မင်း ငါ့ကို ဖမ်းလို့မမိဘူး

"မင်း ဆိုလိုတာက ရှဲ့ကျင်းတုန်း က ဟန်ဆောင်နေတာလား..." ချန်လင်တု မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

“တပည့်က ဟန်ဆောင်စရာ မလိုပါဘူး... မနေ့က ဖယောင်းတိုင် အဖြူ သုံးပြီး တကယ်ပဲ တစ္ဆေတွေကို မျှားခေါ်သွားခဲ့တာပါ..." ချန်လင်တု ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှဲ့ကျင်းတုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သလို ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါက ဒီတပည့် အတုလုပ်နေတယ်လို့ မပြောပါဘူး... ငါ့တပည့်နှစ်ယောက်လည်း ဖယောင်းတိုင် အဖြူ သုံးပြီး တစ္ဆေတွေကို မျှားခေါ်သွားခဲ့တယ်လို့ ပြောတာပါ... ဒါကြောင့် သူတို့လည်း ဆုလာဘ် ရသင့်တယ်..." ဖုန်းရှူဖူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကောင်းမှုမရှိဘဲ ဆုလာဘ် တောင်းခံတာက ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုပဲ..."

ရှန်ကုန်း ခန်းမ ကြီးကြပ်မှူးက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်... "ဒီကိစ္စက ရှင်းလင်းပြတ်သားမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... မမျှော်လင့်ဘဲ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ပေါ်လာတယ်... တစ်ဖွဲ့က လိမ်ညာနေတာ ဖြစ်နိုင်သလို နှစ်ဖွဲ့စလုံး သံသယဖြစ်စရာ ကိစ္စတွေ လုပ်ခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မနေ့က ထိခိုက်သေဆုံးမှု လျော့နည်းသွားတယ် ဆိုတာ ငြင်းလို့မရတဲ့ အချက်အလက် ဖြစ်နေလို့ပဲ..."

"မင်းတို့ ပြောစရာ ရှိလား..." ချန်လင်တု က ချန်ဖေးနှင့် ကော်လင်ရှန်းကို မေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျင်းတုန်း စကားမပြောဘဲ ချန်ဖေး အနားသို့ လျှောက်လာကာ အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ဖေးသည် အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သာ ရှိသေးကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ကော်လင်ရှန်း ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကော်လင်ရှန်း... ငါ မှတ်မိသလောက် မင်းရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာက ဘယ်တုန်းကမှ မင်းရဲ့ အားသာချက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး... အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေကို မျှားခေါ်ဖို့ ကြိုးစားရင်... မင်းရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်..."

“ငါ မလုပ်နိုင်ပါဘူး... ဒီကိစ္စအတွက် အဓိက ကျေးဇူးတင်ရမှာက ဂျူနီယာညီလေးချန် ပါ... ငါက လမ်းညွှန်ပေးရုံပဲ ရှိတာ..."

ကော်လင်ရှန်းက ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်... "သူ့ရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာက တကယ်တော့ သာမန်ပါပဲ... အကယ်၍ သူ့ကိုယ်ဖော့ပညာသာ လုံလောက်အောင် ကောင်းမွန်ခဲ့ရင် မနေ့ညက ငါ့ကို အန္တရာယ်ထဲ ဆွဲမခေါ်ဘဲ သူတစ်ယောက်တည်း သွားပြီး မျှားခေါ်ခဲ့မှာပေါ့..."

"သူလား..."

ရှဲ့ကျင်းတုန်း က ချန်ဖေးကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ကော်လင်ရှန်း၏ ကိုယ်ဖော့ပညာ တိုးတက်လာသည်ဟု ပြောလျှင် ရှဲ့ကျင်းတုန်း အနေဖြင့် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ယုံကြည်နိုင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကော်လင်ရှန်း၏ ပါရမီက အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ သူက အရင်တုန်းက ထုံယွမ် ကျင့်စဉ်အပေါ် အာရုံစိုက်ထားခဲ့ရုံသာ ရှိသည်။

ဤသည်မှာ အတွင်းစည်း တပည့် အများစု၏ ချဉ်းကပ်ပုံလည်း ဖြစ်သည်။ ထုံယွမ် ကျင့်စဉ်ကို အဓိက ထားပြီး အခြား နည်းစနစ်များကို ဒုတိယ နေရာတွင် ထားလေ့ ရှိသည်။ သိုင်းပညာကို ကျွမ်းကျင်ပြီး အဆင့်မြင့်လာသည်နှင့် အမျှ အမြင်ကျယ်လာပြီး အခြား နည်းစနစ်များကို သင်ယူရန် ပိုမို လွယ်ကူလာသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်ပါ..." ချန်ဖေးက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လို သက်သေပြမလဲ..." ရှဲ့ကျင်းတုန်း က ချန်ဖေးကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လို သက်သေပြစေချင်လို့လဲ..."

ချန်ဖေး မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်... "ပြီးတော့ ခင်ဗျားကရော ဘယ်လို သက်သေပြမှာလဲ..."

"ဟားဟား... မင်းက ငါ့ကို ပြန်မေးခွန်းထုတ်နေတာလား..."

ရှဲ့ကျင်းတုန်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ ရှန်ကုန်း ခန်းမနှင့် မီတာ ဒါဇင်အနည်းငယ် အကွာတွင် ရှိသော ငှက်ကလေး တစ်ကောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး

"ဟိုငှက်ကလေးကို တွေ့လား... ငါ အဲဒါကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဖမ်းနိုင်မယ် ထင်လဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။

အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်ကုန်း ခန်းမ အပြင်ဘက် ကွင်းပြင်တွင် အစာကောက်နေသော ငှက်ကလေး တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အကယ်၍ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးသွားပါက ငှက်ကလေး လန့်သွားပြီး ပျံထွက်သွားနိုင်သည်။ ကိုယ်ဖော့ပညာ မကောင်းပါက ဖမ်းမိရန် ခက်ခဲသည်။ မှန်ပါသည်၊ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သွားပြီး ရုတ်တရက် ဖမ်းလျှင် ရနိုင်သော်လည်း ထိုနည်းလမ်းက တန်ဖိုးမရှိပေ။

“ခင်ဗျား အဲဒီငှက်ကို ဖမ်းမိမယ် မထင်ဘူး..."

ချန်ဖေးက ငှက်ကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ရှဲ့ကျင်းတုန်း ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါလည်း မင်း ဖမ်းမိမယ် မထင်ဘူး..."

ကော်လင်ရှန်းက ဘေးမှနေ၍ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါဆို သေချာကြည့်ထား... ငါ ဖမ်းမိ မမိ..."

ရှဲ့ကျင်းတုန်း အလျင်အမြန် ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ ချန်ဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှန်ကုန်း ခန်းမ အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် ရှဲ့ကျင်းတုန်း ပြေးထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ခြေလှမ်း အနည်းငယ်ဖြင့် ရှဲ့ကျင်းတုန်း သည် ငှက်ကလေး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ငှက်ကလေးသည် ချက်ချင်း သတိထားမိပြီး ပျံတက်သွားသည်။

ရှဲ့ကျင်းတုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ငှက်ကလေးကို ဖမ်းယူရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ရှဲ့ကျင်းတုန်း လက်မဆန့်မီ အခြားလက်တစ်ဖက်က သူ့ထက် ဦးအောင် ငှက်ကလေးကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျင်းတုန်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ဖေး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှဲ့ကျင်းတုန်း အံ့သြသွားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ချန်ဖေးကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ဖမ်းလိုက်ချိန်တွင် ချန်ဖေး ထိုနေရာ၌ မရှိတော့ပေ။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချန်ဖေးသည် ရှန်ကုန်း ခန်းမ အတွင်း ရောက်ရှိနေပြီး သူ့ကို အဝေးမှ ကြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျင်းတုန်း၏ မျက်လုံးများ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြူးကျယ်လာသည်။ တစ်ဖက်လူက အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့် မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လို ကိုယ်ဖော့ပညာမျိုးလဲ... အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တောင် ဒီထက် မပိုနိုင်ဘူး။

ရှဲ့ကျင်းတုန်း သာမက ရှန်ကုန်း ခန်းမ အတွင်းရှိ အခြားသူများလည်း ချန်ဖေး၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဖြစ်အပျက် အပြည့်အစုံကို မမြင်လိုက်ရသော ရှဲ့ကျင်းတုန်း နှင့် မတူဘဲ သူတို့သည် ချန်ဖေး စတင် ထွက်ခွာချိန်မှ ငှက်ကလေးကို ဖမ်းပြီး ပြန်ရောက်လာသည်အထိ ခြေလှမ်းတိုင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျင်းတုန်း အရင် ထွက်ခွာသွားပြီး ချန်ဖေး အနည်းငယ် နောက်ကျမှ စတင်ခဲ့သော်လည်း ချန်ဖေးသည် ရှဲ့ကျင်းတုန်း ထက် စောပြီး ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဤကိုယ်ဖော့ပညာသည် ရှဲ့ကျင်းတုန်း ထက် လုံးဝ သာလွန်နေသည်။

ချန်လင်တု သည် ချန်ဖေးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ပြီးနောက် ဖုန်းရှူဖူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီတပည့်က တော်တော် ကျွမ်းကျင်တာပဲ... ကိုယ်ဖော့ပညာမှာ အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် တော်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က နည်းနည်း နိမ့်နေတယ်... ဒီအသက်အရွယ်နဲ့ အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ နှမြောစရာပဲ။

ဖုန်းရှူဖူသည် ခံစားချက် မရှိသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသော်လည်း သူ အစကတည်းက သိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ချန်ဖေး၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရက်အနည်းငယ် အတွင်း ပိုမို တိုးတက်လာပုံ ရသည်။

ချန်ဖေးသည် ငှက်ကလေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ရှဲ့ကျင်းတုန်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လျှောက်လာသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

"အခု သက်သေပြနိုင်ပြီလား..." ချန်ဖေး ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို တမင် ဖိနှိပ်ထားတာလား..."

ရှဲ့ကျင်းတုန်း သည် ချန်ဖေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အလိမ်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ကိုယ်ဖော့ပညာမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ…

ဘာလို့ ဒီအချိန်နဲ့ ခွန်အားတွေကို ကျင့်ကြံမှု အဆင့် မြှင့်တင်ဖို့ သေချာ မသုံးရတာလဲ... တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ကစားဖို့အတွက် ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကို တမင် ဖိနှိပ်ထားတာ သေချာတယ်။

“ချန်ဖေးက အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူပါ... သူ့ကျင့်ကြံမှုကို ဖိနှိပ်မထားပါဘူး..." ချန်လင်တု က ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျင်းတုန်း သည် ချန်လင်တု ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်လင်တု က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ရှဲ့ကျင်းတုန်း မျက်လုံးများ အလိုအလျောက် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ချန်ဖေးက ဘယ်လို သတ္တဝါဆန်းမျိုးလဲ... ဒီကိုယ်ဖော့ပညာကို ဘယ်လို ကျင့်ကြံခဲ့တာလဲ... တစ်ဖက်လူက ကျင့်ကြံချိန်ကို ဘယ်လို စီစဉ်သလဲ…

ဖုန်းရှူဖူက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူးလား... သူ့တပည့်ကို ဒီလို ကိုးရိုးကားရား ဖြစ်အောင် လွှတ်ထားတာလား…

အတွေးပေါင်းစုံ ရှဲ့ကျင်းတုန်း ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ယခု သူ ရင်ဆိုင်နေရသော အချက်တစ်ချက် ရှိသည်... ချန်ဖေး၏ ကိုယ်ဖော့ပညာသည် မြန်ဆန်သည်၊ သူ့ထက် များစွာ ပိုမို မြန်ဆန်သည်။

အကယ်၍ လှည့်ကွက် သုံးရမည် ဆိုလျှင် ချန်ဖေး၏ အောင်မြင်နိုင်ခြေသည် သူ့ထက် သံသယ ဖြစ်ဖွယ် မရှိအောင် သာလွန်နေသည်။

ရှဲ့ကျင်းတုန်း နှင့်အတူ ရှန်ကုန်း ခန်းမသို့ လိုက်လာသော အခြား တပည့်များသည်လည်း သူ့အတွက် သက်သေခံပေးရန် ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့လည်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်နေကြသည်။

စီနီယာအစ်ကိုရှဲ့ က တကယ်ပဲ မဟုတ်မမှန် အောင်မြင်မှုကို လာတောင်းခံတဲ့သူ ဖြစ်သွားပြီလား…

"ငါ မနေ့က ဖယောင်းတိုင် အဖြူကို သုံးပြီး တစ္ဆေကို မျှားခေါ်သွားတာ တကယ်ပါ... ဒီကိစ္စကို ငါ လုံးဝ မလိမ်ပါဘူး..." ရှဲ့ကျင်းတုန်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်ကိုက ဖယောင်းတိုင် အဖြူ မီးထွန်းပြီး တစ္ဆေကို မျှားခေါ်သွားတာ တကယ်ပါ... ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ မလိမ်ရဲပါဘူး..." တပည့်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ဒီကို လာရဲတာပါ... ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်..."

“ဂျူနီယာဂိုဏ်းတူဦးလေးကျန်း... ရှဲ့ကျင်းတုန်း က မနေ့က ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါ ဘယ်နှစ်ကောင်လောက် မျှားခေါ်သွားတယ်လို့ ပြောလဲ..." ကော်လင်ရှန်းက ရှန်ကုန်း ခန်းမ ကြီးကြပ်မှူး အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ဦးညွှတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သူက ၁၀ ကောင်ကျော်လောက် ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်..." ရှန်ကုန်း ခန်းမ ကြီးကြပ်မှူးက ပြန်ပြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာဂိုဏ်းတူဦးလေး... မနေ့က တစ္ဆေကြီးဆီကို တစ္ဆေအငယ်လေး ဘယ်နှစ်ကောင်လောက် ပြန်သွားကြသလဲ..." ကော်လင်ရှန်းက ချန်လင်တု ကို မေးလိုက်သည်။

"အကောင် ၅၀၊ ၆၀ လောက်တော့ ရှိမယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ သေချာ မကြည့်လိုက်ရဘူး..."

ချန်လင်တု ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး "ဘာလို့ မေးတာလဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။

“တပည့် ရေတွက်ကြည့်တာတော့... မနေ့က ကျွန်တော်တို့နောက် လိုက်လာတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါက အကောင် ၅၀ လောက် ရှိပါတယ်..."

ကော်လင်ရှန်းသည် ရှဲ့ကျင်းတုန်း အနားသို့ ပြုံးပြီး လျှောက်သွားကာ "မင်းက ၁၀ ကောင်ကျော် မျှားခေါ်သွားတယ် ပြောတယ်... ဂျူနီယာညီလေးချန် နဲ့ ငါက အကောင် ၅၀ လောက် မျှားခေါ်သွားတယ်... အရေအတွက်က ကိုက်ညီနေတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အကောင် ၅၀ မျှားခေါ်သွားတယ် ဟုတ်လား..." ရှဲ့ကျင်းတုန်း လန့်ဖျပ်သွားသည်။ မနေ့က သူ ၁၀ ကောင်ကျော်လောက် မျှားခေါ်တုန်းကတောင် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ရှိနေသူ အားလုံး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ ကော်လင်ရှန်း ပြောတာ မှန်တယ် ဆိုရင်... မနေ့က တပည့် အများအပြားကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ အဓိက အောင်မြင်မှုက ချန်ဖေးနဲ့ သူ့အဖော်ဆီ ရောက်သွားသင့်တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ၅၀ နဲ့ ၁၀ ကျော် ဆိုတာ အရမ်း ကွာခြားလွန်းလို့ပဲ။

"မယုံဘူးလား..." ကော်လင်ရှန်း ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

"စကားလုံးတွေက အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး... သက်သေပြနိုင်လား..."

ရှဲ့ကျင်းတုန်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကိုယ်ဖော့ပညာမှာ ချန်ဖေးကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေမဲ့... ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ အများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ကိုယ်ဖော့ပညာ တစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချန်ဖေးက အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလေ။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး... တကယ် ရှိတယ်..."

ကော်လင်ရှန်းသည် အင်္ကျီလက်ကြားထဲမှ အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူ အရင်က ဓာတ်ပုံရိုက်ထားခဲ့ခြင်းမှာ ရှန်ကုန်း ခန်းမသို့ ပေးအပ်လိုက်လျှင် ပိုမို ယုံကြည်စိတ်ချရမည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ဆီမှာ ပါလာတာပဲလေ။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီနေ့ တခြားလူက အောင်မြင်မှုကို လာလုနေတော့ ဒါက အသုံးဝင်လာပြီ။

ရှဲ့ကျင်းတုန်း သည် ကော်လင်ရှန်း လက်ထဲမှ အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ကော်လင်ရှန်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ဘာလို့ အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးကို ယူဆောင်လာရတာလဲ…

အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးများသည် ဈေးကြီးပြီး ပုံရိပ် အနည်းငယ်သာ သိမ်းဆည်းနိုင်သဖြင့် သာမန်လူများ အသုံးပြုလေ့ မရှိကြပေ။

မှန်ပါသည်၊ ချမ်းသာသော ကလေးအချို့သည် ဆော့ကစားရန် နှစ်သက်ကြပြီး ကိုယ်တိုင် ကြည့်ရှုရန် တမင်တကာ သိမ်းဆည်းထားတတ်ကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများ ရှိတတ်သည်။

ရှိနေသူ အားလုံးသည် ကော်လင်ရှန်းကို ထူးဆန်းသော စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး သူ့ကို နားလည်ရခက်နေကြသည်။

“ဒီအရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးထဲမှာ ဆရာ သင်ပေးထားတဲ့ ထုံယွမ် ကျင့်စဉ်ရဲ့ အဓိက အချက်တွေ ပါဝင်တယ်... ဒါကြောင့် အချိန်တိုင်း ယူဆောင်လာတာပါ..."

အခြားသူများ၏ အကြည့်အောက်တွင် နေရခက်လာသဖြင့် ကော်လင်ရှန်းက ရှင်းပြလိုက်ပြီး အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံး အတွင်းရှိ ပုံရိပ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။

အားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားရှည်ကိုင်ထားသော ချန်ဖေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖယောင်းတိုင် အဖြူရောင် အလင်းရောင်အောက်တွင် အဝေး၌ ရှုပ်ထွေးပူးကပ်နေသော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကြက်သီးထသွားကြသည်။

အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းချက်အရ ဤထူးဆန်းသော သတ္တဝါများသည် အကောင် ၅၀ နီးပါး ရှိသည်။ ရှဲ့ကျင်းတုန်း သည် ချန်ဖေးနှင့် သူ့အဖော်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး "သူတို့ ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။

မနေ့က အဲဒီ ၁၀ ကောင်ကျော်လောက်က သူ့ကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ နောက်ဆုံးတွင် တစ္ဆေအငယ်လေးများကို ပြန်မခေါ်သွားခဲ့လျှင် ရှဲ့ကျင်းတုန်း တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်လောက်ပေ။

"မနေ့က သူတို့ မင်းအသက်ကို ကယ်ခဲ့ပုံရတယ်..." ချန်လင်တု က ရှဲ့ကျင်းတုန်း ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ရှဲ့ကျင်းတုန်း၏ ဆရာသည် မနေ့က ဒဏ်ရာ အပြင်းထန်ဆုံး ရခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ယနေ့ မလာရောက်နိုင်ပေ။

ချန်ဖေးနှင့် သူ့အဖော်လည်း တစ္ဆေ မျှားခေါ်သွားကြောင်း ဖုန်းရှူဖူ ပြောတုန်းက ချန်လင်တု စိုးရိမ်ခဲ့သေးသည်။ အခုတော့ နှစ်ဖက်စလုံး တူညီတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့ကြပေမဲ့ ချန်ဖေးနှင့် သူ့အဖော်က ပိုပြီး ထူးချွန်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ရှဲ့ကျင်းတုန်း ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ပြည့်နှက်နေသည်။

မနေ့က တောင်ပေါ်ရှိ တပည့်များ အားလုံးထဲတွင် သူ့ကိုယ်ဖော့ပညာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သဖြင့် တစ္ဆေများကို မျှားခေါ်နိုင်သူမှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိမည်ဟု ရှဲ့ကျင်းတုန်း အမှန်တကယ် ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ရှဲ့ကျင်းတုန်း လည်း ကြောက်ရွံ့ခဲ့သော်လည်း ဖယောင်းတိုင် အဖြူ ထွန်းပြီးနောက် သူ့နောက်လိုက်လာသော တစ္ဆေ ၁၀ ကောင်ကျော်သာ ပေါ်လာပြီး ထပ်မတိုးလာတော့သဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရခဲ့သည်။

အခြေအနေက သူ ထင်ထားသလောက် မဆိုးရွားဘဲ အဆိုးဆုံး အတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော ရှဲ့ကျင်းတုန်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်း ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူ အများအပြား ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ရှဲ့ကျင်းတုန်း က သူ့ကြိုးစားမှုကြောင့်ဟု သဘာဝကျကျပင် ယူဆလိုက်သည်။

သူ အံ့သြသွားသည်မှာ အခြားလူများလည်း တစ္ဆေ မျှားခေါ်ခဲ့ကြပြီး အရေအတွက် အများအပြား ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ထို့အပြင် အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးကိုပင် အသုံးပြုပြီး မှတ်တမ်းတင်ထားသေးသည်။ ဒါက လုံးဝ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိပေ။

ရှန်ကုန်း ခန်းမ ကြီးကြပ်မှူးသည် ဤမြင်ကွင်းကို ပြုံး၍ ကြည့်နေလိုက်သည်။ အလှည့်အပြောင်း များပြားလှသည်။ အစပိုင်းတွင် တပည့်တစ်ဦးက အောင်မြင်မှုကို မတရား လာရောက် တောင်းခံနေသည်ဟု သူ အမှန်တကယ် ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ နားလည်မှု လွဲခြင်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။