အခန်း (၁၇၁-၁၇၂)
Vol. 18 Ch. 171-172
အခန်း ၁၇၁ - ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း
အမှန်စင်စစ်အားဖြင့်မူ၊ စနစ်တော်ကို ရရှိခဲ့သည့် တစ်လတာမျှသော အချိန်တိုအတွင်း၌ လင်းရန်ယန်သည် တစ်နေ့တစ်ရက်မျှ ကောင်းမွန်စွာ အနားမယူနိုင်ခဲ့ဘဲ အစဉ်တစိုက် လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေခဲ့ရ၏။ သို့သော်လည်း သုံးရက်တာမျှသော အချိန်တိုအတွင်း အနားယူခဲ့ရုံမျှဖြင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းသည် စတုတ္ထမြောက် ကောင်းကင်ဘုံမှသည် ဆဋ္ဌမမြောက် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ပျံကျော်လွှားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ညဉ့်မှောင်ရီ ပျိုးစအချိန်တွင် လင်းရန်ယန်သည် ဝန်းခြံအတွင်း၌ ရပ်တန့်နေလျက်၊ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပြည့်နှက်နေသော ကြယ်တာရာများကို မော်ဖူးကြည့်ရှုရင်း ထိုအဆုံးမရှိသော ကြယ်အစုအဝေးများထဲ၌ သက်ရှိများ မှီတင်းနေထိုင်ရာ ဂြိုဟ်များနှင့် ကျင့်စဉ်လောက ဂြိုဟ်ပေါင်း မည်မျှများပြားစွာ တည်ရှိနေမည်နည်းဟု စူးစမ်းဆင်ခြင်နေမိ၏။ သူ၏ အစွမ်းသတ္တိသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်၌ ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်လောက်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ အဆုံးမရှိသော သက်ရှိဂြိုဟ်များ ရှိရာ ကျင့်စဉ်ကြယ်စု နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိသွားပါကမူ သူသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက် မပိုသော ဖြစ်တည်မှုမျိုးသာ ဖြစ်ပေမည်။ သို့ရာတွင် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။ သူ၏ လက်ရှိအစွမ်းသည် လိုအပ်ချက် ရှိနေသေးသော်လည်း၊ သူ၏ ပါရမီအရည်အချင်းမှာမူ ဧကန်မုချ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေသည်ဟု မှတ်ယူထား၏။
“ဆန္ဒစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းမဲ့စွမ်းရည်တစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းပြီး အသစ်လဲလှယ်နိုင်ရင်၊ အလွှာတစ်ထောင် ဆန္ဒစွမ်းအားမျှော်စင်နဲ့ အလွှာတစ်ထောင် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှုမျှော်စင်တွေကို ငါအောင်မြင်အောင် ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် တစ်ခေတ်တစ်ခါလုံးကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့ ထူးချွန်ထက်မြက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပဲ”
လင်းရန်ယန်သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ရေရွတ်မိရင်း ရင်ခုန်ကြည်နူးမှုကို စတင်ခံစားလိုက်ရပေ၏။ စင်စစ်သော်ကား၊ ထိုသို့ မဖြစ်လာမီ အချိန်အတွင်း သူလုပ်ဆောင်နိုင်သမျှသော တာဝန်များကို အပြီးသတ်ရမည် ဖြစ်ပြီး၊ မိမိ၏ ပါရမီအရည်အချင်းကို အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်ထိ ရောက်ရှိအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းသွားရန် သူစိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။
“အိပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ၊ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင်တော့ တာဝန်တွေကို လုပ်ဆောင်ရတော့မှာပဲ”
သူသည် အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားတော့၏။ သို့သော်လည်း လင်းရန်ယန်သည် ခုတင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းပြီး မကြာမီအချိန်မှာပင်၊ သူခိုးကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်လှသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် သူ၏ စောင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။
“နင်ရွှမ်း၊ မင်း ညသန်းခေါင်ကြီး မအိပ်ဘဲနဲ့ ငါ့စောင်ထဲကို ဘာလာလုပ်တာလဲ”
လင်းရန်ယန်က အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။
“အစ်ကိုလင်းရန်ယန်၊ အစ်ကိုက ဆရာသခင်ရဲ့ မြေးမလေးကို တကယ် လက်ထပ်လိုက်တာလား”
အောင်းနင်ရွှမ်းက မော့ကြည့်ရင်း လင်းရန်ယန်ကို စူးစိုက်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။
“အဟမ်း၊ မင်း သိသွားပြီလား၊ မင်းရဲ့ ဆရာသခင်က သူမကို လက်ထပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းနေတာကြောင့် ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး”
လင်းရန်ယန်သည် အနေရခက်စွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ရ၏။ သူသည် တစ်ဖက်လူက လက်ထပ်ရန် ပြောသည်နှင့် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်မိသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် တည်ငြိမ်မှု မရှိလှဟု ခံစားနေရသည်။
“အဲ့ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့၊ ဆရာသခင်က ကျွန်မကိုလည်း အစ်ကိုနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ပြောထားတယ်၊ ဒါကြောင့် ဘာမှ ထပ်မပြောပါနဲ့တော့၊ ကျွန်မကို နမ်းလိုက်ပါတော့”
အောင်းနင်ရွှမ်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ လင်းရန်ယန်၏ အနမ်းကို စောင့်ကြိုနေပေတော့၏။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လင်းရန်ယန်သည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားသော်လည်း၊ မိမိအိမ်တံခါးဝအထိ ရောက်ရှိလာသော အခွင့်အရေးကိုပင် ငြင်းပယ်လိုက်ပါက တိရစ္ဆာန်နှင့် ခြားနားမှု ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
“အဘိုးရယ်၊ အဘိုးကတော့ ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ အခက်တွေ့အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ”
လင်းရန်ယန်က သက်ပြင်းကို ညင်သာစွာ ချလိုက်ပြီးနောက်၊ နောက်တစ်ခဏ၌ပင် အောင်းနင်ရွှမ်းကို သူ၏ ကိုယ်အောက်သို့ ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။ ထိုညတွင် မိုးစက်မိုးပေါက်များက အရာခပ်သိမ်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုစွတ်စေခဲ့၏။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်မူ လင်းရန်ယန်သည် ဝန်းခြံအတွင်းသို့ လန်းဆန်းတက်ကြွသော စိတ်အင်အားဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
“ဒင်... အရှင်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ အရှင်သည် ၄ ရက်တိုင်တိုင် အသက်ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အလိုလျောက်စွမ်းရည် - ‘သားသမီးများပြားခြင်းသည် မင်္ဂလာတစ်ပါး’ ၄ ဆကို ရရှိပါသည်”
“ဒင်... အရှင်၏ အလိုလျောက်စွမ်းရည် - ‘သားသမီးများပြားခြင်းသည် မင်္ဂလာတစ်ပါး’ သည် အဆင့် ၃ သို့ တိုးမြှင့်သွားပါပြီ၊ အရှင်မှ ပထမမျိုးဆက် ရင်သွေးတစ်ဦး ထွန်းကားတိုင်း ကျပန်း အလိုလျောက်စွမ်းရည် ၁,၀၀၀ ကို ရရှိပါမည်၊ ဒုတိယမျိုးဆက် ရင်သွေးတစ်ဦးအတွက် ကျပန်း အလိုလျောက်စွမ်းရည် ၁၀၀ ရရှိပါမည်၊ တတိယမျိုးဆက် ရင်သွေးတစ်ဦးအတွက် ၁၀ ခုနှင့် စတုတ္ထမျိုးဆက် ရင်သွေးတစ်ဦးအတွက် ၁ ခုစီ အသီးသီး ရရှိပါမည်”
သို့ရာတွင် နောက်တစ်ခဏ၌ လင်းရန်ယန်သည် ဆွံ့အသွားရတော့၏။
“ဒါဆိုရင် ငါက ‘အဲ့ဒီကိစ္စ’ ကို မလုပ်ဘူးဆိုရင် ဒီ အလိုလျောက်စွမ်းရည် ကို ရမှာမဟုတ်ဘူးပေါ့၊ ဟုတ်လား”
လင်းရန်ယန်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တွေးတောမိ၏။ ဤ အလိုလျောက်စွမ်းရည် သည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုဆန်းကြယ်လာခဲ့ရာ အကယ်၍ အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ကလေးတစ်ယောက် ရရှိရုံမျှဖြင့် အလိုလျောက်စွမ်းရည် ပေါင်း ၁၀၀,၀၀၀ ရရှိသွားမည်။ ထိုမျှများပြားသော စွမ်းရည်များဖြင့် သူ၏ စွမ်းရည်အားလုံးကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ တိုးမြှင့်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ အဲ့ဒါကို စိတ်မပူတော့ဘူး၊ အစွမ်းမဲ့စွမ်းရည် တစ်ထောင်ကျော်ထဲမှာတောင် ‘သားသမီးများပြားခြင်းသည် မင်္ဂလာတစ်ပါး’ ကို တစ်ခါမှ အသစ်လဲလို့ မရခဲ့ဘူး၊ ရိုးရိုးနည်းလမ်းနဲ့ အဆင့် ၅ ရောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ”
လင်းရန်ယန်သည် အကူအညီမဲ့စွာ ခံစားလိုက်ရ၏။ ထူးခြားသော နည်းလမ်းဆိုသည်မှာ ဇနီးမယားများစွာ ယူပြီး အစွမ်းထက်လာစေမည့် လမ်းစဉ်ကို ဆိုလိုခြင်းလောဟု သူတွေးတောရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ပင်မတောင်ထိပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။
“ဟူး... ဂိုဏ်းထဲက လူငယ်တွေရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုက တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် လျော့နည်းလာလိုက်တာ၊ တာဝန်တွေ ဒီလောက်တောင် စုပုံနေတာကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိတော့ဘူး”
တာဝန်ပေးအပ်ရာ ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ တာဝန်ခံအကြီးအကဲသည် ထပ်တိုးလာသော တာဝန်များကို ကြည့်ရှုရင်း သက်ပြင်းချကာ ညည်းတွဲနေ၏။ အတွင်းစည်းတပည့်များအတွက် တစ်လလျှင် အနည်းဆုံး တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်ရမည်ဟူသော သတ်မှတ်ချက် ရှိသော်လည်း၊ အချို့သော တာဝန်များမှာ ခက်ခဲလွန်းလှသဖြင့် တစ်ခုအောင်မြင်ပြီးပါက လပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ တပည့်များစွာသည် အတွင်းစည်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မော်ရှန်းတောင်မှ ထွက်ခွာသွားကြပြီး အပြင်လောက၌ တပည့်များ မွေးမြူခြင်း၊ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းခြင်းနှင့် လောကငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ဆောင်ရွက်ခြင်းများကို ပြုလုပ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းအတွင်း ကျန်ရှိနေသော အတွင်းစည်းတပည့် အရေအတွက်မှာ မများပြားလှချေ။
“အို၊ အကြီးအကဲ၊ ဒီနေ့တော့ တော်တော်လေး ဝီရိယရှိနေပါလား၊ အိပ်မနေဘူးပေါ့”
တာဝန်ခံအကြီးအကဲ စိတ်ပျက်နေစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းရန်ယန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။
“တပည့်က အထူးအကြီးအကဲချုပ် လင်းရန်ယန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
အကြီးအကဲသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လင်းရန်ယန်၏ ရှေ့မှောက်၌ ဒူးထောက်၍ အရိုသေ ပြုလိုက်သည်။ မှန်ပေသည်၊ ယခုအချိန်တွင် လင်းရန်ယန်သည် မော်ရှန်းတောင်၏ အထူးအကြီးအကဲချုပ် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ မူလအကြီးအကဲချုပ် ဖြစ်သော တောက်ရွှမ်းဇီမှာမူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ဒုတိယအကြီးအကဲအဖြစ် ပြောင်းလဲ တာဝန်ယူခဲ့သည်။
“ရပါပြီ၊ ရပါပြီ၊ ဒီလို အခမ်းအနားတွေကို ရပ်လိုက်ပါတော့၊ ငါ့ကို တာဝန်စာရင်းတွေ ပေးပါ၊ ငါ တာဝန်အချို့ကို လုပ်ချင်လို့”
လင်းရန်ယန်က လက်ကာပြကာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် အကြီးအကဲကို မတင်ပေးလိုက်သည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကြောင့် အကြီးအကဲမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။
“ကျေးဇူးပြု၍ ကြည့်ပါ၊ ဒီတာဝန်တွေက ဂိုဏ်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုပုံနေခဲ့တဲ့ တာဝန်တွေပါ”
အကြီးအကဲသည် တာဝန်များ ရေးထိုးထားသော ကျောက်စိမ်းပြားအားလုံးကို လင်းရန်ယန်ထံသို့ ရိုသေစွာ ဆက်သလိုက်၏။
“ဒီတာဝန်တွေ အားလုံးကို ငါယူမယ်”
လင်းရန်ယန်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ထိုကျောက်စိမ်းပြားအားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်တော့၏။
“ဒင်... အရှင်၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ အရှင်သည် ‘ကျန့်ခွေ၏ ဓားကို ရှာဖွေခြင်း’ တာဝန်ကို လက်ခံလိုက်ပါပြီ၊ အခြေခံ အစွမ်းမဲ့စွမ်းရည် ဆုလာဘ် - ၂၀ ဖြစ်ပါသည်”
“ဒင်... အရှင်သည် ‘ချင်းမင်းဆက်၏ ပထမဆုံး ဧကရာဇ်ဂူဗိမာန်ကို ပိတ်ဆို့ခြင်း’ တာဝန်ကို လက်ခံလိုက်ပါပြီ၊ အခြေခံ အစွမ်းမဲ့စွမ်းရည် ဆုလာဘ် - ၁၀၀ ဖြစ်ပါသည်”
“ဒင်... အရှင်သည် ‘အရိုးစုအလောင်းကောင်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲကို သုတ်သင်ခြင်း’ တာဝန်ကို လက်ခံလိုက်ပါပြီ၊ အခြေခံ အစွမ်းမဲ့စွမ်းရည် ဆုလာဘ် - ၂၀ ဖြစ်ပါသည်”
ချက်ချင်းပင် လင်းရန်ယန်၏ စိတ်ထဲ၌ တာဝန်လက်ခံခြင်း ဆိုင်ရာ အသိပေးချက်များစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ထိုများပြားလှသော အသိပေးချက်များကို နားထောင်ရင်း၊ လင်းရန်ယန်သည် တာဝန်တစ်ခု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။
“ချင်းမင်းဆက်ရဲ့ ပထမဆုံး ဧကရာဇ်ဂူဗိမာန်ကို ပိတ်ဆို့ရမယ့် တာဝန်ရဲ့ အခြေခံ ဆုလာဘ်က ၁၀၀ တောင်လား၊ ဟား၊ ဒါ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲ”
လင်းရန်ယန်သည် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ အစွမ်းမဲ့စွမ်းရည် ၁၀၀ ဖြစ်သဖြင့်၊ အကယ်၍ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အမြင့်ဆုံး ရရှိခဲ့ပါက စုစုပေါင်း စွမ်းရည် ၁,၀၀၀ အထိ ရရှိနိုင်သည်။ ဤမျှများပြားသော ဆုလာဘ်မျိုးအရဆိုလျှင် ပြိုင်ဘက်မှာ ဧကန်မုချ လမ်းစဉ်အရှင်သခင် အဆင့်တွင် ရှိနေရမည် ဖြစ်၏။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ တခြားတာဝန်တွေကို အရင်လုပ်ပြီးမှ ငါ့အစွမ်းတွေ လုံလောက်အောင် တိုးတက်လာတဲ့အခါမှ ချင်းဧကရာဇ်ဂူဗိမာန် တာဝန်ကို လုပ်တော့မယ်”
လင်းရန်ယန်က တွေးတောလိုက်၏။ ဘုရင်အဆင့် တစ်ဝက်သာ ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော တာဝန်များမှာ ယခုကဲ့သို့ ထူးခြားနေလိမ့်မည်ဟု လင်းရန်ယန် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
“အားလုံးကို ယူမယ် ဟုတ်လား”
လင်းရန်ယန် ပြောလိုက်သည်နှင့် တာဝန်ခံအကြီးအကဲမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။
“မှန်တယ်၊ အခု မင်းကို တာဝန်တစ်ခု ပေးမယ်၊ ဂိုဏ်းထဲက တပည့်အားလုံးကို အပြင်ထွက်ပြီး ငါ့အတွက် တာဝန်တွေ ရှာခိုင်းလိုက်၊ ရှာတွေ့တာနဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ တာဝန်သင်ပုန်းမှာ လာကပ်ထားလိုက်ပါ၊ လေးပွင့်ဆိုင် တာဝန်တစ်ခု ရှာတွေ့ရင် အလတ်စား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံး၊ ငါးပွင့်ဆိုရင် ၂၀၊ ခြောက်ပွင့်ဆိုရင် ၄၀၊ ခုနစ်ပွင့်ဆိုရင် 100 ပေးမယ်၊ ရှစ်ပွင့်ဆိုရင် ၃၀၀၊ ကိုးပွင့်ဆိုရင် ၁,၀၀၀ နဲ့ ဆယ်ပွင့် တာဝန်တစ်ခုဆိုရင် ၅,၀၀၀ ပေးမယ်”
လင်းရန်ယန်က တိုက်ရိုက် မိန့်ကြားလိုက်၏။ သူစကားဆုံးသည်နှင့် တာဝန်ခံအကြီးအကဲမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။
“အကြီးအကဲချုပ်ရယ်၊ ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီလို နောက်ပြောင်မနေပါနဲ့တော့”
အကြီးအကဲက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။ လင်းရန်ယန်သည် နောက်ပြောင်တတ်သည်ကို သူသိထားသဖြင့် ယခုကိစ္စကိုလည်း နောက်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘယ်သူက မင်းကို နောက်နေလို့လဲ၊ ဒါက အရင်းအနှီးပဲ၊ ငါ မင်းကို အရင်ဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀,၀၀၀ ပေးထားမယ်၊ အကယ်၍ မလောက်ဘူးဆိုရင် ဘိုးဘေးဆီကို တိုက်ရိုက်သွားပြီး ထပ်တောင်းလိုက်”
လင်းရန်ယန်က အေးဆေးစွာ ပြောဆိုရင်း သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို ပစ်ပေးလိုက်၏။ အကြီးအကဲသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လက်စွပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အတွင်း၌ တောင်ပုံရာပုံ စုပုံနေသော အလတ်စား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပေါင်း ၁၀,၀၀၀ တိတိကို တွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။
“ဒါကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်လိုက်ပါ၊ ငါ ဒီတာဝန်တွေကို အရင်သွားပြီး ဖြေရှင်းလိုက်ဦးမယ်”
လင်းရန်ယန်က ညွှန်ကြားပြီးနောက် ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့၏။
တာဝန်ခံအကြီးအကဲမှာမူ သူ၏ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ပင်မတောင်ထိပ်ရှိ စန်းချင်းခန်းမဆောင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့သည်။
“ဘာ၊ တာဝန်ရှာပေးရုံနဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ပေးမယ် ဟုတ်လား”
လင်းရန်ယန်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တောက်ရွှမ်းဇီမှာ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားရတော့၏။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော်လည်း အံ့သြသွားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ အထူးအကြီးအကဲချုပ်က တကယ် ပြောနေတာပါ၊ သူ ကျွန်တော့်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေတောင် ပေးခဲ့ပြီး မလောက်ရင် ဘိုးဘေးဆီမှာ သွားတောင်းဖို့ ပြောလိုက်ပါသေးတယ်”
အကြီးအကဲက မျက်နှာညှိုးငယ်စွာဖြင့် ပြန်လည် တင်ပြလိုက်သည်။
“ဒါဟာ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပါပဲ၊ ဒီလို ကျင့်စဉ်လောက ဆုတ်ယုတ်နေတဲ့ ခေတ်ကြီးမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက အရေးကြီးဆုံးပဲ၊ လုံလောက်တဲ့ ကျောက်တုံးတွေ ရှိမယ်ဆိုရင် ငါတောင် စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်အဆင့်ရဲ့ အတားအဆီးကို ထိတွေ့နိုင်ကောင်း တွေ့နိုင်လိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် ရွှမ်းထျန်း၊ မင်း သွားပြီး ကြေညာလိုက်တော့၊ အထူးအကြီးအကဲချုပ် ပြောတဲ့အတိုင်း ဆုလာဘ်တွေကို ထုတ်ပြန်လိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို ငါကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်မယ်၊ ဘယ်တာဝန်ကိုမဆို တင်ပြတဲ့အခါနဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ခွဲဝေတဲ့အခါမှာ တင်းကျပ်တဲ့ စစ်ဆေးမှုတွေကို ပြုလုပ်ရမယ်၊ ဒါကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ငါတို့ မော်ရှန်းတောင်ကြီး အထွတ်အထိပ် ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေးပဲ”
တောက်ရွှမ်းဇီသည် လင်းရန်ယန်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ လင်းရန်ယန်သည် ဂိုဏ်းသားများ၏ အင်အားကို မြှင့်တင်ပေးလိုသော်လည်း၊ အလုပ်မလုပ်ဘဲ အလကားရသည့် အလေ့အကျင့်မျိုး မဖြစ်စေလိုသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်သော အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အကြောင်းပြချက်မှာ ထူးဆန်းနေသော်လည်း သင့်တော်သော တာဝန်များကို ရှာဖွေရန်အတွက်မူ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု လိုအပ်မည်သာ ဖြစ်တော့သည်။
အခန်း ၁၇၂ - အရှင်မြတ်၊ ကျွန်ုပ်၏အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ
“ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ၊ အခုချက်ချင်းပဲ သွားရောက် စီမံလိုက်ပါ့မယ်”
ရွှမ်းထျန်းဇီသည်လည်း လေးနက်တည်ကြည်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ဝန်ခံပြီးနောက် စန်းချင်းခန်းမဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားတော့၏။
တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မူ မော်ကှန်းဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသည် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး၊ အတွင်းစည်းနှင့် ပြင်ပစည်း တပည့်များအားလုံးသည်လည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ကြွေးကြော်လိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းရန်ယန်၏ ဤအမိန့်သည် လူတိုင်း ပါဝင်ဆောင်ရွက်နိုင်သည့် ကိစ္စရပ် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ဂိုဏ်းသို့ အသစ်စက်စက် ရောက်ရှိလာသော ပြင်ပစည်းတပည့်များပင်လျှင် တာဝန်များကို တင်ပြနိုင်ခွင့် ရရှိသွားခြင်း ဖြစ်၏။
ဤသည်မှာ လူသားဆရာသခင်အဆင့်ရှိသော တပည့်ငယ်များပင်လျှင် အလတ်စား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။ အလတ်စား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ဆယ်တုံးမျှသော အရင်းအမြစ်ဖြင့်ပင် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို အဆင့်ငယ် အနည်းငယ်အထိ မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်၏။ စင်စစ်သော်ကား သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဟုန်သည်လည်း မိမိတို့၏ ပါရမီအရည်အချင်း၏ အကန့်အသတ်အထိ မြင့်မားလာမည် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်သည် နောင်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း၌ ထိုပြင်ပစည်းတပည့်များအားလုံးသည် မြေကမ္ဘာဆရာသခင်အဆင့်ရှိ အတွင်းစည်းတပည့်များ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ကို ညွှန်ပြနေ၏။
ထိုသူများသာမကဘဲ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ဆယ်စုနှစ်နှင့်ချီ၍ အဆင့်တစ်ခုတည်း၌ ပိတ်မိနေသော ဝါရင့်အတွင်းစည်းတပည့်ကြီးများသည်လည်း အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်သွားကြ၏။ သူတို့အတွက်မူ အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်မည့် ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မြေကမ္ဘာဆရာသခင် ဒသမကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိနေသော ကောင်းကင်ဆရာသခင်အဆင့် တစ်ဝက်ရှိသူအချို့မှာမူ စစ်မှန်သော ကောင်းကင်ဆရာသခင်များ ဖြစ်လာနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းကို ရရှိခဲ့ကြ၏။
ထို့ကြောင့် အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် တပည့်ပေါင်းများစွာသည် တာဝန်ပေးအပ်ရာ ခန်းမဆောင်ဆီသို့ တာဝန်များ တင်ပြရန် အလုအယက် ပြေးလွှားသွားကြတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တာဝန်တင်ပြမှုများအတွက် တင်းကျပ်သော စစ်ဆေးရေးစနစ်တစ်ခု ရှိနေ၏။ ထိုစစ်ဆေးမှု ဖြစ်စဉ်မှာမူ အနည်းဆုံး တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်ခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုတပည့်များသည် မိမိတို့ သိရှိထားသော မိစ္ဆာအောက်လမ်း နတ်ဆိုးများ ရှိရာနေရာအားလုံးကို စာရင်းသွင်းခဲ့ကြပြီး၊ အခြားသော တာဝန်အသစ်များကို ဆက်လက် ရှာဖွေရန်အတွက် ဂိုဏ်းပြင်ပသို့ ပြေးထွက်သွားကြတော့၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ လင်းရန်ယန်သည် တာဝန်ပေး ကျောက်စိမ်းပြားများပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများအရ တာဝန်တည်နေရာ အားလုံးကို မြေပုံပေါ်၌ မှတ်သားနေ၏။
“လေးပွင့်အောက် တာဝန်တွေကိုတော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ အာမခံ အစွမ်းမဲ့စွမ်းရည်က တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခုပဲ ရှိတာဆိုတော့ အချိန်ကုန်ခံရတာနဲ့ မတန်ဘူး”
လင်းရန်ယန်သည် တာဝန်များကို စစ်ထုတ်လိုက်ရာ လေးပွင့် တာဝန်အားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်တော့သည်။ လေးပွင့်အထက် တာဝန်ပေါင်းမှာ ငါးဆယ်ကျော်မျှ ကျန်ရှိနေ၏။ ထိုတာဝန်တစ်ခုစီသည် အနည်းဆုံး အလိုလျောက်စွမ်းရည် ဆုလာဘ် ငါးခုစီ ပေးအပ်မည် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ထိုတာဝန်အားလုံးမှ အနည်းဆုံး အာမခံဆုလာဘ်များကိုသာ ရရှိမည်ဆိုလျှင်ပင် အလိုလျောက်စွမ်းရည် ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ကို ရရှိနိုင်မည်ဟု လင်းရန်ယန်က တွက်ချက်ထား၏။ အကယ်၍သာ တာဝန်အားလုံးကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြင့် အောင်မြင်ခဲ့ပါကမူ အလိုလျောက်စွမ်းရည် ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ရရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသောင်းနှင့်ချီသော စွမ်းရည်များသည် လင်းရန်ယန်၏ လက်ရှိစွမ်းရည်အားလုံးကို ငါးကြိမ် သို့မဟုတ် ခြောက်ကြိမ်မျှ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လုံလောက်လိမ့်မည်။ ထိုသို့ တွေးတောရင်း လင်းရန်ယန်သည် မော်ရှန်းတောင် ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသတစ်ခုလုံးကို စတင်ရှင်းလင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့၏။
ထျန်းမန်ကျေးရွာ။ လူဦးရေ သုံးရာအောက်သာ ရှိသော ရွာငယ်လေးတစ်ရွာ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လွန်ခဲ့သော ခုနစ်လခန့်က ထူးဆန်းသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့၏။ တစ်ရွာလုံးရှိ လူအားလုံးသည် တစ်ညတည်းမှာပင် လျှို့ဝှက်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ ပြည်သူ့အစိုးရမှ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။ ရွာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဒုတိယမြောက်နေ့မှာပင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့တစ်ခုလုံးသည်လည်း လျှို့ဝှက်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြန်သည်။ သူတို့၏ သေဆုံးမှုမှာ အလွန်ပင် ရင်နင့်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။
ထို့ကြောင့် ဤတာဝန်ကို ဒေသန္တရအစိုးရမှ အနီးအနားရှိ မော်ရှန်းဂိုဏ်းထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှေးခေတ်ကာလမှစ၍ ဆန်းကြယ်ပြီး ဖြေရှင်း၍မရသော ကိစ္စရပ်များအတွက် နန်းတွင်းနှင့် တော်ဝင်မိသားစုများသည် ဂိုဏ်းများထံမှ အကူအညီ တောင်းခံလေ့ရှိကြသည်။ ဂိုဏ်းများကလည်း ဝမ်းမြောက်စွာပင် လက်ခံကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငွေကြေးလည်း ရရှိနိုင်သလို မိစ္ဆာများကိုလည်း နှိမ်နင်းနိုင်သဖြင့် နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထျန်းမန်ကျေးရွာနှင့် သုံးကီလိုမီတာခန့် ကွာဝေးသော အိမ်နီးချင်းရွာတစ်ရွာ၌ စစ်တပ်တပ်ရင်းတစ်ရင်း တပ်စွဲထား၏။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ပင် သေဆုံးသွားခဲ့သဖြင့် ကိစ္စမှာ ကြီးလေးလာခဲ့ရာ၊ ပြည်နယ်စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ တိုင်းမှူးက ထိုဒေသကို စောင့်ကြပ်ရန် တပ်ရင်းတစ်ရင်း စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤကိစ္စ မပြီးမချင်း ထိုတပ်ရင်းသည် ထွက်ခွာသွားခွင့် မရှိချေ။ အကယ်၍ မော်ရှန်းဂိုဏ်းကပင် ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိပါက သူတို့သည် ပြင်းထန်သော လက်နက်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ နှိမ်နင်းရတော့မည်။
“တပ်ရင်းမှူး၊ မော်ရှန်းဂိုဏ်းမှာ တင်ထားတဲ့ ထျန်းမန်ရွာ တာဝန်ကို တစ်ယောက်ယောက်က လက်ခံလိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်း ရောက်လာပါပြီ၊ သူ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဆိုပါတယ်”
ယနေ့မှာပင် အမျိုးသားစစ်တပ်မှ တပ်ခွဲမှူးတစ်ဦးသည် တပ်ရင်းမှူး နေထိုင်ရာ ဝန်းငယ်လေးအတွင်းသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရောက်ရှိလာပြီး သတင်းပို့လိုက်၏။
“ကောင်းတယ်၊ တောက်တီးတောက်တဲ့၊ နောက်ဆုံးတော့ ဒီစိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ တာဝန်ကို လက်ခံမယ့်သူ ပေါ်လာပြီပေါ့”
မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် တပ်ရင်းမှူးသည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား၏ သတင်းပို့မှုကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဝန်းအတွင်းသို့ ပြေးထွက်လာ၏။ သူသည် ဤနေရာ၌ တပ်စွဲထားသည်မှာ ခုနစ်လတိုင်တိုင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုခုနစ်လတာအတွင်း သူ မည်သို့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ဤကဲ့သို့ နတ်ဆိုးကျိန်စာသင့်နေသော နေရာ၌ ကောင်းမွန်သော အစားအစာလည်း မရှိ၊ ဖျော်ဖြေရေးလည်း မရှိသည့်အပြင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများပင် မသေချာလှချေ။ သူသည် နေ့စဉ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုသာ မှီဝဲနေခဲ့ရသည်။
စင်စစ်သော်ကား သူသည် အစပိုင်းတွင် ဤမျှ မဆင်းရဲခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် တောက်ဝါဒီ ဘုန်းကြီး ခုနစ်ပါး၊ ရှစ်ပါးခန့်ကို ဖိတ်ကြားခဲ့ပြီး တစ်ဦးချင်းစီကို ကြီးလေးသော အခကြေးငွေများ ပေးခဲ့ရသည်။ သို့ရာတွင် ငွေပေးပြီးသည်နှင့် ထိုဘုန်းကြီးများသည် ရွာထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် သေဆုံးကုန်ကြတော့၏။ သူသည် ငွေများကို ပြန်လည်ယူဆောင်ရန် ရွာထဲသို့ မဝင်ရဲသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ငွေလည်းကုန်၊ တာဝန်လည်း မပြီးမြောက်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။
“ဒီတစ်ခါ မော်ရှန်းဂိုဏ်းက လာမယ့်သူကတော့ အရင်က ဘုန်းကြီးတွေလို လူလိမ်လူညာ မဟုတ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ရတာပဲ”
တပ်ရင်းမှူးသည် အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း”
သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံများ တရစပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တပ်ရင်းတစ်ခုလုံးရှိ စစ်သားများသည် မိုးတိမ်မရှိသော ကောင်းကင်ယံ၌ ဤမိုးခြိမ်းသံများ မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသနည်းဟု အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ”
တပ်ရင်းမှူးပင်လျှင် ဇဝေဇဝါဖြင့် ရေရွတ်မိ၏။
“ဝုန်း”
သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ ရှေ့ရှိ ဝန်းအလယ်ဗဟိုသို့ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ပစ်ချလိုက်ရာ မြေပြင်သည် ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့တော့သည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလှိုင်းကြောင့် တပ်ရင်းမှူးနှင့် တပ်ခွဲမှူးတို့မှာ နားများကို နာကျင်စွာ ပိတ်ထားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝန်းအလယ်သို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်ကြ၏။ နောက်တစ်ခဏ၌ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားရတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝတ်ရုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် အဆုံးမရှိသော လျှပ်စီးကြောင်းများ ဝန်းရံလျက် မြေကျင်းထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသောကြောင့် ဖြစ်၏။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ခဏလောက် စိတ်လွင့်သွားလို့ ရပ်ဖို့ မေ့သွားတယ်”
လင်းရန်ယန်က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် သူတို့နှစ်ဦးကို ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ဒီမှာ တပ်စွဲထားတဲ့ တပ်ရင်းမှူး လီ လား၊ ကျွန်တော်က တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဖို့ ရောက်လာတာပါ”
လင်းရန်ယန်သည် မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် တပ်ရင်းမှူးကို ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်၏။ ဤသည်မှာ တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် သူသည် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက လုပ်ထုံးလုပ်နည်း မှားယွင်းပါက တာဝန်ပြီးမြောက်မှုမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အရှင်က မော်ရှန်းဂိုဏ်းက ဆရာသခင် ဖြစ်ရမယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အရှင်မြတ်ကို မျှော်နေခဲ့ရတာ ကြာပါပြီ”
တပ်ရင်းမှူး လီသည် သတိဝင်လာသည်နှင့် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ ငိုမတတ်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့၏။ ဤကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံစံဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဧကန်မုချ အောင်မြင်တော့မည်ဟု သူယုံကြည်လိုက်သည်။
“အင်း၊ ဟိုဘက်က ရွာပေါ့၊ ဟုတ်လား၊ ရက်စက်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုး တစ်ကောင်တည်းပဲ”
လင်းရန်ယန်သည် အဝေးရှိ ကျေးရွာဆီသို့ မျက်တောင်မခတ် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။
ဤတာဝန်မှာ အာမခံဆုလာဘ် ဆယ်ခုသာ ရှိသည်။ တာဝန်၏ အမည်မှာ ‘ထျန်းမန်ကျေးရွာအား စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်’ ဖြစ်၏။ စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း တာဝန်မှာ ဆယ်ခုသာ ပေးအပ်သော်လည်း၊ သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ဝိညာဉ်ဆိုးကို သုတ်သင်ပါက အခြေခံအားဖြင့် ဆုလာဘ် နှစ်ဆယ် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် လင်းရန်ယန်သည် ထို အလိုလျောက်စွမ်းရည် နှစ်ဆယ်မျှကို ရယူရန် ရောက်ရှိလာခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အမြင့်ဆုံးအဆင့် သတ်မှတ်ချက်ကို ရယူရန်သာ ရည်ရွယ်ထားသည်။
“ဟင်း၊ ဝိညာဉ်ဆိုး ဟုတ်လား၊ သေဆုံးသွားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာသခင်တွေကတော့ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်လို့ ပြောခဲ့ကြဖူးတယ်”
ထိုဘုန်းကြီးများ အဘယ်ကြောင့် သေဆုံးကုန်သနည်းဆိုသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ချေ။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ဆိုး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ တပ်ရင်းမှူး လီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ လုံဟူတောင်မှ တောက်ဝါဒီ တစ်ဦးက သူသည် ဝိညာဉ်ဆိုးနှင့် မတွေ့သရွေ့ သာမန် နတ်ဆိုးများကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ယခုမူ ၎င်းမှာ သာမန် ဝိညာဉ်ဆိုး မဟုတ်ဘဲ အဆင့်အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသော ဝိညာဉ်ဆိုး ဖြစ်နေ၏။
“ဝိညာဉ်ဆိုးတွေက တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်ပါတယ်၊ ဒီလို ရွာငယ်လေးတင် မကဘူး၊ မြို့ကြီးတစ်မြို့လုံးကိုတောင် တစ်လအတွင်းမှာ သုတ်သင်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဝိညာဉ်ဆိုးက တခြား အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ဒီမှာ ပုန်းအောင်းနေတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့ သုံးကီလိုမီတာလောက် ဝေးနေပေမယ့်လည်း တစ်ညတည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းခံရမှာ အသေအချာပဲ”
လင်းရန်ယန်က အေးဆေးစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။ ထိုဝိညာဉ်ဆိုး ဤနေရာ၌ ပုန်းအောင်းနေသည့် အကြောင်းရင်းသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့် သတ်မှတ်ချက်ကို ရယူနိုင်မည့် သော့ချက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူယူဆလိုက်သည်။
“ဟင်း၊ အဲ့ဒီလောက်တောင်လား၊ အဲ့ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးကို ဘယ်လို နှိမ်နင်းရမလဲ”
တပ်ရင်းမှူး လီနှင့် တပ်ခွဲမှူးတို့မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ သူတို့သည် လင်းရန်ယန်၏ စကားကို သံသယမရှိ ယုံကြည်ကြသည်။ သို့သော် လင်းရန်ယန်တွင် ထိုမျှ အစွမ်းရှိပါ့မလားဟု သူတို့ တွေးတောမိကြ၏။
“ဒါက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ၊ ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြပါ”
လင်းရန်ယန်က အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားရာ ဝန်းအထက် မီတာပေါင်းများစွာ အမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ နောက်တစ်ခဏ၌ လင်းရန်ယန်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ထျန်းမန်ရွာရှိရာသို့ ဆွဲယူလိုက်သည့် ဟန်မူရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။
“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း”
ချက်ချင်းပင် မြေပြင်တစ်ခုလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့တော့၏။
“ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ငလျင်လှုပ်တာလာ၊”
တပ်ရင်းမှူး လီနှင့် တပ်ခွဲမှူးတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားခဲ့၏။
“တပ်ရင်းမှူး၊ ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး”
နောက်တစ်ခဏ၌ တပ်ခွဲမှူးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာဖြင့် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ တပ်ရင်းမှူး လီ အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့၏။ အဝေး၌ ရှိသော ထျန်းမန်ရွာတစ်ခုလုံးသည် မြေပြင်မှ အတင်းအကျပ် ဆွဲနှုတ်ခံလိုက်ရကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်ကို သူတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထျန်းမန်ရွာသည် သေးငယ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ အချင်းမှာ မီတာ တစ်ထောင်ကျော်မျှ ရှိ၏။ ယခုမူ လင်းရန်ယန်သည် ထိုရွာတစ်ခုလုံးကို ဟင်းလင်းပြင်မှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်မှ မတင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေရာ သူတို့ မည်သို့ မထိတ်လန့်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ”
နောက်ဆုံးတွင် လင်းရန်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ သူ၏ ကိုယ်ရိပ်သည် ဝိုးတဝါး ဖြစ်သွားပြီး ပြန်လည် ပေါ်လာသောအခါတွင်မူ သူသည် ထျန်းမန်ရွာ၏ အောက်ခြေ၌ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အောက်တွင် ကြီးမားလှသော မြေကျင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ကျင်း၏ အလယ်ဗဟို၌ ဝိညာဉ်ဆိုး တစ်ကောင်သည် ပျံတက်သွားသော ကျေးရွာကို ကြောင်အစွာ မော့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ထိုဝိညာဉ်ဆိုး၏ ဘေး၌မူ ခန့်ညားလှပသော ခေါင်းတလားတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဧကန်မုချ ဤသည်မှာ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် သက်တမ်းရှိသော ဂူဗိမာန်တစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ ထိုဝိညာဉ်ဆိုးမှာမူ ဤနေရာကို စောင့်ကြပ်နေရုံမျှသာ ဖြစ်ဟန်ရှိ၏။
“ဒါ... ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”
ဝိညာဉ်ဆိုးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိတ်လန့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ သူမ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဝုန်း”
ထိုခဏ၌ မမြင်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားတစ်ခုသည် ဝိညာဉ်ဆိုးကို ဝန်းရံထားလိုက်တော့၏။ ဝိညာဉ်ဆိုး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ရုန်းကန်ရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း၊ သူမ၏ အစွမ်းဖြင့် မည်သို့ ရုန်းထွက်နိုင်မည်နည်း။ အထွတ်အထိပ် ဝိညာဉ်ဆိုး တစ်ကောင်ကို ထားဘိဦး၊ နတ်ဆိုးဘုရင် အဆင့်အထိ တက်လှမ်းထားလျှင်ပင် လင်းရန်ယန်၏ လက်ထဲ၌ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ဝုန်း”
လင်းရန်ယန်၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့် မြေကျင်းထဲရှိ ဝိညာဉ်ဆိုးသည် ချက်ချင်းပင် မြေအောက်အနက်မှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရတော့၏။ ဝိညာဉ်ဆိုးသည် လင်းရန်ယန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်းကင်လျှပ်စီးများ ဝန်းရံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။ ထိုလျှပ်စီးကြောင်း တစ်ကြောင်းစီသည် သူမကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။
“အရှင်မြတ်၊ ကျွန်ုပ်၏အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ၊ အရှင်မြတ်၊ ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်ုပ်က သာမန် ဝိညာဉ်လေး တစ်ကောင်ပါပဲ၊ အရှင်မြတ်၊ ကျွန်ုပ်ကို မသတ်ပါနဲ့”
ဝိညာဉ်ဆိုးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသနားခံ တောင်းပန်နေတော့၏။
“စကားမများနဲ့၊ ငါ မေးတာကိုပဲ ဖြေစမ်း၊”
လင်းရန်ယန်က သူမကို လျစ်လျူရှုကာ တိုက်ရိုက် မိန့်ကြားလိုက်၏။
“မေးတော်မူပါ အရှင်မြတ်”
ဝိညာဉ်ဆိုးသည် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ချက်ချင်း နှုတ်ပိတ်လိုက်တော့သည်။
“မင်း စောင့်ကြပ်နေတဲ့ ဒီဂူဗိမာန်က ထန်မင်းဆက်က ဖြစ်ပုံရတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ ပြောစမ်း၊ ဒီထဲမှာ ရှိနေတဲ့လူက မင်းနဲ့ ဘာတော်တာလဲ၊ ပြီးတော့ မင်း ဒီနေရာမှာ ဘာလာစောင့်နေတာလဲ”
လင်းရန်ယန်က အေးဆေးစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။ သူစကားပြောလိုက်သည်နှင့် ဝိညာဉ်ဆိုး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ပြောပြလိုပုံ မရချေ။
“မင်း မပြောဘူးဆိုရင် ဝိညာဉ် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားရတာက ဘယ်လောက် နာကျင်ရမလဲဆိုတာ မင်း သိထားသင့်တယ် မဟုတ်လား”
လင်းရန်ယန်၏ အေးစက်လှသော အသံသည် လေထုအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။။