ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်

ကော်လင်ရှန်းသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ကာ ချန်ဖေးနှင့် အဝေးမှ ပြေးဝင်လာသော စိမ်းရောင် တစ္ဆေများကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

"အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံး ဟုတ်လား... စီနီယာအစ်ကို... ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

ချန်ဖေးသည် ကော်လင်ရှန်း ကိုင်ထားသော ပစ္စည်းကို အံ့သြစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကော်လင်ရှန်းကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ…

"ဒါကို သက်သေအဖြစ် သိမ်းထားမလို့... ဂျူနီယာညီလေး... မင်း နာမည်ကြီးတော့မယ်..."

ကော်လင်ရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကိုင်ထားသော ချန်ဖေးနှင့် နောက်ခံရှိ စိမ်းရောင် တစ္ဆေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၊ ပြီးတော့ အရေးအကြီးဆုံး ဖယောင်းတိုင် အဖြူတို့ကို အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။

ချန်ဖေးသည် ကော်လင်ရှန်းကို မဲ့ပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ကော်လင်ရှန်းက အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးကို ယူဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ချန်ဖေးသည် အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးများ အကြောင်း ယခင်က လေ့လာဖူးသည်။ ၎င်းတို့သည် အသံဖမ်းယူနိုင်ခြင်း မရှိ၊ မှတ်တမ်းတင်ချိန် တိုတောင်းပြီး ပုံရိပ်မှာလည်း အနည်းငယ် ဝါးနေတတ်သည်။

ချန်ဖေး အဂ္ဂိရတ် မဟာမိတ်အဖွဲ့တွင် စစ်ဆေးခံစဉ်က အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးသည် အဓိက ကျသော အခိုက်အတန့် အနည်းငယ်ကိုသာ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ပြီး လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးကို မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးများသည် အသုံးပြုနိုင်သည့် အကြိမ်ရေ ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် သုံးပြီးနောက် ပျက်စီးသွားတတ်သဖြင့် ဈေးကြီးပြီး တာရှည်မခံကာ တွက်ခြေမကိုက်လှပေ။

သို့မဟုတ်ပါက အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးသာ အချိန်ကြာကြာ အသုံးပြုနိုင်မည် ဆိုလျှင် ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော စက်မှုလုပ်ငန်း တစ်ခု ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။

"စီနီယာအစ်ကို... သွားကြစို့..."

ချန်ဖေးက အဝေးမှ စိမ်းရောင် တစ္ဆေများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကော်လင်ရှန်း အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံး ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လေထု အခြေအနေ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အစပိုင်းတွင် တင်းမာပြီး ကြောက်ရွံ့ဖွယ် ကောင်းသော အခြေအနေသည် ယခုအခါ အားလပ်ရက် ခရီးထွက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"ဝါး..."

ရုတ်တရက် စိမ်းရောင် တစ္ဆေ တစ်ကောင် ဘယ်နေရာကမှန်း မသိ ပေါ်လာပြီး ချန်ဖေးကို ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ ချန်ဖေး လက်မောင်းကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဓားဒိုင်းလွှား တစ်ခုသည် စိမ်းရောင် တစ္ဆေကို အဝေးသို့ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... သွားကြစို့..."

ကော်လင်ရှန်းက အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးကို သိမ်းလိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ချန်ဖေးသည် ကော်လင်ရှန်း၏ ပခုံးကို ဆွဲပြီး တောင်အောက်သို့ ဆက်ပြေးလိုက်သည်။ သူတို့နောက်မှ စိမ်းရောင် တစ္ဆေ အရေအတွက်သည် ၄၀၊ ၅၀ ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ရာ လွတ်သွားသော အကောင်များမှာ ထိုမျှလောက်သာ ရှိကြောင်း သိသာနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် အတူတူ ပြေးနေကြသော ဤစိမ်းရောင် တစ္ဆေများသည် တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင် ထပ်နေပြီး နင်းခြေနေကြကာ ပြည့်သိပ်နေသဖြင့် အတော်လေး ကြောက်စရာ ကောင်းသော မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ကော်လင်ရှန်း လက်ထဲမှ ဖယောင်းတိုင် အဖြူသည် တစ်ဝက်ခန့် ကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချန်ဖေး၏ အရှိန်အဟုန်အရ ကျန်ရှိနေသော ဖယောင်းတိုင် တစ်ဝက်သည် နတ်တိမ်မြို့၏ ဆင်ခြေဖုံးသို့ ရောက်သည်အထိ လုံလောက်မှု ရှိသင့်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ ဖုန်းရှူဖူနှင့် အခြားသူများသည် ကြီးမားသော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါကြီးကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ချန်ဖေး၏ ဆွဲဆောင်မှုသည် ယခုကဲ့သို့ လွယ်ကူသော အကောင်ငယ်လေးများကို မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးကို ဆွဲဆောင်မိမည်မှာ သေချာသည်။

"နတ်တိမ်မြို့ဆီ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားကြမလား..."

ချန်ဖေး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... အဲဒီကို ခေါ်သွားလိုက်... နတ်တိမ်မြို့မှာ အကာအကွယ် မော်ကွန်း ရှိတယ်... ဒီမိစ္ဆာတွေ အနားကပ်လာတာနဲ့ သေချာပေါက် သေမှာပဲ..."

ကော်လင်ရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ဝိညာဉ်ဓား ဆိုတာ ဘာလဲ..."

မိစ္ဆာများကို မျှားခေါ်သော ဤခရီးစဉ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘေးကင်းခဲ့သည်။ ချန်ဖေးသည် ဖုန်းရှူဖူ လက်ထဲမှ ပိလင်း ဓားကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ထူးဆန်းမှုကို ပထမဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိသူမှာ ဖုန်းရှူဖူ၊ သို့မဟုတ် ထိုဓား ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေးသည် စိမ်းရောင် တစ္ဆေ၏ တိုက်ခိုက်မှု အများအပြားကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ရသော သူ၏ ဓားရှည်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သံမဏိ ဓားရှည်သည် ယခုအခါ စားသွားပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထပ်မံ ထိခိုက်ပါက အသုံးပြု၍ ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ဝိညာဉ်ဓား ဆိုတာ ဝိညာဉ် ရှိတဲ့ ဓားပေါ့..."

ကော်လင်ရှန်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

ကော်လင်ရှန်း၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ဖေး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ကိုယ့်ခြေထောက် ကိုယ် ပြန်မခလုတ်မိလို့ တော်ပါသေးရဲ့။ ဒီရှင်းပြချက်က နည်းနည်းလေး ပေါ့ပျက်ပျက် နိုင်လွန်းမနေဘူးလား... စာသားအတိုင်း ဘာသာပြန်လိုက်တာပဲ ရှိတာလေ။

"ဟားဟား... တကယ်တော့ ငါလည်း သေချာ မသိပါဘူး... ဆရာ ပြောတာ ရံဖန်ရံခါ ကြားဖူးတာပဲ ရှိတာ..."

သူ၏ ရှင်းပြချက် အနည်းငယ် တုံးအကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကော်လင်ရှန်းက ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်...

"ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေပဲ သုံးနိုင်တဲ့ လက်နက်လို့ ကြားဖူးတယ်... ငါတို့လို ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွေ အတွက်တော့ သူ့ရဲ့ အာနိသင်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်မသုံးနိုင်ဘူးတဲ့... ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ဂျူနီယာညီလေး သိတယ်မလား..."

"အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ပြီးရင် ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံလို့ ရတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ရင် ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်မယ် ဆိုလား..."

ချန်ဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ပြီးမှသာ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်နိုင်တာ... ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ဆိုတာ ယေဘုယျ အခေါ်အဝေါ် တစ်ခုပါပဲ... အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့် နောက်တစ်ဆင့်က တကယ်တော့ သွေးကြောအပေါက်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် လို့ ခေါ်တယ်... ငါတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက လျှို့ဝှက် သွေးကြော အပေါက်တွေကို ဖွင့်ဖို့အတွက် မြင့်မြတ်သော စွမ်းအားကို အသုံးပြုရတာ... အဲဒါက ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အလားအလာကို ပိုပြီး လှုံ့ဆော်ပေးတယ်..."

ကော်လင်ရှန်းက တောင့်တသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဆရာက သွေးကြောအပေါက်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်လား...

ချန်ဖေး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖုန်းရှူဖူ၏ ချီစွမ်းအင်သည် အနည်းငယ် ပိုမို နက်ရှိုင်းသည်မှလွဲ၍ သာမန် အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်နှင့် သိပ်မကွာခြားကြောင်း ချန်ဖေး ခံစားမိသည်။

“အရင်တုန်းကတော့ ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ဆရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရပြီး အဆင့် ကျသွားခဲ့တာ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆရာက အရင်တုန်းက သွေးကြောအပေါက်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတော့ အဲဒီတုန်းက မှော်စွမ်းအင်တချို့ ကျန်ရှိနေသေးတယ်... ဒါကြောင့် ပိလင်း ဓားကို ကိုင်တွယ်နိုင်သေးတာပေါ့..."

ကော်လင်ရှန်း မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ချန်ဖေး အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ၁၀ မိုင်ကျော် အကွာအဝေးမှ ကြီးမားသော အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုမျှ ဝေးကွာသော နေရာမှ ဖြစ်သော်လည်း ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေးနှင့် သူ့အဖော် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ပိလင်း ဓားလား..."

ချန်ဖေး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

“ငါ မသိဘူး... အရမ်း ဝေးလွန်းတယ်..."

ကော်လင်ရှန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“အဲဒီ မိစ္ဆာတွေ ရပ်သွားပြီ..."

ချန်ဖေးက အဝေးမှ စိမ်းရောင် တစ္ဆေများကို ကြည့်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ခဏလေးကပင် သူတို့သည် ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှား နင်းခြေနေကြသော်လည်း ယခုအခါ အားလုံး ရပ်တန့်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဖောက်..."

ဖယောင်းတိုင် မီးစာမှ အသံဖျော့ဖျော့လေး ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ထူးဆန်းသော အရာများသည် လုံးဝ ငြိမ်သက်နေကြသည်။

"ရှဲ..."

ထိုထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ၏ ပါးစပ်မှ နိမ့်ပြီး စူးရှသော အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုသတ္တဝါများသည် ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကာ တောင်ပေါ်သို့ ပြန်ပြေးတက်သွားကြသည်။

“ပင်မ တစ္ဆေကြီး ဒဏ်ရာရသွားလို့... ဒီ တစ္ဆေအငယ်လေးတွေကို ပြန်ခေါ်နေတာ ဖြစ်မယ်..."

ကော်လင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်တောက်လာပြီး ကျန်ရှိနေသော ဖယောင်းတိုင် အဖြူကို မှုတ်ငြိမ်းလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဂိုဏ်းကို ပြန်ကြမလား..."

"ကောင်းပြီ... ပြန်ကြစို့..."

ကော်လင်ရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဂိုဏ်းထဲက လူတွေက ဒီမှာ ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ သိလောက်ပြီ... ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ... ပြန်သွားပြီး ဆရာတို့ကို စောင့်ကြတာပေါ့..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ချန်ဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး ယွမ်ချန် ဓားဂိုဏ်း၏ တံခါးဝဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။

တောင်ဆင်းလမ်းသည် အနည်းငယ် ဝေးလံသဖြင့် ဂိုဏ်းတံခါးဝသို့ ပြန်ရောက်ရန် နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... စီနီယာအစ်ကိုကြီး ပြန်ရောက်လာပြီ..."

“စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ဂျူနီယာညီလေးချန်... မင်းတို့ အားလုံး အဆင်ပြေကြလို့ တော်ပါသေးရဲ့..."

ကော်လင်ရှန်းနှင့် ချန်ဖေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားလုံး ဝိုင်းအုံလာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤသည်မှာ ကပ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ပြန်လည် မွေးဖွားခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုပင်။ လူအများအပြားက သူတို့ သေဆုံးတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

"အားလုံး ပြန်ရောက်ကြပြီလား..."

ကော်လင်ရှန်းက လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ လူအနည်းငယ် ပျောက်ဆုံးနေသေးကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကော်လင်ရှန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အခြားသူများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ယခုထိ ပြန်မရောက်သေးလျှင် ဘယ်တော့မှ ပြန်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကော်လင်ရှန်း မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူနှင့် ချန်ဖေးသည် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ဖယောင်းတိုင် အဖြူများသည် တစ္ဆေများကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အကွာအဝေးမှာ အကန့်အသတ် ရှိပြီး တစ္ဆေ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ကံဆိုးစွာဖြင့် ထို စိမ်းရောင် တစ္ဆေများနှင့် တွေ့ကြုံခဲ့ရသော လူအချို့အတွက် ထိုအချိန်ကွာခြားချက် အနည်းငယ်သည်ပင် သေစေနိုင်လောက်သည်။

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ဖုန်းရှူဖူနှင့် အခြားသူများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

အားလုံးသည် ဒဏ်ရာများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့မှာ လက်မောင်းများပင် ပြတ်တောက်သွားကြသည်။ ဖုန်းရှူဖူသည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာ အဆင်ပြေနေသည်။

ဖုန်းရှူဖူသည် သူ့လူ အများအပြား ပြန်ရောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ၏ ဒုက္ခပေးနိုင်စွမ်းသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေပြီး အများအပြားသည် သူတို့၏ ခံစစ်စည်းကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ကြသည်။

သူ လိုက်ဖမ်းချင်သော်လည်း ထူးဆန်းသော သတ္တဝါကြီးနှင့် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဂိုဏ်းအတွင်းမှ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့သာ နောက်ဆုံးတွင် မရောက်လာခဲ့ပါက ဖုန်းရှူဖူနှင့် သူ့အဖော်များ မည်မျှ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့မည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ထိုမိစ္ဆာခေါင်းဆောင်ကြီးနှင့်အတူ ပျက်စီးသွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။

"အရင် သွားနားလိုက်ကြဦး... မနက်ဖြန်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

ဖုန်းရှူဖူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားရာ အခြားသူများလည်း တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။

ညတာ ရှည်လျားလှပြီး လူအများအပြား အိပ်မပျော်ဘဲ လူးလှိမ့်နေကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချန်ဖေးသည် ဖုန်းရှူဖူ၏ အိမ်ဝိုင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားရာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဆူညံနေပြီး လူများ ကျယ်လောင်စွာ ငြင်းခုံနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။