အခန်း (၆၄)
Vol. 6 Ch. 64
အခန်း ၆၄
“ဝါး... မင်းဟိုက အခုတင် ကြည့်ရှုသူ ၃၀၀၀ တောင် ကျော်သွားပြီလား?”
ဂူရို ဘူတာအနီးရှိ ရုံးခန်းလေးထဲတွင်...
ယန်ဟောင်ဂယွန်းက ကော်ဖီတစ်ငုံ သောက်ရင်း အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ မင်းဟို၏ ဝတ္ထုသစ် ‘ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသော ဘုရင်’ သည် အခန်း ၂၀ သာ ရှိသေးသော်လည်း ရလဒ်များမှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်။
“မိုက်တယ်ကွာ... ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ သူက အခပေးအခန်းတွေ တင်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီပေါ့။ အား... ငါလည်း မူကြမ်းလေး တစ်ခုလောက်တော့ ရေးမှဖြစ်တော့မယ်။”
သူ့ထံမှ သက်ပြင်းသံများသာ ထွက်လာတော့သည်။ သူ့အသက်မှာ ၂၅ နှစ်။ စစ်မှုထမ်းပြီးနောက် နယ်မှ ဆိုးလ်သို့ တက်လာခဲ့သည်မှာ တစ်လခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။
သူ ဘာကြောင့် လာခဲ့သလဲဆိုသည်မှာ ရှင်းပါသည် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် ဝတ္ထုများရေးပြီး အောင်မြင်သော စာရေးဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် ရပ်တည်ချင်၍ပင်။ သို့သော် အခုထိ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ပင် အစမဖော်နိုင်သေး။ သူရေးသမျှမှာ စိတ်ပျက်စရာများချည်း ဖြစ်နေသဖြင့် ရေးလိုက်၊ ဖျက်လိုက်ဖြင့် တစ်နေ့လျှင် အကြိမ် ၁၀ ကျော်လောက် လုပ်နေမိသည်။ ယနေ့လို နှစ်ကုန်ရက်မှာပင် သူ ဘာမှ မစတင်နိုင်သေးပေ။
“အား... တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ။ ငါ့ကိုယ်ငါ အယ်ဒီတာတဲ့! ငတုံးပဲ! ဘာတွေ ရေးရမှာလဲ? တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ကို ဇာတ်လမ်းကောင်းလေး တစ်ခုလောက် ပေးစမ်းပါ! အပြင်လည်း ထွက်ချင်လိုက်တာ။ ပိုက်ဆံလည်း မရှိ၊ ကောင်မလေးလည်း မရှိ... နှစ်သစ်ကူးမှာ ဒါ ဘာဘဝကြီးလဲကွာ!”
ဟောင်ဂယွန်းက အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်နေမိသည်။
ထိုအချိန်တွင် စကားဝှက်နှိပ်သံ ‘တီးတီး’ နှင့်အတူ တံခါးပွင့်လာသည်။ မင်းဟို ပြန်လာသည်ဟု ထင်ကာ ဟောင်ဂယွန်း လှည့်မကြည့်ဘဲ နေလိုက်၏။
“တစ်ဆိတ်လောက်ခင်ဗျာ။”
“... ဟင်?!”
ဟောင်ဂယွန်း လန့်သွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝင်လာသူမှာ သူမသိသောသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ကြက်ကျော်ထုပ်နှင့် ပီဇာဘူးများ ပါလာပြီး ကြောင်တစ်ကောင်ကလည်း သူ့ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်လျက်ကပ်ပါနေ၏။
“ကျွန်တော်က စာရေးဆရာ မင်းဟိုနဲ့ သိတဲ့သူပါ။ သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်တော့ သူက အလုပ်ကိစ္စလေး ရှိလို့ ခဏနေမှ ပြန်လာမယ်၊ စကားဝှက် နှိပ်ပြီး အထဲမှာ စောင့်နေပါလို့ ပြောလို့ပါ။”
ဂျယ်ဂန်းက အခြေအနေကို အမြန်ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဟောင်ဂယွန်းလည်း အံ့သြတကြီးနှင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထရပ်လိုက်၏။ သူတို့နှစ်ဦး ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဝင်ခဲ့ပါဗျာ။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုလည်း မကြာခင် ပြန်ရောက်လာတော့မှာပါ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ဂျယ်ဂန်းက ယူလာသည့် အစားအသောက်များကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ ဟောင်ဂယွန်းမှာတော့ အနံ့ရသည်နှင့်တင် သွားရည်ကျနေပြီ။ သူက ဆင်းရဲသောကြောင့် ဤကဲ့သို့ ဇိမ်ခံအစားအစာများကို တကယ် စားချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
‘မြန်မြန် ပြန်လာစမ်းပါ မင်းဟိုရာ...’
မင်းဟို ပြန်ရောက်မှ စားလို့ရမည် မဟုတ်ပါလား။ ဟောင်ဂယွန်းမှာ အထုပ်ကို အခုပင် ဖွင့်စားချင်သော်လည်း အောင့်ထားကာ ပြန်ထိုင်လိုက်ရသည်။ ပြီးနောက် Munpia ဝက်ဘ်ဆိုက်ကို ပြန်ကြည့်နေမိ၏။
“ဟူး...”
အကျင့်ပါနေသည့် သက်ပြင်းတစ်ခု ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။ မော်နီတာစခရင် ပေါ်တွင်တော့ ‘အသက်ရှူသံ’ ဝတ္ထုက နံပါတ် ၁ နေရာတွင် ရှိနေသည်။ အောင်မြင်နေသည့် စာရေးဆရာများကို သူ တကယ် အားကျမိသလို၊ မိမိကိုယ်ကိုယ်လည်း တုံးအလိုက်တာဟု တွေးနေမိသည်။
“သူက ဒီတစ်လတည်းတင် ဒေါ်လာ ၂ သိန်းလောက် (သိန်း ၅၀၀၀ ကျော်) ရမှာ သေချာတယ်ဗျ။”
ဂျယ်ဂန်းက ဟောင်ဂယွန်း၏ မော်နီတာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူရေးနေသည့် ဝတ္ထုကို တခြားသူတစ်ယောက်က ငေးကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဂျယ်ဂန်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။
“သူကတော့ ဘဝကို ကောင်းကောင်းကြီး ဇိမ်ခံနေမှာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား?”
ဂျယ်ဂန်းက ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ မေးခွန်းမေးလာသောကြောင့် သူ ပြန်ဖြေရတော့မည်။
“ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲဗျ...?”
“ပျမ်းချွမ်ယု လေ။ မင်းဟို ပြောတာတော့ သူက အသက် ၂၀ ကျော်ပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ ဘဝကို အပြည့်အဝ ဇိမ်ခံနေမှာပေါ့။ တစ်နေရာရာမှာ ညဘက်တွေဆို ပျော်ပါးနေလောက်ပြီ။ အား... ငါကတော့ တစ်လကို ဒေါ်လာ ၁၀၀၀ လောက်ရဖို့တောင် ဒီအားလပ်ရက်မှာ အသေအလဲ ရေးနေရတယ်။”
ဟောင်ဂယွန်းက တောက်လျှောက် ညည်းညူရင်း သူရေးလက်စ စာသားများကို ပြလိုက်ရာ မော်နီတာပေါ်တွင် မူကြမ်းတချို့ ပေါ်လာသည်။
“အား... ဒါက တကယ့်ကို အခြေအနေ ဆိုးတာပဲ။”
“ခင်ဗျားရဲ့ ဝတ္ထုလား?”
ဟောင်ဂယွန်းက တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေသလိုမျိုး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဖန်တစီပါပဲ။ ခင်ဗျားကော အဲဒီလိုမျိုး ကြိုက်လား?”
“ကြိုက်တာပေါ့။”
“ဒါဆိုရင် ခဏလောက် ဖတ်ပေးကြည့်လို့ ရမလား? စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမကောင်း ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မဝေခွဲတတ်တော့လို့ပါ။”
“ကောင်းပါပြီ။”
ဂျယ်ဂန်းက ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဟောင်ဂယွန်းက ဘေးကနေ ထပ်ပြော၏။
“စကားလုံး ၁၅,၀၀၀ လောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အစပိုင်းလေးပဲပေါ့။”
“အင်း။”
စာသားက သိပ်မရှည်တာကြောင့် မျက်မှန်တောင် တပ်စရာမလိုဘဲ ဂျယ်ဂန်းက မောက်စ် ကို အောက်သို့ ဆွဲချရင်း သေသေချာချာ ဖတ်လိုက်သည်။
‘တကယ့်ကို ရှုပ်ပွနေတာပဲ။’
အဆုံးထိ မရောက်ခင်မှာတင် ဂျယ်ဂန်း သိလိုက်ပါပြီ။
ဇာတ်လမ်းက မိစ္ဆာတွေရှိတဲ့ ကမ္ဘာမှ မုဆိုးတွေအကြောင်း ဖြစ်သော်လည်း ဇာတ်အိမ်က ဘေးချော်နေတာတွေ များလွန်းသလို၊ ဇာတ်ကောင်တွေကလည်း အများကြီးပင်။ ဘယ်သူက အဓိကဇာတ်ဆောင်လဲဆိုတာတောင် မသဲကွဲတော့ပေ။
‘ကန်မင်းဟိုရဲ့ မူကြမ်းက ဒါနဲ့ယှဉ်ရင် အများကြီး သာပါသေးတယ်။’
ဖတ်ပြီးတော့ ဂျယ်ဂန်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ဟောင်ဂယွန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချက်ချင်း မေးတော့၏။
“ဘယ်လိုနေလဲဗျ?”
“အင်း... ကျွန်တော့်အမြင်ပြောရရင်တော့ ဇာတ်ကောင်တွေ အရမ်းများလွန်းနေတယ် ထင်တယ်။”
“ဟုတ်လား? ကျွန်တော်က ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ရှုထောင့် မျိုးစုံကနေ ရေးပြချင်လို့ပါ။ တခြား နာမည်ကြီးဝတ္ထုတွေလိုပေါ့။”
“ဪ... ဟုတ်ကဲ့။ ဒါပေမဲ့ အစပိုင်းမှာတင် လူတိုင်းရဲ့ ရှုထောင့်ကို လိုက်ပြနေရင် ဇာတ်လမ်းက အရမ်းကြန့်ကြာသွားတတ်တယ်ဗျ။ အခုလက်ရှိ ဇာတ်လမ်းနဲ့လည်း တကယ်တမ်းကျတော့ ဘာမှ သိပ်မပတ်သက်သလို ဖြစ်နေတယ်။”
ဟောင်ဂယွန်း တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားသည်။ ဂျယ်ဂန်းက ဆက်ပြော၏။
“ဇာတ်ကောင်အားလုံးကို အစကတည်းက မိတ်ဆက်ပေးနေစရာ မလိုဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ သူတို့ လိုအပ်တဲ့ အချိန်ကျမှပဲ မိတ်ဆက်ပေးတာ ပိုမကောင်းဘူးလား? ယောက်ျားလေးဆိုရင်လည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်၊ မိန်းကလေးဆိုရင်လည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဆိုရုံလောက်ပဲ ဖော်ပြတာက ဇာတ်လမ်းစီးဆင်းမှုအတွက် ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။”
“အင်း... ဟုတ်လို့လား? ကျွန်တော့်အမြင်နဲ့တော့ နည်းနည်း ကွဲလွဲနေတယ်ဗျ။”
ဟောင်ဂယွန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒါက မင်းဟိုဆီက ရခဲ့ဖူးတဲ့ ဝေဖန်ချက်မျိုးပင်။ သူကတော့ ချီးကျူးစကားလေးများ ကြားရမလားလို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာပါ။ စိတ်ဖိစီးမှုတွေနဲ့အတူ ဟောင်ဂယွန်း နည်းနည်း စိတ်တိုလာသည်။
“ခင်ဗျားကော စာရေးဆရာပဲလား?”
“အာ... ဟုတ်ကဲ့။”
“ဒါဆိုရင် အားမနာတမ်း မေးပါရစေ၊ ခင်ဗျား ဘာတွေ ရေးဖူးလဲဗျ?”
ဟောင်ဂယွန်းက စိန်ခေါ်သလို မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူက ဘယ်လောက်အထိ တော်နေလို့ သူ့ကို လာဝေဖန်နေတာလဲဆိုတာ သိချင်နေခြင်းပင်။
ဂျယ်ဂန်းက အနည်းငယ် အိုးတိုးအောင့်တောင့်ဖြင့် ပါးစပ်ဟရုံရှိသေး၊ တံခါးပွင့်လာပြီး မင်းဟို ဝင်လာသည်။
“ဟာ... စာရေးဆရာ ဟာဂျယ်ဂန်းပါလား? အာ... ရီခါလည်း ပါလာတာကိုး။”
“ပြန်ရောက်ပြီလား? ကျွန်တော် ပီဇာနဲ့ ကြက်ကျော် ဝယ်လာတယ်၊ အတူတူ စားကြရအောင်။”
“ဟင်? ဒါက ဘာလဲ?”
ဟောင်ဂယွန်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေမိသည်။ ဟာဂျယ်ဂန်း ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ စာရေးဆရာတစ်ယောက်ကို သူ မမှတ်မိပေ။ ကလောင်အမည်နဲ့ ရေးတာလား? ဒါမှမဟုတ် သူ့လိုပဲ အောင်မြင်မှု မရသေးတဲ့ စာရေးဆရာပဲလား?
“ဟောင်ဂယွန်း၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ? လာစားလေ။”
မင်းဟိုက အထုပ်တွေကို ဖွင့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဟောင်ဂယွန်းလည်း ဇဝေဇဝါဖြင့် ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စာရေးဆရာ။”
“ကျွန်တော်လည်း စားမယ်လေ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ မအေးခင် စားကြရအောင်။”
ဂျယ်ဂန်း မပြောခင်ကတည်းက ဟောင်ဂယွန်းကတော့ အားရပါးရ စားနေပြီဖြစ်သည်။ သူ ဒီအစားအသောက်တွေကို စောင့်နေခဲ့တာ ကြာပြီ မဟုတ်လား။ ဂျယ်ဂန်းက ကိုလာ တွေကို ဖန်ခွက်ထဲ ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားကော မစားဘူးလား?”
“ကျွန်တော် စားလာခဲ့ပြီ၊ အားမနာပါနဲ့။ ဒါနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဝတ္ထုအသစ်လေး အခြေအနေ ကောင်းနေတယ်နော်။”
“အဟားဟား၊ ဘာတွေလဲဗျာ။ ဒါတွေအားလုံးက စာရေးဆရာရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပါ။”
“ကျွန်တော် အမှုဆောင်ကြီးဆီ ဖုန်းဆက်ပေးပါ့မယ်။ သိပ်ပြီး ပြင်စရာတော့ မရှိလောက်ပါဘူး၊ ခေါင်းစဉ်လောက်ပဲ ပြောင်းရမယ် ထင်တယ်။”
“ခေါင်းစဉ်ကတော့ အေးဆေး ပြောင်းလို့ရပါတယ်။ အာ... တကယ် အဆင်ပြေသွားရင် ကောင်းမှာပဲ။ စာရေးဆရာ့ရဲ့ ရလဒ် ၁၀ ပုံ ၁ ပုံလောက် ရရင်တောင်... မဟုတ်သေးပါဘူး၊ အဲဒါက များလွန်းပါတယ်။ ဒီအချိန်ပိုင်းအရောင်းသမားအလုပ်ကနေ ထွက်နိုင်ရုံဆိုရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ။”
“အဆင်ပြေသွားမှာပါဗျ။”
မင်းဟိုရဲ့ စကားတွေကြောင့် ဟောင်ဂယွန်းရဲ့ စပ်စုချင်စိတ်က ပိုတိုးလာသည်။ ၁၀ ပုံ ၁ ပုံရရင်တောင် ကောင်းပြီလို့ ပြောရအောင် ဒီလူက ဘယ်လောက်တောင် အောင်မြင်နေတဲ့ စာရေးဆရာမို့လို့လဲ?
ဟောင်ဂယွန်း မေးဖို့ အချိန်မရလိုက်ပါဘူး။ ဘာလို့ဆို မင်းဟိုရဲ့ နောက်ထပ်စကားက အဖြေကို ပြောပြလိုက်လို့ပါ။
“ဒါနဲ့ ‘အသက်ရှူသံ’ က Navin နဲ့ Cocoa မှာ ဘယ်တော့လောက် စတင်ပြသမှာလဲ?”
“ဇန်နဝါရီလကုန်ပိုင်းလောက် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်ဗျ။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဟောင်ဂယွန်း၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ ကိုင်ထားတဲ့ ဖန်ခွက်ကို လက်က လွတ်ကျသွားပြီး ကုတ် (Coke - ကိုလာ) တွေ ကြမ်းပြင်ပေါ် စင်ကုန်၏။
“အာ... ကျွန်... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။”
ဟောင်ဂယွန်း အမြန် ကုန်းကောက်သော်လည်း တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေကြောင့် ဖန်ခွက်ကို ထပ်လွတ်ကျပြန်သည်။
“အာ... မဟုတ်သေးဘူး... မင်းဟိုရာ... မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ကြိုမပြောတာလဲ...!”
ဟောင်ဂယွန်းသည် မင်းဟိုကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု၊ နောင်တရမှုတို့ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ မင်းဟိုက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဂျယ်ဂန်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ဆောရီးဗျာ၊ ကျွန်တော့်ညီအစ်ကိုကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်ချင်လို့ပါ။ အခုတော့ ထိရောက်သွားပြီ ထင်တယ်နော်။”
“အာ... ဟုတ်ကဲ့... အဟားဟား...”
ဂျယ်ဂန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဟောင်ဂယွန်းကတော့ အခုထိ စိတ်မအေးနိုင်သေးဘဲ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေဆဲ။
“အာ... ဟို... စောစောက ကိစ္စအတွက် တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က ဆရာ့ကို စာရေးဆရာ ပျမ်းချွမ်ယု ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ခဲ့မိလို့ပါ။ ကျွန်တော်က ကလောင်အမည်ပဲ သိတာဆိုတော့... အဟားဟား... သိခဲ့ရင်တောင် အဲဒီလို မပြောသင့်ပါဘူး။”
“ရပါတယ်ဗျာ၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဟေ့... မင်း စာရေးဆရာ ဟာ ကို ဘာတွေ ပြောလိုက်တာလဲ?”
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်ပါ စာရေးဆရာ ကန်။” ဂျယ်ဂန်းက အခြေအနေကို ထိန်းပေးလိုက်သည်။
ဟောင်ဂယွန်း ခေါင်းမော့လာသည်။ ဗိုက်ဆာတာတွေတောင် ပျောက်ကုန်ပြီ။ သူ့မျက်ဝန်းထဲက ပြင်းပြတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ဂျယ်ဂန်းတောင် နည်းနည်း လန့်သွားမိ၏။
“ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦးဆရာ!”
“ဗျာ? ဘာကိုလဲ...?”
“ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါဦး။ ဘာပဲခိုင်းခိုင်း ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်။ စာဘယ်လို ရေးရမလဲဆိုတာ သင်ပေးမယ်ဆိုရင် ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါဦး။”
ဟောင်ဂယွန်း ထရပ်လိုက်ပြီး ၉၀ ဒီဂရီ ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ လန့်သွားတဲ့ ဂျယ်ဂန်းလည်း လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်ရ၏။
“ဒီလိုမျိုး မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ။ ဟုတ်ပါပြီ... ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးပါ့မယ်။ အခြေခံ လမ်းညွှန်ချက်တွေကိုတော့ ကျွန်တော် ပြောပြပေးနိုင်ပါတယ်။”
“တ... တကယ်လားဗျ?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါကြောင့် အရင် ထိုင်ပါဦး။”
“အာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စာရေးဆရာ!”
ဟောင်ဂယွန်းက တရစပ် ဦးညွှတ်နေတာကြောင့် ဂျယ်ဂန်းမှာ တားလို့တောင် မရတော့ပေ။
“အရင် စားလိုက်ပါဦးဗျာ။ ခင်ဗျား အကုန်မစားရင် ကျွန်တော် စိတ်ပြောင်းသွားမှာနော်။”
“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့! အကုန် စားပါ့မယ်!”
နှစ်သစ်မကူးခင် နာရီအနည်းငယ်အလို၊ ဒီရုံးခန်းလေးထဲမှာ မင်းဟိုတင်မကဘဲ ဟောင်ဂယွန်းအတွက်ပါ ဂျယ်ဂန်းဟာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား အားကိုးရာ ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။
‘ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စာရေးဆရာ...’
မင်းဟိုကလည်း ချီးကျူးစကားတွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသည်။ ဂျယ်ဂန်းကတော့ ရီခါကို ချီထားရင်း ပြုံးနေမိ၏။
နှစ်သစ်ကူးဖို့ နာရီအနည်းငယ်သာ လိုတော့တဲ့ ဒီရုံးခန်းလေးထဲမှာ စာရေးဆရာ ဟာဂျယ်ဂန်းကို ဗဟိုပြုတဲ့ စာရေးဆရာအဖွဲ့လေးက တဖြည်းဖြည်း အသက်ဝင်လို့ လာနေပါတော့သည်။