အခန်း (၁၈၉-၁၉၀)
Vol. 19 Ch. 189-190
အခန်း ၁၈၉ - ရွှေရောင်အလင်းတန်း ဂါထာတော် ပေါက်ကွဲခြင်း၊ အချိန်ဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးပျက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အစိမ်းရောင် မီးတောက်များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ တဖြည်းဖြည်း လောင်ကျွမ်းလာခဲ့တော့၏။ ထိုမီးတောက်များ၏ အလင်းရောင်အောက်၌ ခြောက်ကပ်နေသော အလောင်းကောင်နှင့် တူလှသည့် ထန်အဖိုးကြီး၏ မျက်နှာမှာ ထုံးဖြူသုတ်ထားသော လူသေဦးခေါင်းခွံကဲ့သို့ပင် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလာခဲ့သည်။
“ဟိန်း”
နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ၏ ပါးစပ်မှ တိုးညှင်းသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
“ဝုန်း”
သူ၏ ခြေထောက်ကို အသာအယာ အားပြုလိုက်သည်နှင့် ထန်အဖိုးကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်ဝင်သွားခဲ့ပေတော့၏။ သူ ရပ်နေခဲ့သော နေရာ၌မူ ကြီးမားလှသော ကျင်းကြီးတစ်ခုမှာ မြေပြင်တွင် တိုက်ရိုက်ပင် ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့ရသည်။ ဤထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ထန်ကျိယောင်းမှာ တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိ၏။
“မဟုတ်သေးဘူး... ဘိုးဘိုးရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်၊ ငါသာ သူ့နောက်ကို ဆက်လိုက်နေရင် အနှေးနဲ့အမြန် သေရမှာပဲ၊ ရန်သူ့လက်ချက်နဲ့ မသေရင်တောင် သူ့လက်ထဲမှာတင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်တယ်၊ အခုအချိန်မှာ အခွင့်သာတုန်း ထွက်ပြေးတာကမှ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်”
ထန်ကျိယောင်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မဆိုင်းမတွဘဲ လှည့်ထွက်ကာ သူ၏ အနောက်ရှိ ထူထပ်လှသော တောအုပ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့တော့၏။
“ဝုန်း”
သို့သော်လည်း ထိုခဏ၌ပင် အဝေးတစ်နေရာမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မမြင်နိုင်သည့် မြားတစ်စင်းမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့၏။
“ရှုး”
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုမြားမှာ ထန်ကျိယောင်း၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
“ဗွက်”
ထန်ကျိယောင်းမှာ ပါးစပ်မှ သွေးတစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်ရ၏။ သူသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်၊ ထိုနေရာ၌ မည်သည့်အရာမျှ မရှိသော်လည်း လက်မအရွယ်အစားရှိသော သွေးထွက်နေသည့် အပေါက်ကြီးတစ်ခုမှာမူ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ထွင်းဖောက်သွားခဲ့သည်။
“ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ”
ထန်ကျိယောင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ညည်းတွားလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ အသက်မဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လေးလံစွာ လဲကျသွားခဲ့ရတော့၏။ ဤသို့ ပြုမူလိုက်သူမှာ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသော လင်းရန်ယန်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဝုန်း”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤဘက်၌မူ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ...
အစိမ်းရောင် မီးတောက်များ ဝန်းရံထားသော ထန်အဖိုးကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားပြင်းစွာ ကျဆင်းလာခဲ့တော့၏။ သူ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ဦးလေးကိုးကို ကြည့်ကာ တန်အဖိုးကြီးက သူ၏ လျှာကို ထုတ်၍ နှုတ်ခမ်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လျက်လိုက်၏။
“မော်ရှန်းရဲ့ ပင်မတပည့်တစ်ယောက်ရဲ့ အသားနဲ့ သွေးလား... ငါကတော့ တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးသေးဘူး၊ ဘယ်လို အရသာမျိုး ရှိမလဲဆိုတာ တကယ် သိချင်မိပါရဲ့”
ထန်အဖိုးကြီးက ဦးလေးကိုးကို မှောင်မှောင်မှိုင်မှိုင် ကြည့်ကာ လောဘဇော တက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
“ငါ့အသားရဲ့ အရသာလား... မင်း ဒီတစ်သက်တော့ မြည်းစမ်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်”
ဦးလေးကိုးက အထင်သေးစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ ကောင်းကင်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် ဦးလေးကိုးသည် ဒင်္ဂါးပြားဓားကို သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်၏။
“ဝုန်း”
နောက်တစ်ခဏ၌ အနက်ရောင် လျှပ်စီးထိမှန်ထားသော မက်မွန်သားဓားတစ်လက်မှာ ဦးလေးကိုး၏ လက်ထဲ၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဦးလေးကိုးက သူ၏ လက်ယာဘက်လက်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်လိုက်ရာ ဓားရှည်မှာ ဓားရေးတစ်ကွက်ကို လျင်မြန်စွာ ဖော်ဆောင်လိုက်၏။
“ဖျောက်”
သို့သော်လည်း ရှက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုမှာ ထိုမက်မွန်သားဓားမှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဓားဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ကျသွားခဲ့၏။ ဦးလေးကိုးမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ဓားပြတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာ၌ ကော်စေးများစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို ချိုးပြီးနောက် ကော်နှင့် ပြန်ကပ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာလှသည်။
“တောက်... ဘယ်ကောင်က ငါ့ဓားကို လာကိုင်တာလဲ”
ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဦးလေးကိုး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။
“ယာ”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကီလိုမီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အကွာရှိ ဖုတ်ကောင်လေးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တုန်ယင်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်အမြန် ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မတွေ့ရချေ။ ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းသည် ကော်နှင့် ကပ်ထားသော ဓားရှည်မှာ အဆင်ပြေပြေ သုံးနိုင်ပါ့မလားဟု အလွန်ပင် သိချင်နေတော့၏။
“ဟဲဟဲဟဲ... လက်နက်မရှိဘဲနဲ့ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ယှဉ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့၊ ကောင်းကင်ဘုံကတောင် မင်းကို မကူညီတော့ဘူး ထင်တယ်”
ထန်အဖိုးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့၏။
“သေစမ်း”
နောက်တစ်ခဏ၌ သူသည် မဆိုင်းမတွဘဲ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဦးလေးကိုးရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့၏။ သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဦးလေးကိုး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ပြင်းထန်လှသော အဆိပ်များ သုတ်လိမ်းထားသည့် လက်သည်းဖြင့် ဦးလေးကိုး၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ရက်စက်စွာ ရိုက်ချလိုက်၏။
ဦးလေးကိုးသည်လည်း ချက်ချင်းပင် လေးနက်သွားပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ မီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသို့ လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့၏။ တန်အဖိုးကြီး၏ လက်သည်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားပြင်းစွာ ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။
“ဂျိမ်း၊ ဂျိမ်း၊ ဂျိမ်း”
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တုန်ဟီးလှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးမှာ စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။ မြေပြင်မှာလည်း ရူးသွပ်စွာ ပြိုကျသွားခဲ့ရသည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသော လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့လေပြီ။ မီတာ ရာပေါင်းများစွာအတွင်းရှိ မြေပြင်မှာ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ပြိုကျပျက်စီးကုန်၏။ ဤဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
စစ်တပ်နှစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်းမှာ ပြင်းထန်လှသော လေတိုးသံများကြောင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကုန်ကြ၏။
“မင်း ရှောင်တာ တော်တော်မြန်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်နှကြိမ်လောက် ရှောင်နိုင်ဦးမလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့”
ထန်အဖိုးကြီးက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ဦးလေးကိုးရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်ကာ နောက်ထပ် လက်သည်းတစ်ဖက်ဖြင့် ရက်စက်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြန်၏။
“ဟွန့်... ငါ ပုန်းနေမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ”
ဦးလေးကိုးကလည်း အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝဲဘက်လက်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
“ဝုန်း”
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ လက်ဝဲဘက်လက်ပေါ်၌ အင်းကွက်များစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
“တောင်တုန်ဟီး ဂါထာတော်... အမိန့်တော်အတိုင်း အမြန်ဆုံး ဖြစ်စမ်း”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ပါးစပ်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ၏ လက်ဝဲဘက်လက်ကလည်း လက်သီးတစ်လုံးကို ရက်စက်စွာ ထိုးထုတ်လိုက်တော့၏။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တိုက်ခိုက်မှုနှစ်ခုမှာ တိုက်ရိုက်ပင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားခဲ့သည်။
“ဂျိမ်း... ဂျိမ်း... ဂျိမ်း”
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသကဲ့သို့သော ပေါက်ကွဲမှုကြီးမှာ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်အထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသော အသံလှိုင်းများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သည်အားလုံးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြတော့၏။
“တောက်... သူက တကယ်ရော လူပဲလား”
အဝေးရှိ တောင်ထိပ်ပေါ်မှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ဒါလုံ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ကြိမ်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာမူ မခံနိုင်တော့ချေ။ အကယ်၍ သူတို့သာ တကယ်စပြီး တိုက်ကြမည်ဆိုပါက သူ၏ လူများမှာ သတ်ဖြတ်ခံရမည့် သိုးသူငယ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်။
“ဝုန်း၊ ဝုန်း၊ ဝုန်း”
နောက်ပိုင်းတွင်မူ ဦးလေးကိုးသည် ဓားပြတ်ကို မသုံးတော့ဘဲ အမျိုးမျိုးသော တာအိုပညာရပ်များကို အသုံးပြု၍ ထန်အဖိုးကြီးကို ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေတော့၏။ စစ်တပ်နှစ်ခုလုံးမှာလည်း လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားကြ၏။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူတို့သည် ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်အထိ ဝေးရာသို့ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး အဝေးမှနေ၍ ထိုနှစ်ယောက်၏ တိုက်ပွဲကို ကြည့်နေကြတော့သည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားနှစ်ပါး တိုက်ခိုက်နေကြသကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်မှ မြေပြင်သို့၊ မြေပြင်မှ ကောင်းကင်သို့ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။
ယခုအချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ ဦးလေးကိုးကိုသာ အောင်နိုင်စေရန် ဆုတောင်းနေကြသည်၊ ထန်ကျိယောင်း၏ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းများပင်လျှင် ဖြစ်၏။ ဘာကြောင့်ဆိုသော် အကယ်၍ ထန်အဖိုးကြီးသာ အသက်ရှင်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူတို့အားလုံးမှာ သေရလိမ့်မည်။
“ဆရာကြီး ကျန့်ရင်း... တိုက်နိုင်ပါ့မလား၊ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေတာလဲ၊ ကျေးဇူးရှင်... သူ အကူအညီ လိုနေပြီလား”
ဒါလုံက လင်းရန်ယန်ကို မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူသည် လင်းရန်ယန်ကို ပါဝင်စေချင်နေသည်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဦးလေးကိုးက ပြောခဲ့သည်မှာ လင်းရန်ယန်၏ အစွမ်းမှာ သူ့ထက် အဆပေါင်း ရာချီ၊ ထောင်ချီ၍ သာလွန်ကြောင်း ၏။ လင်းရန်ယန်သာ ပါဝင်လိုက်မည်ဆိုပါက သေချာပေါက် ပြီးသွားမည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး... အစ်ကိုကြီးက သူရှိတဲ့ အစွမ်းရဲ့ သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းတောင် မသုံးရသေးဘူး၊ ဒီအဖိုးကြီးက အားနည်းလွန်းတယ် ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရန်ယန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမျှ ဂရုမစိုက်ဟန် ပြလိုက်၏။ မှန်သည်၊ ဦးလေးကိုးမှာ သူ၏ အစွမ်း သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကိုပင် မသုံးရသေးချေ။ သူသည် ထန်အဖိုးကြီးကို အသုံးချ၍ သူ၏ တိုးတက်လာသော ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို အသားကျအောင် ပြုလုပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပုံရ၏။ ဦးလေးကိုး အသုံးပြုခဲ့သမျှ တာအိုပညာရပ်များမှာ ‘မြေကမ္ဘာအဆင့်’ ထက် မကျော်လွန်ခဲ့ချေ။ အကယ်၍ သူသာ ‘ကောင်းကင်အဆင့်’ တစ်ခုခုကို သုံးလိုက်မည်ဆိုပါက လက်နက်မရှိဘဲနှင့်ပင် ဤအဖိုးအိုကို ချက်ချင်းပင် သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့၊ ဆရာကြီး ကျန့်ရင်းက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
ဒါလုံက စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ အောင်နိုင်မည်ဆိုလျှင်ပင် လုံလောက်လှပြီ။
“ဝုန်း”
နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု တစ်ခု၌ ဦးလေးကိုးရော ထန်အဖိုးကြီးပါ အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အားပြင်းစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့ကြသည်။
“မော်ရှန်းရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ဆိုတာ အမည်ခံ မဟုတ်ဘူးပဲ၊ မင်းရဲ့ အစွမ်းက တကယ်ကို ကြီးမားလှတယ်”
ထန်အဖိုးကြီးက အမောတကော အသက်ရှူရင်း ဦးလေးကိုးကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်၏။ မော်ရှန်း၏ ပင်မတပည့်များမှာ အလွန်အစွမ်းထက်ကြောင်း သူ ကြားဖူးသော်လည်း ဤမျှအထိ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။ မြေကမ္ဘာဆရာ ဒသမအဆင့်က သူ့ကို ဤမျှအထိ ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မည်နည်း။
သို့သော်လည်း ဦးလေးကိုးမှာမူ သူ့ကို စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
“ဒါက ကောင်းကင်ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းလား၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနည်းနေရတာလဲ၊ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအား သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်နဲ့တင် မင်းက ဒီအခြေအနေ ဖြစ်နေပြီလား”
“ငါက မင်းကို သုံးပြီး ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို လေ့ကျင့်မလို့ စဉ်းစားထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ အဲ့ဒီအဆင့် မရှိဘူးပဲ၊ ဒုတိယတန်းစား မိစ္ဆာဂိုဏ်းဆိုတာ ဒုတိယတန်းစားပါပဲ၊ စင်မြင့်ပေါ်ကို တက်ဖို့ မတန်ဘူး၊ ဒါဆိုရင်တော့... မင်းကို ချန်ထားဖို့ မလိုတော့ဘူးပေါ့”
ဦးလေးကိုးက ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။ သူ၏ လေသံမှာ မော်ရှန်း၏ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ပီပီ မာန်မာနများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
“တောက်... ဒီကောင်လေးက ငါ့ကို အထင်သေးရဲတယ်ပေါ့၊ သေစမ်း”
ဤသည်ကို ကြားသောအခါ တန်အဖိုးကြီးမှာ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် ဦးလေးကိုးရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့၏။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာအငွေ့အသက် အားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။ သူ သေရမည်ဆိုလျှင်ပင် ဤမာနကြီးလှသော လူငယ်လေးကို ကောင်းကင်ဆရာတစ်ဦး၏ ဒေါသက မည်သို့ရှိကြောင်း သိစေချင်နေ၏။
“ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ လျှို့ဝှက်နက်ရှိုင်းတဲ့ ဂိုဏ်းတော်၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာ၊ ဘေးဒုက္ခပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကျင့်ကြံခဲ့တယ်၊ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရား အစွမ်းတွေကို သက်သေပြဖို့ပဲ”
သို့သော် ထိုခဏ၌ ဦးလေးကိုး၏ လက်ယာဘက်လက်မှာ လက်ဟန်များကို လျင်မြန်စွာ ပြုလုပ်လိုက်၏။ ကြီးမြတ်လှသော ဂါထာတော်များမှာ သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြီးမားလှသော ရွှေရောင် လျှပ်စီးတန်းများမှာ ဦးလေးကိုး၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ရူးသွပ်စွာ လှုပ်ခတ်လာခဲ့တော့၏။
‘ရွှေရောင်အလင်းတန်း ဂါထာတော်’
ဤဂါထာကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကီလိုမီတာ အနည်းငယ် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသော လင်းရန်ယန်ပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပြီ။ ၎င်းမှာ ကြီးမြတ်လှသော ဂါထာတော်ဆယ်ပါးထဲတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဦးလေးကိုးက ဤပညာကို တတ်မြောက်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။
ယခုအချိန်တွင် ဦးလေးကိုးက လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလိုက်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ ပို၍ပင် စူးရှတောက်ပလာခဲ့သည်။
“တစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေ ပုံဖော်စမ်း၊ လျှပ်စီးတွေ အထဲမှာ ရှိစမ်း၊ မိုးကြိုးနတ်မင်းရဲ့ အမည်ကို ဝှက်ထားစမ်း၊ အသိဉာဏ်တွေ ပေါင်းစပ်စမ်း၊ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက် ငါးမျိုး ဟုန်စမ်း၊ ရွှေရောင်အလင်းတွေ ချက်ချင်း ပေါ်လာစမ်း... စင်မြင့်တော်ကို ကာကွယ်စမ်း”
နောက်ဆုံးတွင်မူ ဂါထာများအားလုံးကို ရွတ်ဖတ်ပြီးသွားသောအခါ ဦးလေးကိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ အဆုံးမဲ့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်သွားခဲ့၏။
“ရွှေရောင်အလင်းတန်း ဂါထာတော်... အမိန့်တော်အတိုင်း အမြန်ဆုံး ဖြစ်စမ်း”
ဦးလေးကိုး၏ ပါးစပ်မှ တိုးညှင်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
“ဝုန်း”
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ရွှေရောင်လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြေးဝင်လာသော တန်အဖိုးကြီးရှိရာသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
“ရှုး”
ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လျှပ်စီးတန်းမှာ ထန်အဖိုးကြီး၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက် ထွင်းဖောက်သွားခဲ့၏။ သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် ထန်အဖိုးကြီးပင်လျှင် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်မိ၏။ သို့သော်လည်း ထိုနေရာ၌ ပုံးတစ်လုံးစာ အရွယ်အစားရှိသော အပေါက်ကြီးတစ်ခုမှာ ပေါ်ပေါက်သွားခဲ့သည်။
“ဗွက်”
သွေးတစ်လုပ်မှာ သူ၏ ပါးစပ်မှ တိုက်ရိုက် ပန်းထွက်လာခဲ့တော့၏။
“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
ထန်အဖိုးကြီးက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်မူ ဒူးထောက်၍ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် အသိစိတ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့၏။
ထန်အဖိုးကြီး၏ အနောက် မီတာ ရာပေါင်းများစွာ အကွာတွင်မူ ဦးလေးကိုးက ဖြည်းညင်းစွာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ ဤကဲ့သို့ ရူးသွပ်လှသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူကို ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် သေခွင့်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် သက်ညှာလွန်းရာ ရောက်သည်။
“ဒါပဲလား”
တောင်ပေါ်မှနေ၍ မှန်ပြောင်းဖြင့် ကြည့်နေသော ဒါလုံမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်၊ သူတို့ ပိုပြီး ကြာကြာ တိုက်ကြလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
“သူက ကောင်းကင်ဆရာအဆင့်ကို ရောက်ခါစ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲလေ၊ အခု အစ်ကိုကြီးရဲ့ အစွမ်းနဲ့ယှဉ်ရင် သူက တကယ်ကို အားနည်းလွန်းပါတယ်”
လင်းရန်ယန်က ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒါလုံမှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော ထိုမိစ္ဆာအိုကြီးမှာ ဦးလေးကိုး၏ လက်ထဲတွင်မူ ဤမျှလွယ်ကူစွာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။
အခန်း ၁၉၀ - မျက်နှာပျက်ယွင်းသွားခြင်း
“ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါ တကယ့်ကို ကံထူးတာပဲ၊ ကျေးဇူးရှင်... ဒီမှာ ခဏလောက် စောင့်နေပါဦး၊ ငါ အခုချက်ချင်း ထန်ကျိယောင်းရဲ့ နယ်မြေကို သွားသိမ်းလိုက်ဦးမယ်”
ဒါလုံက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း၊ လင်းရန်ယန်ကို နှုတ်ဆက်ကာ အောက်ဘက်ရှိ နယ်မြေဆီသို့ ဝမ်းသာအားရ ပြေးဆင်းသွားခဲ့တော့၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဦးလေးကိုးမှာ ပြတ်တောက်နေသော ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် လင်းရန်ယန်၏ ရှေ့သို့ အမြန်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“အဟမ်း... ညီငယ်၊ ဟိုအရှုပ်ထုပ်နှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဝိန်ချိုက်နဲ့ ချိုးရှန်းတို့ပဲ ငါ့ရဲ့ မက်မွန်သားဓားကို ချိုးလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်၊ မင်း ဒါလေးကို ပြင်ပေးလို့ ရမလား”
ဦးလေးကိုးက အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် မက်မွန်သားဓားကို လင်းရန်ယန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မက်မွန်သားဓားမှာ သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ သံဖြင့် ပြုလုပ်ထားပါက ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် လွယ်ကူနိုင်သော်လည်း သစ်သားကိုမူ မည်သို့ ပြုပြင်နိုင်မည်နည်း။
အလွန်ဆုံးရှိလှလျှင် ဆက်ကြောင်းကို ကော်ဖြင့် ကပ်ရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်၊ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက လက်နက်၏ အဆင့်အတန်း ကျဆင်းသွားရုံသာမက ပြန်လည်ကျိုးပဲ့ရန်လည်း အလွန်လွယ်ကူသွားလိမ့်မည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်း၏ ခိုင်ခံ့မှုမှာ မူလအခြေအနေကို မည်သို့မျှ မမီနိုင်တော့ချေ။
ဂိုဏ်းမှ နှင်ထုတ်ခြင်း ခံထားရပြီးဖြစ်သော ဝိန်ချိုက်နှင့် ချိုးရှန်းတို့မှာမူ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း အပြစ်မရှိဘဲ အပြစ်တင်ခံလိုက်ရပြန်၏။ သူတို့သည် အမှားပေါင်း ထောင်သောင်းမက ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ဤလက်နက်မှာမူ သူတို့လက်ချက် မဟုတ်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဟင်း... ဒါက ကိစ္စအသေးအမွှားလေးပါ”
လင်းရန်ယန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လက်နက်ကို ယူကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပညာစုံဆရာကြီး၏ စနစ်ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် ၎င်းကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဦးလေးကိုးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လက်နက်မှာ ပြည့်စုံစွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားရုံသာမက၊ ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း မြေကမ္ဘာအဆင့် မြင့်မားသော အဆင့်မှနေ၍ ကောင်းကင်အဆင့် နိမ့်ပါးသော အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။
“ဒါ... ဒါ... ဒါက တခြားဓားတစ်လက်များလား”
ဦးလေးကိုးက ဓားပေါ်ရှိ အင်းကွက်များကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ မူလဓားနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန်ပင် မှင်သက်သွားရ၏၊ အဓိကမှာ သူ လွန်ခဲ့သော ခဏကမှ ဓားအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းထားသော...
...ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤဓားမှာ လုံးဝဥဿုံ မူလဓားပင် ဖြစ်သည်။
ခဏချင်းအတွင်းမှာ မည်သို့များ ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့သနည်း၊ ၎င်းကို ဤမျှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်အထိရော မည်သို့များ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့သနည်း။
“မူလဓားပါပဲ၊ ကျွန်တော့်မှာ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီတစ်ခု ရှိတယ်၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာ စီးဆင်းနေတဲ့ အချိန်က အစ်ကိုကြီးတို့ဆီက အချိန်နဲ့ မတူဘူး၊ တခြားနည်းနဲ့ ပြောရရင်တော့ ပြင်ပကမ္ဘာမှာ တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားချိန်မှာ၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်က ဒီလောက် မြန်မြန် တိုးတက်နေတာပေါ့”
လင်းရန်ယန်က အနည်းငယ် ဆင်ခြေပေးကာ ရှင်းပြလိုက်၏။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဦးလေးကိုးမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားရတော့၏။
“အချိန်စီးဆင်းမှုက ကွဲပြားနေတာလား၊ ဒါဆိုရင် ညီငယ်... မင်းက ဒဏ္ဍာရီလာ ‘အချိန်ဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ’ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား”
ဦးလေးကိုးက လင်းရန်ယန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ ဒဏ္ဍာရီများအရ ကမ္ဘာဦးအစတွင် ‘ကျူးလုံ’ ဟု ခေါ်သော ရှေးဦးစုန်းနတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိခဲ့ပြီး၊ သူသည် အချိန်ဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ကာ အချိန်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ကောလာဟလမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ လင်းရန်ယန်က ၎င်းကို အမှန်တကယ် ရရှိထား၏။
လင်းရန်ယန်၏ ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းနေရသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် မည်သည့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပညာရပ်မှာမဆို ဆရာကြီးအဆင့်သို့ ဤမျှ မြန်မြန် ရောက်ရှိနိုင်ရသနည်း ဆိုသည်မှာ ယခုမှပင် အဖြေပေါ်သွားခဲ့သည်။ ယခုအခါ လင်းရန်ယန်၌ ဝိညာဉ်ခန္ဓာများစွာ ရှိနေသည်ဟူသော အချက်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသမျှကို အကျိုးအကြောင်း ခိုင်လုံစွာ ရှင်းပြနိုင်သွားခဲ့၏။
“အဲ့ဒီလောက်အထိတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး၊ အချိန်ဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာ နိုးထလာဖို့ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက် လိုပါသေးတယ်”
လင်းရန်ယန်က အားနာစွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။
သို့သော် ဦးလေးကိုး၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လင်းရန်ယန်မှာလည်း စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အချိန်ဓာတ် ဝိညာဉ်ခန္ဓာကို နိုးထစေပြီး အချိန်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ကောင်း ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ သေချာပေါက် အရည်အသွေးပိုင်းအရ များစွာ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။ လင်းရန်ယန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျှော်လင့်မိနေတော့၏။
“စိတ်မပျက်ပါနဲ့ ညီငယ်၊ အစ်ကိုကြီးက မင်းကို ယုံကြည်ပါတယ်၊ မကြာခင်မှာ မင်း ဒါကို နိုးထစေနိုင်မှာပါ”
ဦးလေးကိုးကလည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လင်းရန်ယန်ကို အားပေးလိုက်၏။
“ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီး... ဟို တာအိုဆရာအိုကြီးက ‘အလောင်းကောင်ဂိုဏ်း’ က ဖြစ်ပုံရတယ်၊ ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်နေတုန်းမှာပဲ အဲ့ဒီ အလောင်းကောင်ဂိုဏ်းယုတ်ကို သွားပြီး အမြစ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ဦးမယ်”
ထိုခဏ၌ လင်းရန်ယန်က ဆိုလိုက်၏။ သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် ဦးလေးကိုးက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီလို ဒုတိယတန်းစား မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ အရာတွေပဲ၊
ငါ့ကို မေးမယ်ဆိုရင်တော့၊ ဒီမိစ္ဆာဂိုဏ်းတင် မဟုတ်ဘူး၊ တခြားဂိုဏ်းတွေကိုပါ ညီငယ် ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အကုန်လုံးကို အမြစ်ဖြတ်ပစ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ”
ဦးလေးကိုးက လင်းရန်ယန်ကို လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်၏။
“သေချာတာပေါ့၊ ကျွန်တော်လည်း တာဝန်တွေ ထမ်းဆောင်ရင်း ဒီမိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေကို နှိမ်နင်းနေတာပဲ မဟုတ်လား၊ အခုဆို နှစ်ခုတောင် ဖျက်ဆီးပြီးပြီ၊ ကျန်တဲ့ ဂိုဏ်းတွေကိုလည်း အလွန်ဆုံး ဆယ်ရက်အတွင်းမှာ အပြတ်ရှင်းပစ်မယ်၊ ဟို ‘သွေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း’ လည်း ဒီကံကြမ္မာအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရလိမ့်မယ်”
လင်းရန်ယန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ အေးစက်လှသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းအားလုံးကို သူ အမြစ်ဖြတ်ပြီးသည်နှင့် ‘ချင်မင်းဆက် ပထမဆုံးဧကရာဇ်၏ ဂူသင်္ချိုင်း’ ကို သွားရောက် ဖွင့်လှစ်နိုင်လိမ့်မည်။
တာဝန်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ကို စုဆောင်းပြီးနောက်၊ ထိုဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ အဘယ်အရာများ ပုန်းအောင်းနေမည်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် သိချင်နေမိသည်။ လင်းရန်ယန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဦးလေးကိုးမှာလည်း မိစ္ဆာဂိုဏ်းအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည့်နေ့ကို မြင်ယောင်နေပုံရ၏။
“ဒါဆိုရင်တော့... ကျွန်တော် အရင် သွားနှင့်မယ်”
လင်းရန်ယန်က ဦးလေးကိုးကို ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကာ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားခဲ့တော့၏။ ကောင်းကင်ပေါ်၌ လင်းရန်ယန်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ ထန်အဖိုးကြီး၏ ဝိညာဉ်မှာ သူ၏ လက်ထဲ၌ ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။ ထန်အဖိုးကြီး အသတ်ခံလိုက်ရသည့် ခဏ၌ လင်းရန်ယန်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းရန်ယန်မှာ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း လျှို့ဝှက်ပညာရပ်ကို တိုက်ရိုက်ပင် အသုံးပြုလိုက်တော့၏။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထန်အဖိုးကြီး၏ ဝိညာဉ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းကို တားဆီးထားသည့် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်၊ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် လင်းရန်ယန်သည် ထိုနည်းလမ်းများကို ချိုးဖျက်နိုင်သည့် နည်းလမ်းများကို သိရှိထားသည်မှာ ကြာလှ၏။ ယခုအခါ သူ၏ အင်းစာအတတ်နှင့် စက်ဝိုင်းအတတ်များမှာ အဆင့်မြင့်မားနေပြီဖြစ်ရာ... ...ဤနည်းလမ်းမှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
“ဝုန်း”
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လင်းရန်ယန်သည် ခုခံမှုအားလုံးကို ဖောက်ထွက်ကာ သူ၏ ဝိညာဉ်အသိစိတ်ဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ အသိဥာဏ်ပင်လယ်အတွင်းသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ့ကိုးဆယ်ကျော်စာ ရှိသော မှတ်ဉာဏ်များမှာ လင်းရန်ယန်၏ စိတ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာခဲ့တော့၏။ အရေးမပါသော မှတ်ဉာဏ်များကို ဖယ်ထုတ်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသည်များကို လင်းရန်ယန်က စုပ်ယူလိုက်ပေရာ၊ မကြာမီမှာပင် အလောင်းကောင်ဂိုဏ်း တည်ရှိရာနေရာကို သူ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။
“တွေ့ပြီ၊ ဒီမိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေရဲ့ တည်နေရာက တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုပြီး လျှို့ဝှက်တာပဲ”
လင်းရန်ယန်က သူ၏ မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းနား၌ အနည်းငယ် ပြုံးယောင်သန်းသွားခဲ့၏။ ချက်ချင်းပင် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ‘ကမ္ဘာဦးဓား’ ကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းပေါ်ရှိ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အင်းကွက်များကို အသက်သွင်းလိုက်တော့၏။
“ဝုန်း”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်များ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားသည်နှင့် လင်းရန်ယန်၏ ပုံရိပ်မှာ ထိုနေရာမှ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။
ဖုရှန်းအိုင်…..
၎င်းမှာ အင်ပါယာအတွင်း ဒုတိယအကြီးဆုံး ရေချိုအိုင်အဖြစ် လူသိများသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်မှာ မကြီးမားလှသော်လည်း အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှ၏။ အနက်ဆုံးနေရာမှာ မီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာအထိ ရှိသည်။ ဒဏ္ဍာရီများအရ ရေအိုင်၏ အောက်ခြေတွင် နစ်မြုပ်နေသော ကျွန်းတစ်ကျွန်းရှိပြီး၊ ၎င်းပေါ်၌ မြို့တစ်မြို့ တည်ဆောက်ထားသည်ဟု ဆိုကြ၏။
သေချာတာပေါ့... အားလုံးက ဒဏ္ဍာရီမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ မဟုတ်တော့ချေ။ လင်းရန်ယန်၏ ပုံရိပ်မှာ ဖုရှန်းအိုင်၏ အထက် ကောင်းကင်ယံ၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။
“ဂိုဏ်းတည်နေရာကို ဒီမှာ ထားတာကတော့ တကယ့်ကို လျှို့ဝှက်တာပဲ”
လင်းရန်ယန်က အောက်ဘက်ရှိ ကြည်လင်နေသော ရေပြင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ အကယ်၍ ဤရေကို သောက်သုံးနေကြသော ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသာ ရေအိုင်အောက်ခြေမှာ ကြီးမားလှသော အလောင်းမွေးမြူရေး မြေပြင်ကြီးဖြစ်ကြောင်း သိသွားပါက ဘာများ တွေးမိကြမည်နည်း။ အမှန်တကယ်ပင်၊ အလောင်းကောင်ဂိုဏ်း၏ တည်နေရာမှာ ဖုရှန်းအိုင်၏ အောက်ခြေတွင် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။
အလောင်းကောင်ဂိုဏ်းမှာ အလောင်းများကို မွေးမြူရာ၌ အထူးကျွမ်းကျင်သော ဂိုဏ်းဖြစ်သည်။ အလောင်းများကို မွေးမြူရန် အကောင်းဆုံးနေရာမှာ နေရောင်ခြည် လုံးဝ မရောက်နိုင်သော နေရာပင် ဖြစ်၏။ ဘာကြောင့်ဆိုသော် နေရောင်ခြည်မှာ ခက်ခဲစွာ စုဆောင်းထားရသော ယင်ဓာတ်များကို ပျက်ပြယ်သွားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤရေအိုင်၏ အောက်ခြေမှာမူ သဘာဝအတိုင်း အကောင်းဆုံးသော ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်၏။ ရေအိုင်များ၏ အနက်ဆုံးသော နေရာအချို့မှာ သီးခြားဖြစ်တည်နေသော ကြီးမားလှသည့် အလောင်းမွေးမြူရေး မြေပြင်များ ဖြစ်ကြသည်ဟုပင် ကောလာဟလများ ရှိသည်။
လင်းရန်ယန်မှာ ထိုသို့ တွေးတောရင်း ရေအိုင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့၏။ ထို့နောက် သူသည် ရေအိုင်အောက်ခြေဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ကူးခတ်သွားခဲ့သည်။ အလောင်းကောင်ဂိုဏ်း၌ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း စက်ဝိုင်း ရှိသော်လည်း၊ လင်းရန်ယန်မှာ ကိစ္စများကို တိုက်ရိုက် ရှင်းလင်းလိုသဖြင့် သူတို့၏ ဌာနချုပ်သို့ တည့်တည့်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
လင်းရန်ယန် အောက်သို့ ဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းရောင်မှာ ပိုမို မှိန်ဖျော့လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရန်ယန်သည် မီတာ တစ်ရာခန့် အနက်မှ စတင်၍ များပြားလှသော အလောင်းကောင်များမှာ ရေထဲ၌ ငြိမ်သက်စွာ မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် သွေးပျက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ထို့ပြင် ထိုအလောင်းများမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကြပြီး၊ မကျေမနပ်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပုံ ရ၏။
နောက်ဆုံးတွင် လင်းရန်ယန်သည် မီတာ တစ်ထောင်ကျော် အနက်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ မှောင်အတိ ကျသွားခဲ့သည်။ လင်းရန်ယန်မှာ ထိုအမှောင်ထုအတွင်းမှနေ၍ အောက်ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကူးခတ်သွားခဲ့၏။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ အလောင်းကောင်များမှာ ပို၍ပင် များပြားလာခဲ့လေပြီ၊ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အလောင်းအရေအတွက်မှာပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်သောင်းခန့်အထိ ရှိနေသည်။
သို့သော်လည်း...
...ဤသည်မှာ မီတာ တစ်ထောင် အနက်၌သာ ရှိပါသေးသည်၊ အောက်ဘက်တွင် ပို၍ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရန်ယန်သည် ရေထဲ၌ လွင့်မျောနေသော အိမ်အချို့နှင့် အဆောက်အဦးများကို သတိထားမိလိုက်၏။ ထိုအဆောက်အဦးများ၏ ပုံစံကို ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်းတို့မှာ ‘ထန်’ နှင့် ‘စုန့်’ ခေတ်များမှ ဖြစ်ကြောင်း လင်းရန်ယန် ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ရေထဲ၌ နစ်မြုပ်နေသော ဤအလောင်းကောင်များမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ငါးရာခန့်က ပုဂ္ဂိုလ်များပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ဒီ အလောင်းကောင်ဂိုဏ်းကတော့ တကယ့်ကို အခြေခံ ခိုင်မာတာပဲ”
လင်းရန်ယန်၏ မျက်ဝန်းများတွင် အရိပ်အယောင်အချို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့၏။ နောက်ဆုံးတွင် လင်းရန်ယန်သည် အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကြီးမားလှသော ကာကွယ်ရေးစက်ဝိုင်းကြီးမှာ သူ၏ ရှေ့၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ စက်ဝိုင်း၏ အကာအကွယ်အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ကြည့်လိုက်ရာ၊ လင်းရန်ယန်သည် ရေအောက်ရှိ အလွန်ပင် စည်ကားနေသော လမ်းမကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
သို့သော် ထိုလမ်းမပေါ်၌ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားနေကြသော အရာများမှာမူ အလောင်းကောင်များ၊ ဖုတ်ကောင်များ သို့မဟုတ် အလောင်းများ ပြုပြင်ရာတွင် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤဂိုဏ်း၌ ရှိသော လူဦးရေမှာ လူပေါင်း ထောင်ချီ၍ ရှိနေကြောင်း လင်းရန်ယန် မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့၏ အတိုင်းအတာမျှပင် ရှိသည်။
၎င်းမှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အရေအတွက်သာ ရှိပါသေးသည်၊ သူတို့ မွေးမြူထားသော ဖုတ်ကောင်များကို ထည့်မတွက်ရသေးချေ။ လူတစ်ယောက်လျှင် အနည်းဆုံး ဖုတ်ကောင် ဆယ်ကောင်နှုန်းဖြင့် တွက်ချက်မည်ဆိုပါက၊ ဤနေရာ၌ ရှိသော ဖုတ်ကောင်အရေအတွက်မှာ အနည်းဆုံး သောင်းချီ၍ သို့မဟုတ် သိန်းဂဏန်းအထိ ရှိနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ လင်းရန်ယန် အရင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော ‘လူသေဂိုဏ်း’ ထက် များစွာ ပိုမိုများပြားလှ၏။ သို့သော် ၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်သည်၊ လူသေဂိုဏ်းမှာ တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ငါးရာပင် မပြည့်သေးသော်လည်း၊ ဤအလောင်းကောင်ဂိုဏ်းမှာမူ အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ငါးရာခန့် တည်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အတိုင်းအတာမှာ သဘာဝအတိုင်း တူညီနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့အားလုံးက ဒီစက်ဝိုင်းထဲမှာ ရှိနေကြတာဆိုတော့၊ ငါ သိပ်ပြီး အားစိုက်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”
လင်းရန်ယန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ယာဘက်လက်ကို စက်ဝိုင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တင်လိုက်၏။
“ပျက်စီးစမ်း”
နောက်တစ်ခဏ၌ မမြင်နိုင်သော လှိုင်းတစ်ခုမှာ စက်ဝိုင်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
“ဝုန်း”
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။
“ဂျိမ်း... ဂျိမ်း... ဂျိမ်း”
ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ များပြားလှသော ရေထုကြီးမှာ မြို့တစ်ခုလုံးဆီသို့ အားပြင်းစွာ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကြောင့် အလောင်းကောင်ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရတော့၏။ သို့သော် သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့သည်။
“မကောင်းတော့ဘူး... ကာကွယ်ရေးစက်ဝိုင်းကြီး ရပ်သွားပြီ”
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
“ပြေးကြစမ်း”
“ဘိုးဘိုးကြီး... ကယ်ပါဦး”
ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ ချက်ချင်းပင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရက်စက်လှသော ရေထုကြီးမှာ လူတိုင်း၏ အပေါ်သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျရောက်လာခဲ့တော့၏။
“ဂျိမ်း... ဂျိမ်း... ဂျိမ်း”
ရေထုကြီး ရောက်ရှိသွားသော နေရာတိုင်း၌၊ ရိုးရိုးလူများထက် အနည်းငယ်သာ သာလွန်သော ပထမ သို့မဟုတ် ဒုတိယအဆင့် ‘လူသားဆရာ’ များဖြစ်စေ၊ သာမန်ထက် များစွာ သာလွန်သော သတ္တမ သို့မဟုတ် အဋ္ဌမအဆင့်ရှိသူများ ဖြစ်စေ၊ အားလုံးမှာ ရေထုကြီး၏ ဖိအားကြောင့် ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားခဲ့ရပြီး သွေးညှိနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
ဤနေရာမှာ မီတာ နှစ်ထောင်ကျော် အနက်တွင် ရှိနေသည်ကို သတိပြုရမည် ဖြစ်၏၊ ရေဖိအားမှာ ‘မြေကမ္ဘာဆရာ’ အဆင့်ရှိသူများပင်လျှင် ခက်ခဲစွာ တောင့်ခံရသော အဆင့် ဖြစ်သည်။ လူသားဆရာများအားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက်တွင် ကျန်ရှိနေသော မြေကမ္ဘာဆရာ အရေအတွက်မှာ သုံးရာပင် မပြည့်တော့ချေ။
“ဘယ်ကောင်က ငါ့ရဲ့ အလောင်းကောင်ဂိုဏ်းကို လာပြီး ပြဿနာရှာရဲတာလဲ”
“မင်း သေချင်နေပြီပဲ”
“တောက်... ငါ မင်းကို တွေ့တာနဲ့ မင်းရဲ့ အရေခွံကို ဆုတ်မယ်၊ ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ပြီး ဝိညာဉ်မီးအိမ်အဖြစ် ပြုပြင်ပစ်မယ်”
ထိုခဏ၌ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်မှနေ၍ ဒေါသတကြီး ဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ‘ကောင်းကင်ဆရာ’ အဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြင်းထန်လှသော ရေထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့အားလုံးမှာ လုံးဝ ပုန်းကွယ်ခြင်း မရှိဘဲ ရပ်နေသော လင်းရန်ယန်ကို တွေ့ရှိသွားခဲ့ကြ၏။
သို့သော် လင်းရန်ယန် ဝတ်ဆင်ထားသော မော်ရှန်းတာအို ဝတ်ရုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသည်။
“မော်ရှန်း တာအိုဆရာလား”
“တောက်... မော်ရှန်းက ဟိုမိစ္ဆာအိုကြီးတွေ ငါတို့ကို လာသတ်တာများလား”
“သွားပြီ... ငါတို့တော့ သေပြီ”