အခန်း (၁၈၇-၁၈၈)

အခန်း ၁၈၇ - အဲ့ဒါ ဘယ်ကလာတဲ့ ခွေးအိုကြီးလဲ၊ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး

“အဲ့ဒီတုန်းက သူသာ ထျန်စစ်တပ်ကို အလယ်ကနေ ခွဲမပစ်ခဲ့ရင်၊ ငါ ကွေ့စစ်တပ်ကို အောင်နိုင်တာ ကြာလှပြီ”

ဒါလုံက မကျေမချမ်းဖြင့် ဟောက်လိုက်၏။ သူသည် ထျန်စစ်တပ်၏ တရားဝင် အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်၏။

“ထန်ထန်မြို့လား၊ ကောင်းတာပေါ့၊ ကျွန်တော့်မှာလည်း အဲ့ဒီမြို့က ဖုတ်ကောင်တွေကို နှိမ်နင်းဖို့ တာဝန်ရှိနေတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ ဒီဖုတ်ကောင်တွေက ထန်ကျိယောင်းရဲ့ လက်ချက်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”

လင်းရန်ယန်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။ ထန်ထန်မြို့တွင် ဖုတ်ကောင်များ ရှိနေကြောင်း သိရှိရသည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့လေပြီ၊ ထို့ပြင် ၎င်းတို့ထဲတွင် ‘အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင်’ များအထိ ပါဝင်နေပြီး အရေအတွက်မှာလည်း အလွန်များပြားကြောင်း သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုဖုတ်ကောင်များမှာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာလေ့မရှိသဖြင့် ဂိုဏ်းကြီးများက အရေးတယူ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

လင်းရန်ယန်က သူ၏ တာဝန်ကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်ရာ၊ အခြေခံ အထူးဆုလာဘ်မှာ ၁၀ မှတ်အထိ ရှိနေ၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ၏ အနောက်ကွယ်မှ အင်အားမှာ အလွန်ဆုံးရှိလှ ကောင်းကင်ဆရာအဆင့်၏ ဆဋ္ဌမ သို့မဟုတ် သတ္တမအဆင့်တွင်သာ ရှိနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်သော အခြေအနေဟု ဆိုရမည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ အတော်ပဲ၊ အခြေအနေက ဒီလိုမှတော့ ငါတို့ ထန်ထန်မြို့ကို တစ်ခေါက် သွားကြတာပေါ့”

ဦးလေးကိုးက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“ဟင်... အခုချက်ချင်း သွားမလို့လား၊ ပြင်ဆင်စရာတွေ မလိုဘူးလား”

ဒါလုံမှာ မှင်သက်သွားရ၏။ လွန်ခဲ့သော ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ခန့်ကမှ သူတို့နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်ရာ၊ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စစ်အင်အားမှာ ပြန်လည် မပြည့်စုံသေးချေ။

“ငါနဲ့ ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးက အဲ့ဒီဖုတ်ကောင်တွေကို ကိုင်တွယ်မယ်၊ မင်းက ကျန်တဲ့ စစ်တပ်ကိုပဲ ကိုင်တွယ်ရမှာ၊ ပြင်ဆင်စရာ လိုသေးလို့လား”

လင်းရန်ယန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်၏။

“ဒါဆိုရင်တော့ မလိုတော့ဘူးပေါ့၊

ဖုတ်ကောင်စစ်တပ်သာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်၊ ထန်ကျိယောင်းရဲ့ အခုအင်အားက ငါ့လက်ထဲမှာ အမှိုက်လိုပါပဲ၊

ဒါ့အပြင် ငါ အသေအချာ စုံစမ်းပြီးပြီ၊ သူက ဒီဖုတ်ကောင်တွေကို မွေးမြူဖို့အတွက် စစ်သည်တွေ အများကြီးကို သတ်ခဲ့သလို၊ အရပ်သား အမြောက်အမြားကိုလည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့တာ၊

ပြည်သူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ပျက်ပြားနေတာ ကြာပြီ၊ ဖုတ်ကောင်စစ်တပ်ကြောင့်သာ ဘယ်သူမှ မအုံကြွရဲတာ၊

သူ့ရဲ့ ဖုတ်ကောင်စစ်တပ်ကိုသာ ငါတို့ သတ်နိုင်ရင်၊ ငါတို့ ကိုယ်တိုင်တောင် လှုပ်စရာမလိုဘူး... သူ့ဘေးနားမှာ ငါမြှုပ်ထားတဲ့ လူတွေကတင် သူ့ကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်”

ဒါလုံက ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ပြုံးလိုက်၏။

“ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ယုတ်မာတဲ့လူမျိုးကတော့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရသင့်တာပေါ့၊ ဒါဆိုရင် အားလုံးပြင်ဆင်ပြီး ထွက်ကြစို့”

ဦးလေးကိုးကလည်း အေးစက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... ငါ အခုချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်မယ်”

ဒါလုံက လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့၏။ သုံးနာရီခန့် ကြာအောင် ပြင်ဆင်ပြီးနောက်တွင် ဒါလုံ၏ စစ်သည်တစ်သိန်းမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။ နောက်တစ်ခဏ၌ ဒါလုံ၊ လင်းရန်ယန်နှင့် ဦးလေးကိုးတို့ ဦးဆောင်သော အဖွဲ့ကြီးမှာ ထိန်ထိန်မြို့ဆီသို့ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ချီတက်သွားခဲ့ကြတော့၏။

များပြားလှသော စစ်သုံးယာဉ်များ၊ အမြောက်များနှင့် စက်သေနတ်ကြီးများကို ကြည့်ကာ လင်းရန်ယန်မှာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ၊ ဒါလုံမှာ တကယ့်ကို အခြေအနေ ကောင်းလှပေသည်။ ဤအင်အားမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် သူသည် စစ်ဘုရင်အားလုံးထဲတွင် ထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးစာရင်း၌ သေချာပေါက် ပါဝင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ဤမျှ လူသူအင်အားနှင့် ချီတက်လာခြင်းဖြစ်ရာ၊ တန်ကျိယောင်းမှာ သူတို့ မထွက်ခွာမီကတည်းက သတင်းရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထန်ထန်မြို့ရှိ တောင်ပိုင်းတျန်စစ်ဌာနချုပ်အတွင်း၌….

“ဘာ... လုံယွန်းက ဘယ်ကသတ္တိနဲ့ ငါ့ကို လာရှာတာလဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်တုန်းက တိုက်ပွဲလေးတစ်ခုတင် သူ လူရှစ်ထောင်ကျော် ဆုံးရှုံးခဲ့တာကို သင်ခန်းစာ မရသေးဘူးလား”

စစ်သေနာပတိ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းသည့် တန်ကျိယောင်းမှာ သတင်းကို ကြားသည်နှင့် မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ မှောင်ရိပ်ကျနေသော ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ အုတ်တစ်ချပ် နံရံတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အဖိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေ၏။

“သတင်းပို့ပါတယ် စစ်သေနာပတိကြီး၊ ကျွန်တော်တို့လည်း ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာ မသိရသေးပါဘူး၊ သူက တကယ်ပဲ လာနေတာပါ၊ ဪ... ကင်းထောက်တွေရဲ့ သတင်းအရဆိုရင် ဒီမနက်မှာ ဒါလုံရဲ့ ညီမက တာအိုဆရာ နှစ်ယောက်ကို သွားပင့်ခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်၊

တစ်ယောက်က ဦးလေးကိုး လို့ ခေါ်ပြီး အသက်လေးဆယ်ဝန်းကျင် ရှိပါတယ်၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဆရာကြီး လင်းရန်ယန် လို့ ခေါ်ပြီး အသက် ၁၇၊ ၁၈ လောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက မော်ရှန်း တာအိုဆရာတွေလို့ သိရပါတယ်”

ဗိုလ်မှူးက သူသိသမျှကို ရိုသေစွာ တင်ပြလိုက်ပေ၏။ သို့သော် သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ထောင့်ရှိ အဖိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်မှ စွမ်းအားအငွေ့အသက်များမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။

“ဦးလေးကိုး... လင်းရန်ယန်...”

အဖိုးအိုက သူ၏ ခြောက်ကပ်နေသော ပါးစပ်ဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။

“ဘိုးဘိုး... ဒီနှစ်ယောက်အကြောင်းကို ကြားဖူးလို့လား”

ထန်ကျိယောင်းက အဖိုးအိုကို ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်၏။ ဟုတ်ပါသည်၊ ဤအဖိုးအိုမှာ ထန်ကျိယောင်း၏ ဘိုးဘိုးအရင်းပင် ဖြစ်ပေသည်၊ သူ့ကို ‘ထန်အဖိုးကြီး’ ဟု ခေါ်ကြ၏။ သူသည် ဒုတိယတန်းစားဂိုဏ်းဖြစ်သော ‘အလောင်းကောင်ဂိုဏ်း’ မှ အကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဆရာ ပထမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်၏။ သူသည် သူ၏ မျိုးဆက်တစ်ခုမှ စစ်သေနာပတိ ဖြစ်နေကြောင်း ကြားသိရသဖြင့် မိသားစု တိုးတက်စေရန်နှင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်များ ပိုမိုမြန်ဆန်စေရန်အတွက် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူ ရှိနေသဖြင့် လုံယွန်း၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံနေရသော တန်ကျိယောင်းမှာ စစ်သည်တစ်ဦးမျှ မဆုံးရှုံးဘဲ ဒါလုံ၏ စစ်သည် ရှစ်ထောင်ကျော်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုသေဆုံးသွားသော စစ်သည်များကိုလည်း တန်အဖိုးကြီးက အလောင်းကောင်များအဖြစ် ပြုပြင်ကာ ထန်ထန်မြို့တွင် မြှုပ်နှံထားခဲ့သည်။ ထိန်ထိန်မြို့မှာ သူ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာစက တွေ့ရှိခဲ့သော ယင်ဓာတ် စုဝေးရာနေရာ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် မြို့သားအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ကာ ဖုတ်ကောင် တစ်ထောင်ကျော်ကို ဖန်တီးခဲ့တော့၏။

ထိုဖုတ်ကောင် တစ်ထောင်ကို ထန်ကျိယောင်း၏ စစ်သည် တစ်သောင်းကျော်၏ အသက်သွေးဖြင့် ကျွေးမွေးပြီးနောက်တွင် အားလုံးမှာ ‘အဖြူရောင်ဖုတ်ကောင်’ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ အင်အား အလွန်ကြီးမားလှပြီး သူကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံထားသော ‘အစိမ်းရောင်ဖုတ်ကောင်’ တစ်ဒါဇင်နှင့် ‘အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင်’ ခုနစ်ကောင်၊ ရှစ်ကောင်တို့ကို ထပ်ပေါင်းလိုက်လျှင် ယခုခေတ်၏ စစ်သည်တစ်သိန်းနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်သော အင်အား ရှိတော့၏။

ထန်ကျိယောင်း၏ အမေးကို ကြားသောအခါ တန်အဖိုးကြီးမှာ စဉ်းစားလိုက်၏။

“တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး၊ ဦးလေးကိုး ဆိုတဲ့လူအကြောင်းတော့ အနည်းငယ် ကြားဖူးတယ်၊ သူက မော်ရှန်းရဲ့ ပင်မတပည့် တစ်ယောက်ပဲ၊ အရင်က အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင် တစ်ကောင်ကို သတ်ခဲ့ဖူးတယ် ထင်တယ်၊ သူ့မှာ အစွမ်းအစ အနည်းငယ် ရှိတယ်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ လင်းရန်ယန် ဆိုတဲ့ကောင်ကတော့ ဘယ်ကလာတဲ့ ခွေးအိုကြီးလဲ၊ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး၊ လင်းကိုးရဲ့ တပည့်ပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ နှစ်ယောက်လုံးက လူငယ်လေးတွေပဲ ရှိသေးတာ၊ ကြည့်ရတာ ဒီလုံယွန်းကလည်း သုံးစားမရတဲ့ လူစားမျိုးပဲ ဖြစ်မှာ”

တန်အဖိုးကြီးက အထင်သေးစွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ သူ၏ အမြင်တွင် ထိုနှစ်ယောက်မှာ လူငယ်လေးများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ပင်မတပည့်များပင် ဖြစ်နေပါစေ၊ သူ၏ ကောင်းကင်ဆရာ ပထမအဆင့် အစွမ်းရှေ့တွင်မူ ဒူးထောက်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရှေ့၌ လမ်းပင် လျှောက်နိုင်ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဆရာတစ်ဦး၏ ယုံကြည်ချက်ပင် ဖြစ်၏။

“ဟားဟားဟား... ဘိုးဘိုးကတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနှိုင်းမဲ့ပါပဲ၊ ဒါဆိုရင် အမိန့်ပေးလိုက်စမ်း... လက်နက်တွေ အကုန်ပြင်ထား၊ ဟို လုံယွန်းဆိုတဲ့ ကောင်နဲ့ သေတိုက်ပွဲ နွှဲကြမယ်”

ထန်ကျိယောင်းမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့၏။

ထန်အဖိုးကြီးက သူ၏ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပေရာ….

“ဝုန်း၊ ဝုန်း၊ ဝုန်း”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လက်မအရွယ်အစားရှိသော ကောက်ရိုးရုပ်လေးများ မြေပြင်ပေါ်၌ အမြောက်အမြား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုကောက်ရိုးရုပ်လေးများမှာ မြေပြင်ပေါ်၌ စီစီရီရီ လဲလျောင်းနေကြ၏။ အကြမ်းဖျင်း ရေတွက်ကြည့်လျှင် တစ်သောင်းခန့် ရှိလိမ့်မည်။ ဤကောက်ရိုးရုပ်လေးများမှာ ဖုတ်ကောင်များကို ထိန်းချုပ်သည့် နည်းလမ်းပင် ဖြစ်၏။

“ဟဲဟဲ... မော်ရှန်း တာအိုဆရာတွေ လာမယ်ဆိုရင်တော့ ငါပြလိုက်ရတာပေါ့၊ ငါ့ရဲ့ အလောင်းကောင်ဂိုဏ်းက ဒုတိယတန်းစား ဂိုဏ်းဆိုပေမဲ့ ငါတို့မှာလည်း ပြင်းထန်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ”

တန်အဖိုးကြီးက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပေရာ၊ သူ၏ ရယ်သံနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင် ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်အတွင်း အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

အသာအယာ လောင်းချလိုက်သည်နှင့်….

“ဝုန်း”

ချက်ချင်းပင် ပုလင်းအတွင်းမှ အနက်ရောင် အဆိပ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့၏။

“ကောင်းကင်ဘုံ ကုန်ဆုံးစေ၊ မြေကမ္ဘာ ပျက်စီးစေ၊ အဆိပ်ငါးပါး ပေါ်ပေါက်စေ၊ မြေကြောကို ခေါ်ယူပြီး ငါ့ရဲ့ ယင်ဓာတ်ကို နစ်မြုပ်စေ၊ လွတ်လမ်းမရှိတဲ့ ပိုက်ကွန်နဲ့ ဖုံးအုပ်စမ်း၊ ကင်းခြေများ သေပေမဲ့ မတောင့်တင်းစေနဲ့၊ မြေနဂါးတွေ ကစမ်း၊ မြင်တာနဲ့ လည်ပင်းကို ပိတ်စို့စမ်း”

အေးစက်လှသော ဂါထာမန္တန်များမှာ ထန်အဖိုးကြီး၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုဂါထာများကို ကြားရသောအခါ ထန်ကျိယောင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပုရွက်ဆိတ် ထောင်ပေါင်းများစွာ တွားသွားနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အလွန်အမင်း နေရခက်လာခဲ့၏။ ထိုအဆိပ်ငွေ့များမှာ ကောက်ရိုးရုပ်လေးများကြားတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထန်ထန်မြို့ တစ်မြို့လုံး၌ မြေအောက်မှ အနက်ရောင် အဆိပ်ငွေ့များ တလိပ်လိပ် တက်လာခဲ့တော့၏။

“ဟိန်း”

“ဟိန်း”

“ဟိန်း”

ဖုတ်ကောင်များ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် မြေအောက်မှ တွားထွက်လာခဲ့ကြသည်။ တစ်ကောင်ချင်းစီတွင် ပုပ်စော်နံလှသော အဆိပ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေ၏။ အနီးအနားရှိ စစ်သည်များမှာ မတော်တဆ အနံ့ရလိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ နာကျင်လှသည်ကို ထိတ်လန့်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရတော့၏။ နောက်ဆုံးတွင်မူ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း သွေးအိုင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ နောက်ဆုတ်သွားကြ၏။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

“ဒီအဆိပ်ငွေ့တွေနဲ့ ဝေးဝေးနေကြစို့”

“ဟို မိစ္ဆာအိုကြီးရဲ့ လက်ချက်ပဲ၊ တောက်... ငါတို့က စစ်မြေပြင်မှာ မသေဘဲနဲ့ ဒီအဖိုးကြီးလက်ထဲမှာတင် လူတစ်သောင်းလောက် သေကုန်ပြီ”

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... သေချင်လို့လား”

စစ်သည်များမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ကြိမ်းမောင်းနေကြပေသော်လည်း အကူအညီမဲ့နေကြ၏။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် ထိုအဆိပ်ခတ်သူ အဖိုးအိုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သတ်ပစ်လိုက်ရန်သာ အပြင်းအထန် ဆုတောင်းနေကြ၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရန်သူ့ကျည်ဆန်ထိမှန်၍ သေရခြင်းက ဤအဆိပ်ငွေ့ကြောင့် သေရခြင်းထက် များစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

“လူစုကြစမ်း... တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြ”

ထိုခဏ၌ စစ်ဌာနချုပ်ရှိရာမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စစ်သည်များမှာ စစ်ဌာနချုပ်အနီးသို့ အလျင်အမြန် စုရုံးလိုက်ကြ၏။ အဆိပ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသော ဖုတ်ကောင်များမှာလည်း စစ်စခန်း၏ အပြင်ဘက်ဆုံးသို့ ခုန်ထွက်သွားကြပြီး လူအားလုံးကို အလယ်တွင် ကာကွယ်ထားကြတော့၏။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့ထံမှ အဆိပ်ငွေ့များမှာ လေနှင့်အတူ လွင့်ပါလာသဖြင့် လူအမြောက်အမြားမှာ တိုက်ရိုက်ပင် အဆိပ်သင့်သေဆုံးကုန်ကြ၏။ သို့သော်လည်း မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားရဲကြချေ၊ ဘာကြောင့်ဆိုသော် မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားသူတိုင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပစ်သတ်ခံရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

“ဒီနေ့... လုံယွန်းက စစ်တပ်နဲ့ လာတိုက်လိမ့်မယ်၊ ငါတို့မှာ နတ်စစ်သည်တွေရဲ့ အကူအညီ ရှိတယ်၊ သူ့ရဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ငါတို့ သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်”

ထန်ကျိယောင်းက ရှေ့မှနေ၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“တိုက်... တိုက်... တိုက်”

စစ်သည်များမှာ သေနတ်များကို မြှောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

“ထွက်ကြစို့”

ထန်ကျိယောင်းက လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ပေရာ၊ ဖုတ်ကောင်များအားလုံးမှာ ရုတ်တရက် ခုန်တက်ကာ နောက်သို့ လှည့်လိုက်ကြပြီး မြို့ပြင်သို့ ဒီရေအလား ခုန်ထွက်သွားကြတော့၏။ လက်နက်ကိုင်ထားသော လူသားစစ်တပ်မှာလည်း ဖုတ်ကောင်များ၏ နောက်မှနေ၍ မြို့ပြင်သို့ လိုက်ပါသွားကြ၏။

“ရောက်ပြီ”

ဒါလုံ၊ လင်းရန်ယန်နှင့် ဦးလေးကိုးတို့သည်လည်း မြင်းများကို စီးနင်းလျက် ထန်ထန်မြို့ရှေ့ရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပေပြီ။ မှန်ပြောင်းဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ အဝေးတွင် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးမှာ ထန်ထန်မြို့ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ထားပြီး စက်သေနတ်များကို ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“မှန်တာပေါ့... ဒီဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ အရေအတွက်က တစ်သောင်းကျော်အထိ တိုးလာပြီပဲ၊ ကြည့်ရတာ အရင်က သေဆုံးသွားတဲ့ မင်းရဲ့ စစ်သည်တွေ အကုန်လုံး ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲခံလိုက်ရပုံရတယ်”

ဦးလေးကိုးက ဒီရေအလား ခုန်ထွက်လာသော ဖုတ်ကောင်များကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

“တောက်... ဒီမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေက လူကို လူလို မဆက်ဆံကြဘူးပဲ”

ဒါလုံက ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။ ထိုဖုတ်ကောင်များမှာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းများ မဟုတ်ပါလား၊ ယခုမူ ဖုတ်ကောင်များအဖြစ် ပြုပြင်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

“ဆရာကြီး ကျန့်ရင်း... သေချာရဲ့လား၊ အဆင်မပြေရင် ကျွန်တော့်လူတွေကို အသက်လုပြီး ပြေးခိုင်းလိုက်မယ်”

ဒါလုံမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေ၏။ ယခင်က တစ်ထောင်တည်းနှင့်ပင် သူ စစ်သည်တစ်သောင်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ၊ ယခု ဖုတ်ကောင်တစ်သောင်းဆိုလျှင် သူ၏ စစ်တပ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။

“ကိစ္စသေးလေးပါ၊ ဒီလိုမျိုး ကောင်းကင်ဘုံက ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ အရာတွေကို ငါတို့ မော်ရှန်းတပည့်တွေက သေချာပေါက် ဖြေရှင်းရမှာပေါ့၊ ညီငယ်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ့ကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်ပါ”

ဦးလေးကိုးက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး လင်းရန်ယန်ကို ဆိုလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး အရှိန်အနည်းငယ် ယူကာ ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လိုက်တော့၏။

“ဝုန်း”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြေပြင်မှာ ဦးလေးကိုး၏ ခြေလှမ်းကြောင့် အက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကာ မီတာ ရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးသို့ ဆင်းသက်သွားခဲ့၏။

အခန်း ၁၈၈ - ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာ သန့်စင်ခြင်း ဂါထာတော်၊ ငါ့ဓားကို ဘယ်သူထိတာလဲ

“ဝုန်း”

စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြာပြီးနောက်တွင် ဦးလေးကိုး၏ ပုံရိပ်မှာ ရန်ဘက်စစ်တပ်နှစ်ခု၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်သို့ အားပြင်းစွာ ကျဆင်းလာခဲ့တော့၏။

“ဟင်း... ဒီလူက တကယ်ရော လူပဲလား”

“ဒါ စစ်သေနာပတိကြီး ပင့်လာတဲ့ တာအိုဆရာလား၊ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ... သူက နတ်မင်းတစ်ပါးလား”

“သူက ကောင်းကင်ကနေ ဒီအတိုင်း ပြုတ်ကျလာတာကို မြေကြီးမှာ ကျင်းကြီး ဖြစ်သွားတာပဲ”

“ဒါပေမဲ့ သူက တစ်ယောက်တည်းလေ... ရန်သူ့ဘက်မှာက ဖုတ်ကောင်တွေ ထောင်ချီရှိတာကို၊ သူ တကယ်ပဲ တိုက်နိုင်ပါ့မလား”

ဤခဏ၌ ဒါလုံနှင့် သူ၏ စစ်သည်အားလုံးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြ၏။ သို့သော်လည်း အမြောက်နှင့် ပစ်လျှင်ပင် မပျက်စီးနိုင်သော ထိုဖုတ်ကောင်များကို သတိရမိသောအခါ အချို့သူများမှာ ပြန်လည် စိုးရိမ်ပူပန်လာကြသည်။

ဦးလေးကိုးမှာမူ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ လက်ကိုသာ ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။

“ရှုး”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြီးမားလှသော ပိတ်ကားလိပ်ကြီးတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်၌ တန့်နေခဲ့တော့၏။ ဦးလေးကိုးမှာ ဟင်္သာပြဒါး စုတ်တံကြီးကို ထုတ်ယူကာ မြေပြင်ကို အားပြုလျက် အပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး ပိတ်ကားပေါ်၌ လျင်မြန်စွာ စာရေးသားလိုက်တော့၏။

“ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာက သဘာဝအတိုင်းပါပဲ၊ ညစ်ညမ်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ကင်းစင်ပါစေ”

“လိုဏ်ဂူအတွင်းက နက်ရှိုင်းတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ဟာ ကြည်လင်တောက်ပနေတယ်၊ အရပ်ရှစ်မျက်နှာက နတ်မင်းတွေက ငါ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်အခြေအနေကို စွမ်းအားတွေ ပေးသနားတော်မူကြပါ”

ဦးလေးကိုးက ဂါထာတော်ကို ရွတ်ဖတ်လိုက်တိုင်း အင်းကွက်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အင်းကွက်များ၏ အစင်းကြောင်းတိုင်းမှ တောက်ပလှသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့၏။

“ဝိညာဉ်ရတနာရဲ့ အင်းစာချွန်လွှာက ကိုးဆင့်သော ကောင်းကင်ဘုံကို ကြေညာလိုက်ပြီ”

“ချန်လော့ဒါနာ... တုန်းကန်းရဲ့ နက်ရှိုင်းလှတဲ့ ဝိညာဉ်အင်အားစုတွေ၊ မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ချည်နှောင်စမ်း... လူပေါင်းထောင်ချီကို ကယ်တင်စမ်း”

ဦးလေးကိုးက နောက်ဆုံး အစင်းကြောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်နှင့် ပိတ်ကားလိပ်ကြီးမှ စူးရှတောက်ပလှသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့၏။

“ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာ သန့်စင်ခြင်း ဂါထာတော်... အမိန့်တော်အတိုင်း အမြန်ဆုံး ဖြစ်စေစမ်း”

နောက်ဆုံးတွင်မူ ဦးလေးကိုးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပိတ်ကားလိပ်ကြီးကို အားဖြင့် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ ကောင်းကင် မီတာ တစ်ရာခန့်အထိ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

“ဝုန်း”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နေမင်းအလား တောက်ပလှသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများက မြေကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့တော့၏။ ထိုအလင်းတန်းများမှာ စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။ လူသားများကို ထိတွေ့သောအခါ ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး လန်းဆန်းသွားစေသော်လည်း၊ ဖုတ်ကောင်များကို ထိမှန်သောအခါတွင်မူ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အရည်ပျော်ကာ ပုပ်သိုးကုန်ကြတော့၏။

“ရှုး... ရှုး... ရှုး”

ဖုတ်ကောင်များ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အစိမ်းရောင် အခိုးအငွေ့များ တလိပ်လိပ် တက်လာခဲ့သည်။

“ဟိန်း”

“ဟိန်း”

“ဟိန်း”

ဖုတ်ကောင်များမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြ၏။ ထိုအော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ‘အမည်းရောင်ဖုတ်ကောင်’ ၊ ‘အဖြူရောင်ဖုတ်ကောင်’ ၊ ‘အစိမ်းရောင်ဖုတ်ကောင်’ နှင့် ‘အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင်’ များပင်လျှင် ထိုပြင်းထန်လှသော သန့်စင်ခြင်း ဂါထာတော်အောက်၌ အရည်ပျော် ပျက်စီးကုန်ကြတော့၏။

“မော်ရှန်းရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ဂါထာတော်ဆယ်ပါးထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ‘ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာ သန့်စင်ခြင်း ဂါထာတော်’ ပဲ၊ အစ်ကိုကြီးကတော့ တကယ့်ကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးနေတာပဲ”

လင်းရန်ယန်က အဝေးမှနေ၍ ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။ ဤဂါထာတော်၏ အဆင့်မှာ ‘ကောင်းကင်အဆင့်’ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ မော်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အစွမ်းထက်ဆုံးသော သန့်စင်ခြင်း နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ မော်ရှန်းဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် ‘ကောင်းကင်ဆရာကြီး’ များပင်လျှင် ဤနည်းလမ်းကို တတ်မြောက်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်၊ သို့သော် ဦးလေးကိုးမှာ ကောင်းကင်ဆရာအဆင့်သို့ မရောက်မီကတည်းက ဤပညာကို ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်ရာ၊ မော်ရှန်း၏ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ဟု ခေါ်ဆိုထိုက်တော့၏။

“ဟိန်း”

တောက်ပလှသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းအောက်၌ ဖုတ်ကောင်များ၏ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံများမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပေသည်။ ထိုသန့်စင်ခြင်း ဂါထာတော်၏ အစွမ်းကြောင့် အစွမ်းထက်လှသော အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင်များပင်လျှင် ခန္ဓာကိုယ်များ ပုပ်သိုးကုန်ကြ၏။

“ဟိန်း”

ရုတ်တရက် အမိန့်တစ်ခု ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင်များ အားလုံးမှာ ဦးလေးကိုးရှိရာသို့ ဒေါသတကြီး ခုန်အုပ်လာကြတော့၏။ သို့သော် သူတို့ နီးကပ်လာလေလေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဖြူရောင်အလင်းတန်းမှာ ပို၍ စူးရှလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အသားများမှာ လျင်မြန်စွာ ပုပ်ထွက်ကုန်ပြီး အရိုးများပင် ပေါ်ထွက်လာတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေ၏။ သို့သော်လည်း မည်သည့် အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင်မျှ နောက်မဆုတ်ဘဲ ဦးလေးကိုးကို ဒေါသတကြီး တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

“လာကြစမ်း”

ဦးလေးကိုးက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး မြေပြင်ကို အားပြုလျက် ကျည်ဆန်တစ်ခုအလား ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်လိုက်တော့၏။ ထို့နောက် သူသည် လေထုထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်ရာ……

ဒင်္ဂါးပြားဓားတစ်လက်မှာ သူ၏ လက်ထဲ၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဤအမွေးရှည်ဖုတ်ကောင်များကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် လင်းရန်ယန် ပြုလုပ်ပေးထားသော အစွမ်းထက် လက်နက်ကို သုံးရန်ပင် မလိုဟု သူ ယူဆထားပုံရ၏။

“သေစမ်း”

ဦးလေးကိုးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအားလုံးကို ဒင်္ဂါးပြားဓားအတွင်းသို့ စီးဝင်စေလိုက်၏။ ထိုခဏ၌ ဒင်္ဂါးပြားဓားမှာ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့၏။ ဦးလေးကိုး၏ ပုံရိပ်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင် ခုနစ်ကောင်၊ ရှစ်ကောင်ရှိရာသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့၏။

“ရှုး... ရှုး... ရှုး”

သူ ဓားကို ဝေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင်များ၏ ဦးခေါင်းများမှာ ပြတ်ကျကုန်သည်။ ‘ဖုတ်ကောင်ဘုရင်’ အဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သော အစွမ်းထက်ဆုံး ဖုတ်ကောင်ပင်လျှင် ဤကံကြမ္မာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ချေ။ ဤထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသော မြင်ကွင်းကြောင့် စစ်မြေပြင်၏ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ မှင်သက်သွားကြရတော့၏။

“ဖုတ်ကောင်တွေ သေကုန်ပြီ... ဖုတ်ကောင်တွေ သေကုန်ပြီ”

“တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ၊ ဒီတာအိုဆရာက နတ်မင်းတစ်ပါးပဲ ဖြစ်ရမယ်”

“ဟားဟားဟား... နောက်ဆုံးတော့ ဒီအလောင်းကောင်တွေကို ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”

လုံယွန်း၏ စစ်တပ်ဘက်မှ စစ်သည်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြွေးကြော်နေကြ၏။ စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ သို့သော် ၎င်းတို့သာမကဘဲ ထန်ကျိယောင်း၏ စစ်တပ်ဘက်မှ စစ်သည်များမှာလည်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။

“ငါတို့ လွတ်ပြီ... ငါတို့ လွတ်ပြီ”

“ဟားဟား... အဲ့ဒီဖုတ်ကောင်တွေ နောက်ဆုံးတော့ သေကုန်ပြီ၊ ထန်ကျိယောင်းကို ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး”

“ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ၊ ဒီအတိုင်း အသေခံကြမှာလား... ဒါမှမဟုတ် လက်နက်ချကြမလား”

“ဟုတ်တယ်... ဒီတာအိုဆရာ ရှိနေမှတော့ ဟိုမိစ္ဆာအိုကြီးလည်း အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ လက်နက်ချကြစို့”

ထန်ကျိယောင်း၏ စစ်သည်များမှာ အသည်းအသန် တိုင်ပင်နေကြတော့၏။ မူလက ထိုစစ်တပ်နှစ်ခုလုံးမှာ စစ်သေနာပတိဟောင်းတစ်ဦးတည်း၏ လက်အောက်တွင် ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊ သို့သော် စစ်သေနာပတိဟောင်း ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင်မူ ထန်ကျိယောင်းနှင့် လုံယွန်းတို့ကြား အာဏာလုပွဲများကြောင့် နှစ်ဖွဲ့ကွဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခုအချိန်တွင် သူတို့သာ ပြန်လာမည်ဆိုပါက လုံယွန်းက သေချာပေါက် လက်ခံမည် ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော် လက်နက်ချပါတယ်”

“ကျွန်တော်လည်း လက်နက်ချပါတယ်”

“စစ်သေနာပတိကြီး လုံယွန်း... ကျွန်တော်တို့ကို မသတ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချပါတယ်”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စစ်သည်များမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထရပ်ကာ သေနတ်များကို မြှောက်၍ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။ မကြာမီမှာပင် အခြားသော စစ်သည်များကလည်း လိုက်လံ လုပ်ဆောင်ကြတော့၏။ အရာရှိများမှာလည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လက်နက်များကို ချကာ ဘက်ပြောင်းလိုက်ကြတော့၏။

“တောက်... မင်းတို့က စစ်သေနာပတိကြီးကို သစ္စာဖောက်ရဲတယ်ပေါ့”

“သေနတ်တွေကို ပြန်ကောက်စမ်း... မဟုတ်ရင် ငါ ပစ်သတ်မယ်”

“တောက်... မင်းတို့အားလုံးက သူရဲဘောကြောင်တဲ့ ကောင်တွေပဲ”

ရာထူးကြီးအရာရှိများနှင့် ထန်ကျိယောင်း၏ လူယုံများသာလျှင် ရုန်းကန်နေကြပေသော်လည်း၊ ၎င်းတို့မှာ အနီးအနားရှိ စစ်သည်များ၏ ပစ်သတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့၏။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လုံယွန်းသည် ထန်ကျိယောင်း၏ စစ်တပ်ကို စစ်သည်တစ်ဦးမျှ မဆုံးရှုံးဘဲ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ထန်ကျိယောင်း၏ လက်အောက်ငယ်သားအချို့မှာ စစ်ဌာနချုပ်အတွင်းသို့ သေနတ်များဖြင့် ဝင်ရောက်သွားကြပေသော်လည်း ထန်အဖိုးကြီးနှင့် ထန်ကျိယောင်းတို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထိတ်လန့်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရတော့၏။

“ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာ သန့်စင်ခြင်း ဂါထာတော်လား၊ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဝေးရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်မှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို ထန်အဖိုးကြီးက တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားခဲ့ရ၏။ မော်ရှန်းဂိုဏ်း၏ ကြီးမြတ်လှသော ဂါထာတော်ဆယ်ပါးမှာ ‘ကောင်းကင်အဆင့်’ ရှိသော အထူးပညာရပ်များ ဖြစ်ကြပေသည်၊ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် ခံနိုင်ရည်ရှိသော အဆင့် မဟုတ်ချေ။

“ပြီးတော့ ဒီလင်းကိုးက မြေကမ္ဘာဆရာ ဒသမအဆင့်ကို ရောက်နေတာလား၊ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”

“နတ်မျက်စိဂေဟာရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က မြေကမ္ဘာဆရာ ဆဋ္ဌမအဆင့်ပဲ ရှိရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

ထန်အဖိုးကြီး၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ကြည့်ရဆိုးနေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနှင့်ဆိုလျှင် သူသည်လည်း ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

“ဘိုးဘိုး... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ ဘိုးဘိုးရဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေ အကုန်သေကုန်တာလဲ”

“ဘိုးဘိုးရဲ့ ဖုတ်ကောင်စစ်တပ်က အနှိုင်းမဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား”

ထန်ကျိယောင်းမှာ ယခုအချိန်တွင် လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည်။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားအားလုံးမှာ တစ်ညတည်းနှင့် ဘက်ပြောင်းသွားကြ၏။ သူသည် သူ၏ ဘိုးဘိုးနှင့်အတူ ထွက်ပြေးနေရခြင်းမှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ ဤခဏ၌ သူသည် စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ် ဖြစ်လာခဲ့၏။ ယခင်က လုံယွန်း၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း သူသည် စစ်သေနာပတိတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဖက်လူမှာလည်း ဂွမ်ရှီးစစ်တပ်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်၊ သူသာ မဆင်မခြင် မလုပ်ခဲ့ပါက ထိုရာထူးကို တစ်သက်လုံး ထိန်းထားနိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော် သူ၏ ဘိုးဘိုး ရောက်လာခဲ့သည်၊ ဖုတ်ကောင်စစ်တပ်ကို ခေါ်လာခဲ့သော်လည်း သူ၏ စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်ကိုမူ လုံးဝ ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။ ဖုတ်ကောင်စစ်တပ်သာ အောင်မြင်ခဲ့လျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း၊ ယခုမူ ထိုစစ်တပ်မှာ ဦးလေးကိုး၏ လက်ထဲတွင်ပင် တစ်ခါတည်း သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ဘိုးဘိုးက လင်းကိုးကို အမှိုက်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူတို့သာ ထွက်ပြေးနေရခြင်း ဖြစ်၏။

“ဘာလဲ... မင်းက ငါ့ရဲ့ အမှားလို့ ပြောချင်တာလား”

ထန်အဖိုးကြီးက ထန်ကျိယောင်းကို အေးစက်စူးရှလှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအကြည့်ကြောင့် တန်ကျိယောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဒူးထောက်လိုက်တော့သည်။

“မြေးတော် မဝံ့ရဲပါဘူး... မဝံ့ရဲပါဘူး၊ ဘိုးဘိုး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ”

ထန်ကျိယောင်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အသနားခံနေတော့၏။ သူ၏ အဖိုးထံမှ ကြားဖူးသည်မှာ သူ၏ ဘိုးဘိုးသည် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်များကို ကျင့်ကြံရန်အတွက် သူ၏ သားသမီးအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ကာ ကိုယ်ရံတော်ဖုတ်ကောင်များအဖြစ် ပြုပြင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုဖုတ်ကောင်များမှာ အမွေးရှည်ဖုတ်ကောင်များထဲတွင် ပါဝင်နေကြပ၏။ အကယ်၍ သူ၏ မျိုးဆက်ပြတ်သွားမည်ကို မစိုးရိမ်ပါက သူ၏ အဖိုးကိုပင် ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြုပြင်မိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ သားအရင်းများကိုပင် ထိုကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့သည်ဖြစ်ရာ၊ သွေးသားအနည်းငယ်သာ တော်စပ်သော မြေးတော်ကိုမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

“ဟွန့်... အဲ့ဒီဖုတ်ကောင်တွေက ငါ ကောင်းကင်ဆရာအဆင့်ကို မရောက်ခင်က ပြုပြင်ထားတဲ့ အရာတွေပါ၊ အခု ငါ ကောင်းကင်ဆရာအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ သေလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး”

“ဒီလင်းကိုးက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ... သူက တစ်ယောက်တည်းပဲလေ၊ ငါ သွားပြီး သူ့ကို သတ်လိုက်တာနဲ့ လုံယွန်းရဲ့ စစ်တပ်က သတ်ရမယ့် သိုးသူငယ်တွေလို ဖြစ်သွားမှာပါ”

ထန်အဖိုးကြီးက အထင်သေးစွာ ဆိုလိုက်၏။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ကျိယောင်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

“ဒါဆိုရင် ဘိုးဘိုးကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပေါ့”

ထန်ကျိယောင်းက ရိုသေစွာ ဆိုလိုက်၏။ ထန်အဖိုးကြီးမှာ စကားအရှည်မနေတော့ဘဲ ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ထုတ်ကာ သူ၏ လက်ဖဝါးကို လှီးလိုက်တော့၏။ သူ၏ လက်မှ အစိမ်းရောင် သွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများနှင့် ဖုတ်ကောင်များ၏ သွေးမှာ အဘယ်ကြောင့် အစိမ်းရောင် ဖြစ်ရသနည်းဆိုသော် ယင်ဓာတ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

ယင်ဓာတ်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများနှင့် မကျေနပ်ချက်၊ နာကျည်းချက်များ ပေါင်းစပ်ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ၊ တစ္ဆေကျင့်ကြံသူများနှင့် ဖုတ်ကောင်များအတွက် အကောင်းဆုံးသော စွမ်းအားအရင်းအမြစ် ဖြစ်ပေ၏။ ကမ္ဘာပေါ်၌ သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ရှားပါးလှသော်လည်း၊ မကျေနပ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ယင်ဓာတ်မှာမူ အလျှံပယ် ရှိနေပေသည်။ ထို့ကြောင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများမှာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကျင့်စဉ်တိုးတက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုယင်ဓာတ်ကို ကျင့်ကြံရန်အတွက် ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံ မလိုခြင်းပင် ဖြစ်၏။ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသရွေ့ ၎င်းကို စုပ်ယူနိုင်သည်။ လူတစ်ယောက်မှာ ပို၍ ယုတ်မာရက်စက်လေလေ၊ သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ ပို၍ မြန်ဆန်လေလေ ဖြစ်တော့၏။ ထို့ကြောင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများမှာ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်သော ရာဇဝတ်သားများ၏ အလောင်းများကို ဖုတ်ကောင်အဖြစ် ပြုပြင်လေ့ ရှိကြသည်။ ယင်ဓာတ်မှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စုဝေးသွားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းနှင့် အရိပ်ကို လွှမ်းမိုးကာ အစိမ်းရောင်အဖြစ် ပေါ်ပေါက်စေ၏။ ထို့ကြောင့် ယင်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေသော ၎င်းတို့၏ သွေးမှာလည်း အစိမ်းရောင် ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရှုး... ရှုး... ရှုး”

ထန်အဖိုးကြီး၏ သွေးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ မြေပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်သွားခဲ့၏။ ထန်အဖိုးကြီးမှာ လက်ဟန်များကို လျင်မြန်စွာ ပြုလုပ်လိုက်တော့၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အစိမ်းရောင်သွေးများကို သုံး၍ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော အင်းကွက်များကို ရေးဆွဲလိုက်၏။

“အဆိပ်ကို ချပ်ဝတ်တန်ဆာအဖြစ်၊ ကျိန်စာကို တံတွေးအဖြစ်၊ ကိုယ်အင်္ဂါငါးပါးကို ကန့်မီးတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်စမ်း... အရပ်ရှစ်မျက်နှာက မကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို လောင်ကျွမ်းစေ”

အေးစက်လှသော ဂါထာများမှာ သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ များပြားလှသော အဆိပ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်၌ အကြေးခွံများအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့တော့၏။