ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို စိန်ခေါ်ချင်တယ်

ရှဲ့ကျင်းတုန်း သည် ချန်ဖေးနှင့် ကော်လင်ရှန်းလောက် မကောင်းသော်လည်း အလွန် ထူးချွန်သူ ဖြစ်နေဆဲပင်။

မနေ့က အခြေအနေတွင် ရှဲ့ကျင်းတုန်း သည် ရဲဝံ့စွာ ရှေ့ထွက်ပြီး သူ့ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ တစ္ဆေများကို ခြောက်လှန့် မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အခြား တပည့်များနှင့် အပင်ရှာဖွေသူများအတွက် ထွက်ပေါက် တစ်ခု ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မှတ်သားလောက်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော သတ္တိနှင့် တာဝန်ယူမှုကို သေချာပေါက် ဆုချသင့်သည်။ ရှဲ့ကျင်းတုန်း မသွားခဲ့လျှင်လည်း နောက်ဆုံးရလဒ်က ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်သော်လည်း ရှဲ့ကျင်းတုန်း ရှေ့ထွက်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရလဒ်သည် အရေးမကြီးတော့ပေ။

မှန်ပါသည်၊ ဤကိစ္စအတွက် အဓိက အောင်မြင်မှုသည် ချန်ဖေးနှင့် သူ့အဖော်တို့ထံ ရောက်ရှိသင့်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သာ မရှိခဲ့လျှင် ရှဲ့ကျင်းတုန်း သည် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါ ၅၀ ကျော်ကို ဆွဲဆောင်မိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ကျင်းတုန်း ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာဖြင့် ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တစ္ဆေများ၏ ဒေါသတကြီး ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရမည် ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် တစ္ဆေများသည် အခြား တပည့်များနှင့် အပင်ရှာဖွေသူများကို ဆက်လက် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြပေလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှဲ့ကျင်းတုန်း သေဆုံးသွားပြီး အခြားနေရာများလည်း ထူးဆန်းသော အင်အားစုများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ရှဲ့ကျင်းတုန်း... အန္တရာယ် ကြုံတဲ့အချိန်မှာ ရှေ့ထွက်ရဲတဲ့ မင်းရဲ့ သတ္တိက ချီးကျူးစရာပါပဲ... ဒါကြောင့် အကျိုးပြု မှတ် ၅၀၀၀ ချီးမြှင့်လိုက်တယ်..." ရှန်ကုန်း ခန်းမ ကြီးကြပ်မှူးက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဂျူနီယာဂိုဏ်းတူဦးလေးကျန်း..."

ရှဲ့ကျင်းတုန်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ ယခင်က မောက်မာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ အဖြစ်အပျက်များစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး ရှဲ့ကျင်းတုန်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကော်လင်ရှန်း... ချန်ဖေး..."

"တပည့် ရှိပါတယ်..." ချန်ဖေးနှင့် သူ့အဖော် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ ကိုယ့်အသက်ကို ပဓာန မထားဘဲ တပည့်တွေနဲ့ အပင်ရှာဖွေသူ အများအပြားကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်... ဂိုဏ်းစည်းမျဉ်းအရ ချန်ဖေးကို အကျိုးပြု မှတ် ၈၀၀၀ နဲ့ ကော်လင်ရှန်းကို အကျိုးပြု မှတ် ၅၀၀၀ ချီးမြှင့်လိုက်တယ်..."

ရှန်ကုန်း ခန်းမ ကြီးကြပ်မှူးက လေးနက်သော အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဂျူနီယာဂိုဏ်းတူဦးလေး..." ချန်ဖေးနှင့် ကျန်းဖေး တို့ အချင်းချင်း ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး... ဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းပါ..." ရှန်ကုန်း ခန်းမ ကြီးကြပ်မှူးက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"သွားကြစို့..."

ဖုန်းရှူဖူသည် ကျေနပ်သော အပြုံးဖြင့် သူ၏ တပည့်နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ကော်လင်ရှန်းသည် အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းက ဖုန်းရှူဖူကို အံ့သြစေခဲ့သည်။

ဖုန်းရှူဖူ အနည်းငယ် မေ့လျော့နေသည်... သူ ကော်လင်ရှန်းကို ထုံယွမ် ကျင့်စဉ် သင်ပေးတုန်းက ကော်လင်ရှန်း ဘယ်အချိန် အရိပ်မှတ် ကျောက်တုံးနဲ့ မှတ်တမ်းတင်လိုက်တာလဲ…

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ကော်လင်ရှန်း၏ နေအိမ်အတွင်း၌…

"စီနီယာအစ်ကိုကော်... အကျိုးပြု မှတ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာအကြံဉာဏ် ပေးချင်လဲ..."

ချန်ဖေးက ဆေးဖက်ဝင် လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းရဲ့ ကျမ်းစာဆောင်ကို သွားဖို့ ဘာလိုအပ်ချက်တွေ ရှိလဲ ဆိုတာ မင်း အရင်က မေးဖူးတယ် မဟုတ်လား... အခု မင်းမှာ အကျိုးပြု မှတ် ၈၀၀၀ ရှိနေပြီ ဆိုတော့ သတ်မှတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နေပြီ... ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ သုံးလို့ရတယ်... ကျင့်စဉ် မလိုချင်ရင်လည်း... ဂျူနီယာညီလေးက ဆေးဆရာ ဖြစ်နေတော့ ဆေးဖော်စပ်နည်းတွေနဲ့ လဲလှယ်လို့ ရတယ်..."

ကော်လင်ရှန်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်... "ဒါ့အပြင် ကျမ်းစာဆောင် အပြင် ရတနာဆောင်ကိုလည်း သွားလို့ ရသေးတယ်... အဲဒီမှာတော့ ကန့်သတ်ချက် မရှိဘူး... ဆေးလုံးတွေနဲ့ လက်နက်တွေကို အဓိက ရောင်းချတာ... မင်း လဲလှယ်လို့ ရတယ်..."

ချန်ဖေး၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်တောက်လာသည်။ သူ လောလောဆယ် ကျင့်စဉ်များကို သိပ်စိတ်မဝင်စားပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးကြီးဆုံးက ထုံယွမ် ကျင့်စဉ်ကို စတုတ္ထအဆင့်ထိ မြှင့်တင်ပြီး ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိဖို့ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအချက်က ကျမ်းစာဆောင်သို့ သွားရောက်ပြီး မည်သည့် ကျင့်စဉ်များ ရှိသည်ကို လေ့လာကြည့်ရှုလိုစိတ်ကို တားဆီးမထားနိုင်ပေ။ သူ၏ အမြင်ကျယ်လာစေရန် မျှော်လင့်ပြီး ကောင်းမွန်သော ကျင့်စဉ်များ တွေ့ရှိပါက နောက်ပိုင်း လိုအပ်လျှင် လဲလှယ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ယခင်က အကျိုးပြု မှတ် ၁၀၀၀ မပြည့်လျှင် ကျမ်းစာဆောင်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပင် မရခဲ့ပေ။

"ဒါနဲ့... စီနီယာအစ်ကိုကော်... ဒီတစ်ခေါက် ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက် ကြုံခဲ့ရတော့... ဆေးဖက်ဝင် အပင် ရှာဖွေရေး တာဝန်က နည်းနည်း လိုနေသေးတယ်... ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ..." ချန်ဖေး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဆက်လုပ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမှာပေါ့..."

ကော်လင်ရှန်း၏ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်...

"နတ်တိမ် ဓားဂိုဏ်းက ငါတို့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ ဂရုမစိုက်ဘူး... သူတို့က ရလဒ်ကိုပဲ ဂရုစိုက်တာ... ဒါကြောင့် ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲ တစ်ယောက် လာပြီး အဲဒီတောင်ပေါ်က ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေကို ရှင်းလင်းပစ်ပြီး ဒီဆေးဖက်ဝင် အပင် မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်လိမ့်မယ်..."

ချန်ဖေး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ နတ်တိမ် ဓားဂိုဏ်းက တော်တော်လေး အာဏာပြတာပဲ။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက လွှမ်းမိုးထားသော အင်အားစု ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့၏ အင်အားက သူတို့၏ သဘောထားကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် မကျေနပ်မှု အချို့ ရှိနေလျှင်ပင် ဘာမှ လုပ်၍ မရပေ။

"ငါတို့ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ပဲ ဆက်သွားရမှာလား..."

“မဟုတ်ဘူး... ဂိုဏ်းထဲက တခြား စီနီယာအစ်ကိုတွေကို စေလွှတ်လိမ့်မယ်..."

ကော်လင်ရှန်းက ချန်ဖေး၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး "ဂျူနီယာညီလေး... မင်း ဒီအချိန်ကို အသုံးပြုပြီး ထုံယွမ် ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံလိုက်ပါ... ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် လုပ်... ကျင့်ကြံမှု အဆင့် မြင့်မားမှသာ မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးကို အာမခံနိုင်မှာ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ခါတလေကျရင် မင်း ထွက်ပြေးချင်တိုင်း ပြေးလို့ ရတာ မဟုတ်ဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဖေးသည် ကိုယ်ဖော့ပညာကိုသာ အားကိုးပြီး သိုင်းပညာ အဆင့်ကို လျစ်လျူရှုထားမည်ကို ကော်လင်ရှန်း စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ဖော့ပညာသည် ပြဿနာ အများစုကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း အများစုသာ ဖြစ်သည်။ အချို့သော ပြဿနာများနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက သေစေနိုင်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော် သိပါတယ်..." ချန်ဖေး မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ အဆင့်တက်ဖို့အတွက် သူ ဘယ်တုန်းကမှ လျှော့ပေါ့မနေခဲ့ပါဘူး။

တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ချန်ဖေး နတ်တိမ်မြို့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ချီတာဖုန်း နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ... ကြည့်ရတာ နည်းနည်း အားနည်းနေသလိုပဲ..."

ချန်ဖေးက ချီတာဖုန်း၏ မျက်ကွင်းညိုများကို ကြည့်ပြီး နေမကောင်း ဖြစ်နေသလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။ နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့တုန်းကတော့ ကောင်းနေတာပဲ။

"ဆေးဖက်ဝင် အပင် ရှာဖွေရေး မစ်ရှင်က ဆယ်ရက်ကျော် ကြာမယ် မဟုတ်လား... ဘာလို့ ဒီလောက် စောစော ပြန်ရောက်လာတာလဲ..."

ချီတာဖုန်း သမ်းဝေလိုက်သည်။ "ငါ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... ဒီရက်ပိုင်း မင်း မရှိတော့ ရောင်းစရာ ဆေးလုံး မရှိဘူးလေ... အဲဒါနဲ့ နတ်တိမ်မြို့ထဲ လျှောက်သွားနေတာ... ယမကာနတ်ဘုရားစား‌သောက်ဆိုင်က ကြည့်ကောင်းတာနဲ့ ဝင်သွားလိုက်တာ... နှစ်ခေါက် သုံးခေါက်လောက်ပေါ့... ကျွတ် ကျွတ်... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က တကယ် မခံနိုင်တော့ဘူး..."

ချီတာဖုန်းက ပြောရင်းဆိုရင်း ခါးကို ပွတ်လိုက်သည်။ မခံနိုင်တော့ဘူး လို့ ပြောနေပေမဲ့ ထပ်သွားချင်နေသေးသည့် ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

ချန်ဖေး တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်သည်။ ဘုရားရေ... သူ ဒီရက်ပိုင်း ဒီနေရာမှာပဲ အချိန်ဖြုန်းနေတာကိုး။ အဲဒါကြောင့် ဒီလောက် အားကုန်နေတဲ့ ပုံပေါက်နေတာ။

"ဖြည်းဖြည်း လုပ်ပါကွာ..." ချန်ဖေး မနေနိုင်ဘဲ စနောက်လိုက်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်..."

ချီတာဖုန်း လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "မင်း ဘာလို့ စောစော ပြန်ရောက်လာတာလဲ ဆိုတာ မပြောပြရသေးဘူးနော်... ဆေးဖက်ဝင် အပင် ရှာတုန်းက တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

"တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တယ်... ရှန်ယန် ဂိုဏ်းနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ထူးဆန်းတဲ့ ဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုလည်း ကြုံခဲ့ရတယ်..."

ချန်ဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ပြီးတော့... အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်က ငါတို့ကို လက်တုံ့ပြန်ဖို့ ရှန်ယန် ဂိုဏ်းက စီစဉ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သံသယ ရှိတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ရှန်ယန် ဂိုဏ်း ဟုတ်လား..."

ချီတာဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီနာမည်ကို တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ သတိရသွားသည်။

"အဲဒါ နတ်တိမ် ဓားဂိုဏ်းနဲ့ အမြဲတမ်း ရန်စောင်နေတဲ့ ဂိုဏ်း မဟုတ်လား... မင်းတို့က ဘယ်လိုလုပ် သူတို့နဲ့ ပတ်သက်သွားရတာလဲ..."

"ငါ မသိဘူး... နတ်တိမ် ဓားဂိုဏ်းအတွက် ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ ကူရှာပေးနေလို့ ဖြစ်မယ်..." ချန်ဖေး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ရှန်ယန် ဂိုဏ်း၏ လုပ်ဆောင်ပုံသည် အမြဲတမ်း ခန့်မှန်းရခက်သည်။ မှန်ပါသည်၊ အခြားတစ်ယောက်ယောက်က အမှားလုပ်ပြီး ရှန်ယန် ဂိုဏ်းအပေါ် အပြစ်ပုံချလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှန်ယန် ဂိုဏ်းသည် ပုရွက်ဆိတ်အုံ ကဲ့သို့ပင် မည်သည့် အပြစ်တင်မှုကိုမဆို လက်ခံပြီး ဘယ်တော့မှ ထွက်ရှင်းလင်းလေ့ မရှိပေ။ သို့သော် ရှန်ယန် ဂိုဏ်း၏ နာမည်ဆိုးကြောင့် သူတို့ ရှင်းပြလျှင်လည်း ဘယ်သူမှ နားထောင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို... မနက်ဖြန် အဂ္ဂိရတ် စကြမလား..."

ချီတာဖုန်း မေးလိုက်သည်... "ယမကာနတ်ဘုရားစား‌သောက်ဆိုင်က တကယ့် နေရာကောင်းပဲ... အစားအသောက်တွေ ကောင်းတယ်... ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်တယ်... မိန်းမတွေက ဆွဲဆောင်မှု ရှိတယ်... ကြိုက်တာ တောင်းဆိုလို့ ရတယ်... အားနည်းချက် တစ်ခုကတော့ နည်းနည်း ဈေးကြီးတာပဲ... တခြား အားနည်းချက် မရှိဘူး..."

"ကောင်းပြီ... မနက်ဖြန် မြဲမြံသော ဆေးလုံး ဆက်ပြီး ဖော်စပ်မယ်... အရင်အတိုင်း ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ ပို့ပေးလိုက်..."

ချီတာဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တောင်ပေါ်တွင် အဂ္ဂိရတ်ပညာ သုံးရတာ အဆင်မပြေလို့ ဒီရက်ပိုင်း ဝင်ငွေ နည်းနေသည်။ သဘာဝကျကျပင် မနက်ဖြန်မှ စပြီး ပြန်လုပ်ရပေမည်။

ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် ချန်ဖေးသည် အိမ်ဝိုင်းထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး ဆေးဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ဘာလိုချင်ပါသလဲ..." ဆိုင်ရှင်က နွေးထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းတွေကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ ဆေးလုံး ရှိလား..."

"ရှိတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ နည်းနည်း ဈေးကြီးတယ်..." ဆိုင်ရှင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဈေး ဘယ်လောက်လဲ..." ချန်ဖေး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တစ်လုံးကို ငွေတုံး သုံးရာ..."

ဆိုင်ရှင်က ပြောရင်း ဘေးဘက်ရှိ စင်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားကာ ဆေးပုလင်း တစ်လုံး ယူပြီး ချန်ဖေး ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။

ချန်ဖေး ကောင်တာပေါ်ရှိ ဆေးလုံးကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ဈေးကြီးလွန်းသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။

"ဖွင့်ပြီး အနံ့ခံကြည့်လို့ ရမလား..." ချန်ဖေး မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်..."

ဆိုင်ရှင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆေးပုလင်း အဖုံးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ရာ ဆေးရနံ့ သင်းသင်းလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေး၏ နှာခေါင်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဆေးလုံး၏ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အမြန် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင် မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်... "ကြည့်ရတာ သခင်ကြီးက ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပုံရတယ်... ဒီဆေးလုံး ဖော်စပ်ဖို့ သုံးတဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေက လိုအပ်ချက် အရမ်း မြင့်မားတယ်... တခြား အရန်ဆေးတွေကို မပြောနဲ့ဦး... အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်ကြယ် မြက်ပင် တစ်ခုတည်းနဲ့တင်သက်တမ်း ၂၀ ကျော် ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်... ဒါကြောင့် ထုတ်လုပ်မှု စရိတ်က အရမ်း မြင့်မားတာပါ..."

ချန်ဖေး ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။ ရနံ့ထဲတွင် ကောင်းကင်ကြယ် မြက်ပင် ပါဝင်ကြောင်း အမှန်တကယ် အနံ့ရပြီး ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများမှာလည်း ပြည့်ဝနေသည်။ သက်တမ်း ၂၀ ကျော် ဟုတ်မဟုတ် ချန်ဖေး မပြောနိုင်သော်လည်း သေချာပေါက် သက်တမ်းနုသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

"ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီဆေးလုံးကို ဝယ်တဲ့သူ သိပ်မရှိဘူး မဟုတ်လား..." ချန်ဖေး မေးလိုက်သည်။

“မရှိပါဘူး... ဖောက်သည် အများစုက အတွင်းအား တိုးပွားစေတဲ့ မြဲမြံသော ဆေးလုံး နဲ့ ဖေးလင်း ဆေးလုံး တို့လို ဆေးလုံးတွေကိုပဲ ဝယ်ကြတာ..." ဆိုင်ရှင်က ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း... ကျွန်တော် နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာကြည့်ပါမယ်..." ချန်ဖေး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မဝယ်သေးပေ။

"သခင်ကြီး... တခြား ဆေးဆိုင်တွေမှာ သွားစစ်ဆေးကြည့်လို့ ရပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ ဈေးက အနိမ့်ဆုံးပါပဲ..." ဆိုင်ရှင်က ချန်ဖေး၏ အတွေးကို သိသဖြင့် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဖေး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်ကာ ဆေးဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ချန်ဖေးသည် နတ်တိမ်မြို့ရှိ ဆေးဆိုင်ကြီး အများအပြားကို သွားရောက် ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ပထမ ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင် ပြောသည်မှာ မမှားပေ။ သူတို့ ဆေးဆိုင်က အမှန်တကယ်ပင် ဈေးအသက်သာဆုံး ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆေးဆိုင်ကြီး အားလုံးသည် ထိုဈေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ချန်ဖေးသည် နောက်ဆုံး ပုလင်းတစ်လုံးကို ဝယ်ယူလိုက်ပြီး ဂိုဏ်းသို့ ပြန်မသွားဘဲ နတ်တိမ်မြို့ရှိ အိမ်ဝိုင်းတွင်သာ နေလိုက်သည်။

ညအချိန် ရောက်လေပြီ။

"အတူတူ သွားမလား..."

မျက်ကွင်းညိုနေသော ချီတာဖုန်းသည် ချန်ဖေးကို ကြည့်ပြီး နွေးထွေးစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"အဲဒီလို နေရာမျိုးက လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ယိုယွင်းစေပြီး စိတ်ဆန္ဒကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်... သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံမှုအတွက် ကြီးမားတဲ့ စိန်ခေါ်မှု တစ်ခုပဲ..." ချန်ဖေးက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို..."

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အဲဒီ အားနည်းချက်ကို စိန်ခေါ်ချင်တယ်..." ချန်ဖေးက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... သွားကြစို့..." ချီတာဖုန်း မနေနိုင်ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နတ်တိမ်မြို့၏ စည်ကားသော လမ်းမများ အတိုင်း လျှောက်လာကြပြီး တောက်ပသော မီးရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေသော စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လူများ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြပြီး ဝင်ပေါက်တွင် ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုနေသော မိန်းကလေးများမှာ အဝတ်အစား နည်းပါးစွာ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

အပြုံးဖြင့် ကြိုဆိုမည့်အစား သူမသည် အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဧည့်သည်များကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရှုနေသည်။

သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်လေလေ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် မိန်းကလေးများ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကိုယ်ခန္ဓာများကို အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ကြည့်ရှုနေကြပြီး ခုန်အုပ်ချင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။

"ဒါက အဝင်ဝပဲ ရှိသေးတာ... အတွင်းထဲမှာ ပိုပြီး စိန်ခေါ်မှု များလိမ့်မယ်..." ချီတာဖုန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်ပြီး ချန်ဖေးကို ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ဇယွေ့ရှန် အဆောက်အဦး အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"သခင်လေး... ဒီဘက်ကို ကြွပါ..." နူးညံ့ပြီး သာယာသော အသံလေး နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

တောင်တန်းများ ကျော်လွန်လျှင် တောင်စိမ်းများ မြင့်မားကြသည်... အဆောက်အဦးများ ကျော်လွန်လျှင် အဆောက်အဦးများ ပိုမို ရှိကြသည်... အနောက်ရေကန်၏ သီချင်းသံနှင့် ကခုန်သံများ မည်သည့်အချိန်မှ ရပ်တန့်မည်နည်း... နွေးထွေးသော လေပြည်က ခရီးသွားများကို မူးယစ်စေပြီး ဟန်ကျိုးကို ပြန်ကျိုး ဟု မှားယွင်း ထင်မှတ်စေသည်…

နှစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ချန်ဖေးသည် လန်းဆန်းတက်ကြွသော စိတ်ဖြင့် သူငှားရမ်းထားသော အိမ်ဝိုင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ချန်ဖေးသည် သူ၏ အားနည်းချက်ကို မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သဖြင့် ကျင့်ကြံရန် ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေးသည် ထိုနေ့က ဝယ်ယူခဲ့သော ဆေးလုံးကို တစ်လုပ်တည်း မျိုချလိုက်သည်။ ဆေးလုံးသည် ပါးစပ်ထဲတွင် ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားပြီး အေးမြသော စွမ်းအင်တစ်ခု ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ချန်ဖေး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး ထုံယွမ် ကျင့်စဉ်ကို အပြည့်အဝ စတင် လည်ပတ်လိုက်သည်။

ထုံယွမ် ကျင့်စဉ် ကျွမ်းကျင်မှုကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည်မှာ ငွေ ၃၀၀ တန် သွေးကြောအားဖြည့် ဆေးလုံး မည်မျှ ထိရောက်မှု ရှိသလဲ ဆိုသည့်အပေါ် မူတည်နေသည်။