အခန်း (၁၇၇-၁၇၈)
Vol. 18 Ch. 177-178
အခန်း ၁၇၇ - ငှက်ပျောတစ္ဆေ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရခြင်း
“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီစစ်သူကြီးရဲ့ ရုပ်အလောင်းက ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီဖြစ်ပုံရတယ်၊ သူ့သားတော်ရဲ့ ဂူဗိမာန်ပဲ ကျန်ရစ်တော့တာလေ၊
ငါကတော့ အစက ဒီဖုတ်ကောင်လေးကို သတ်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက သူဟာ ဘယ်လို အာဃာတ အငွေ့အသက်မျိုးကိုမှ စုပ်ယူထားတာ မရှိဘူး၊
ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က သန့်စင်နေပြီး ကြည့်ရတာလည်း သနားစရာကောင်းနေတာနဲ့ ငါကပဲ မွေးစားလိုက်တာပေါ့၊
ခုနက သူ သောင်းကျန်းသွားတာကတော့ လရောင်စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူမိသွားလို့ ဖြစ်ရမယ်”
ဦးလေးကိုးသည် အဖြစ်အပျက် အစဉ်အတိုင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြနေ၏။ စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် အဆောင်စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ပိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ လိပ်လိုက်ပြီး ဖုတ်ကောင်လေး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
“ရှူး”
ချက်ချင်းပင် သူ၏ပါးစပ်အတွင်းမှ လေအဟုန်တစ်ခု ပန်းထွက်လာခဲ့၏။ ယခင်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး ဖုတ်ကောင်လေးသည်လည်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရတော့သည်။
လင်းရန်ယန်သည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါမှ အကြောင်းစုံကို နားလည်သွားခဲ့၏။ ခေါင်းတလားတောင်၌ ဤမျှ ခမ်းနားသော ဂူဗိမာန်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။ ထိုစဉ်က သူ သေချာစွာ မကြည့်မိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဝိန်ချိုက်၊ ချိုးရှန်း၊ ဒီဖုတ်ကောင်လေးကို မြန်မြန် သွားသိမ်းကြစမ်း၊ နောက်တစ်ခါ မင်းတို့ သူ့ကို ထပ်ပြီး ကလိတာ ငါတွေ့ရင်တော့ ဘယ်လို ဆုံးမမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်လိုက်”
ဦးလေးကိုးသည် ဝိန်ချိုက်နှင့် ချိုးရှန်းကို အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ဆိုလိုက်၏။
“နားလည်ပါပြီ ဆရာကြီး”
ချိုးရှန်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ဝိန်ချိုက် တစ်ယောက်သာလျှင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရှိနေပေသည်၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒုက္ခသည်တစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက်နှင့် မတရား အပြောခံရသည်ဟု ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်၏။
“ဒါနဲ့ ညီငယ်၊ မင်း ဒီကို တစ်ခုခု ကိစ္စရှိလို့ လာတာလား၊ မင်းမှာ ဘာအလုပ်မှ မရှိရင်တော့ အပျော်သက်သက် ဒီအထိ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
ထိုခဏ၌ ဦးလေးကိုးသည် လင်းရန်ယန်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။
“ဟဲဟဲ၊ ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါ လာတာက တကယ်ပဲ အပျော်လာတာပါ၊
ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက တာဝန်တွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ရတာဆိုတော့၊ အစ်ကိုကြီးဆီမှာ နှစ်ရက် သုံးရက်လောက် လာပြီး အနားယူမလို့လေ၊ အစ်ကိုကြီးကတော့ ကျွန်တော့်ကို မကြိုဆိုဘဲ မနေပါဘူးနော်”
လင်းရန်ယန်က ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်၏။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယေရှုနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စမှာ မလောရသဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ကိုင်တွယ်လျှင် ရသည်။
“ကြိုဆိုတာပေါ့၊ ကြိုဆိုတာပေါ့၊ လာ... လာ၊ သွားပြီး သောက်ကြစားကြရအောင်”
ကိုးခုမြောက်ဦးလေးလည်း ပြုံးလိုက်၏။ သူသည် လင်းရန်ယန်၏ စကားကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်သော်လည်း သူ့ကို ဧည့်ခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ခေါ်ဆောင်သွားတော့၏။ လင်းရန်ယန်ထံမှ လတ်တလော သတင်းထူးများကိုလည်း သူ မေးမြန်းလိုသေးသည်။
“ကယ်ကြပါဦး၊ ကယ်ကြပါဦး ဦးလေးကိုးရဲ့”
သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
ဦးလေးကိုးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်သို့ အမြန်လျှောက်သွားတော့၏။ သူ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပိန်လှီလှသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဦးလေးကိုးနှင့် လင်းရန်ယန်တို့၏ ခြေရင်းသို့ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားခဲ့လေသည်။
“ဦးလေးကိုး၊ ကယ်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး”
ထိုအမျိုးသားသည် အသနားခံကာ အော်ဟစ်နေ၏၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ပင် ဖြူဖျော့နေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ လန်တက်သွားပြီး သတိလစ် မေ့မျောသွားခဲ့ရ၏။
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး၊ ဒီလူက ကျွန်တော်တို့ကို နှိပ်စက်ဖို့ ကြံနေတာလား”
လင်းရန်ယန်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်၊ ထိုလူမှာ ရောက်လာသည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ အပုံလိုက် လဲကျသွားခြင်း ဖြစ်၏။ ကိုးခုမြောက်ဦးလေးသည်လည်း အလျင်အမြန်ပင် ထိုလူ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးလိုက်၏။
“သူ့ရဲ့ ယန်ဓာတ်တွေ ကုန်ခမ်းနေပြီ၊ လူသားရဲ့ အဆီအနှစ်ကို စုပ်ယူတတ်တဲ့ မိန်းမတစ္ဆေနဲ့ တွေ့ခဲ့တာများလား၊
ဦးလေးကိုးက မျက်ခုံးပင့်ကာ ဆိုလိုက်၏။
“ဘာ၊ မိန်းမတစ္ဆေ ဟုတ်လား၊ ဘယ်မှာလဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဘယ်လို မိန်းမတစ္ဆေကများ ဒီလို ပိန်လှီနေတဲ့ လူကို ကြိုက်ရတာလဲ”
ထိုခဏ၌ ဆူညံသံကို ကြားသဖြင့် ချိုးရှန်းနှင့် ဝိန်ချိုက်တို့လည်း ပြေးထွက်လာကြ၏။
“ဟွန့်၊ ဘာလဲ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကော တစ္ဆေရဲ့ စုပ်ယူတာကို ခံချင်လို့လား”
ကိုးခုမြောက်ဦးလေးက တပည့်နှစ်ယောက်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
“သူ့ကို မေးကြည့်ရင် သိရမှာပေါ့”
လင်းရန်ယန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ သစ်သားဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ကာ ထိုအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်၏။
“ဝုန်း”
ချက်ချင်းပင် ထိုအမျိုးသား၏ ကုန်ခမ်းနေသော ယန်ဓာတ်များမှာ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာခဲ့တော့သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။ သူသည် လင်းရန်ယန်နှင့်ဦးလေးကိုးတို့ကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဦးလေးကိုးည၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီလေးကို ကယ်ပေးပါဦး၊ ကျွန်တော်တို့ အိမ်မှာ တစ္ဆေခြောက်နေလို့ပါ၊
ကျွန်တော်ကတော့ မနည်း လွတ်အောင် ပြေးလာခဲ့ရတာ၊ ကျွန်တော်တို့ အိမ်က မြို့စွန်က ငှက်ပျောတော နားမှာပါ”
ထိုအမျိုးသားသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ပြောဆိုနေ၏။ ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ဦးလေးကိုးသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“ငှက်ပျောတော ဟုတ်လား၊ ကဲ... လမ်းပြစမ်း”
ချက်ချင်းပင် ဦးလေးကိုးသည် ထရပ်လိုက်၏။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ”
ထိုအမျိုးသားသည် မိမိ၌ မည်သို့ကြောင့် ရုတ်တရက် အင်အားများ ပြည့်လာမှန်း မသိသော်လည်း ညီဖြစ်သူ၏ အသက်မှာ ပို၍ အရေးကြီးသည်။ သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဦးလေးကိုးတို့အား မြို့ပြင်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားတော့၏။
ကျိုချွမ်းမြို့သည် အရက်ချက်လုပ်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြသော်လည်း ကြီးမားသော ဝိုင်စက်ရုံများသာ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်၏။ သာမန်မိသားစုများမှာမူ အခြားသော အသေးစား လုပ်ငန်းများကိုသာ လုပ်ကိုင်ကြပြီး ထိုအမျိုးသားနှင့် သူ၏ညီမှာ ငှက်ပျောစိုက်ပျိုးခြင်းဖြင့် အသက်မွေးကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကံဆိုးလှသည်မှာ ထိုခေတ်ကာလတွင် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ခက်ခဲလှသဖြင့် သူတို့စိုက်သော ငှက်ပျောသီးများကို အနီးအနား၌သာ ရောင်းချနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အသက် သုံးဆယ်၊ လေးဆယ်ကျော်သည့်တိုင်အောင် အိမ်ထောင်မကျသေးချေ။
သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဝတ်စုံနီဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ညီဖြစ်သူ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ လူပျိုသိုးကြီး ဖြစ်သဖြင့် သူသည် မည်သို့ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါ့မည်နည်း၊ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် ကျရှုံးသွားခဲ့ရတော့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဝတ်စုံနီ အမျိုးသမီးသည် နေ့တိုင်း ရောက်လာခဲ့၏။ ထိုအမျိုးသား သိရှိသွားချိန်တွင်မူ သူ၏ညီမှာ ခြောက်ကပ်နေသော အလောင်းကောင်နှင့်ပင် တူနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုမိန်းမတစ္ဆေ၏ ဖျားယောင်းမှုကို ခံခဲ့ရ၏။ ခုနက တစ္ဆေ သတိမထားမိခင်မှာမှ သူသည် မနည်း လွတ်အောင် ပြေးလာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဝိုး၊ ခင်ဗျားရဲ့ ကံက တကယ်ကောင်းတာပဲ၊ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးနဲ့ ကြုံရတယ်လို့”
ချိုးရှန်းက ထိုအမျိုးသားကို မနာလိုသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။
“ဟုတ်ပ၊ ဟုတ်ပ၊ ဒါမျိုးသာ ကျွန်တော် ဖြစ်လိုက်ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ”
ဝိန်ချိုက်မှာလည်း သွားရည်များပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေတော့သည်။
“ဘာတွေ ကောင်းတာလဲ၊ ခင်ဗျားတို့ မသိပါဘူး၊ မိန်းမတစ္ဆေရဲ့ အပြုအစုကို ခံနေရချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ထဲက သွေးတွေ အကုန် အစုပ်ခံနေရသလို ခံစားရတာ၊ အဲ့ဒီလို နာကျင်မှုမျိုးက သေတာနဲ့ ဘာမှ မခြားဘူး၊
မင်းတို့ တကယ် စမ်းကြည့်ချင်ရင်တော့ အဲ့ဒီ မိန်းမတစ္ဆေကို မင်းတို့နဲ့ ပေးကစားခိုင်းလိုက်လို့ ရတယ်နော်” လင်းရန်ယန်က ထိုလူငယ်နှစ်ယောက်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်၏။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီဆရာလေး ပြောတာ အမှန်ဆုံးပဲ၊ အဲ့ဒီလို ခံစားချက်မျိုးက သေတာထက်တောင် ဆိုးပါသေးတယ်”
ထိုအမျိုးသားသည် ထိုခံစားချက်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်နေတော့၏။
“အဟမ်း၊ ကျွန်တော်တို့က ဒီအတိုင်း ပြောလိုက်တာပါ”
ချိုးရှန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ရယ်လိုက်၏။ မကြာမီမှာပင် လူစုသည် ငှက်ပျောတော ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။
ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဤနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် လင်းရန်ယန်တို့သည် ယင်ဓာတ် အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော်လည်း ထိုယင်ဓာတ်မှာ အလွန်အမင်း မပြင်းထန်ဘဲ မိစ္ဆာတစ္ဆေ အဆင့်မျှသာ ရှိသည်။
“ကြည့်ရတာတော့ တစ္ဆေအငယ်စားလေးပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်”
လင်းရန်ယန်က ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။ တစ္ဆေအငယ်စားမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် အချိန်ဖြုန်းနေရန် မလိုတော့ချေ။
“မင်းတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ၊ ငါ ဝင်ပြီး သွားကြည့်လိုက်မယ်”
လင်းရန်ယန်သည် ငှက်ပျောတောအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
“ဂရုစိုက်ပါ ဆရာလေး၊ အဲ့ဒီ မိန်းမတစ္ဆေက ဒီပတ်ဝန်းကျင်က ငှက်ပျောပင်တွေ အကုန်လုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်နော်”
ထိုအမျိုးသားက အသည်းအသန် အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်၏။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ့ညီငယ်ရဲ့ အစွမ်းက အင်မတန် ကြီးမားပါတယ်၊ ငါတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေရုံပဲ”
ကိုးခုမြောက်ဦးလေးကမူ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။
“ဘုန်း”
သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ ငှက်ပျောတောအတွင်းမှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားသော မီးလျှံတိုင်ကြီးတစ်ခုသည် ငှက်ပျောတော အနက်ပိုင်းမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
“အား၊ အရှင်သူမြတ်၊ ကျွန်မကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ”
နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သို့သော်လည်း ထိုအော်ဟစ်သံမှာ တစ်စက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့်ပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
“ဒါ အဲ့ဒီ မိန်းမတစ္ဆေရဲ့ အသံပဲ”
ထိုအမျိုးသားသည် ထိုအော်သံကို ကြားရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရ၏၊ ထိုအသံကို သူ သေသည့်တိုင် မေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ မကြာမီမှာပင် လင်းရန်ယန်သည် ခြောက်ကပ်နေသော အလောင်းနှင့်တူသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို ထမ်းပိုးကာ ငှက်ပျောတောထဲမှ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
“ဖြန်း”
လင်းရန်ယန်က ထိုအမျိုးသားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်၏။
“သူကတော့ ရက်အနည်းငယ်လောက် အနားယူလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ နောင်ကို ဒီလို ငှက်ပျောတစ္ဆေမျိုး တွေ့ရင် မျက်စိမှိတ်ပြီး မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်ကြ၊ မင်းတို့က ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် သူတို့က များသောအားဖြင့် လာရှာမှာ မဟုတ်ဘူး၊
ဒါပေမဲ့ တကယ့် မိန်းမတစ္ဆေမျိုးဆိုရင်တော့ သေဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့”
လင်းရန်ယန်က ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာလေး၊ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ အသက်ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ထိုအမျိုးသားသည် လင်းရန်ယန်ကို တတွတ်တွတ် ကျေးဇူးတင်နေတော့သည်။
“သွားရအောင် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး၊ ဒီမှာတော့ ကိစ္စပြီးပြီ”
လင်းရန်ယန်က ဦးလေးကိုးကို ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။
“အင်း... သွားကြတာပေါ့”
ဦးလေးကိုးကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ဒါပဲလား”
ဝိန်ချိုက်မှာ မှင်သက်သွားရ၏။ သူတို့ ဤမျှအထိ ပြေးလာခဲ့ရသည်မှာ မိနစ်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာသည်။
“ဘာလဲ၊ မင်းက အဲ့ဒီ ငှက်ပျောတစ္ဆေနဲ့ သာယာတဲ့ ညတစ်ညကို ကုန်ဆုံးချင်လို့လား၊
ကိုးခုမြောက်ဦးလေးက ထိုတပည့်ကို ချက်ချင်း မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။
“အဟမ်း၊ ဂိုဏ်းတူဦးလေးက သိပ်ပြီး အစွမ်းထက်လွန်းလို့ပါ၊ ကျွန်တော်ကိုယ်ကျွန်တော် ဘာမှ အသုံးမကျဘူးလို့ ခံစားနေရလို့”
ဝိန်ချိုက်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်နေတော့၏။
“ငါသာ ရောက်မလာဘူးဆိုရင်လည်း မင်းက ဘာအသုံးကျမှာ မလို့လဲ”
ကံဆိုးစွာဖြင့် ဝိန်ချိုက် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် လင်းရန်ယန်၏ ခနဲ့ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။ ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် လင်းရန်ယန်နှင့် ဦးလေးကိုးတို့သည် တာအိုဂေဟာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြ၏။ ၎င်းမှာ နှစ်ကီလိုမီတာ သုံးကီလိုမီတာမျှသာ ဝေးကွာသဖြင့် သူတို့သည် ညစာမစားမီ လမ်းလျှောက်ထွက်ခြင်းအဖြစ်သာ သဘောထားလိုက်ကြသည်။
“ဒါနဲ့ ဂိုဏ်းတူဦးလေး၊ ဒီငှက်ပျောတစ္ဆေနဲ့ သာမန် မိန်းမတစ္ဆေက ဘာကွာခြားလို့လဲ၊ ဦးလေးပြောပုံအရဆိုရင် သာမန် မိန်းမတစ္ဆေတွေက ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းသလိုပဲ”
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချိုးရှန်းက လင်းရန်ယန်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
“ငှက်ပျောတစ္ဆေ ဆိုတာက တကယ်တော့ တစ်နည်းအားဖြင့် ဝိညာဉ်သတ္တဝါ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာ အမျိုးအစား တစ်မျိုးပဲ၊
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငှက်ပျောပင်တွေ အများကြီး ရှိတဲ့အခါ သူတို့က နေနဲ့ လရဲ့ အဆီအနှစ်တွေကို အမြောက်အမြား စုပ်ယူပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဝိညာဉ်သတ္တဝါ တစ်မျိုး ဖြစ်လာတတ်ကြတယ်၊
ဒီလို ဝိညာဉ်သတ္တဝါမျိုးက အဆင့်နိမ့်တဲ့အပြင် မူလကိုယ်ထည်က သစ်ပင်ဖြစ်တာကြောင့် ဝိညာဉ်သတ္တဝါ ဖြစ်လာရင်တောင်မှ အသိဉာဏ် သိပ်မရှိကြဘူး၊
ဒါကြောင့် ဒဏ္ဍာရီတွေအရဆိုရင် ဝိညာဉ်ဝင်ခါနီး ငှက်ပျောပင်အောက်မှာ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ဆံပင်နဲ့ အဝတ်အစားတွေကို မြှပ်နှံလိုက်မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီ ငှက်ပျောပင်က မိန်းမတစ္ဆေအဖြစ် ကိုယ်ထင်ပြလာတတ်ပြီး မြှပ်နှံတဲ့သူရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်လုပ်တတ်တယ်၊
ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ညွှန်ကြားချက်က ‘အဲ့ဒီကိစ္စ’ လုပ်ဖို့ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းဟာ တစ်ခါတည်း အစုပ်ခံရပြီး သေသွားလိမ့်မယ်၊
ငါ ခုနက အဲ့ဒီလူကို မျက်နှာသာ ပေးလိုက်တာပါ၊ သူ့ညီက ဒါမျိုး လုပ်ခဲ့လို့သာ ငှက်ပျောတစ္ဆေရဲ့ ဝါးမြိုတာကို ခံခဲ့ရတာ ဖြစ်ရမယ်၊
ကြည့်ရတာ ဘယ်ခေတ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတစ်ယောက်ဟာ အောင့်အည်းထားရတာ ကြာသွားရင်တော့ ပြဿနာတွေ တက်လာတာပဲ”
လင်းရန်ယန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြလိုက်၏။ ဝိန်ချိုက်နှင့် ချိုးရှန်းတို့မှာ ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။
“ဒါက တကယ့်ကို တစ္ဆေနဲ့ ဆော့ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေအောင် လုပ်နေတာပဲ”
ချိုးရှန်းက မချိပြုံးပြုံးကာ ရေရွတ်မိ၏။
“မင်းလည်း တစ္ဆေနဲ့ ဆော့ရင်း သေမသွားအောင်သာ သတိထားစမ်းပါ”
ထိုလူငယ်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ လင်းရန်ယန်က ဆွံ့အစွာဖြင့် ခနဲ့လိုက်၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကောင်လေးက ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ တစ္ဆေတွေနဲ့ မကြာခဏ ဆော့တတ်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်….
ဦးလေးကိုးနှင့် သူ၏ တပည့်နှစ်ယောက်မှာ စောစီးစွာ နိုးထလာကြ၏။
“ဂိုဏ်းတူဦးလေး၊ ကျွန်တော်တို့ ဘေးနားက ရွာကို ‘ဖုန်းရွှေ’ သွားကြည့်မလို့၊ ဦးလေးကော လိုက်ချင်လား”
ထိုခဏ၌ ချိုးရှန်းသည် လင်းရန်ယန်၏ အခန်းတံခါးဝသို့ လာရောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။
“ဖုန်းရွှေ သွားကြည့်မလို့ ဟုတ်လား”
လင်းရန်ယန်က တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
“ဟုတ်ကဲ့၊ အဲ့ဒီ ဘေးရွာက တကယ့်ကို ချမ်းသာတဲ့ရွာကြီးပါ၊ ကျိုချွမ်းမြို့ တစ်မြို့လုံးက ဝိုင်စက်ရုံတွေနဲ့ ဆန်တွေကို အဲ့ဒီရွာကပဲ တင်သွင်းတာလေ၊ သူတို့က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကတည်းက ဆရာကြီးကို ဖုန်းရွှေ လာကြည့်ပေးဖို့ လာတောင်းဆိုထားတာ”
ချိုးရှန်းက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်၏။ သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဦးလေးကိုးသည် ဖုန်းရွှေကြည့်သော တာဝန်များကို လက်ခံလေ့မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖုန်းရွှေသည် လူတစ်ယောက်၏ ကံကြမ္မာကို လွယ်ကူစွာ ထိခိုက်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
ဒါပေမဲ့ အခုကတော့ မတူတော့ဘူး၊
ဒီရွာက တကယ်ကို ချမ်းသာတာလေ၊ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ရွာထဲက သူဌေးကြီးတွေ အားလုံး စုပေါင်းပြီး ဦးလေးကိုးကို ဖိတ်ကြားခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။ သူတို့က ငွေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်ဆိုတဲ့ ကောင်းကင်အထိ မြင့်မားတဲ့ ဈေးနှုန်းကို တိုက်ရိုက် ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြ၏။
ငွေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်၊ သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဖုန်းရွှေကို အကြိမ်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ကြည့်လျှင်ပင် ထိုမျှလောက်သော ငွေကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ ဒါဆိုရင်လည်း သွားကြည့်ကြတာပေါ့၊ ငွေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်တန်တဲ့ ဖုန်းရွှေ အလုပ်မျိုးကို ကျွန်တော်လည်း ပထမဆုံး မြင်ဖူးမှာပဲ”
လင်းရန်ယန်သည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့တော့သည်။
“ညီငယ်ပါ လိုက်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့၊ ကြည့်ရတာ အဲ့ဒီ ငွေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်က ငါတို့ လက်ထဲ ရောက်နေပြီလို့တောင် ပြောလို့ရတယ်”
လင်းရန်ယန် စိတ်ဝင်စားသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ဦးလေးကိုးသည်လည်း ပြုံးလိုက်၏။ ထို့နောက် လူစုသည် ချက်ချင်းပင် ခရီးထွက်လာခဲ့ကြတော့သည်။
အခန်း ၁၇၈ - အစွမ်းထက်လှသော လမ်းစဉ်အရှင်သခင်
မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ၊ လုံချွမ်ရွာသူကြီးနှင့် သူဌေးကြီးတစ်စုတို့၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ဦးလေးကိုးနှင့် လူစုသည် ရွာကို ဝန်းရံထားသော တောင်ကုန်း၏ တောင်ခါးပန်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။
ဦးလေးကိုးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ရွာသူကြီး၊ ခင်ဗျားတို့ရွာက တကယ့်ကို ပထမတန်းစား ရေစီးဆင်းမှု ပုံစံရှိတာပဲ၊ တစ်ရွာလုံးမှာ သူဌေးတွေ ဒီလောက်များနေတာ မဆန်းပါဘူး၊
ဒီလိုမျိုး ဖုန်းရွှေရတနာ နယ်မြေရှိနေမှတော့ မချမ်းသာဘဲ နေပါ့မလား”
ဦးလေးကိုးမှာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်ရတော့၏။
“ဟားဟား၊ ဆရာကြီး ပြောတာ မှန်လိုက်တာ၊ ကျွန်တော်တို့ရွာက အရင်တုန်းက ဒီမှာ နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဆရာကြီးတစ်ယောက်က ဒီနေရာရဲ့ ရေစီးရေလာက ကောင်းတယ်လို့ ပြောတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘိုးဘေးတွေ ဒီကို ပြောင်းလာခဲ့ကြတာ၊ ဘယ်သူက သိမှာလဲ၊ တကယ်ပဲ ချမ်းသာလာကြတာလေ”
ရွာသူကြီးက ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်၏။ ဆရာကြီး ရန် က အကြံပြုထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ဤဆရာကြီးမှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် တစ်ရွာလုံး၏ ဖုန်းရွှေကောင်းမွန်မှုကို သိမြင်နိုင်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဖုန်းရွှေက ဒီလောက်တောင် ကောင်းနေတာကို၊ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးကို လာခေါ်ရတာလဲ၊ တစ်ခုခု ပြဿနာရှိလို့ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား”
လင်းရန်ယန်ကလည်း ဘေးမှနေ၍ ဝင်ရောက် မေးမြန်းလိုက်၏။
“ဆရာလေး လင်းရန်ယန် ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကစပြီး ကျွန်တော်တို့ရွာမှာ ပြဿနာအချို့ ကြုံတွေ့နေရတာ၊ လူဦးရေက တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာပြီး မွေးဖွားလာတဲ့ ကလေးတွေမှာတောင် ရောဂါဝေဒနာတွေ ပါလာတတ်တယ်၊
ဒါ့အပြင် ဒီမှာ စိုက်ပျိုးတဲ့ ဆန်နဲ့ ပြောင်းဖူးတွေကလည်း တဖြည်းဖြည်း အရသာ ပျက်ယွင်းလာတယ်၊
ဒါကြောင့်မို့လို့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်အတွင်းမှာ ဖောက်သည်တွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်၊ အကယ်၍ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ရွာက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အသစ်ကိုပဲ ရှာရတော့မယ်၊ ကံဆိုးတာက ကျွန်တော်တို့ တိုင်ပင်ခဲ့တဲ့ တာအိုဆရာတွေ အားလုံးက ရွာထဲမှာ ဘာပြဿနာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘူး”
ရွာသူကြီးသည် သက်ပြင်းချလျက် ဆိုလိုက်ရာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူဌေးကြီးများကလည်း လိုက်၍ သက်ပြင်းချကြ၏။
“တစ်ရွာလုံးကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ ဖုန်းရွှေပြဿနာမျိုးကတော့ ရွာထဲမှာတင် ရှာကြည့်လို့ ဘယ်တွေ့ပါ့မလဲ၊
ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ဒီအထိ ခေါ်လာတာပေါ့”
ဦးလေးကိုးက ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။ ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် လျှိုမြောင်ကမ်းပါး အစွန်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေတိုက်ခတ်မှုကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ၊ လေထဲ၌ မည်သည့် ယင်ဓာတ် အငွေ့အသက်၊ အဆိပ်ငွေ့ သို့မဟုတ် အခြားသော ဘေးဥပဒ် ဖြစ်စေနိုင်သည့် စွမ်းအင်မျိုးကိုမျှ မတွေ့ရှိရချေ။
“ရွာသူကြီး၊ ဒီနေရာက လေက အင်မတန် အားကောင်းပြီး သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်တယ်၊ လေထဲမှာလည်း မွှေးပျံ့တဲ့ အနံ့လေး ပါနေသေးတယ်၊ လေစီးကြောင်းက ကောင်းရုံတင်မကဘဲ တကယ့်ကို အထူးအဆင့်မှာ ရှိနေတာ၊
ရှေးလူကြီးတွေ ပြောကြတာ ရှိတယ်၊ လေက လူဦးရေကို အုပ်စိုးပြီး ရေကတော့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို အုပ်စိုးတယ်တဲ့၊ ဒီလေကတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိတာ သေချာတယ်”
ဦးလေးကိုးက ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။
“အာ... ဒါဆိုရင် ရေမြစ်ဖျားခံရာမှာ ပြဿနာ ရှိနေတာလား”
ရွာသူကြီး၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။
“မသေချာသေးဘူး၊ ငါတို့ ထပ်ပြီး အတည်ပြုဖို့ လိုသေးတယ်၊ ငါတို့ကို ရေမြစ်ဖျားခံရာနေရာကိုသာ ခေါ်သွားပေးပါဦး”
ဦးလေးကိုးက အသာအယာ ခေါင်းခါယမ်းလျက် ဆိုလိုက်၏။
“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ အခုပဲ သွားကြရအောင်”
ရွာသူကြီးသည် ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်လိုက်တော့၏။ မကြာမီမှာပင် လူစုသည် တောင်လမ်းအတိုင်း အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။
“ဒါနဲ့ ဝိန်ချိုက်နဲ့ ချိုးရှန်းတို့ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”
ဦးလေးကိုးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏၊ ထိုကောင်လေး နှစ်ယောက်မှာ ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို ယခုမှ သတိထားမိခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ခုနကတော့ မျက်မှန်တပ်ထားတဲ့ ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူတစ်ယောက်က သူတို့ကို ခေါ်သွားတာ တွေ့လိုက်တယ်”
လင်းရန်ယန်က ပုခုံးတွန့်လျက် ဆိုလိုက်၏။
“ချိုးရှန်း၊ ဝိန်ချိုက်၊ မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်း၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှေးနေရတာလဲ၊ မင်းတို့က ဘာအသုံးကျလို့လဲ၊
ပြည်သူကို အလုပ်အကျွေး ပြုရတာကို ကျေးဇူးတင်ရမှန်း မသိဘူးလား”
သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ တောင်အောက်ဘက်မှ မြည်တွန်တောက်တီးနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ လင်းရန်ယန်နှင့် ဦးလေးကိုးတို့ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဝိန်ချိုက်နှင့် ချိုးရှန်းတို့မှာ အထုပ်အပိုး အကြီးအငယ်များကို ထမ်းပိုးထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် စက်ဘီးများကိုပင် ထမ်းထားကြသေး၏။ သူတို့၏ ရှေ့တွင်မူ လူငယ်စုံတွဲတစ်တွဲက ထိုနှစ်ယောက်ကို အတင်းအကျပ် အလောတိုက်နေကြသည်။
“မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေတာလဲ”
ဦးလေးကိုးမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တော့၏။
“ပစ္စည်းတွေ သယ်ပေးနေတာလေ ဆရာကြီး”
ချိုးရှန်းက သိသာထင်ရှားလှသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဆိုလိုက်၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ၏ အမြင်တွင်မူ ဤမျှလောက် ငွေအမြောက်အမြား ရမည်ဖြစ်သဖြင့် အလုပ်များများ ပိုလုပ်သင့်သည်။
“ငါတို့ ဒီကို လာတာက ဖုန်းရွှေကြည့်ဖို့လေ၊ ကူလီလုပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီ ပစ္စည်းတွေကို အခုချက်ချင်း လွှတ်ချလိုက်စမ်း”
လင်းရန်ယန်မှာလည်း ဆွံ့အသွားရသည်၊ ထိုကောင်လေး နှစ်ယောက်မှာ သာမန်အချိန်များတွင် ဤမျှ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်သည်ကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။ ရွာသူကြီးသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားခဲ့၏။
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ အားကွမ်၊ မင်း ဘယ်သူ့ကို ပစ္စည်းတွေ သယ်ခိုင်းနေတာလဲ၊ ဒါက တကယ့်ကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်”
ရွာသူကြီးသည် ချက်ချင်းပင် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဆဲဆိုလိုက်တော့၏။
“ဗျာ၊ ဦးလေး၊ သူတို့က ဦးလေးငှားထားတဲ့ ယာယီအလုပ်သမားတွေ မဟုတ်ဘူးလား”
အားကွမ် ဟုခေါ်သော လုံခြုံရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားရ၏။
“ဘယ်သူက သူတို့ကို ယာယီအလုပ်သမားလို့ ပြောလို့လဲ၊
သူတို့က ဦးလေးကိုးရဲ့ အဆင့်မြင့်တပည့်တွေကွ၊
မြန်မြန်... ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ယူပြီး အခုချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်စမ်း”
ရွာသူကြီးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ ထိုအခါမှ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အားကွမ်သည် ဝိန်ချိုက်နှင့် ချိုးရှန်းတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားတော့၏။
“ဒါဆိုရင် ရော့၊ ယူလိုက်တော့”
“ဖမ်းစမ်း”
ဝိန်ချိုက်နှင့် ချိုးရှန်းတို့သည် သူတို့အပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများအားလုံးကို အားကွမ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်ရာ၊ အားကွမ်တစ်ယောက်မှာ ပစ္စည်းများအောက်၌ မြှုပ်နှံခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။
“အား၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လေးနေရတာလဲ”
အားကွမ်မှာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။
“လေးရမှာပေါ့၊ ဒါတွေက ပြည်သူတွေရဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေပဲ၊ မင်း ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ရမယ်”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အားလုံးက ပြည်သူကို အလုပ်အကျွေး ပြုဖို့ပဲလေ”
ဝိန်ချိုက်နှင့် ချိုးရှန်းတို့သည် ပြုံးရယ်လျက် အကွမ်ကို ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် သူတို့သည် ဦးလေးကိုးနှင့် လင်းရန်ယန်တို့၏ နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားကြတော့သည်။
“ပြည်သူအတွက် ဟုတ်လား၊ ဟွန်း၊ ငါကတော့ ငါ့ကောင်မလေးအတွက် လုပ်နေတာပါကွာ”
အားကွမ်သည် စုပုံနေသော ပစ္စည်းများကြားမှ မနည်း ရုန်းထွက်လာခဲ့ရ၏။
“မောင်လေး၊ မြန်မြန်လုပ်ပါဦး”
တစ်ဖက်တွင်လည်း ရွာသူကြီး၏ သမီးဖြစ်သူက ဝတ်ကောင်းစားလှများ ဝတ်ဆင်လျက် ငြီးငြူကာ အလောတိုက်နေ၏။
“လာပြီ၊ လာပြီ၊ ဟေ့ကောင်တွေ... ဒီပစ္စည်းတွေကို သယ်ခဲ့ကြစမ်း”
အားကွမ်သည် မုန့်ထုတ်များကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများကိုမူ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများထံ ပစ်ပေးခဲ့ကာ နောက်မှ အမှီလိုက်သွားတော့သည်။
တောင်ထိပ်ရှိ ရေမြစ်ဖျားခံရာ နေရာ၌... ဦးလေးကိုး၏ ရှာဖွေမှုပြီးနောက်၊ လူစုသည် ရေစီးကြောင်းအတွင်း၌ ကျိုးပဲ့နေသော ‘ရေနဂါးပုလဲ’ ကို မကြာမီမှာပင် ရှာတွေ့သွားခဲ့ကြ၏။
“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ရေထဲမှာ ပြဿနာရှိနေတာပဲ”
ဦးလေးကိုး၏ မျက်မှောင်များမှာ တွန့်ချိုးသွားရ၏။ ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ရေထဲမှ ရေမှော်ပင်များကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ရာ၊ ရေမှော်ပင်များ၏ အမြစ်များမှာ မည်းနက်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ရေထဲ၌ ရှိနေသော အဆိပ်အတောက်များ၏ တိုက်စားမှုကို ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။
“အာ... ဦးလေးကိုး၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ”
ရွာသူကြီးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။
“ဒီရေကို နောက်ထပ် သောက်လို့ မရတော့ဘူး၊ အကြောင်းရင်းကို မတွေ့မချင်း နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် ဒီရေကို မသုံးကြဖို့ ရွာသားတွေကို ပြောထားလိုက်ပါ”
ကိုးခုမြောက်ဦးလေးက ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။
“ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ”
ရွာသူကြီးသည် ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အမိန့်များကို ထုတ်ပြန်လိုက်တော့၏။
“ဆရာကြီး၊ ရေက မကောင်းဘူးဆိုရင်၊ အဲ့ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရွာရဲ့ ကြွယ်ဝမှုနဲ့ လူဦးရေကို ထိခိုက်စေနိုင်တာလဲ”
ချိုးရှန်းမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေ၏။
“ရေမြစ်ဖျားခံရာက မကောင်းရင် စိုက်ပျိုးတဲ့ အရာတွေက အရသာ ပျက်ယွင်းကုန်မှာပေါ့၊ ဆန်နဲ့ ပြောင်းဖူးတွေက အရသာ မရှိရင် အရက်ချက်တဲ့နေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ် သုံးလို့ ရပါ့မလဲ၊
ဒါက ကြွယ်ဝမှုကို ထိခိုက်စေတယ်လို့ မင်း ထင်သလား မထင်ဘူးလား၊
လူဦးရေ ကိစ္စမှာကျတော့၊ အဆိပ်ရှိတဲ့ ရေကို နေ့တိုင်း သောက်နေရရင် ကလေးတွေက မမွေးခင်မှာပဲ သေဆုံးနိုင်ခြေ ရှိတယ်၊ မွေးလာရင်တောင်မှ အားနည်းတာ၊ ရောဂါထူပြောတာ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်အင်္ဂါ မပြည့်စုံတာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်၊
အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေတောင်မှ အဆိပ်ရှိတဲ့ ရေကို နေ့တိုင်း သောက်နေရင် သက်တမ်းတိုသွားမှာပဲ၊
ဒါကြောင့်မို့လို့ လူဦးရေက တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာတာပေါ့”
လင်းရန်ယန်က ဘေးမှနေ၍ ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။
“ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး၊ ဒီလို အယူအဆတွေ ရှိနေတာလား”
“ဖုန်းရွှေ သီအိုရီတွေမှာ ဒီလို အခြေခံ အကြောင်းတရားတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး”
ဝိန်ချိုက်နှင့် ချိုးရှန်းတို့မှာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။
“ဒါက ဓမ္မတာပဲ၊ အခြေခံအဆင့် ဖုန်းရွှေဆိုတာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအင်တွေအပြင် သံလိုက်စက်ကွင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အခြားသော အချက်အလက်တွေကို အသုံးချပြီး လူတွေကို လွှမ်းမိုးတာ ဖြစ်တယ်၊
ပြီးတော့ အဆင့်မြင့် ဖုန်းရွှေမှာဆိုရင်တော့ လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဘေးဥပဒ်ပေးဖို့အတွက် ‘ကံတရား’ ကိုတောင် အသုံးချနိုင်သေးတယ်၊
မင်းတို့တွေ အခြေခံ ဖုန်းရွှေ သီအိုရီတွေကို သင်ယူနိုင်ရင်တောင်မှ အင်မတန် ကောင်းနေပါပြီ”
ဦးလေးကိုးသည် ထိုအသုံးမကျသော တပည့်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ ထိုကောင်လေး နှစ်ယောက်အပေါ် အားကိုးနေရသည်မှာ၊ သူတို့ အောင်မြင်မှုကို မြင်တွေ့ရမည့်နေ့အထိ သူ အသက်ရှည်ပါ့မလားပင် မသိနိုင်တော့ချေ။ သူတို့ နှစ်ယောက် အခြေခံ ဖုန်းရွှေ သီအိုရီများကို သင်ယူနိုင်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှာဖွေကျွေးမှူးနိုင်လျှင်ပင် သူ ကျေနပ်လှပါပြီ။
“သွားကြရအောင် ရွာသူကြီး၊ ရေမြစ်ဖျားခံရာကို ဘာက ညစ်ညမ်းစေတာလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်”
တစ်ရွာလုံး၏ ကံကြမ္မာနှင့် သက်ဆိုင်နေသဖြင့် ရွာသားများအားလုံးမှာလည်း ဝိုင်းဝန်း လှုပ်ရှားလာခဲ့ကြ၏။ နောက်ဆုံးတွင်မူ၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် အားကွမ်နှင့် အခြားသူများသည် ရေမြစ်ဖျားခံရာ နေရာ၌ လင်းနို့အမြောက်အမြား စိမ်နေသည်ကို မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ကြတော့သည်။
“လင်းနို့တွေလား၊ ဒီအကောင်တွေကြောင့်လား”
ဦးလေးကိုး၏ မျက်မှောင်များမှာ တွန့်ချိုးသွားရပြန်၏။ လင်းနို့များသည် များသောအားဖြင့် ဘက်တီးရီးယားနှင့် ဗိုင်းရပ်စ် အမြောက်အမြားကို သယ်ဆောင်ထားကြသဖြင့် အင်မတန် ညစ်ပတ်သော သတ္တဝါများအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံရသည်။ အကယ်၍ ထိုအကောင်များ ရေထဲ၌ စိမ်နေသည်ဆိုပါက၊ လူတွေ ဖျားနာကုန်မည်မှာ မဆန်းတော့ချေ။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ကျွန်တော်တို့ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ဒီမှာ နေလာခဲ့တာ၊ ဘယ်နေရာမှာမှ လင်းနို့အသိုက် ရှိတယ်လို့ မကြားဖူးပါဘူး”
ရွာသူကြီးမှာလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတော့၏။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အကြောင်းရင်းကို ရှာတွေ့သွားပြီပဲ၊ လင်းနို့တွေရဲ့ အသိုက်ကို ရှာပြီး မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်”
ဦးလေးကိုးက ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။
“သိပ်ကောင်းတာပေါ့၊ ဦးလေးကိုးနဲ့ ဆရာလေး လင်းရန်ယန်တို့ကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့သာ မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ဘာပြဿနာလဲဆိုတာကိုတောင် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ရွာသူကြီးကလည်း တတွတ်တွတ် ကျေးဇူးတင်နေ၏။
“ကျွန်တော်တို့ကို ကျေးဇူးတင်တာကတော့ လင်းနို့အသိုက်ကို ရှာတွေ့မှ လုပ်လိုက်ပါ၊ ဒီမှာရှိတဲ့ လင်းနို့တွေက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ဘူးနော်၊ သွားရအောင် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သွားကြည့်ရအောင်”
လင်းရန်ယန်ကမူ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဘေးမှ ဦးလေးကိုးကို ပြောလိုက်၏။
“အင်း၊ ဝိန်ချိုက် ၊ ချိုးရှန်း ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ ရွာသူကြီးတို့နဲ့အတူ ဟိုဘက်မှာ သွားရှာကြ”
ဦးလေးကိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝိန်ချိုက်နှင့် ချိုးရှန်းကို ညွှန်ကြားလိုက်ရာ၊ ထိုနှစ်ယောက်သည်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် ရှာဖွေကြတော့သည်။
“ညီငယ်၊ မင်း ဒီတစ်ခါ လာတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒီလင်းနို့တွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား”
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက်၊ ဦးလေးကိုးက လင်းရန်ယန်ကို တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်၏။ လင်းရန်ယန်၌ ‘စိတ်စွမ်းအား’ ရှိနေသည်ကို သူ သိသော်လည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ယခုတိုင် အသုံးမပြုသေးသနည်း ဟူသောအချက်ကို သူ စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ လင်းရန်ယန်သာ လှုပ်ရှားလိုက်ပါက၊ ရွာ၏ ဖုန်းရွှေပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်မှာ အားစိုက်ထုတ်ရန်ပင် မလိုချေ။ လင်းရန်ယန်က ခုနက ရွာသူကြီးကို ပြောခဲ့သော ‘ဒီလင်းနို့တွေက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ဘူး’ ဆိုသည့် စကားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ လင်းရန်ယန် ဤနေရာသို့ လာခြင်းမှာ လင်းနို့များနှင့် ပတ်သက်နေလိမ့်မည်ဟု သူ သံသယဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
“အစ်ကိုကြီး သိသွားပြီလား၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဒီကို လာတာက တကယ်ပဲ အကြောင်းရင်း ရှိပါတယ်”
ဦးလေးကိုး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ လင်းရန်ယန်က သာသာယာယာ ပြုံးလိုက်၏။
“ငါ့ကို ပြောပြပါဦး”
ဦးလေးကိုးမှာ စိတ်ဝင်စားသွားရ၏။ အကယ်၍ လင်းရန်ယန်ကိုယ်တိုင် အထူးလာရောက်ရသည် ဆိုပါက၊ ဤဒုက္ခမှာ အနည်းဆုံးတော့ ‘နတ်ဘုရားဆရာသခင်’ တစ်ဦးသာ ဖြေရှင်းနိုင်မည့် အကျပ်အတည်းမျိုး ဖြစ်ရမည်။
“ဒါက ဒီလိုရှိပါတယ်...”
လင်းရန်ယန်သည် ယေရှုနှင့် သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် မျိုးနွယ်စုတို့အကြောင်း အားလုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်တော့၏။ သို့သော်လည်း လင်းရန်ယန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကိုးခုမြောက်ဦးလေးမှာ ချက်ချင်းပင် မှင်သက်သွားရ၏။ သူသည် ‘နတ်ဘုရားဆရာသခင်’ အဆင့် ကိစ္စမျိုးဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ ၎င်းမှာ ‘လမ်းစဉ်အရှင်သခင်’ အဆင့်၊ ၎င်းထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်သော လမ်းစဉ်အရှင်သခင် အဆင့် ကိစ္စ ဖြစ်နေသည်။
သူ့ရဲ့ ညီငယ်လေးက အခုဆိုရင် ဒီလောက်အဆင့်ရှိတဲ့ အကျပ်အတည်းတွေကို ကိုင်တွယ်နေပြီလား၊
ကိုးခုမြောက်ဦးလေးမှာ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားရ၏။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်မပြည့်မီကပင် သူသည် လင်းရန်ယန်ကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများကို သင်ကြားပေးနေခဲ့သေးသည်၊ သို့သော် လခွဲမရှိသော အချိန်အတွင်းမှာပင် လင်းရန်ယန်၏ အစွမ်းမှာ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော် မနေ့က ရောက်လာတုန်းက ကျိုချွမ်းမြို့ တစ်ဝိုက်လုံးကို စုံစမ်းကြည့်ခဲ့တယ်၊
ယေရှုကို ချိပ်ပိတ်ထားတဲ့ နေရာဟာ ကျွန်တော်တို့ ခြေဖဝါးအောက်က ဒီတောင်ကြီးရဲ့ အတွင်းထဲမှာ ရှိနေတာကို မတော်တဆ ရှာတွေ့ခဲ့တာ၊
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်၊ အကယ်၍ ယေရှုသာ နိုးထလာမယ်ဆိုရင်၊ ဒီတောင်ကြီးကတော့ ဧကန်မုချ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်၊
ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော်က ဒီတောင်ကို မထိခိုက်စေဘဲ ယေရှုကို နိုးထစေနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖို့ စဉ်းစားနေတာ”
လင်းရန်ယန်က ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်ရာ၊ ဦးလေးကိုး၏ မျက်မှောင်များမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားရပေ၏။ မှန်ပေသည်၊ အကယ်၍ တောင်ကြီးတစ်ခုလုံး အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ပေါက်ကွဲသွားမည်ဆိုပါက၊ လူအများအပြားကို ထိတ်လန့်သွားစေရုံသာမက၊ ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော အစအနများကြောင့် လူအမြောက်အမြား သေဆုံးနိုင်သည်။
“ဒါဆိုရင် မင်းမှာ ဘယ်လို အစီအစဉ် ရှိလို့လဲ ညီငယ်”
ဦးလေးကိုးက လင်းရန်ယန်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
“ကျွန်တော်က ‘တယ်လီပို့’ အစီရင်စုတစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို မနိုးထခင်မှာပဲ တခြားနေရာတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်လိုက်မယ်၊
သူ နိုးထလာပြီးတာနဲ့ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် အားလုံး ပြီးသွားပြီပေါ့”