောင့် လူအားလုံး၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအမျိုးသမီး ပရော်ဖက်ဆာမှာ စာပေလောကတွင် လျစ်လျူရှု၍မရသော သြဇာအာဏာ ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
“ဘာ... ဘာအကြောင်းအရာကို ရေးမှာလဲ?” ပရော်ဖက်ဆာ ဂူက တုန်ရီသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူမသည် မျက်နှာကြက်ကို ခဏမျှ ငေးကြည့်ပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“စာရေးဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ ‘တံဆိပ်’ အကြောင်းပေါ့။ သူရွေးချယ်ထားတဲ့ အမျိုးအစား ကြောင့်တင် သူဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းအောင်ရေးပါစေ ဘယ်တော့မှ အသိအမှတ်ပြုမခံရတဲ့အကြောင်း။ ဒါဟာ တကယ်ကို ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ အစွဲအလမ်း တစ်ခုပဲ။ အဲဒီအမှားဟာ စာရေးဆရာရဲ့ အမှားလား၊ ဒါမှမဟုတ် စာပေလောကရဲ့ အမှားလားဆိုတာကို ကျွန်မ ရေးသားသွားမှာ။”
“နေပါဦး! ပရော်ဖက်ဆာ ဟန်ဟဲဆန်!”
ပရော်ဖက်ဆာ ဂူက ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
“ဒါက ရှင့်တပည့်ဖြစ်နေလို့ ဘက်လိုက်ပြီး ပြောနေတာလား!”
ပရော်ဖက်ဆာ ဟန်က မျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေရာမှ အကြည့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်နှိမ့်လိုက်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မက ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာ ရှင်ကိုယ်တိုင် အသိဆုံးဖြစ်ပါလျက်နဲ့ အဲဒီစကားကို ပြောထွက်တာလား?”
စကားတစ်ခွန်းတည်း။ သို့သော် ထိုစကားက ထိရောက်လွန်းလှသည်။
ပရော်ဖက်ဆာ ဂူမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်သော်လည်း အကြည့်လွှဲလိုက်ရသည်။ ဝန်မခံချင်သော်လည်း ၎င်းမှာ အမှန်တရားပင်။ သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသော ဤအမျိုးသမီးမှာ မည်သည့်အခါမှ မတရားဘက်လိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် မမှန်ကန်သောစကားကို ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ဖူးပေ။
“အဲ... အဲဒါကတော့ ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဒီစာမူကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အကာအကွယ်ပေးနေရတာလဲ? ဝေဖန်ချက်တစ်ခုတောင် မပေးဘူးလေ။”
ပရော်ဖက်ဆာ ဂူက သူမကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ ဆက်လက်ငြင်းဆိုသည်။ ထိုအခါ ပရော်ဖက်ဆာ ဟန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဤသို့ဆို၏။
“အပြစ်ပြောစရာ တစ်ကွက်မှမရှိတဲ့ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝေဖန်ရမှာလဲ?”
“...?!”
အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမသည် အိတ်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ ချလိုက်၏။
“ဒါက အဲဒီစာရေးဆရာရဲ့ အရင်လက်ရာပါ။ ပရော်ဖက်ဆာ ဂူဘက်က လူတွေကတော့ ဒါကို ဖတ်ကြည့်ရသေးပုံမရဘူး။ အထူးသဖြင့် ပရော်ဖက်ဆာ ဂျောင်... ရှင်က တစ်ယောက်ယောက် ငှားရေးပေးတယ်လို့တောင် ထင်နေတာဆိုတော့ ဒီစာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးရင်ကော အဲဒီအတွေးက ပြောင်းလဲသွားမလားဆိုတာ ကျွန်မ သိချင်မိသား။”
“အင့်...!”
“ကျွန်မ အရင်သွားတော့မယ်။ အားလုံးပဲ ပင်ပန်းသွားကြပါပြီ။”
ထို့နောက် သူမ လှည့်ထွက်သွားသည်။ လူအားလုံး၏ အကြည့်မှာ သူမချထားခဲ့သော စာအုပ်ဆီသို့ ရောက်သွားကြ၏။ ထိုစာအုပ်၏ အမည်မှာ ‘တုံးအသောအမျိုးသမီး’ ဖြစ်ပြီး စာရေးဆရာအမည်မှာ ဟာဂျယ်ဂန်း ပင်ဖြစ်သည်။
“ထမင်းစားလို့တကယ်ကောင်းတယ်။”
“...?”
ညစာစားပြီးနောက် သစ်သီးစားနေချိန်ဖြစ်သည်။ ဂျယ်ဂန်းသည် ပန်းသီးတစ်စိတ်ကို ကိုင်ထားရင်း အံ့သြစွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ့ဖခင် ဆော့ဂျေးက ခေါင်းငုံ့ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း စကားကို ဆက်ပြော၏။
“မိသားစုတွေ စုံစုံလင်လင်နဲ့ ပြီးတော့ ငါ့သားနဲ့ပါ အတူတူ ထမင်းစားရတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။”
သူ့မိခင် မြောင်ဂျာနှင့် အမဖြစ်သူ ဂျယ်အန်းတို့လည်း အံ့သြသွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဆော့ဂျေး၏ နှုတ်မှ ထိုသို့သောစကား ထွက်လာသည်ကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေကြ၏။
“အာ... ရှင့်နှုတ်က ဒီလိုစကားမျိုး ထွက်လာတာ အဆန်းပဲ။”
“ကောင်းတာပေါ့။ ရှင်လည်း ထမင်းကောင်းကောင်း စားနိုင်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။”
မြောင်ဂျာသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ဂျယ်အန်းလည်း လိုက်ပြုံး၏။ ကြုံတောင့်ကြုံခဲရရှိသော ဤပျော်ရွှင်မှုမှာ တကယ်ကို ကြည်နူးစရာ ကောင်းလှသည်။
ဂျယ်ဂန်းမှာ ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာသည်။ ဈေးဝယ်တုန်းက ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ ချီးကျူးစကား ကြားရလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။ ‘အပြစ်တင်တာမျိုး မရှိရင်ပဲ တော်ပါပြီ’ ဟုသာ သူတွေးထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖခင်ဖြစ်သူက တကယ်ပဲ အားရပါးရ စားခဲ့သည်။
မိမိ၏သား ရှိနေခြင်းကြောင့် ပျော်ရွှင်နေသည်ဟူသော အချက်က ဂျယ်ဂန်းကို ပို၍ ကြည်နူးစေခဲ့သည်။
ဖခင်ဖြစ်သူက ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ စိတ်ရင်းအတိုင်း ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဂျယ်ဂန်း၏ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုများ ပြည့်လျှံသွားသည်။
“ငါ သွားတော့မယ်။”
ဆော့ဂျေးက ခက်ရင်းကို ချလိုက်ပြီး ထရပ်သည်။ မြောင်ဂျာကတော့ အားနာသလို မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။
“အားလပ်ရက်မှာတောင် နည်းနည်းလောက် မနားနိုင်ဘူးလားရှင်။”
“သူတို့ နားခိုင်းမှ နားလို့ရတာလေ။ ငါကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေက အလုပ်မလုပ်နိုင်ကြဘူး။ ပြီးတော့ အရင် အားလပ်ရက်တုန်းကလည်း ငါ နားပြီးပြီပဲ။”
ဂျယ်ဂန်းလည်း လိုက်၍ ထရပ်လိုက်သည်။ ရီခါကလည်း သူ့အနားသို့ တိုးကပ်လာ၏။
“ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။”
“မလိုပါဘူး။ ဒီမှာပဲ နေခဲ့။”
“ကျွန်တော်လည်း ပြန်ရမှာပဲဥစ္စာ။”
ဂျယ်ဂန်းက ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ ဂျယ်အန်းကလည်း ဝင်ပြောပြန်သည်။
“နင်က ဘယ်သွားမလို့လဲ? အားလပ်ရက်မှာ အိမ်မှာပဲ နေရမှာလေ။ ငါလည်း သွားစရာရှိလို့ ခဏအပြင်သွားဦးမယ်။ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်နော်။ စူဝမ်က သိပ်မဝေးပါဘူး။”
မိသားစုဝင်နှစ်ဦး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ကားမှာ အဝေးထိန်းစနစ်ဖြင့် ကြိုတင်စက်နှိုးထားပြီးသား ဖြစ်၏။ ဂျယ်ဂန်းက ဘေးထိုင်ခုံတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည် ဆော့ဂျေးကတော့ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်ရင်း ကားပေါ်တက်လာသည်။
“လမ်းလျှောက်သွားလည်းရတာပဲ ဒီနားတင်ဟာကို။”
“အပြင်မှာ အေးတယ်လေ အဖေ။ ကားနဲ့ပဲ သွားရအောင်။”
ခရီးက မိနစ်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာသည်။ ဂျယ်ဂန်း ကားမောင်းနေစဉ် ဆော့ဂျေးက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မဟပေ။ ကားထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးနေသည်။
“အဖေ။”
သူတို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဂျယ်ဂန်းက စကားစလိုက်သည်။ ဆော့ဂျေးက တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်...
“ဒီအလုပ်ကနေ ထွက်လိုက်ပါတော့။”
သူ အခြားဘာမှ ထပ်မပြောမိပေ။
ဆော့ဂျေးက အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“လိုက်ပို့ပေးတာ ကျေးဇူးပဲ။”
“အဖေ...”
“ပြန်တော့။ နောက်လည်း လာလည်ဦး။”
ဆော့ဂျေးက တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။ ဂျယ်ဂန်းသည် အဖေဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြင်ကွင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ဂျယ်ဂန်းကတော့ ကားထဲတွင် ဆက်ထိုင်နေဆဲပင်။
“မြောင်...”
ရီခါက ဘေးထိုင်ခုံပေါ်သို့ ခုန်တက်လာပြီး အော်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ဂျယ်ဂန်း သတိဝင်လာပြီး ခေါင်းခါလိုက်၏။
“ဆောရီးပါ ရီခါ။ ငါ အတွေးလွန်သွားလို့။”
ဂျယ်ဂန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားပေးသည့်အနေဖြင့် ပါးကို ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်ပြီး လီဗာကို နင်းလိုက်သည်။ မနက်ဖြန်ကျလျှင် သူ ပို၍ အားစိုက်ပြီး စာရေးရမည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပို၍ ပြတ်သားလာသည်။
အမြဲတမ်း မျက်နှာတည်တင်းနေတတ်သည့် သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ၊ မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်လောက်အောင် ပျော်ရွှင်လာမည့် ထိုနေ့တစ်နေ့ ရောက်လာသည်အထိ သူ ကြိုးစားသွားမည်ဖြစ်သည်။