မှင်သက်သွားခြင်း

ရွှီနင်သည် စားသောက်ဆောင်သို့ မရောက်မီကပင် ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်တင်ကာ လျှောက်သွားလိုက်ရာ စားသောက်ဆောင် အပြင်ဘက်၌ လူအုပ်စုနှစ်စု ထိပ်တိုက်တွေ့နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထောင်ရွာဘက်မှ လူများကို ထောင်ချင်းယွမ်က ဦးဆောင်ထားသည်။

ထန်ရွာဘက်မှ ခေါင်းဆောင်မှာမူ ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် သားမွေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်သည် နာကျင်မှုကြောင့် ကွေးကောက်ကာ လဲလျောင်းနေလေသည်။

ရွှီနင် အနားသို့လျှောက်သွားပြီး ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ထောင်ရွာမှ ထောင်ချင်းကော ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ထောင်ရွာဘက်က အရေးနိမ့်နေပုံ ရပေသည်။

“ထန်ဖုန်းယင်... မင်းတို့ ထန်ရွာကလူတွေ ငါတို့လူကို ရိုက်နှက်ထားတာ‌လေ။ အဲဒါကို မင်းက ကာကွယ်ပေးဦးမလို့လား”

ထောင်ချင်းယွမ်က ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

ထောင်ချင်းယွမ်၏ ဟန်ပန်မှာ အာဏာရှင်ဆန်ပြီး သူ၏လေသံတွင် ပြတ်သားမှုနှင့် မာနတရားတို့ ပါဝင်နေသည်။

ထန်ဖုန်းယင်ဟု ခေါ်သော ထိုလူငယ်သည် ထောင်ချင်းယွမ်၏ အရှိန်အဝါကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ချေ။

“မင်းလူကို ထိခိုက်စေခဲ့တယ် ဟုတ်လား” ထန်ဖုန်းယင်က ပြုံးလိုက်သည်။ “အားနည်းတာက ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ်လေ... ငါဘာပြောရမှာလဲ”

“ဒါ သိုင်းပြိုင်ပွဲ မဟုတ်ဘူး။ ဘာ အားနည်းတာလဲ” ထောင်ချင်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “စားသောက်ဆောင်ဆိုတာ အများပိုင်ပဲ။ မင်းတို့က တစ်ရက်စောရောက်ရုံနဲ့ စားသောက်ဆောင်ကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်းလုပ်ပြီး လူတွေကို ရိုက်နှက်တယ်ပေါ့။ ရယ်စရာမကောင်းလွန်းဘူးလား”

“ရယ်စရာ ဟုတ်လား” ထန်ဖုန်းယင်က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ထောင်ရွာကလူတွေကို သေချာထိန်းသိမ်းထားလိုက်... မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ယောက် ထပ်နာလိမ့်မယ်။ ငါသတိမပေးဘူးလို့ အပြစ်မတင်နဲ့နော်”

“သွားကြမယ်”

ထို့နောက် ထန်ဖုန်းယင်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ထန်ကျားကျွမ်းနောက်မှ လူအများအပြားသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလျက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

“သောက်ကျိုးနည်းကွာ”

ထောင်ရွာဘက်မှ လူတစ်ယောက်သည် စားလက်စ ပေါက်စီလုံးဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ထန်ရွာမှ လူတစ်ယောက်ကို သွားမှန်လေသည်။

“ချကြကွာ”

ချက်ချင်းပင် နှစ်ဖက်စလုံး ဒေါသပေါက်ကွဲသွားကြတော့သည်။

ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးရှိ လေထုအခြေအနေသည် ယမ်းအိုးပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ရုတ်ချည်း ပူလောင်ပြင်းထန်သွားလေသည်။

လူအုပ်စုနှစ်စုသည် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ဝင်ရောက်လုံးထွေးကာ စတင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ထောင်ချင်းဖင် အကူအညီသွားခေါ်ထားသော လူများလည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူသည် ထောင်ကျင်ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့သဖြင့် တိုက်ပွဲမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာတော့သည်။

“ထန်ရွာနဲ့ ထောင်ရွာကြားမှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ အရင်က ကြားဖူးတယ်။ ရောက်ရောက်ချင်း ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး... ဒီစခန်းကတော့ သွေးစွန်းတော့မယ့်ပုံပဲ”

ရွှီနင်သည် ထောင်ရွာသားများ စတင်တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် မတတ်သာသည့်အဆုံး ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလိုက်သည်။

မည်သူကမျှ လက်နက်ပါမလာကြပေ။ အားလုံးက လက်သီးလက်မောင်းများကို အသုံးပြု၍သာ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ထောင်ချင်းယွမ်... မင်းဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်”

ထန်ဖုန်းယင်က ထောင်ချင်းယွမ်၏ ရင်ဘတ်ကို လှမ်းထိုးလိုက်သည်။

ထောင်ချင်းယွမ်ကလည်း ချက်ချင်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ရွာနှစ်ရွာ၏ အတော်ဆုံး လူငယ်နှစ်ဦးသည် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြတော့သည်။

ရွှီနင်သည် လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်သွားသော်လည်း အခြားသူများကဲ့သို့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ဆောင်ပေ။

ရွှီနင်သည် ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ကိုမှ ရှာဖွေတိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသည့် နေရာတိုင်းသို့သွားကာ ထောင်ရွာသားများကို ကူညီပြီး ဝင်ထိုးပေးလေ့ရှိသည်။

အခြားသူများက သူ့ကို လာရောက်တိုက်ခိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူက ထွက်ပြေးလေ့ရှိသည်။ သူသည် ရန်သူ့အာရုံကို လှည့်စားသူအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီနင်သည် ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့် ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မူလအသက်ရှူနည်းကျင့်စဉ်ကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း တိုးတက်နေသည်။ မည်သူကမျှ သူ့လောက် ပေါ့ပါးသွက်လက်ခြင်း မရှိကြပေ။

မကြာမီ ရွှီနင်သည် ထောင်ကျင်နှင့် ထန်ရွာမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်လျင်မြန်ပြီး ရှုပ်ထွေးလှသည်။ လက်သီးချက်များက မျက်နှာ သို့မဟုတ် ရင်ဘတ်ဆီသို့သာ ဦးတည်နေကြသည်။

ရွှီနင် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထောင်ကျင်ကို ဝင်ကူမည့်အစား သူသည် ထောင်ချင်းယွမ်နှင့် ထန်ဖုန်းယင်တို့၏ အနောက်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ထန်ဖုန်းယင်သည် ထောင်ချင်းယွမ်၏ လက်သီးချက်များကို ရှောင်တိမ်းနေရသဖြင့် သူ့မျက်နှာသည် ရွှီနင်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်မိလျက်သား ဖြစ်သွားသည်။

အခွင့်ကောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ရွှီနင် တုံဆိုင်းမနေတော့ပေ။ သူသည် ထန်ဖုန်းယင်၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်တော့သည်။

ထန်ဖုန်းယင်သည် ထောင်ချင်းယွမ်နှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင်သာ အာရုံစိုက်ထားသဖြင့် ကြားထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်နှောင့်ယှက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

လက်သီးတစ်လုံး သူ့မျက်နှာဆီသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် လက်သီးချက်က သူ့မျက်နှာကို ထိမှန်သွားတော့သည်။

ထန်ဖုန်းယင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းသွေးများ စီးကျလာသည်။ ရွှီနင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ အားနည်းမနေတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ထန်ဖုန်းယင်မှာ အတော်လေး ထိခိုက်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... အလစ်ဝင်ထိုးတယ်ပေါ့”

ထန်ဖုန်းယင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ရွှီနင်ကို ပြန်ထိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထောင်ချင်းယွမ်က ထပ်မံထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။ ဤလက်သီးချက်သည် ရွှီနင်၏ လက်သီးချက်ထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။ လက်သီးချက်က ထန်ဖုန်းယင်၏ မျက်နှာတည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားသဖြင့် ထန်ဖုန်းယင်မှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ သတိလစ်သွားရသည်။

အခွင့်အရေးရသည်နှင့် ရွှီနင်က နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထပ်ထိုးလိုက်ပြန်သည်။

ထန်ဖုန်းယင်ခမျာ ဆက်တိုက် လက်သီးသုံးချက် မိသွားရှာသည်။

“ရပ်ကြစမ်း”

နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေရာ၌ တာဝန်ကျနေသော မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်သားတစ်ဦး စားသောက်ဆောင်သို့ ရောက်လာသည်။

ထိုတပ်သားမှာ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး အရပ်ပုပု၊ ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏အသံမှာ အလွန်ဩဇာညောင်းလေသည်။

“ဆက်ချနေတဲ့ကောင်တွေ ခန်းယွင်ခရိုင်ထဲကနေ ကန်ထုတ်ခံရမယ်”

ထိုသတိပေးသံကြောင့် တိုက်ခိုက်နေကြသော လူအုပ်စုနှစ်စုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

“ပထမဆုံးရက်မှာတင် ရန်ဖြစ်ရဲကြတယ်ပေါ့”

ပုပြတ်ပြတ်နှင့် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်သားသည် လူတိုင်း၏ မျက်နှာကို လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ရွှီနင်ကို ကြည့်မိသောအခါ သူ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ “ဒီည မင်းတို့အားလုံး ထမင်းစားခွင့်မရှိဘူး... ကဲ... လူစုခွဲကြတော့”

“ကောင်းပါပြီ”

မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်သားသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

မသွားခင်တွင် သူသည် ရွှီနင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်သေးသည်။

ရွှီနင်က လူအုပ်ထဲတွင် ထင်ရှားနေ၍တော့ မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် သူ ရောက်ရောက်ချင်း တိုက်ပွဲကို ချက်ချင်း မတားဆီးခဲ့ချေ။

သူသည် နှစ်ဖက်တိုက်ခိုက်နေမှုကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး ရွှီနင်၏ ထူးခြားသော လုပ်ရပ်ကို သတိပြုမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသူများ စိတ်ရိုင်းဝင်နေချိန်တွင် ရွှီနင်သည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ လူအုပ်ထဲ၌ တိကျသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ပြုလုပ်ကာ ထန်ရွာသားများကို ဒုက္ခရောက်စေခဲ့ပြီး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကိုပင် ဝင်ရောက်ထိုးနှက်ခဲ့သည်။

ဤအချက်က သူ့ကို ရွှီနင်အပေါ် အထင်ကြီးသွားစေခဲ့သည်။

ထိုတပ်သား ထွက်ခွာသွားသောအခါ နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နှစ်ဖက်အဖွဲ့သားများသည် လူစုခွဲကာ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

“မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်”

ထန်ဖုန်းယင်က နှာခေါင်းကို အုပ်ကိုင်ထားရင်း ရွှီနင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ရက်စက်စွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သတိမထားမိလိုက်သူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထန်ဖုန်းယင်သည် ထောင်ချင်းယွမ်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် အခြားလူတစ်ယောက်ကို ရန်ငြိုးထားနေရသနည်းဟု တွေးတောနေမိကြသည်။

ထို့နောက် အုပ်စုနှစ်စုသည် လမ်းခွဲကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

“ရွှီနင်”

ထောင်ချင်းယွမ်က ရွှီနင်၏ ဘေးသို့ လျှောက်လာသည်။

ရွှီနင်၏ ဝင်ရောက်ထိုးနှက်မှုသည် ထောင်ချင်းယွမ်အတွက် များစွာ အကျိုးရှိစေခဲ့သည်။

“အစ်ကိုချင်းယွမ်”

ရွှီနင် ပြန်ထူးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့သို့ တစ်ချိန်တည်း ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသော်လည်း ယခင်က စကားမပြောဖူးကြပေ။

“ဒီလောက်ကြီး ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူးကွာ”

ထောင်ချင်းယွမ်သည် ထောင်ရွာ၏ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း နှိမ့်ချတတ်သော စိတ်နေသဘောထား ရှိလေသည်။

“ငါ အဲဒီ ထန်ဖုန်းယင်ဆိုတဲ့ကောင်ကို ရိုက်ချင်နေတာ ကြာပြီ။ ဒီတစ်ခါ မင်းကူညီလိုက်တော့ ငါ့ဆန္ဒတွေ ပြည့်သွားတာပေါ့”

ထောင်ချင်းယွမ်နှင့် ရွှီနင်တို့သည် နေထိုင်ရာ အဆောင်များဆီသို့ ယှဉ်တွဲလျက် လျှောက်လာကြသည်။

“ကျွန်တော် ဝင်ရှုပ်လို့ အစ်ကို စိတ်ဆိုးမယ် ထင်နေတာ”

ရွှီနင် ပြုံးလိုက်သည်။ ထောင်ချင်းယွမ်က တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်ချင်လိမ့်မည်ဟု သူထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

“ဘာလို့ စိတ်ဆိုးရမှာလဲ”

ထောင်ချင်းယွမ်က ရွှီနင်သည် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသူဟု ခံစားမိလိုက်သည်။ “ရန်သူကို နိုင်ဖို့ပဲ အဓိကလေ... နည်းလမ်းက အရေးမကြီးပါဘူး။ မြင်းစီးဓားပြတွေ၊ သားရဲတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါကျရင် သူတို့က တရားမျှတမယ်လို့ မင်းထင်လား”

ထောင်ချင်းယွမ်၏ စကားများကြောင့် ရွှီနင် အံ့သြသွားရသည်။

အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် ထောင်ချင်းယွမ်သည် တာဝန်သိပြီး စည်းကမ်းလိုက်နာမည့်ပုံ ပေါက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ထောင်ကျင်ရှင်သည် သူ့ကို ထောင်ရွာ၏ အနာဂတ်ခေါင်းဆောင်အဖြစ် လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူသည် ပေါ့ပါးပြီး ခေါင်းမာသူ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ငါတို့နိုင်လိုက်တယ် ဆိုပေမဲ့ ဒါက ပထမဆုံးနေ့ပဲ ရှိသေးတာ။ ကိစ္စတွေက ဒီလောက်နဲ့ ပြီးသွားပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်”

ထောင်ချင်းယွမ် အနည်းငယ် စိတ်ပူနေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ရန်မဖြစ်ချင်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့”

ရွှီနင်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “စောစောက ရန်ဖြစ်နေတုန်း တာဝန်ကျတဲ့ မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်သားက ကြည့်နေခဲ့တာ ကျွန်တော် မြင်တယ်။ တိုက်ပွဲပြင်းထန်လာတဲ့အချိန်ကျမှ သူက ထလာပြီး တားတာလေ”

“အင်း...”

ထောင်ချင်းယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသံနှိမ့်လိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်းပြောချင်တာက...”

“အဲဒီတပ်သားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို သဘောမကျတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ တကယ်လို့ ထောင်ရွာမှာသာ ရန်ဖြစ်ရင် နှစ်ဖက်စလုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရမှာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ညစာတစ်နပ်ပဲ ဖြတ်လိုက်တာလေ... ဒါက အားပေးရာ မရောက်ဘူးလား”

“ဟုတ်သားပဲ...”

ထောင်ချင်းယွမ် သဘောပေါက်သွားသည်။ “ကြည့်ရတာ မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေက ငါတို့ကို တက်ကြွပြီး ရန်လိုနေတာမျိုး လိုချင်ပုံရတယ်”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ကွာ”

အဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ ထောင်ချင်းယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ “နောက်နောင် တစ်ခုခုကြုံလာရင် ငါတို့အချင်းချင်း ကူညီကြတာပေါ့”

ရွှီနင်သည် စွမ်းအားကြီးမားမှုကို ပြသနိုင်ခဲ့သလို ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်စွမ်းလည်း ရှိလေသည်။ ဤအချက်က ထောင်ချင်းယွမ်ကို ရွှီနင်အား သာမန်မဟုတ်သူတစ်ယောက်ဟု ခံစားလိုက်ရစေသည်။

မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ထဲတွင် ထောင်ရွာသားများ ကြီးပွားတိုးတက်စေရန်အတွက် ရွှီနင်ကဲ့သို့ လက်ထောက်ကောင်းတစ်ယောက်ကို သူလိုအပ်ပေသည်။

“ကောင်းပါပြီ”

ရွှီနင်က ထောင်ချင်းယွမ်၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံလိုက်သည်။

ထောင်ချင်းယွမ်နှင့် ပေါင်းသင်းရခြင်းက သူ့အတွက် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိစေမည် ဖြစ်သည်။